Na het fantastische Confessions on a dancefloor en het niet meer dan aardige Hard Candy heb ik maar 's besloten ook de andere recente (alles vanaf Erotica) albums van Madonna eens tot me te nemen. Ray of Light en Music heb ik al wel gehoord, maar deze was nieuw voor me. De singles destijds zijn ook redelijk langs me heen gegaan, afgezien van 'Die Another Day' en in mindere mate 'Hollywood' (eigenlijk was het vooral de sublieme remix van Jacques Lu Cont - een alias van Stuart Price die hier ook een nummer meeschreef en Madonna's Confessions produceerde) die is blijven hangen.

Na beluistering blijkt dit album voor mij toch ook een beetje in de 'Hard Candy'-categorie te liggen: een aantal waanzinnige nummers, een paar die er wel mee door kunnen en ook een aantal fillers. Alhoewel ik een plaat als deze makkelijk doorkom (daarom ook een redelijke stem), lijkt Madonna - een enkel album uitgezonderd - toch vooral een hitmachine.

De hoogtepunten dan maar:
*Love Profusion: prima uptempo nummer dat ik al bleek te kennen. Toch ook een single geweest, maar dat kon ik me niet eens meer herinneren.

*Nothing Fails: ik vraag me af hoeveel Madonna hier aan mee heeft geschreven, bij de auteurs wordt o.a. Jem (die van het prachtige hitje "They" van een paar jaar terug) opgevoerd. Het nummer klinkt ook wel wat anders dan de rest. Het Mirwais-sausje is ingeruild voor een vrij sobere begeleiding en als er weer gas terug wordt genomen na een prachtige climax weet je dat dit het beste nummer van dit album is. Het zit goed in elkaar en weet zelfs een beetje te ontroeren.

*Mother and Father: een wat persoonlijker nummer van La Madge, over o.a. haar overleden moeder. Subtiele baslijntjes zitten hier ook in. Heerlijk. Het rapstukje is wel wat minder geslaagd...

*Die Another Day: voor mij was dit destijds een single die maar niet kapot kon. Alhoewel er nu wel een beetje sleet op zit, is het nog steeds een van de betere nummers van dit album.

Afgezien van deze nummers springt er voor mij weinig bovenuit. Op sommige momenten slaat de balans wel een beetje verkeerd door: een nummer als I'm so stupid blinkt eigenlijk vooral uit in gezapigheid. Het is maar goed dat Madonna na dit album een andere producer heeft genomen, want de Mirwais-koek was hier wel bijna op...

Alles bij elkaar wel weer wat leuke nummers gevonden voor een nog nader samen te stellen persoonlijke Madonna-verzamelaar.

Alhoewel ik als kleine Herman wel een keer de True Blue-LP cadeau kreeg van mijn moeder, ben ik nooit echt een Madonna-fan geweest. Dat kwam pas met het vorige album, dat geproduceerd werd door Stuart Price. Price was een van mijn favoriete producers vanwege al zijn remixwerk, Les Rythmes Digitales en zijn geweldige mixalbum en ook Confessions beviel me uiterst goed. Gewoon een heerlijke discoplaat vol muzikale knipogen naar bv. Donna Summer, Pet Shop Boys, The Stooges, etc.

Ik keek ook wel reikhalzend uit naar dit album, totdat ik hoorde dat Timbaland en Pharrel de productie op zich namen. Nu vind ik veel Timbaland-producties erg goed (Promiscuous Girl was mijn favoriete single van 2006), maar al met al werd ik wel een beetje moe van dit geluid. Maar goed, inmiddels toch al weer een paar keer beluisterd dit album en ik kan nu toch wel zeggen dat het een wat mindere plaat is.

De paar producties van Timbaland vind ik erg goed: de single viel me eerst erg tegen, maar ben ik toch wel meer gaan waarderen. Al is het nog steeds geen topper als Hung Up of Get Together. Miles Away is een van mijn favoriete nummers van het album en Dance2night is een lekkere downtempo-funkplaat met een lekkere baslijn.

De producties van Pharrel vind ik wat oppervlakkiger. Give it To Me is echt een lekker nummer met die dikke synths, maar verder vind ik nummers als Incredible, She's Not Me Heartbeat en Spanish Lesson toch wel vrij slap. De wat cliché-productie met verknipte stemgeluidjes en die koebel die toch al weer een paar jaar uit de mode is helpen ook niet echt. Sommige nummers worden door wat inventieve breaks nog wel enigszins gered gelukkig, waardoor er nooit echte verveling of ergernis op treedt.

Al met al wel een leuk album, maar geen topper voor mij. Hopelijk hobbelt Madonna de volgende keer niet te laat achter een hype aan...

Leuke debuutplaat, met een ijzersterke a-kant en een iets mindere b-kant. Nu zijn de 5 singles ook wel ruimschoots de beste nummers, maar de rest valt niet dermate uit de toon dat de fijne flow van het album verstoord wordt. De algemene lichte funk- en disco-vibe bevalt me wel, zoals bv. in de laatste minuut van Think of Me (lekker dat basgeluid). Hoogtepunt is toch wel het prachtige Borderline, één van Madonna's beste singles uit de 80s. Kritiekpuntje is dat I Know It losstaand niet zo'n sterke track is en de laatste twee nummers wat te lang duren.

Wie trouwens een soort update van Everybody uit 2004 wil horen kan terecht bij de Noorse Annie:
YouTube - ANNIE - Greatest Hit - [2004, Anniemal]

Toch nog maar een berichtje aan deze plaat wijden.

