Dit is toch wel een bijzonder fijn tijdsdocument. Doet me denken aan de zomer van 1998. Een goed optreden op Pinkpop, de geweldige hits Situations Complications en Before My Head Explodes. Ik had dit altijd in mijn walkman toen ik op weg naar mijn vakantiebaantje aan het fietsen was. Bij Lifesupport trapte ik altijd een stukje sneller (ik ben sowieso geneigd sneller te fietsen als tegelijkertijd ergens de Tour de France gereden wordt ).

Mooie tijden, geweldige band.

Leuk album. Destijds hoorde je de singles The Distance, Frank Sinatra, I Will Survive en Perhapsx3 veel op Kink FM voorbij komen en nu nog steeds hoor ik het album elk jaar nog wel ergens bij vrienden ofzo. Het hele album nu dan maar eens bestemd. Buiten de singles vind ik het toch wat minder en dan valt me nu ineens op dat The Distance het enige nummer is dat is is geschreven door gitarist Greg Brown. Dat nummer vind ik eigenlijk wel veruit het beste hier, al heb ik ook een groot zwak voor Frank Sinatra. Misschien maar eens kijken wat Greg nog meer heeft gedaan buiten Cake om...

Tsja, na 1 luisterbeurt zat ik ook op een 3*. En moet je nu 's zien... ik vind dit album nu zo goed dat ik al 2 maanden lang alleen maar blikvoer eet.

Dus dat zegt niet zoveel...

Aan zijn top 10 te zien houdt Devoo ook meer van muziekjes met flink veel tempowisselingen (of dat nu binnen 3 minuten - Pixies - of binnen 10 minuten - Dream Theater - gebeurt). En hier draait het toch ook wel een beetje om herhalende ritmes... Zelf vind ik dat stukken interessanter dan 'geflipte composities', omdat die meestal toch getuigen van ideeënarmoede, mijns inziens... Dat herhalende is misschien ook iets dat je moet leren waarderen. Ik kan me voorstellen dat je daar als 16-jarige 'de rust' nog niet voor hebt. Herhaling is niet per se eentonig, namelijk...

Zelf vind ik dit in ieder geval een fantastische plaat, waarschijnlijk het beste dat ik dit jaar heb leren kennen. En ik kan er nog steeds niet de vinger opleggen wat het nu precies is... Of het nu het speelse is, de muzikale virtuositeit, de mooie melodieen, etc.

Misschien is dit zelfs wel een ontbrekende schakel tussen wat uithoeken in mijn smaak die ik eerder nooit zo goed verenigen kon.

Kortom, tijd voor een top 10 notering...

(en wellicht dat Devoo over een jaar of 5 compleet van gedachten is veranderd, wie zal het zeggen)

My Rescue vond ik echt een fantastische single en één van de beste nummers van 2010/2011, maar dit album is echt een fikse teleurstelling zeg.

De opening is nog wel goed. Ergens doet het wat aan Cut Copy denken, al klinkt Canyons wat exotischer door de vele percussie door het hele album heen. Gekgenoeg gaat het bij het beste nummer mis: My Rescue is dan wel fantastisch, het breekt wel tamelijk bot met de spanningsboog die in de eerste twee nummers wordt neergezet. Daarna komt het niet meer goed: See Blind Through en Tonight kunnen er nog mee door, maar verder blinken de nummers vooral uit in vervelende samples, misplaatste vocalisten (Sun and Moon: hoe verzin je het iemand daarop zo irritant te laten zingen) en rommeligheid.

Buiten Tonight, dat zomaar een disco-edit van een vergeten jaren '70 disco-nummer zou kunnen zijn, wordt vooral de retrohouse-kaart gespeeld, maar eigenlijk levert het geen enkel memorabel nummer op. Misschien kunnen ze eens en en ander afkijken van Azari & III, want die deden dat de laatste jaren toch een stuk beter. De laatste twee nummers zijn traag en saai, waardoor dit album als een nachtkaars uitgaat.

Zal hem nog wel een herkansing geven, maar ik heb weinig goede hoop...

