Oei, dit heeft de tand des tijds niet echt doorstaan. Behoorlijk gedateerd klinkende mixplaat en ook best wel saai, zit niet echt een spanningsboog in. Losse nummers als Apache, Because I Got It Like That en Can You Feel it blijven het altijd wel goed doen, maar als geheel doet het me denken aan een verlaten kermisterrein. Ooit was er een mooi feest aan de gang, maar nu kijkt niemand er nog naar om.

Het riffje in het nummer van Psychedeliasmith is trouwens gejat van onze eigen Shocking Blue (Send Me A Postcard).

Wat een heerlijke muziek zeg! Let it Die greep me niet helemaal, maar deze plaat raakt vreemdgenoeg (zoveel verschillen ze toch niet qua geluid) wel een gevoelige snaar. My Moon My Man en 1234 kende ik al een tijdje, maar ook wat rustigere nummers als The Limit to Your Love (die titel alleen al), Intuition en Honey Honey zijn echt prachtig. Een dikke 4* (vooral omdat de laatste 6 nummers zo ongelooflijk mooi zijn).

Nogal een matig werkje van Felix Stallings jr., als je het mij vraagt. Weinig dynamische mixen en soms klinkt het haast alsof ie in een overgang lukraak de crossfader overhaalt. Vind er ook niet echt een sterke opbouw inzitten. Het is dat sommige nummers wel klassiekers zijn (Anne Clark, Andrea Doria, Covenant), anders zou ik hier flink omlaag gaan met mijn stem...

Voor mij is dit één van de albums waar een jaar of 5, 6 geleden mijn liefde voor dancemuziek opnieuw werd aangewakkerd.

De eerste helft van dit mixalbum was echt helemaal mijn ding, met veel fijne electro en sowieso veel nummers van producers die ik later nog veel meer ging waarderen dan Felix zelf (Stuart Price, Dima/Vitalic, Kiki). Een mooie warme melancholische mix.

Na het nummer van Kiki vind ik het wel wat minder worden, al zijn sommige nummers nog wel erg fijn (bv. Jeff Mills, Zoot Woman en Ladytron). Al met al een wat steviger en saaier stuk dan de 'a-kant'.

Volgens mij is het eerste deel ook los verschenen, dus het is niet zo'n gek om die scheiding te maken. Al met al toch wel een van de hoogtepunten van Felix's oeuvre. Ik ben toch bang dat zijn carrière er voor mij na zijn erbarmelijk slechte laatste album wel een beetje opzit.

Na 'Virgin Blaktro' de tweede tegenvaller van formaat van Felix da Housecat. Het lijkt erop dat Felix Stallings Jr. de titel "He Was King" eer aandoet; de stijlvolle, melodieuze en wat mij betreft kwalitatief hoogstaande electro van 'Kittenz' en 'Devin Dazzle' is definitief ingewisseld voor fantasie- en inhoudsloos gebeuk en wat matige liedjes (mensen die We Move Your World en Machine fijn vinden raad ik van harte Sally Shapiro aan).

De laatste twee nummers zijn wel lekker melancholisch en laten nog flarden van 's mans talent horen, maar het is te hopen dat hij zijn muzikale carriere ooit nog eens helemaal op de rails krijgt.

Dit borduurt verder op de vorige plaat van Felix da Housecat, maar ik geloof niet dat ik dit nou zo heel geweldig vindt... Staan wat fijne nummers op, maar als geheel overtuigt het me niet echt.

Hij heeft ook wat ander - experimenteler - materiaal op de plank liggen (o.a. een album met Marilyn Manson), maar dat brengt ie bewust nog niet uit, omdat ie liever eerst met wat toegankelijker materiaal komt na een stilte van een paar jaar. Beetje jammer vind ik eigenlijk...

Hoop leuke nummers, maar in deze mix werkt het voor mij helemaal niet. Geen boeiende opbouw, spanningsboog is geheel afwezig (sterker nog, de aandacht verslapt alleen maar). Onbegrijpelijk dat Fabric dit heeft uitgebracht, binnen dit genre zijn toch veel betere en orginelere mixplaatbrouwers (Aeroplane!) te vinden.