Iets wat ik zo goed vind aan Magazine zijn de teksten. De openingszin van Definite Gaze:

"i've got this bird's eye view
and it's in my brain
clarity has reared
its ugly head again"

Shot By Both Sides is volgens mij het bekende nummer van Magazine. Staat nog wel 's op punk/new wave-verzamelaars ed.

The Great Beautician is een van mjin favoriete nummers van dit album. Het begint heel Magazinesque, maar het nummer wordt steeds euforischer.

The Light Pours Out Of Me is ook heel sterk. Een beetje drammerig, met een baslijn die me aan een nummer van de Rolling Stones doet denken, al zou ik zo snel niet weten welke. Later nog gecoverd door Ministry (!).

Het laatste nummer is echt een 'laatste nummer'-laatste nummer. Alsof iemand de laatste resten taart weer terug in de koelkast zet na een geslaagd feestje. Mooie zin ook: "sometimes I forget that we're supposed to be in love, sometimes I forget my position". Kan me nauwelijks voorstellen dat Devoto dat echt meent.

Wauw, iemand heeft dit meesterwerk in zijn top 10 gezet. Hulde.

Absoluut een geweldige plaat en wat mij betreft de hoogtepunt uit het oeuvre van Magazine en tekstschrijver Howard Devoto (ook bekend van de Buzzcocks). Saillant detail is het gegeven dat Barry Adamson in deze band bassist was. Adamson zat later in de Bad Seeds van Nick Cave en maakte in de jaren '90 wat mooie soloplaten (en belandde in die hoedanigheid nog op de soundtrack van Lost Highway). Kortom: twee genieën in één band.

Muzikaal gezien heeft dit wel wat weg van Joy Division, al zijn de teksten op een andere, minder directe, manier erg somber. De teksten van Devoto zijn ook wat beeldender. Het eerste nummer Feed The Enemy is meteen van mijn favorieten en begint met twee minuten stilte alvorens de beklemmende toon definitief gezet wordt:

"It's always raining over the border
there's been a plane crash out there
in the wheatfields
they're picking up the pieces
we could go and look
and stare

How many friends have we over there ?
the border guards fight unconvincingly
whatever we do
it seems things are arranged
we always have to feed the enemy"

Het onheil en de wanhoop pakken je aardig in en dan eindigt het ook nog eens met:

"No room to move, no room for doubt"

Het volgende nummer is gelukkig wat toeschietelijker en behoorlijk upbeat.

Verder valt het me altijd op hoe vaak Devoto refereert naar dromen en het geheugen, iets wat ik met de eerste paar platen van de Talking Heads ook wel heb.

"They don't know how we rehearse our dreams"
"It was something I rehearsed in a dream"

Al met al een erg fijne en bijzondere plaat. Hoogtepunten voor mij naast het al genoemde Feed The Enemy: het dampende Back To Nature en het euforische Believe That I Understand. 4,5*

Ook dit album heb ik weer 's van stal gehaald in het kader van 'Een maand geen nieuwe muziek? Dan stoffen we maar wat oude platen af.'

Nu moet ik zeggen dat ik nooit overmatig geïmponeerd ben geweest door Mezzanine. Indertijd werd je op MTV doodgegooid met het foetus-clipje en op een gegeven moment was ik dat nummer zo zat dat ik dit album op een bandje heb gezet om het nummer niet meer te hoeven horen als ik dit album draaide. Sowieso werd ik toen al meer gegrepen door het debuut met zijn warme, broeierige en liefdevolle klanken. Dit album schiet daar voor mij vaak in door en ik ben eigenlijk ook wel een beetje verbaasd over de klassiekerstatus van dit album (op het moment van schrijven op 60 in de top 250 ). Die zou ik dan meer nog aan het vergelijkbare Maxinquaye van Tricky (en zelfs zijn 2 platen daarna) toebedelen.

De plaat begint met de vier bekendste nummers, waarvan ik Teardrop inmiddels wel weer redelijk aan kan horen. Wat wel hielp is dat het op een gegeven moment langs kwam in de serie Prison Break. Zo uit het niets wist het me toch wel behoorlijk te grijpen. Het werd ook wel erg goed gebruikt (volgens mij is het ook het enige bestaande nummer dat werd gebruikt in de eerste twee seizoenen van de serie, dus dat zegt ook wel wat). Het is natuurlijk ook een fantastisch nummer en ik vind jammer dat het zo is stuk gedraaid. Opener Angel was vroeger een favoriet, maar kan me evenals Rising Son niet echt meer boeien. Overigens is de remix van Damon Albarn en Graham Coxon op de single wel weer de moeite waard. Van de singles is het hectische Inertia Creeps altijd mijn lievelingsnummer geweest, maar helaas heeft dat na 10 jaar ook wel een beetje aan impact verloren.

Gelukkig komt de plaat al snel in een wat beter vaarwater: de flow die wordt opgepakt na het niemendalletje Exchange spreekt me veel meer aan. Dissolved Girl is een werkelijk fantastisch nummer met een slepende baslijn, urgente melodieën en zeer droevige intense zang ("i need a little love to ease the pain..."). En wat een magistrale climax ook.

Man Next Door is mijn tweede favoriet: ik ben sowieso wel fan van de nummers waarop Horacy Andy zingt. Zag hem ook ooit eens live (naast een paar keer met Massive Attack ook solo) en hij heeft gewoon een uitermate prettige stem. Een mooi traag nummer dat me qua sfeer wel wat terug doet denken aan het debuut. Grappig ook die samples van Led Zeppelin en The Cure; de laatste keer dat ik dit album draaide kende ik van beide bands maar een paar nummers en haalde ik dit soort dingen er echt niet uit.

