Lang niet zo leuk als Person Pitch, deze. Waar Mr. Noah en Boys Latin me eerst wel pakten om me na 5, 6 luisterbeurten te gaan vervelen, gebeurt dat met hele album al sneller. Af en toe een leuk idee, maar al met al vrij spanningsloos. Doe me dan dit album maar van de producer zelf.

Fijne onderkoelde outsider house van deze Zuid-Koreaanse, die samen met Peggy Gou haar land aardig op de dance-kaart heeft gezet de afgelopen jaren.

Single Like This heb ik al veel gedraaid, maar Home Come (dat wel een beetje aan La La Means I Love You van Jessy Lanza doet denken) en de onderkoelde techno van NO zijn ook top. Heerlijk om Park met zwaar accent 'shut the fuck up' te horen zingen, terwijl de buren met een luidruchtig kinderfeestje de buurt teisteren.

In 2005 ging dit album van de voormalige Strangelove-frontman compleet langs me heen, terwijl ik hem toch een paar jaar aardig in de gaten heb gehouden. Heb zelfs nog een exemplaar de enige 7" die Moon ooit uit bracht in mijn bezit. Nu was dat achteraf een ten dele geslaagde voortzetting van Strangelove, dit is toch andere koek. Vorig jaar dan toch op het spoor gekomen van dit album en Duff heeft duidelijk zichzelf hervonden: dit is dan ook een knap solodebuut. Het is duidelijk dat ie zijn demonen wat beter partij biedt dan voorheen, want de Patrick "de wereld is naar de klote en ik trek het maar slecht" Duff horen we niet echt meer terug. Wat we wel horen zijn nog steeds knappe, bijzondere liedjes. Een plaat om te koesteren.

Ik moet zeggen dat dit album me toch een beetje tegenvalt na wat meer luisterbeurten. Had het idee dat hier flink wat potentie in verscholen lag, maar echt grijpen doet het me nog steeds niet. Sterker nog, sommige nummers klinken zelfs een beetje inspiratieloos. Dat Wolf meer dan ooit uit andere vaatjes (electronica, gastbijdragen, samples, volksmuziek) tapt doet daar voor mij niet veel aan af...

Misschien moet ik hem maar een tijdje opzij leggen en valt het kwartje later nog.

Zeker geen slechte plaat, maar het Pearl Jam-geluid weet me gewoon niet meer te grijpen. Als tiener was het één van mijn favoriete bands, maar nu kan ik er weinig meer mee. Het album is overigens minder rechttoe-rechtaan dan je op grond van de tracklisting/speelduur zou verwachten. Het zijn gewoon 11 compacte PJ-liedjes.

De CD met de irritantste verpakking ooit. Een uitklapbare kartonnen hoes, met 2 flapjes: eentje voor wat polaroidfoto's en eentje voor de CD. Natuurlijk liet de lijm van het flapje van de CD al snel los, waardoor de CD opeens vastgeplakt zat. Sindsdien slaat de Cd hier bij het laatste anderhalve nummer over...

Verder heeft dit album best nog wel veel goede nummers (Present Tense, het Springsteen-achtige Off He Goes en Hail, Hail), maar ook wat archetypische PJ-songs die ik in een andere gedaante al beter heb gehoord (Who You Are, Red Mosquito).

Al met al een leuke plaat, maar het haalt het niet bij een VS. of een Ten.

Ik luister voor het eerst in tijden weer 's naar deze plaat en ik word er niet echt veel blijer van. Bij vlagen klinkt PJ hier gedreven, zo af en toe komt er zelfs een goed nummer langs (Given To Fly), maar over het algemeen klinkt het zelfs een beetje stuurloos met vulling als Red Dot, Push Me, Pull Me, maar het meerendeel van de nummers is toch vrij standaard (Faithfull, In Hiding). Ik haal een halfje van mijn stem af.

De opener is een heerlijke slow motion houseversie van Paradisio's Bailando. Ideale plaat voor op een after party voor op de Balearen. Het album volgt verder dit stramien, beats waarin (micro)samples van muziek worden verwerkt.

Een beetje zoals The Field deed op From Here We To Sublime, al zou je dit album beter From Sublime We To Mediocre noemen, want gaandeweg wordt het trucje steeds oninteressanter. Gentle Freedom is een wat langere, mooie opgebouwde track die zich hier nog aan weet te onttrekken, maar op de 2 genoemde nummers na is dit album voor mij geen blijvertje.