Beetje tegenvallend album. Had een tijd terug This Rhythm ontdekt en dat is echt een geweldig nummer, maar een heel album van Filthy Dukes is toch te veel van het goede. Op een paar nummers na (1, 3 en 5) voegen ze weinig toe aan het dance/rock-bandjes gebeuren dat in het kielzog van Soulwax/LCD Soundsystem populair is geworden.

Bij vlagen is het ook wat kinderachtig; alsof je naar de playmobilversie van een veel betere band zit te luisteren. Na track 5 kakt de plaat ook genadeloos in, om pas vanaf Light Skips Cross Heart (dat me een beetje doet denken aan Yello's The Race weer een aanvaardbaar niveau te halen.

Denk dat ze er goed aan hadden gedaan in ieder geval track 4 en 8 (matige instrumentale nummers) te schrappen en wellicht zelfs nog wat meer, want met een klein uur is deze plaat ook veelstelang...

Horizon of Turn On?

Ik heb deze plaat de laatste dagen veel geluisterd, omdat ie me elke dag wekt (ik heb een stereo met wekkerfunctie) en ik heb gemerkt dat Tone Poem en de laatste 2 nummers toch wel heel erg saai zijn. Invisible, Horizon, Turn On, *#!@etc maken daarentegen veel goed (Emerge heb ik teveel gehoord, daar moet ik maar even een paar jaar niet meer naar luisteren) en ook het feit dat ik weet wat een fantastische liveband Fischerspooner is (vorig jaar op Pukkelpop waren ze een van mijn hoogtepunten) zorgt voor een iets betere albumbeleving. Ik twijfel tussen 3,5 en 4, dus ik laat mjin stem nog maar even onveranderd op 4.

Als Constellation niet bestond en Godspeed You Black Emperor! niet was doorgebroken, had niemand ooit van Fly Pan Am gehoord, vermoed ik. Waar het debuutalbum nog een aantal waanzinnige mooie nummers herbergt, vind ik het hier wel erg moeilijk de krenten uit de pap te vissen. Het slot van La Vie Se Doit Être Vecue Ou Commençons... is zeker mooi, maar verder reutelt het maar voort. Niet dat het verveelt, maar ik word niet zo geraakt door Fly Pan Am als ik wel zou willen. Weet iemand anders soms de andere krenten te vinden, of zij ElMeroMero en ik de enige die Fly Pan Am ueberhaupt nog het beluisteren waard vinden?

Hoe vaker ik dit hoor, hoe beter het wordt. Beetje bij beetje is mijn waardering hier naar het maximum gestegen (ik begon op 3,5* geloof ik). De eerste twee nummers gaan nog, maar daarna is eigenlijk alles raak en het ene nummer nog mooier dan het ander. Yesterday is overigens een bewerking van Koo de Tah's Body Talk, een Australische synthpophit (alleen daar, in Europa erg onbekend geloof ik).

Man o man, wat een ongelooflijk wazige plaat heeft Kieran Hebden (aka Four Tet) hier van gemaakt. Veel hele gave nummers (en daarom een hoge waardering), maar als ik ooit een top 10 moeten samenstellen van minst samenhangende mixalbums, dan kwam deze zeker op plaats 1 t/m 10.

Electronic, zoals hierboven staat, dekt de lading ook niet echt, want ik geloof dat zo ongeveer alle genres die MuMe rijk is wel voorbij komen. In ieder geval zijn jazz, funk, hiphop en soul rijkelijk vertegenwoordigd.

Een bijzondere plaat die de eerstvolgende luisterbeurten nog wel zal blijven overdonderen.

4,25*

Het lijkt wel alsof McCartney, Jagger, Dylan, Reed en zo nog wat van die namen in 1967 een stiekeme jamsessie hebben belegd en dat de opnames daarvan nu pas boven wat zijn gekomen. Heeft ook een hoog popquizgehalte deze plaat, met in het openingsnummer meteen al een dikke verwijzing naar Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. De teksten zijn bij vlagen ook hilarisch. Het is niet alleen maar naspielerei, het gebeurt wel met een twist. Al met al een verdomd leuk plaatje dit!