Daarna wordt het weer langzaam minder. Black Milk gaat lekker lang door en dat is zeker niet onprettig; beetje bij beetje word je in een soort trance gespeeld. Met name het koortje geeft het een fijne meerwaarde. Het heeft ook wel een beetje wat van Portishead ten tijde van Dummy, eigenlijk. Moet zeggen dat ik Portishead wel een (of twee?) klasse beter vind. Het titelnummer is ook al een hoogvlieger, vocaal gezien eigenlijk het beste van de plaat. Mooie zanglijnen die elkaar af en toe knap aanvullen. Sowieso knap hoe de zang en muziek hier op elkaar inspelen. Helaas bloedt het een beetje dood op het einde. Group Four vind ik ook wat minder, al is de plotselinge wending wel een mooi slotakkoord van dit album.

Het allerlaatste nummer zie ik dan ook een beetje als aftitelingsmuziek (zoals iemand al schreef). Prettig aftitelingsmuziek, dat zeker. Fijn einde van een plaat die me nooit helemaal heeft weten te grijpen. Misschien omdat ie me soms te wat makkelijk in de oren klinkt, er een wat gekunsteld donker sfeertje overheen ligt. Maar omdat het muzikaal allemaal dik in orde is en er in ieder geval twee briljante nummers opstaan toch wel een plaat die niet zo'n dikke laag stof verdient.

[Geschreven in het kader van het recensietopic]

Het is lastig iets te schrijven als één van je voorgangers al zo treffend Protection, het titelnummer en de opener van Massive Attack's tweede album, verwoordt:



Want zo was het inderdaad. Protection kwam destijds ook vaak voorbij op MTV; de videoclip was ook erg bijzonder. Misschien wel Massive Attack's beste nummer, in ieder geval één van de gevoeligste. Het outro met die "streepjes piano" en de wassende regen is ook erg indrukwekkend.

Kennis met de rest van het album maakte ik pas een paar jaar later; volgens mij toen ik eind jaren '90 voor een paar roebels de originele cassette kocht in een (of all places) Moskouse supermarkt. Ik was in die tijd al wel bekend met genregenoot Tricky (en diens plaat Maxinquaye), maar realiseerde me later pas hoe groot zijn rol was bij de eerste platen van Massive Attack. Ik heb dit album lange tijd niet zoveel gedraaid: voor mij was dit meer het album van de twee briljante nummers aan het begin en het misbaksel aan het eind. Maar nu ik de laatste jaren wat meer naar Massive Attack luister, ben ik dit album wel meer gaan waarderen.

Het tweede nummer van dit album, Karmacoma, is van Tricky's hand. Naar eigen zeggen dan, want de overige leden van Massive Attack claimden ook de nodige credits. Teveel naar Tricky's zin, die vervolgens zijn eigen weg ging en dit nummer heropnam als Overcome en het op zijn debuutalbum Maxinquaye zette. Ik weet niet welke van de twee ik beter vind, maar de opvallende beat en het mystieke Midden-Oosterse geluid geven dit nummer wel iets heel bijzonders mee. Verder is het misschien leuk om te vermelden dat de baslijn bij Serge Gainsbourg vandaan komt.

De daaropvolgende nummers staan minder goed op zichzelf, maar passen wel goed in het tot dan toe ijzersterke geheel. Van Three vind ik de omgebouwde dubversie van The Mad Professor stiekem wel wat beter en van Weather Storm, een lome jazz/lounge-achtige plaat waarop filmcomponist Craig Armstrong piano speelt, ben ik ueberhaupt niet bijzonder gecharmeerd. Maar toch heeft het in deze context wel wat. Het plaveit de weg voor het majestueuze Spying Glass, een heerlijke cover van een oud nummer van veteraan Horace Andy, die ook hier de vocalen op zich neemt. De productie is hier ook echt om van te watertanden, die typische dubklanken komen echt zo mooi uit de verf... Kippenvel!

Het tweede deel van het album vind ik wat minder. Better Things is muzikaal gezien een soort zustertrack van het openingsnummer. Het heeft eenzelfde vibe en ook neemt Tracey Thorn de vocalen weer voor haar rekening. Ik vind dit nummer afgezien van de rauwe baslijn wat minder spannend, maar de emotionele zang van Thorn maakt alles goed.

Eurochild is een cover van The Insects, een bevriende collega-band uit Bristol die ook aan deze versie meewerkte. Voor mij door die waanzinnige synths en de voordracht van Tricky (compleet dezelfde tekst als Hell is Round the Corner trouwens, als ik het goed heb) het beste nummer van de tweede plaathelft.

Sly is net als Weather Storm gearrangeerd door Craig Armstrong. Dit nummer redt het voor mij puur op de productie en de muziek zelf, want de zang is me iets te zoetsappig. Ik ben niet zo'n fan van Nicolette en sowieso niet van deze kant van Massive Attack (de kant waar acts als Morcheeba op voortborduurden). Het klinkt wel lekker, maar het mag wel wat intenser allemaal. Ik mis hier heel erg de rauwe emotie die ik bij andere nummers wel terug vind.

