Ik luister al zeker 15 jaar naar dit album, maar nooit heeft het me echt gegrepen. Voor mij was het altijd de plaat met de geweldige singles (afgezien van One, wat ik persoonlijk niet zo kan waarderen) om af en toe eens op te zetten. In de hoop nu eindelijk 's te horen wat het grote meesterwerk was dat zovelen hierin zien.

Ik geloof dat dat eindelijk gelukt is... Ik luister hem nu voor de tweede keer vanavond en opeens lijkt het allemaal te kloppen. Wat een geweldige manier van U2 om de jaren '90 mee aan te vangen. En op de een of andere manier heb ik ook het gevoel dat dit een soort 1991-antwoord is op de Berlijn-trilogie. Ik weet niet waarom, maar ik heb dit album altijd erg met Berlijn geassocieerd.

Verder weet Bono me hier ook echt te overtuigen van zijn emoties; zo'n nummer als Acrobat klinkt gewoon oprecht gemeend.

Voor mij nu ook het beste U2-album dit.

Het leek me wel aardig eens iets te schrijven over dit album van U2, zeker nu het nieuwe album volop in de belangstelling staat. Zooropa is altijd een beetje een ondergeschoven kindje geweest, maar voor mij was het (als ik me goed herinner) de eerste U2-plaat die ik in zijn volledigheid hoorde. Gegrepen door het fantastische Numb en het briljante optreden van U2 (eigenlijk alleen The Edge solo) tijdens de MTV Video Awards in 1993 besloot ik dit album, als veel andere in die tijd, te lenen bij de plaatselijke bibliotheek en op een bandje te zetten. Echt fan ben ik nooit van Zooropa geworden, sowieso niet echt van U2, maar het paste op zich wel goed bij de andere alternatieve muziek die ik luisterde in die tijd. Ik kopieerde ook Boy en The Unforgettable Fire, maar met die albums heb ik nooit iets gehad.

Alhoewel ik nu geen heel hoge stem heb staan (2,5*) ben ik dus het niet zo eens met de kritiek die dit album meestal krijgt: te experimenteel, te zwakke songs, etc. Zelf heb ik veel meer met albums als deze en Pop dan met de U2 van de paar albums daarna. Liever een wat gedurfder geluid dan de wat makkelijke ééndimensionale sound van de albums na Pop. De wat meer Europese sound (op de een of andere manier is dit album voor mij een soort zielsverwant met Bjork's Debut, ook al door Flood geproduceerd) levert toch iets spannender luistersessies op. Wat me wel een beetje tegenstaat aan dit album is wel de zompige productie: het had wel een iets transparanter geluid mogen hebben. Als ze deze nu 's zouden kunnen remasteren...

Dan wat inhoudelijker: in eerste instantie zou Zooropa slechts een EP zijn die tijdens de Zoo TV Tour zou worden uitgebracht, maar al snel ontstond er genoeg materiaal voor een volwaardig album. Een aantal sterke nummers sneuvelde, maar kwam uiteindelijk toch nog op andere platen terecht. Zo werd If You Wear That Velvet Dress bewaard voor Pop en verscheen Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me op de soundtrack van Batman Forever.

Het album opent met Zooropa, wat een (en nu citeer ik Wikipedia) "commentary on consumerism and commercialism, featuring advertising slogans of several well-known companies as verses" is. Het nummer begint nogal kakafonisch met door elkaar gesproken reclameslogans, maar uiteindelijk wordt hier een typische U2-melodie (had zo op de oude platen kunnen staan) gekoppeld aan een wat electronischer geluid, waarbij het typische uitwaaierende gitaargeluid van The Edge ook nog een hoofdrol speelt. Het daaropvolgende Babyface is een nogal doorsnee liedje dat volgens mij over Bono's lief gaat, al doet de titel en de kinderlijke instrumentie wellicht anders vermoeden. Jammer dat de magnifieke opener zo'n flauw vervolg krijgt. Gelukkig maakt het geweldige Numb dat in één keer goed. The Edge zet zijn monotoonste stem op en soms een hele serie "don'ts" op. De drumbeat - gesampled uit Leni Riefenstahl's Olympia - is al even monotoon. Ik kan me de videoclip uit die tijd nog wel herinneren: er werd destijds zelfs een videosingle uitgegeven. In de clip zit The Edge in een stoel en vervolgt ongestoord zijn mantra, onderwijl continu afgeleid door beelden, andere mensen (al dan niet hem insmerend met voedsel ed.). Als Bono invalt - hier hoog zingend - wordt de monotonie doorbroken door een paar geweldige melodielijnen. Wat mij betreft U2 op zijn bijna best, want het hieropvolgende Lemon (misschien wel mijn favoriete U2-nummer allertijden) is nog een klasse beter. In dit nummer, ooit eens gekenschetst als 'futuristic German disco', zet Bono zijn nogmaals zijn beste falsetto-stem op en wordt hij ook bijgestaan door Brian Eno en The Edge. De muziek zelf heeft nogal een dancevibe, doordat de basis (drums + tamboerijn + (ik vermoed gemuteerd en daarna geloopt gitaarloopje) continu hetzelfde blijft. Hierdoor kunnen het sporadische gitaarspel van The Edge, de subtiele vioolpartij en de prachtige piano excelleren. Voor mij een nummer waar ik niet snel genoeg van krijg. Ik moest dan ook maar 's op zoek gaan naar de remixen ervan.