Goede tip van John Doe, want dit is een erg fijne plaat. Crockett's Theme bleek ik in de remix van Tiga te kennen, deze versie is nog een stuk fijner.

Al met al een fijne electroplaat met een flinke laag weemoed erover, zonder daarin door te schieten overigens: het wordt nergens te zwaar op de hand. Precies goed dus.

Volgens mij kunnen liefhebbers van bv. Legowelt, DJ Hell en Miss Kittin zich hier geen buil aan vallen.

Gave plaat!

Leuk album, eigenlijk een samenraapsel van singles en b-kanten. Soms wel een tikje te blij en hysterisch, maar in de goeie stemming werkt het alleen maar aanstekelijk. De twee door Serge Gainsbourg gepende klassiekers - Poupee de Sire Poupee de Son en Laisse Tomber Les Filles - steken er wel bovenuit.

Deze plaat lange tijd links laten liggen, nadat eerdere kennismakingen met zijn muziek op weinig uitliepen. "Does humor belong in music?", vroeg hij zich ooit af. Wat mij niet als die het niveau heeft van de flauwe 60s plastiches van zijn Mothers of Invention. Ook later Zappa-werk, zijdelings gehoord in mijn studievriendenomgeving, deed me vermoeden dat zijn muziek niet mijn ding was.

Maar goed, eens moest het ervan komen. Hot Rats was al een paar jaar veruit de best aangeschreven 60's plaat die ik nog niet kende. Afgelopen week in een ruimgeestige bui het er eindelijk eens opgewaagd en ik moet zeggen: het is me goed meegevallen.

Willie the Pimp bevat dan wel het gitaarmasturbeer waar ik licht allergisch voor ben, toch is het niet helemaal verkeerd. En van The Gumbo Variations heb ik ronduit genoten. Verder had ik heus wel eens gelezen dat Tom Barman Zappa-liefhebber is, toch maakte mijn dEUS-hart wel een sprongetje bij Little Umbrellas.

Een volgende verkenning van het Zappa-oeuvre zal in ieder geval niet meer zo lang op zich laten wachten. Wat is een logisch vervolgstap?

Achteraf is dat misschien makkelijk te zeggen, maar de impact van het debuutalbum vond ik toen wel vrij groot en veel van die nummers staan nu al bijna tien jaar overeind. Dat kan dit album in de twee weken dat het nu te beluisteren is nooit meer goed maken, temeer de verrassing rondom de band er allang vanaf is.

In New York was begin deze eeuw al wat gaande rondom de Strokes, White Stripes en Interpol. Wellicht een wat opgeklopte hype, omdat bladen als Oor ook gevuld moeten worden, maar vanaf dat moment was nu-metal niet meer de dominante rockstroming in de mainstream. Vanuit Engeland kwam Franz Ferdinand daar nog overheen, met in het kielzog nog legio andere bands waarvan de meeste allang weer in de vergetelheid zijn geraakt. De tongue-in-cheek van Franz Ferdinand herkende ik van Pulp, toen ook al een favoriete band van me. Sindsdien heb ik de Schotse groep altijd in het hart gesloten. Het eerste album heb ik helemaal kapot gedraaid en ik ben in dat jaar (2004) goed uit mijn dak gegaan op Pinkpop. Als een van de weinigen overigens: Franz Ferdinand was nog niet zo groot en stond vroeg in de middag op het kleine podium. Op het tweede album liet Franz Ferdinand zich met ingetogen ballads ineens ook van een heel andere kant zien: naast de ene na de andere uptempo dansplaat bleken ze ook kleine, gevoelige liedjes te kunnen maken. De ene nog mooier dan de ander. Helaas waren de uptempo nummers over het algemeen van een net iets minder niveau dan die van de voorganger, waardoor het een wat wisselvallig album is eigenlijk.