Ook Heat Miser ben ik niet enorm gecharmeerd van: net als Weather Storm een instrumentaal nummer waarop Armstrong piano speelt. Het luistert wel lekker weg, maar het is iets te vrijblijvend allemaal. Voor mij het minste nummer van de plaat, want de afsluiter vind ik wel weer leuk (als een van de weinige geloof ik).

Opvallend aan Light My Fire, de afsluiter, is dat het niet zozeer gebaseerd is op het origineel van The Doors, maar meer op de versie van Jose Feliciano die in de jaren '60 een grote hit was in Jamaica, Horace Andy's thuisland. Andy zong het nummer vaak tijdens repetities en was naar eigen zeggen niet eens bekend met het origineel, totdat de andere bandleden hem hiermee confronteerden. Het nummer is overigens geen liveversie, zoals de titel doet vermoeden. Het publiek dat je hoort is een geloopte sample; het nummer is gewoon in de studio opgenomen.

Voor mij is dit door de kleine inzinking op het einde niet het ultieme Massive Attack-album, maar het is wel het album dat me emotioneel het meeste aanspreekt. Het doet me meer dan de twee albums hierna, die het voor mijn gevoel meer van muzikaliteit en sfeer moeten hebben. Daarom laat ik die 4,5* toch maar mooi staan.

Erg leuk dat Tricky er weer bij is... zag hem vorig jaar een optreden geven in de Pandora in Utrecht en dat was tamelijk troosteloos. Wat mij betreft monstert hij voorgoed terug aan bij Massive Attack. Verder wel een hele EP eigenlijk. Met name het eerste nummer is echt een kneiter.

Dit was een van mijn eerste album-downloads (ah, the memories ). Inmiddels heb ik hem ook alweer een tijdje op CD. Als ik dit album luister moet ik vooral denken aan het magische concert dat Mercury Rev indertijd gaf in Paradiso (april 2002 als ik me goed herinner). Het was ook het eerste album van de 'nieuwe' Mercury Rev dat ik leerde kennen.

Vind het een wat wisselende plaat. De algehele sfeer is goed, maar Little Rhymes en het epische Hercules springen er voor mij toch wel flink bovenuit uit. Ik merk ook dat ik minder ontvankelijk ben voor de sprookjesachtige sfeer dan 5, 6 jaar geleden, maar desalniettemin wel een plaat en een band om te koesteren.

Het is alweer even geleden dat ik in dit topic de opdracht kreeg hier een stukje over te schrijven:


Dus bij deze.

Voor mij was dit album de kennismaking met Mercury Rev. Samen met een vriend ontgonnen we gedurende onzer tienerjaren de alternatieve rock uit die tijd. Ik weet nog goed hoe vriend N. gedurende onze busreis naar het Torhout festival in '97 opeens begon uit te wijden over zijn nieuwe ontdekking: deze plaat van Mercury Rev. Het eerste nummer van dat album was volgens hem een en al kakafonie, maar als je het vaker luisterde viel alles vanzelf op zijn plaats. Zoiets bonts was in die tijd nieuw voor ons, we luisterden verder vooral naar relatief veilige alternatieve muziek die eigenlijk direct aansloeg. Samen met het toen vers verschenen Ok Computer (in die tijd onze topfavoriet) werden er echter nieuwe bakens verzet.

Al snel groeide ik in dit album, maar daar bleef het eigenlijk bij wat Mercury Rev betreft. De vriend werd fanatiek Mercury Rev-fan, maar de andere albums wisten mij nooit zo te raken, al kan ik een hoop losse nummers wel waarderen. Pas sinds ik hier op Musicmeter lovende kritieken las over het debuut heb ik die plaat in de uitgebreide herkansing gedaan.

Wat ik bijzonder vind aan dit album is dat het niet zozeer aanvoelt als een verzameling liedjes, maar meer als een 40-minuten durende trip, zowel intens als lichtvoetig. Een trip die altijd ongrijpbaars heeft gehouden. Een soort onduidbare innerlijke strijd en dat sprak me altijd wel aan. Het is ook een overgangsalbum tussen de experimentele Mercury Rev van de eerste twee albums en de theatrale Mercury Rev van hierna.

Wat de muziek zelf betreft: het openingsnummer is nogal gedurfd. Het is lang en qua dynamiek meer een typische afsluiter... Het begint met iemand die op een electrisch orgel (?) ramt en dat gaat zo door totdat het nummer halverwege explodeert en er een oorverdovende climax vol gitaren, drums, orgels en koperen blazers los gelaten wordt. Bovenop al die herrie speelt een fluit een oogstrelende melodie om zo houvast te bieden in het lawaai. Het hieropvolgende nummer is kort en redelijk rechttoe rechtaan. Een verbeten liedje waarin Jonathan Donahue het heeft over "a young man's stride". Ik heb de thematiek van dit album nooit echt doorgrond, maar wel altijd het idee gehad dat het een soort 'gevecht tegen de demonen'-plaat was van Donahue. In het eerste nummer zingt hij ook al "Was there room in yr heart for yr weakest son?" over zichzelf in relatie tot God.

Na dit stormachtige begin is A Sudden Ray of Hope opvallend zorgeloos. Het begint met een heerlijk onbekommerd "dudududu-duduu dudududu-duduu" gezang. In het midden zit een jazzbreak die me erg aan de break in King Crimson's 21st Schizoid Man doet denken; opeens gaat het helemaal los met trompetten en een klarinet. Na de break kabbelt het nummer rustig uit met een fade out. Everlasting Arm, de single van dit album, houdt die sfeer aan. Mooie track.

