Ik heb ook maar 's een Kempi-plaat geprobeerd. Wilde nu toch wel 's weten hoe erg het eigenlijk was.

Ik moet zeggen dat ik niet bepaald geraakt wordt door de dramatische vibe van dit album; het laat me relatief koud. Daarentegen heeft Kempi wel een goed gevoel voor melodie, jammer alleen dat dat wordt gekoppeld aan potsierlijk bombastische strijkers of akelige vocoderrefreinen (zoals in het 3e nummer).

De teksten (als ik ze kan verstaan, tenminste) zijn af en toe wel een beetje dubieus:
"Neem me mee naar een plekkie hier ver vandaan. Een plek waar pappie mammie niet meer hoeft te slaan."

Ehm, ja.

Verder geen immens zwakke plaat, de tweede helft van Leven van de faam en de funky bonustrack met Willy Wartaal en de Opposites kunnen er nog best mee door.

Aiaiai, wat is dat nummer van Misc. mooi zeg. Sowieso een geweldig mixalbum, dat de stand van zaken in techhouse/neotrance-land aardig goed weergeeft en ook nog wat klassiekers voorbij laat komen.

Van een aantal nummers worden alleen kort de vocalen gemixt. Zo zijn de olifantgeluiden van Andre Kraml's Safari een klein hoogtepuntje.

4*, misschien later nog een halfje erbij.

Deze band scoorde 2 keer goed in het 'album van het jaar topic' dat de afgelopen 2 jaar is gespeeld op het forum hier. Vandaar dat ik er uit interesse eens naar ben gaan luisteren. Eerste dat me opviel was 'Stickman' als label. In de jaren '90/vroege jaren '00 was ik groot fan van Motorpsycho en volgde ik dat (hun) label daardoor wat meer op de voet. Nu ben ik al jaren een beetje uit die muziek, maar ik wist wel wat ik kon verwachten. En op zijn tijd is een potje groovende rock zeker wel lekker, maar misschien live dan toch meer op plaat. In ieder geval kan ik hier ook niet heel enthousiast van worden. Vlakke stem en muzikaal ook te weinig verrassend naar mijn zin. Ik krijg er iets teveel 'classic rock' vibes bij.

Ergens deed de plaat mij wel aan deze denken:
Guru Guru - Känguru (1972) - MusicMeter.nl
Iets losser qua structuur en psychedelischer, maar misschien dat liefhebbers van deze daar ook wel plezier aan kunnen beleven.

Ik ben nooit een grote Kings of Leon-fan geweest, een enkel nummer uitgezonderd, maar door de enthousiaste berichten omtrent deze toch maar geluisterd. In eerste instantie vond ik het wel fijn klinken, maar hoe verder de plaat vordert, hoe meer me het niet geringe 'southern rock'-gehalte van de liedjes me gaat tegen staan. Ik vind het wel jammer, want KoL lijkt me wel een band die wat fijne soul in gitaarmuziek kan stoppen, maar hier pakt het voor mij niet goed uit...

Ondanks dat het niet allemaal even geweldig is, luisteren die Kitsuné verzamelaars toch wel lekker weg. Altijd wel een bonte verzameling van leuke indie, electro, ed.

Wat mij betreft zijn dit de krenten in de map:
*Phoenix, één van de beste popsingles van de laatste maanden. Ik vind deze versie ook net net zo goed als het origineel.
*The Golden Filter, sowieso één van de beste nieuwe artiesten die ik het afgelopen half jaar heb gehoord, kan niet wachten op meer materiaal. Ze hebben nu nog maar 1 single en wat remixes uitgebracht
*James Yuill, wat een heerlijk mijmerliedje is dat toch, ook in deze subtiele remix

Ook (erg) leuk:
*Two Door Cinema Club, uitermate blije indie met een vleugje Paul Simon
*We Have Band
*Crystal Fighters, al vind ik een andere remix die ik heb wat beter. Wel een inventief nummer met dat kinderkoor er ook bij.
*Renaissance Man, lekker luchtig dubstep-achtig plaatje.