Met de hitsingle Stay (Faraway, So Close!) werd het U2-publiek dat de 'oude' U2 terug wilde horen tevreden gehouden. Het nummer, dat blijkbaar een soort ode is aan Frank Sinatra, heeft mij nooit zo weten te bekoren. Het zit goed in elkaar en ik vind het ook wel mooi (met name de versnelling van Bono's zang in het tweede couplet), maar de echte klik is altijd uitgebleven. Hierna gaat het helaas een beetje mis op dit album: Daddy's Gonna Pay Your Crashed Car is wat mij betreft een mislukt experiment: het nummer zou organisch moeten klinken (samples van stemmen, afgeknepen trompetten), maar heeft een vervelend ritme en weet gewoon niet echt te boeien. Ik kan me goed voorstellen dat juist dit nummer voor veel mensen hèt skipmoment is op dit album. Ook Some Days Are Better Than Others is niet bepaald geweldig. Een beetje te druk en te vol. Ik denk dat dit nummer wel baat zou hebben bij een iets ingetogener uitvoering, want nu verzuipt het bijna in allerlei toeters en bellen. The First Time is een ballad en doet mij, meestal geen ballad-liefhebber, jammer genoeg helemaal niets. Een beetje een uitzitnummer. De spanning komt weer terug met Dirty Day, dat opgesierd is met een warme deken van schelle feedback. In dit nummer vind ik de niet voor de hand liggende toevoegingen wel weer functioneel, het geeft het geheel duidelijk wat meer sfeer en diepgang mee. De slotzin "these days, days, days run away like horses over the hill" is overigens een ode aan Charles Bukowski, die een gedichtenbundel met bijna dezelfde naam uitbracht. Op het slotnummer The Wanderer neemt de Johnny Cash de zang op zich. The man in black zingt alsof het een countrysong betreft, terwijl de muzikale omlijsting toch wel anders is. Het levert een opvallend contrast op en klinkt best goed, maar de klassiekerstatus die dit nummer toch wel heeft ontgaat me een beetje. Niets ten nadele van JC overigens, zijn heldendom is wat mij betreft onomstreden.

Uiteindelijk verhoog ik mijn stem met een vol punt, maar ik vraag me af hoe de status van Zooropa geweest als de heren het toch bij een EP (wat dus het initiële plan was) hadden gehouden. Een EP van een klein half uur met als tracklisting: 1. Zooropa, 2. Numb, 3. Lemon, 4. Stay (Faraway, So Close!) en The Wanderer zou van mij wel 4,5* hebben gehad. Nu blijft het bij 3,5*

En wie dacht dat Thom depressieve muziek schreef, moet hier maar 's naar luisteren... Ik kan bij bijna ieder nummer wel tranen wegpinken als ik in de 'goede' stemming ben... Maar misschien komt dat ook omdat ik het album vooral associeer met een periode waarin het niet zo goed ging met bepaalde dingen. Forget About Me is denk ik het sleutelneumer, Higher Than Reason het credo.

Erg fijne plaat van (ik zal hem maar) Vladislay Delay (noemen). Dit gaat wat verder dan het Luomo-project, daar de ritmes inventiever zijn en de vierkwartsmaat vaarwel is gezegd. Het knappe is echter dat je dat laatste er niet echt aan af hoort, want dit klinkt nog behoorlijk lekker en toegankelijk. Al met al mooie, sfeervolle, zachte techno van mijn favoriete Fin.

Voorlopig een van de beste platen van het jaar, wat mij betreft!