Met Racing the Tide wordt eigenlijk al de finale van het album ingezet. Op een dromerige melodie zingt Donahue "I'm so close I'm almost inside/Won't be long before the mystery is mine/I'm so close I'm almost inside/But there were times I hung my head and cried". Ik weet niet waar hij bijna binnen is (ik ben altijd geneigd dit soort teksten als metaforen voor een of andere innerlijke strijd af te doen ), maar de manier waarop hij het zingt klinkt enorm vastberaden - of beter nog, de vastberadenheid voorbij. Als een overwinning al lang en breed vast staat. Op een gegeven moment verandert het nummer van kleur en wordt het een beetje een jazz-achtige jam, compleet met soul-zangeres, waarna het ongemerkt over gaat in het volgende nummer. Opeens roept iemand "See You On the Other Side!" en beetje bij beetje komt de muziek weer tot rust.

Uiteindelijk mondt het uit in het mooie A Kiss From an Old Flame (a Trip to the Moon), dat een beetje een jaren '50 grandeur uitademt (maar dan op zijn Mercury Rev's, hier met zingende zaag). Het afsluitende Peaceful Night is een echt slaapliedje...

Voor mij persoonlijk zal dit altijd wel de ultieme Mercury Rev-plaat blijven. The first cut is the deepest.

Deze maar weer 's in de herkansing gedaan:

Time to Pretend is een aardige binnenkomer.

Weekend Wars is door de piepstem (die me erg aan de grappigere nummers van Ween doet denken) eigenlijk niet om aan te horen en ook The Youth heeft niet veel om het lijf. Behoorlijk matige nummers, als je het mij vraagt.

Electric Feel en Kids zijn daarentegen weer erg goed. De eerste heb ik nu al honderden keren op de radio gehoord en kan nog steeds niet stuk. Fantastisch nummer. Kids is zo mogelijk nog beter, zelfs één van de beste nummers die ik dit jaar heb gehoord. Ik zag ergens de term "heroisch" langs komen en daar kan ik me wel in vinden. 24 karaats pop-euforie.

Daarna zakt het album in als een kaartenhuis. 4th Dimension Transition is wel aardig, maar een nummer als zovelen. Pieces of What is een treurige 60s toestand en na Weekend Wars het tweede dieptepunt van de plaat. Niet om aan te horen.

Of Moon, Birds & Monsters is gelukkig weer wat beter. Een soort mini-epos waarin de orchestrale productie van David Fridmann het best uit de verf komt. Een aardig nummer dat ik nog wel 's zal draaien. Met The Handshake wordt de lijn naar boven verder doorgezet. Dit nummer bevalt me best goed en is eigenlijk mijn derde hoogtepuntje. Het heeft wel een fijne 70s flower power vibe.

Het laatste nummer weet me helaas weer helemaal niet te raken...

Voor de 2 geweldige nummers en 3 wel aardige doe ik er toch een half puntje bij, jammer van de rest.

Vandaag dit album voor een euro gescoord op de plaatselijke rommelmarkt. Bad was het allereerste album dat ik in mijn bezit had, op een TDK-bandje van 90 minuten aangevuld met het beste van George Michael's Faith.

Blijft toch wel een erg sterk popalbum. Speed Demon en Just Good Friends vind ik wat minder, maar verder alleen maar voltreffers en meezingers.

Toch maar eens een wat langer bericht wijden aan één van de fijnste albums die ik de laatste tijd heb ontdekt.

Miike Snow bestaat uit het Zweedse producersduo Bloodshy & Avant, die o.a. werkten met de allerpopulairste zangeressen ter wereld, waaronder Madonna (Confessions...) en Kylie Minoque. Hun finest moment was waarschijnlijk het winnen van een Grammy voor de productie van Britney Spears' Toxic.

Nu zou je denken dat dit plaatje één groot hitjes-festijn wordt, maar dat valt ook wel weer mee. Samen met de mij compleet onbekende Amerikaanse zanger Andrew Wyatt hebben ze een rijk georkestreerd, gesofisticeerd, evenwichtig en vooral volwassen pop-album gemaakt. De licht melancholische ondertoon (toch al iets waar ze in Scandinavië erg goed in zijn, zie ook Annie en Abba) doet het erg goed in combinatie met de zweverige (electro-)pop, die af en toe een vleugje psychedelica meekrijgt.

Hoogtepunten zijn wat mij betreft de fantastische ballad Sylvia, de Junior Boys-achtige electropop van Black & Blue, de piano-pop van Sans Soleil en het zomerse Animal, dat klinkt als Peter Gabriel met Hot Chip als backing band.

Hier een 4*. Ik vind de eerste twee tracks een mooie voorzet voor Cowboy, waarbij het geheel dan eindelijk een beetje loskomt. Billy Hologram en So Malleable vind ik allebei wel leuk (alhoewel die voicesamples mij ook niet veel doen), maar vanaf Cowboy wordt het wel echt interessant. Het uitgangspunt is drum 'n' bass, maar doordat het nummer maar af en toe echt doorbeukt bljift het goed luisterbaar. Het geklooi met harder/zachter, langzamer/sneller en de vele samples maakt het er best wel interessant op. Iacom doet me ergens wel denken aan Aphex Twin (dat hoogklinkende melodietje is heel erg SAW1 ), maar gaat verder lekker door waar Cowboy ophield, alhoewel deze track nog iets chaotischer is. Met Flex en Head Bocs wordt weer pas op de plaats gemaakt door het tempo omlaag te schroeven: Flex heeft een aantal erg sfeervolle voicesamples en (voor mijn gevoel) bijna hiphop-achtige beats. Head Bocs is de meest emotionele track met waanzinnige mooie "waves" (zoals OH dat noemt), afgewisselt met wazige beats. Met dat soort tracks mag Milanese van mij wel een heel album vullen.