Op basis van het tweede album dacht ik eigenlijk dat de koek al wel een beetje op was, maar het derde album bleek een grote verrassing. Ulysses vind ik misschien zelfs wel hun beste single, maar belangrijker is dat de muziek ineens een stuk gelaagder was en er ruimte was voor flirts met latin en electronica. Dat gaf voor mij een grote meerwaarde aan de muziek, want het maakt dat het album net iets meer te bieden heeft. Het outro van Send Him Away, de prominente rol voor het orgel in Twilight Omens, de plagerige synth van What She Came For, de uitzinnigheid van Live Alone en Can't Stop Feeling (wat ik live nog eens uitgebouwd zag worden met Donna Summer's I Feel Love) en de machtige downtempo electro van Lucid Dreams, ik vind het allemaal schitterend en het maakt dat ik Tonight het beste Franz Ferdinand-album vind. Het debuut heb ik dan wel vaker gedraaid: ik heb het ook stukgedraaid, terwijl de frisheid van Tonight behouden blijft en ik daar nog steeds dingen in kan ontdekken. Al moet ik zeggen dat ik laatst op een bruiloft This Fire heb gedraaid en dat iedereen hard meezong en -danste (en ik zelf misschien nog wel het meest). Qua drive is dat dan misschien weer het beste nummer dat Franz Ferdinand heeft geschreven. En wat het universele collectieve geheugen betreft blijft het debuut sowieso onovertroffen.

En dan, album nummer vier: de singles Love Illumination en Right Action vond ik leuk, maar niet speciaal. Waar ik Do You Want To en Ulysses toen ze net nieuw waren misschien wel 20 keer draaide op een avond, had ik die behoefte hier helemaal niet bij. Eigenlijk vond ik de singles een beetje 'Franz Ferdinand paint-by-numbers': niet slecht, maar ik voel er weinig bij. Met de rest van het album heb ik een soortgelijk gevoel. Hoe vaak ik het ook draai en aangenaam het ook klinkt, de klik van weleer blijft nog even uit. Nu heb ik het album pas een keer of 10 gehoord en geloof ik dat je muziek pas echt op zijn waarde kan schatten als je het een tijdje helemaal niet draait zodat het kan bezinken, toch vind ik het wel heel jammer dat ze weer back to basics zijn gegaan door voor een wat eendimensionaler geluid te kiezen. Van mij hadden ze best voort mogen borduren op het sonische palet van Tonight. En toch, en toch, de laatste twee nummers geven me toch wel hoop dat het uiteindelijk ook helemaal goed gaat komen tussen dit album en mij. Wellicht ook omdat de groep naar mijn idee hier het meest van zichzelf laat zien, ook al is dit mogelijk triest genoeg het afscheid van de groep, als we de laatste regels van Goodbye Lovers and Friends mogen geloven:

Goodbye, lovers and friends
It's so sad to leave you
When they lie and say this is not the end
You can laugh as if we are still together
But this really is the end

Overigens was ik er denk ik al heel vroeg bij met Alex Kapranos, nog ruim voor hij in Franz Ferdinand zat. Ergens in de jaren '90 speelde hij met The Karelia op het London Calling-festival in Paradiso. Ik zag ze helaas niet, maar pikte wel de verzamelcd op die het festival toen elke editie uitgaf. En niet veel later ook het enige album van de band. Maar dat staat allemaal los van mijn waardering voor Franz Ferdinand denk ik.

Ik heb het album een paar maanden opzij gelegd en dat heeft het blijkbaar goed gegaan. Ik zette hem gisteren weer 's op en ineens hoor ik aan alle songs wat er zo briljant aan is.

Tegendraadsheid (The Fallen), onstuimigheid (The Boy, Evil And A Heathen), prachtige pop (Eleanor, Fade Together), een tikje duisternis (I'm Your Villain) of gewoon feestelijkheid (Outsiders). Het enige nadeel is dat de wat meer onstuimige nummers (naast de al genoemden ook het titelnummer, What You Meant en That Was Easy) een tikje inwisselbaar zijn.