Lastig om hier een cijfer aan te geven. Het laat me behoorlijk koud allemaal, ik ben sowieso niet echt een fan van de Pink Floyd van na Wish You Were Here. Enkel The Division Bell scoort boven de 3*, maar dat album kwam uit toen ik 15 was en toen kon ik wel meer met dit soort muziek. Dat album is ook jeugdsentiment voor mij. Dit had dat ook kunnen zijn als ik een jaar of 7 ouder was geweest, maar nu ben ik niet zo vatbaar meer voor sentimentele melodieën als die van het slotnummer, wat me nog wel een beetje wat doet, maar natuurlijk een voltreffer had moeten zijn.

En dan zijn er ook nog een paar momenten waarbij ik denk "waarom?". Zo vind ik het echo-achtige effect dat op Learning to Fly nogal lelijk aandoen. Het zal ongetwijfeld in de lijn van de thematiek liggen, maar het klinkt hopeloos gedateerd. En van de gitaar- en daaropvolgende saxsolo in The Dogs of War kreeg ik ook kromme tenen. En misschien nog wel erger is dat de stem van David Gilmour me daar ook niet echt meevalt.

Ik zal het album nog wel eens opzetten, maar dit moet toch wel het zwakste studio-album van Pink Floyd zijn.

Een formidabel album inderdaad! Ik kan me nog wel herinneren dat ik dit voor de eerste keer hoorde. Een paar jaar geleden, op nieuwjaarsdag, waar ik overdag lag te slapen bij mijn (inmiddels ex-) vriendin (met mijn kleren aan in slaap gevallen) en me half bewust was van de muziek die op dat moment aan stond. Op dat moment ervoer ik Dark Side Of The Moon als een enorme trip, echt geweldig! Nu nog draai ik vaak de plaat als ik 'brak' ben (bv. zaterdag na het avondeten, als ik op de bank lig). Heerlijk wegdromen!

Atom Heart Mother is trouwens ook fantastisch, vind ik!

Ik heb deze vandaag maar 's in de uitgebreide herkansing gedaan. Ik weet niet meer wat de trigger was, maar een jaar of 10 geleden was ik een tijdlang compleet ondersteboven van Come on Pilgrim, Doolittle en met name Surfer Rosa en dus was de aanschaf van dit plaatje een logische zet. Behoudens een paar nummers viel het me nogal tegen en zo werd een langdurige relatie tussen Pixies en mij rap in de kiem gesmoord.

Maar nu ik het zo herluister vind ik het toch wel een alleraardigste plaat. De eerste helft is ronduit geniaal en lekker afwisselend, maar na Ana treedt er toch wat 'vermoeidheid' op en kost het me moeite mijn aandacht er vol bij te houden, zelfs al zijn de nummers an sich nog steeds erg goed. 4,5* voor alles t/m Dig for Fire, een stukje lager voor wat daarna komt.

En binnenkort dan toch maar 's Trompe le Monde in huis halen...

Voor mij de Pixies-plaat die me nooit echt gegrepen heeft. Het lijkt wel alsof gaandeweg het venijn van de eerdere platen eruit geslopen is...

Het begint inderdaad fantastisch en de laatste paar nummers hebben wel een aangename sfeer, maar al met al is het net iets te gewoontjes voor de heer Black cs. Jammer, maar het kan niet elke keer feest zijn.

Ik luister hem nu voor het eerst in tijden, naar aanleiding van dit topic. PJ Harvey is een artieste die ik altijd erg kan waarderen (zowel haar bijzondere uitstraling als haar mooie muziek), maar wiens albums ik eigenlijk amper luister. En als ik dat eens doe - zoals nu - vraag ik me af waarom eigenlijk. Meer dan To Bring You My Love - mijn kennismaking met PJ en het enige andere album van PJ dat ik goed ken - is dit een ontzettend intrigerende plaat. Met haar verhaaltjes over vrouwen die zich in de schaduwzijde van het leven bevinden, komt ze op mij wat over als een soort vrouwelijke Tom Waits, ook al vanwege haar donkere, rauwe - maar bovenal fantastische! - stemgeluid.

Een nadeel van dit album vind ik wel de korte duur van veel nummers. Vaak wordt er al vrij snel een sinister sfeertje neergezet, waar ik zelf vervolgens makkelijk in mee wordt getrokken, maar na twee of drie minuten staat het volgende liedje alweer op het programma. Meestal is er dan ook sprake van een rigoreuze verandering; trage en bijna gesproken of gefluisterde nummers wisselen stevige, bijna punky (The Sky Lit Up) op, waardoor het moeilijk is echt meegesleept te worden door het geheel.