De sterren zijn vooral voor Flexibility, dat 11 minuten duurt en geen seconde verveelt. Geweldig nummer, absolute electro(clash)klassieker. Uno is aardig en Sweet Dreams nu niet bepaald de beste cover van Eurythmics, maar het luistert wel lekker weg De in- en outro zijn leuk om eens gehoord te hebben, maar meer niet.

Deze plaat valt me alleszins mee. In de jaren '90 vond ik Moby een tof artiest met een aantal fantastische platen, maar Play vond ik een ongelooflijke rotplaat. Wel een paar aardige singles, maar ook een hoop ontzettende rotzooi wat mij betreft. 18 was zo mogelijk nog erger en Hotel staat misschien wel in mijn top 5 van allerslechtste albums die ik ooit gehoord heb.

Dit doet het dan beter bij mij, het klinkt wat meer naturel en ongedwongen, al worden er nooit echt hoge pieken bereikt. Ben blij dat hij het nu wat serieuzer aanpakt, want dit is toch best een aangename plaat.

En toch grappig om Sigur Ros (track 10) terug te horen. En ook leuk dat ie zijn punkroots niet verloochend (track 7).

My oh my, wat een heerlijke mixplaat dit zeg. Ik heb van Modeselektor altijd het idee dat het nogal losbollen zijn en dat hun releases alle kanten opstuiteren, maar hier is dat niet het geval. Hoogtepuntjes:

*C'hantal - The Realm -> da's dus gewoon de vocal van The Ultimate Seduction. Mooi gecombineerd met een nummer van Bobby Peru dat ook alweer een paar jaar meegaat.

*het stuk van Rhythm and Sound t/m Perry en Luke Vibert: wat een mooi stukje euforische dance. Die Carl Craig is wel een ontzettend genie zeg; knap hoe hij op een tamelijk ingetogen manier een nummer zo'n hedonistisch geluid weet mee te geven.

Verbaas me toch altijd weer over het relatief lage gemiddelde van dit album. De meeste mensen die ik ken en Mogwai een warm hart toedragen, vinden dit nog mooier dan ik en hier heb ik de hoogste stem...

Mooie momenten:
'...I'm sure Johnny Rotten put as much blood & sweat in his work as Sigmund Freud did.
What may sound as a big float of trashy old noise, is in fact the brilliant music of a genius.
And that music is so powerful, that it's quite beyond my control....'

Iggy Pop in het openingsnummer.

Maar ook het nummer met de sportfragmenten, May Nothing But Happiness Come Through Your Door en uiteindelijk eigenlijk alles vanaf Ex-Cowboy, zelfs het mystieke Chocky. Kortom, een Mogwai in topvorm. Het album is wel wat minder rauw, maar wel wat evenwichtiger dan Young Team. De echte uitbarstingen komen pas na een minuut of 30, 40.

De beste plaat van Mogwai? Ik weet het niet, maar 5 sterren krijgt ie van mij wel. Al vrij snel wordt duidelijk hoe Mogwai te werk gaat (kabbelen en dan uithalen) in Like Herod. De algehele schoonheid van Young Team bereikt wat mij betreft het toppunt in Tracy, dat een van de liefste melodieen heeft die ik me voor de geest kan halen. Verder op zijn het korte, maar sublieme Summer en de 16-minuten durende afsluiter (en klassieker) Mogwai Fear Satan de prijsnummers.

Vond dit destijds een leuke plaat en het optreden dat ik in 2004 zag was ook prima, maar anno nu mis ik toch vooral een scherp randje. Muzikaal is het dik in orde, maar het is op de singles na nogal gezapig eigenlijk. Doet me denken aan van die studentikoze conservatorium-funkbandjes... Ik haal er een halfje vanaf, want ik kan dit album nauwelijks nog uitzitten.

Had Mono eigenlijk al met het album hiervoor afgeschreven (de eerste drie staan in mijn persoonlijke postrock-canon), maar in het kader van het supertiptoppertopic beluisterd. Wat ik hoor is eigenlijk een soort Disney-versie van de belangrijke postrockplaten van tien jaar eerder: dezelfde stijl, maar dan een stuk kitscheriger. Het is wel goed gedaan, maar ik kan er niet echt mee uit de voeten. Enkel het derde nummer, Silent Flight, Sleeping Dawn (de titels hebben nog altijd wel wat), kruipt echt onder huid. Even kroop ik dichterbij de boxen om me te laten onderdompelen bij de muziek. Maar het is voor mij waarschijnlijk niet genoeg om deze plaat een blijvertje te laten zijn.

Vandaag dan eindelijk voor het eerst goed naar dit album geluisterd. Het heilige vuur flakkert wat minder stevig dan voorheen, maar het blijft een uiterst prettige plaat dit. Het spelplezier spat er aan alle kanten vanaf en dat compenseert voor mij wel een minder nummer hier en daar.

Serpentine vind ik wel een apart nummer, met zowel een hele vrolijke als een vrij stevige (dat logge middenstuk had zo op Trust Us gekund). Weet niet helemaal of ik die combinatie nu wel zo geslaagd vind.