Gemiste kans:
*La Roux. Ik had liever de fantastische remix van Skream gehad. Meestal ben ik wel een fan van de platen van Lifelike, maar dit is voor hun doen niet zo'n geweldige remix. Doet me trouwens wel een beetje aan Anne Clark's Sleeper in Metropolis denken.
*Delphic. Ook hier had ik liever een andere versie gehad. De remix van The Chain veegt de vloer aan met deze versie.

Tenenkrommend:
*Maybb. Laten we hopen dat dit nummer met een knipoog bedoeld is...

Voor mij is dit eigenlijk een album met 5*-potentie.

Het enige nadeel is de korte duur. Ik weet nog dat ik bij mijn eerste luisterbeurt zoiets had van 'is ie nu al afgelopen? ik zit er net lekker in!'. Oh, en de eerste nummers zijn ook wat oppervlakkiger, voor mijn gevoel.

Met Numbers heb ik niet zoveel. Ik begreep dat Nicole Scherzinger (van de illustere PCD) het heeft gesamplet voor haar debuutsingle, maar daar herkende ik het niet van. Ik herken wel de Kraftwerk-invloed in LCD Soundsystem (het intro van Disco Infiltrator is zowat 1-op-1 gekopieerd van een track van dit album) en hedendaagse electrogrootheden als Legowelt. Wat ik me dan nog afvraag: weet iemand uit welke nieuwe track ik de hoge synths uit het slotnummer ken?

De kwaliteit van dit album schuilt voor mij vooral in de b-kant, met 3 fantastische melancholische nummers. Op de een of andere manier werken die nummers zo goed samen dat het haast tot ontroeren werkt. Ik snap ook niet echt mensen er kil aan vinden... Maar misschien ben ik ook wel een sucker voor dit soort romantiek.

Inderdaad. Het is dat er Kraftwerk op de hoes staat, want op basis van de geboden muziek zou ik nooit de link naar de Kraftwerk zoals ik die ken van bv. The Man Machine en Computer World nooit leggen. De heren van Kraftwerk doen dat zelf liever blijkbaar ook niet, want na 1975 is er nooit meer iets van dit materiaal live uitgevoerd en dit album is ook nooit heruitgebracht op CD.

Voor mijn gevoel klinkt het een beetje als psychedelische artrock/jazz, een beetje zoals King Crimson's Moonchild. Gefreubel. Maar op de een of andere manier wel erg mooi gefröbel, want de viool van Schneider, het hammondorgel en bv. de drums van het latere Neu!-lid Klaus Dinger maken er toch een sterk album van. Mooie melodieën en geëxperimenteer waar ik best ver in mee kan gaan. Het heeft zeker zijn charme inderdaad.

Net als het debuut hoort dit album ook nog niet 'echt' bij het Kraftwerk-oeuvre. Florian Schneider ziet het meer als een "archeologisch" plaatje. Hier is dan duidelijk ook een band (hier alleen Schneider en Hütter in samenwerking met producer Conny Plank) te horen die redelijk spelenderwijs te werk gaat met de erfenis van de experimentele muziek uit die tijd (tapeloops ed.). Sommige nummers zijn ook wel een beetje een voorbode van wat komen gaat.

Voor mijn gevoel is deze iets somberder van toon dan het debuut. Kan er iets moeilijker inkomen, al is met name Strom erg mooi.

Dit album is de laatste tijd toch wel een beetje uitgegroeid tot mijn favoriete Kraftwerk-album. Echt een hele fijne luistertrip, vol nostalgie/melancholie. Kan me voorstellen dat het een vreemde bak geluid is als je op zoekt bent naar liedjes met een kop en een staart, maar ik geniet er steeds meer van.

Trouwens wel fijn om te lezen dat sommigen hier ook zo kunnen genieten van deze muziek.

De laatste plaat die Ralf und Florian met zijn tweetjes maakten. Hierna voegden Wolfgang und Klaus zich bij het gezelschap en werd al snel naam gemaakt met Autobahn.