Mijn favorieten:
*De opener, het sober voorgedragen Angelene, dat wordt gezongen vanuit het perspectief van een prostituee. "I've heard there's joy untold", zingt ze.
*The Wind Blows, waarin PJ Harvey ons fluisterend vertelt over Catherine. Het is opvallend dat PJ - zeker op de eerste 4 a 5 nummers - steeds weer op een andere manier gebruikt. Praten, voordragen, zingen, schreeuwen, krijsen, fluisteren, ze doet het allemaal.
*A Perfect Day Elise, een nummer dat ik misschien wel te vaak gehoord heb (het was een grote hit op Kink destijds) en eigenlijk liever buiten de context van deze plaat hoor.
*The Garden is wat mij betreft het mooiste nummer: zo ontzettend laidback, maar niet op een ontspannende manier: "there is trouble... taking place". Het nummer heeft een haast triphop-achtige feel (doet me denken aan de wat emotionelere nummers van Tricky's Pre-Millenium Tension) en wordt door pas echt hemels door een subtiele pianopartij en - alweer - PJ's stem.
*The River is een ballad, met een mooie trompet erin. Zwoel, maar vooral droevig. Misschien zelfs wel begrafenismateriaal. Kippenvel.

Wauw, wat is Rekall een helder geproduceerde track zeg. Mooie diepe synths, vocalsample en sterk ritme. Doet me eigenlijk wel een beetje denken aan de Aphex Twin van SAWI. Tof ook die old school-achtige geluiden.

Sowieso spreekt de atmosfeer van dit album me wel aan, alhoewel ik het wat duisterder klinkende Closer van Plastikman vooralsnog wel een wat intrigerender plaat vindt. Maar goed, het slotstuk hier zorgt ervoor dat ik hier een hele hoge stem op uitbreng. Wat is dat een bloedstollende mooie track zeg. Prachtig!!

Ja, zo voelt het wel een beetje inderdaad.

Echt een fijne plaat. Lekker psychedelisch en met wat electronische invloeden. Een paar jaar terug zag ik Pond in het bovenzaaltje van Paradiso een fantastisch concert geven, maar helaas vielen ze me op plaat nooit mee. Dat is met dit album wel anders. Fijn dat ik het toch weer geprobeerd heb.

Ja.

Ik kan nog niet echt onder woorden brengen hoe en waarom, maar dit album heeft me inmiddels helemaal in zijn greep...

Het is de getormenteerde stem van Gibbons die tot op de bodem gaat, de bijzondere en unieke mix van krautrock, pop en electronica die helemaal lijkt te kloppen, het is het inventieve instrumentgebruik (voorbeelden te over, maar bv. de bas en doedelzakken in Magic Doors), de mooie composities, de sfeer die wordt neergezet, de krautrock-associaties (We Carry On = Can + Silver Apples + Portishead), het veelzijdige klankenpallet (misschien wel culminerend in de kapperszaak doo wop van Deep Waters).

Wat mij betreft één van de absolute mijlpalen van de afgelopen jaren.

Leuke aanstekelijke rammel-post-punk. Hoekig, swingend, opzwepend. Devo, Orange Juice en Gang of Four zijn niet ver weg, al komt ook de debuutplaat van Django Django in me op. Je zou het ook een opgeruimde versie van The Pop Group kunnen noemen, alsof Mark Stewart zijn muizenissen achter zich heeft gelaten en uitermate goed in zijn vel zit.

Was de wereld Covid-19 bespaard gebleven, dan speelde Pottery waarschijnlijk alle festivals plat deze zomer. Dat moet volgend jaar dan maar, deze muziek gaat in ieder geval nog wel even mee.

Net weer 's geluisterd, dit eerste plaatje van Pulp. Behalve de teksten, die meteen al vrij spitsvondig zijn, lijkt het nog niet op de Pulp die later bekend is geworden. Dit is meer een akoestisch folkplaatje in de stijl van bv. Scott Walker.

Er staan wel wat mindere nummers op, maar het heeft allemaal toch wel iets charmants op de een of andere manier.

Ook hier maar een stem op uitbrengen, dan heb ik tenminste alle Pulp-releases op de site bestemd.

Ik heb deze niet origineel, maar aangezien ik wel alle albums en single-verzamelaar uit die tijd in mijn bezit heb (alles dubbel en Separations ook nog op LP zelfs) kan ik hier met een gerust hart een 3,5 aan kwijt. Da's niet heel hoog, maar dat is vooral omdat de meerwaarde van al die verzamelaars niet erg groot is... Mijns inziens kun je beter Countdown en Masters of the Universe kopen, dan heb je een veel betere bloemlezing van de Fire-releases.

Dogs Are Everywhere, met die heerlijke vioolpartij van Russell Senior, en het naargeestige Aborigine zijn verder mijn favorieten hiervan.