Een heerlijke plaat inderdaad. Deze kwam uit in de hoogtijdagen van mijn 'Motorpsycho fandom'. Ik zag ze regelmatig live en verslond hun muziek uit de periode '94 tot '98, totdat ze opeens met dit album op de proppen kwamen...

Het krachttoerenwerk van de platen uit die tijd maakte op dit album plaats voor een wat verfijnder geluid. Geen ruige gitaren, geen songs die worden opgestuwd tot epische proporties, maar pop en jazz, mede mogelijk gemaakt door Baard Slagsvold, een Noorse muzikant die zich voor dit album bij de band voegde (en naar later bleek ook maar meteen bleef ).

Soms heb je dat een band helemaal fantastisch vindt, maar dat dat op een gegeven moment een beetje in zakt. Motorpsycho was er zo een voor mij. Gaven het Beste Concert Ooit (Tivoli, 19 april 2000). Zo'n concert waarbij je je na afloop opeens 5 jaar ouder voelt en het gevoel hebt ontvreemd te zijn van je normale habitat, al die omgeving die niet bij het concert aanwezig waren. De vriendschap met de jongen bij wie ik bij het concert was, werd die avond naar een diepzinniger niveau getild.. Ik denk dat de liefde tussen Motorpsycho en mij een beetje begon te doven in 2002, toen ik de band live zag in Oslo (ik was daar toevallig op vakantie, toen MP bleek te spelen). De muzikale ontwikkeling van Motorpsycho kon ik wel waarderen, maar voor mij werd het wel steeds meer een 'gewone' band. En toch, nu ik dit album luister word ik toch weer flink betoverd... Kortom, MP is een band om van te houden. Voor mij althans.

Opener The Other Fool is al meteen de perfecte popsong (misschien wel hun beste song ooit). Iedereen die het nummer kent zal de tekst hieronder wel kunnen waarderen, want daarna neemt een het nummer een heerlijke wending en wordt er naar een prachtige climax gemusiceerd.

Chrystal candy, bad tattoos
diet Coke and Disney blues
I'm so tired
- kick off in the void -
let's get some weed and chill out to Pink Floyd

Upstairs-Downstairs is een wat ingetogener nummer, geschreven door gitarist Hans 'Snah' Ryan (voor de kenners, hij is de man met het woeste uiterlijk (baard, lang haar)). Het gaat feitelijk over zijn onbekommerde leventje in Bergen (Noorwegen), waar hij in een mooi huis woont met vrouw en kind, zag ik ooit in een prachtige aflevering van Loladamusica. Die documentaire begon trouwens met een shot van Motorpsycho spelend in een afgesloten grote houten kist. Je ziet de kist, hoort de muziek en als dan de kist wordt opengebroken zie je de band het geweldige openingsnummer van dit album spelen.

Big Surprise is een kort lief liedje, waarin het hoogtepunt toch wel de Beach Boys-achtige koortjes zijn. Dit nummer staat dan ook wel bekend als het Beach Boys nummer.

Walkin' With J. gaat weer wat meer uptempo. Heerlijk toetsenspel van eerdergenoemde Baard en een mooie intro (trombone!). Een van de betere nummers en dit was dan ook de tweede single (na TOF). In de brug komt de trombone weer terug om het feest nog even compleet te maken. De J. in de songtitel staat trouwens voor Jesus.

Never Let You Out is ook uptempo en de blazers (trombone en trompet hier) geven het nummer heerlijk cachet. En ook de koortjes zijn terug, zij het niet zo Beach Boyslike als eerder op dit album. Dit is wat mij betreft niet het beste nummer van de plaat, maar het klinkt wel heerlijk speels en MP is hier wel degelijk in topvorm. Zelden een band gehoord die zo in zijn element is... De kinderlijke blijheid uit zich ook wle een beetje in de tekst, vind ik:

waiting for the colour bloom
like a kid lost in the wild
shows you fragments of your child..

Whip That Ghost is een instrumentaal nummer waarin de Motorpsychomannen als volleerde muzikanten een lekker potje weg-improviseren. Doet me denken aan de bandjes die ik soms zie in het plaatselijke jazzcafe, maar dan wel een stuk beter.

Stained Glass is een van de mooiste nummers. Zanger Bent legt zich hier redelijk bloot en aan alles merk je dat hij zich goed in zijn vel voelt, klaar om zich over te geven aan wat dan ook:

"now for the first time I know what to do
in tune with all I am
in dreams I understand"

Hij zingt ook nog 's "flow into your iris
and touch your soul" alsof hij doorheeft dat ik nu net zo chill op LTEC als hij op Pink Floyd.

My Best Friend is ook mooi. Over het hoe het leven toch niet altijd is wat het lijkt te zijn. En de brug is een van de mooiste momenten van het album. Kippevel....

Afsluiter 30/30 is wel heel bijzonder. Heel rustig, over een klanktapeitje voortgebracht door vooral een piano, mellofoon en wardhorn zingt zanger Bent de laatste mooie zinnen van dit prachtige album. Uiteindelijk komen daar ook nog eerder genoemde blazers bij om het geheel nog magischer te maken...

Een volgende keer komt Trust Us of waarschijnlijker Angels And Daemons At Play aan de beurt.

(stem verhoogd naar 4,5 ).

(ps. kwam er nu pas achter dat Arve Hendriksen trompet speelt op dit album. hij bracht vorig jaar Chiascuro uit en ik ben nog altijd op zoek naar dat album).

Nou, bij deze dan een recensietje.