Dit album is duidelijk een overvangsplaat tussen het experimentele werk van de eerste twee albums en het wat meer gestructureerde geluid van de latere albums. Mooiste nummer is voor mij ook Kristallo, dat al erg doet denken aan het latere werk (het heeft ook zo'n typisch synthesizermelodietje), al klinkt het wat vrijer en minder binnen de lijntjes.

Kraftwerk is typisch zo'n band waarvan ik al jaren zoiets heb van: daar moet ik ooit iets van kopen. Dat ik uiteindelijk ook iets kocht, kwam omdat ik laatst een geniale band (Heidecker, zal niemand hier kennen) zag die na hun optreden We Are The Robots over de geluidinstallatie de zaal inslingerden. Door dat nummer was ik instant Kraftwerk-fan en kocht ik The Man-Machine. Ik ben blij dat de rest van het album ook zeer de moeite waard is. Das Model is natuurlijk mooi, maar ook een nummer als Metropolis kan me zeer zeker bekoren.

Natuurlijk is het onvolwassen, ik geloof dat ze gemiddeld zo'n 16 waren toen dit album werd opgenomen. Zelf heb ik dit album ook wel gehoord en alhoewel ik het vrij middelmatig vond, heeft het ergens ook wel iets leuk kneuterigs, vooral vanwege het plezier dat de band uitstraalde. Maar dat komt ook wel doordat ik ze eens voor 100 man heb zien optreden nog voordat ze doorbraken (in '99 denk ik, misschien begin '00) en toen maakten ze al een uiterst enthousiaste indruk.

Zoals al eerder gezegd ben ik erg verguld met het feit dat Kula Shaker weer terug is. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik in '96 voor het eerst Tattva hoorde op MTV. Ik luisterde een hoop britpop in die tijd, maar door het oosterse accent was dit net even anders. De latere singles waren ook top en zo geschiedde dat ik het debuutalbum kreeg voor mijn verjaardag (samen met Coming Up van Suede, weet ik nog).

Heb naderhand ook al hun singles verzameld en ze ook nog 's live gezien in Paradiso, wat wel een erg tof concert was. In die tijd hadden we een leuk vriendengroepje met wie we alle (britpop)concerten afgingen. De dag/nacht/avond voor het concert had ik met een ander vriendengroepje een 22uursfilmmarathon (van avondeten tot avondeten) gehouden en dus de nacht overgeslagen, dus tijdens het concert van Kula zweefde ik makkelijk weg.

De eerste 4 nummers knallen er heerlijk in, ontzettend zelfverzekerd. Kula is terug en hoe! Alhoewel de orgeltjes en 60s invloeden best aanwezig zijn, mis ik nog wel een beetje de oosterse invloeden. Gelukkig komen die aan bod in Strangefolk, een rustpunt dat wel op zijn plek is. ´Narayan´ is vervolgens een erg fijn nummer dat inderdaad geweldige blazers heeft en ook de orgelspeler gaat weer lekker los. Beste nummer van het album tot dusverre.

Daarna blijft het niveau hoog en de plaat in rustiger vaarwater. Van de hieropvolgende nummers vind ik Hurricane Season het lekkerste. Die solo's! Dat koortje! Aiaiai, ik hoop dat ik Kula Shaker nog een keertje kan zien. Een volgende favoriet is Dr. Kitt. Alhoewel ik de stevigere nummers zeker kan waarderen, zijn het de wat dromigere, rustigere nummers die mijn voorkeur genieten. Dit heeft zo'n ontzettend fijne laidbacksfeer... Het eindigt met de stem die we ook al hoorden in Strangefolk, een soort vrouwelijke Stephan Hawking. Het heeft wel wat. Ook het laatste nummer is weer een fijne rocker, eentje die wel te snel voorbij is, eigenlijk.

En dan is het opeens stil op de koptelefoon... Maar ik denk dat ik deze plaat nog vaak ga draaien de komende tijd. En ook de oude albums zullen wel weer langskomen.