Dat dit helemaal niets zou kunnen worden, is op zich niet gek als je bedenkt dat The Source, Deathprod en Motorpsycho maar 3 uur gerepeteerd hadden voor dit optreden (en dus de opnames van deze plaat). Nu ik hem zo beluister, vraag ik me ook af of mijn 4* niet wat aan de hoge kant is.

De CD doet me eigenlijk een beetje denken aan het debuut van Sigur Ros. Veel sfeer en opbouw en afbouw naar eigenlijk maar een paar concrete nummers.

Hier begint met Olemanns Kornett, een kort intro waarbij even getest wordt of de longen en de blaasinstrumenten nog in orde zijn, en dan gaat meteen de beuk erin met Grindstone, een van de lompste nummers van Motorpsycho in hun meer verfijnde periode (vanaf Demon Box zegmaar). Normaal vind ik dat lawaaierige outro van een paar minuten maar irritant, maar hier is het iets minder houthakhemderig door de toevoeging van de trompetten.

Daarna is het de beurt aan The Wheel, evenals Grindstone afkomstig van Timothy's Monster en een van Motorpsycho's meer uitgesponnen nummers. Daar wordt hier nog een schepje bovenop gedaan. Zeker een mooie versie, maar niet zo imposant als het origineel. De blazers zijn leuk, maar niet een directe toevoeging zoals bij Grindstone.

Na The Wheel een paar - naar ik aanneem - nummers van The Source, een Noors freejazzgezelschap. Finske Skoger is dan ook pakken experimenteler en meer een sfeerschets dan een afgebakend nummer op zich. Ik vind het een beetje een dreuteltrack en veer dan ook op als het overgaat in het wat concrete Dreams. Niet een geweldig nummer op zich, maar het past mooi in het geheel en klinkt erg fijn op een zondagmiddag. Zo'n nummer waarbij je de zon een standje of 2 hoger zou willen zetten.

Met The Golden Core wordt dan weer teruggegrepen op het werk van Motorpsycho. TGC is een van hun mooiste nummers en in deze versie ook echt waanzinnig mooi. Hierna wordt afgebouwd met het rustige Limbo en het opvallend frivole afsluitertje Nå.

Al met al toch een stemverlaging. Op de pieken komt deze concertregistratie zeker aan een 4 of zelfs 4,5, maar af en toe kakt het wel dermate in dat het alleen nog maar interessant is als achtergrondmuziek (het freejazzgedeelte met name).

Na alle discussie was ik ook wel een beetje benieuwd geworden naar de nieuwe Muse, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Een echte Muse-fan ben ik nooit geweest, al heb ik wel hun meeste platen gehoord en ben ik ten tijde van Origin of Symmetry zelfs nog eens naar een concert geweest.

Het laatste album vond ik niet best, maar de single die 3FM van dit album draait vond ik opvallend poppy en lichtvoetig en dat sprak me wel aan.

Moet zeggen dat dat pop-aspect op dit album ook best wel terug komt, het titelnummer doet me zelfs denken aan 80s hitje "When the Rain Begins to Fall" (het pianostukje in het intro). In datzelfde nummer hoor je ook Queen-achtige koortjes ("it could be wrong, could be wrong" - "scaramough, scaramough") en op het einde krijg ik zelfs visioenen van hairmetalbands als Whitesnake. Leuk allegaartje.

Iets soortgeljiks heb ik bij Unnatural Selection, waarin een zanglijn bijna regelrecht van Abba's Lay All Your Love on Me ontleend lijkt te zijn en ook het outro wel heel erg 80s hardrock is. De riff in het nummer (vanaf 0:36) doet me trouwens wel heel erg denken aan een jaren '90 nummer (ik denk Amerikaans). Iemand een idee wat ik bedoel?

Het valt me op dat de zanger minder als een krolse kat klinkt dan voorheen (een reden waarom ik de oude platen niet echt meer kan aanhoren), maar desalniettemin kan de plaat me toch niet echt bekoren. Nummers als Eurasia vind ik bij vlagen zelfs vervelend (zeker als ze Eura Sja! Eura Sja! Eura Sja! gaan roepen) en vaak is het wat mij betreft ook een wat anoniem papje dat volledig langs me heen glijdt. Ik heb de Exogenis trilogie zelfs nog eens apart beluisterd, maar ook de tweede keer vond ik het een vrij nietszeggende aangelegenheid.

Waarschijnlijk kan Muse nog wel wat albums vullen met dergelijke progpop, maar ik denk dat ik die dan wel oversla.

Ik kwam er achter dat ik nog op deze plaat moest stemmen, meteen maar een berichtje tikken dan.

Alhoewel ik er maar een 4* aan geef, is dit voor mij toch wel een van de essentiële commerciële danceplaten van de laatste jaren. Drop the Pressure vond ik in eerste instantie een beetje vaag (kwam door de clip), maar was uiteindelijk maandenlang niet uit mijn hoofd te branden en is verworden tot de soundtrack van een tamelijk geweldige zomer(vakantie) en festival.

Die Bette Davis Eyes-sample in In My Arms is erg tof, prachtig nummer is dat sowieso.

De Etienne de Crecy-remix van Paris Four Hundred is een van mijn favoriete platen om te draaien als DJ; het heeft zo'n mooi warm, opgewekt en gelukzalig geluid, maar er zit toch wel een bepaalde mijmer in. En ik houd van mijmer.

Ik vraag me verder af of we nog eens iets gaan horen van Mylo. Zijn enige wapenfeit in 2007 was een Bob Sinclair-remix op een White Label (volgens Discogs).