Voor wie het verhaal niet kent: dit album werd in 1994 al opgenomen door Richard D. James, waarschijnlijk nog het best bekend onder artiestennaam Aphex Twin. Het kreeg echter nooit een officiële release, maar werd enkel verspreid onder een handjevol vertrouwelingen die moesten beloven de muziek nooit verder te zullen verspreiden. En zo geschiedde, totdat in 2014 ineens voor een astronomisch bedrag een exemplaar te koop werd aangeboden op de verkoopplaats van muzieksite Discogs.

De vroegere Aphex Twin-fanclub organiseerde vervolgens via Kickstarter een crowdfundcampagne, waarbij ook contact werd gelegd met de verkoper, artiest en platenlabel. De verkoper stemde ermee in Caustic Window van Discogs te halen en ging akkoord met een verkoopbedrag van zo'n 50.000 euro. Richard D. James en diens label Rephlex gingen ermee akkoord dat bij slagen van de campagne de deelnemers een hoogwaardige digitale kopie zouden krijgen, waarna het gekochte exemplaar voor de hoogste bieder zou worden doorverkocht op veilingsite eBay. De opbrengst daarvan wordt weer onderverdeeld tussen de crowdfunders, de artiest, het label en een nader te bepalen goed doel.

Inmiddels zijn er voldoende welwillende investeerders gevonden, waardoor de muziek inmiddels beschikbaar is geworden voor hen, maar ook voor de rest van de wereld. Zo is het nu te beluisteren via YouTube, bv.:

Caustic Window - Caustic Window LP - YouTube

Heeft een album ooit zo'n wonderlijk releasetraject gekend?

En de muziek dan?

Ik heb er pas 1 keer naar geluisterd, maar mijn conclusie is duidelijk: waarom in hemelsnaam heeft Richard D. James dit al die tijd op de plank laten liggen? In 1994 was hij zo ongeveer op de toppen van zijn kunnen, gezien de hoeveelheid releases en geweldige tracks die hij in die tijd uitbracht en dit album bewijst dat maar weer eens. Richard D. James zou zichzelf niet zijn als er ook wat melige onzin opstond, zoals de prank calls aan het einde van het album, maar er valt gelukkig volop te genieten.

Hoogtepunten voor mij zijn vooralsnog Airflow, dat niet had misstaan op Selected Ambient Works I, iets dat ook geldt voor het sublieme 101 Rainbows, misschien wel het mooiste nummer van dit album. Alleen die melodie al. Onwaarschijnlijk fraai nummer dat tot het beste hoort dat ik van Aphex Twin gehoord heb. Dat geldt ook voor Mumbly, een big room banger die me doet denken aan de stijl die veel te horen is op verzamelaar Classics. Dit nummer schreeuwt het gewoon uit om heel hard op alle dansvloeren ter wereld gedraaid te worden de komende zomer.

Dit zijn slechts eerste indrukken (al heb ik genoemde tracks wel wat vaker beluisterd inmiddels), maar ik ben blij dat deze release eindelijk het daglicht heeft gezien.

Het openingsnummer is toch wel magnifiek. Lekker lang uitgesponnen en zweverig nummer. Het tweede en derde nummer houden de ingetogen sfeer wel vast, maar de laatste drie nummers zijn dan weer uptempo disco en daar kan ik in dit geval (het woord kitsch was al gevallen dat dekt wel een beetje de lading wat mij betreft) toch iets minder mee. 4,5* voor kant A, 3,25 voor kant B.

Lang geleden dat ik zo'n fijn album op het Excelsior-label heb gehoord. Psychedelische pop, folk, country, slacker-indie, etc. Allemaal heel losjes en ontspannen ingespeeld en gezongen. Mooi project van een Amerikaan met een aantal Nederlanders, waaronder Henk Jonkers, oud-drummer van o.a. Fatal Flowers en Hallo Venray.

Werd overigens getriggerd te gaan luisteren door deze review:

Chasing Rainbows - Make Love Caravan | www.incendiarymag.com

"A classic mix of droopy sixties bedroom folk pop offcuts, stitched into a new comfort blanket; a record for staring out of windows."

Sao Paulo en Falling In Love With You vind ik eerlijk gezegd wat naar liftmuziek neigen, maar de 2 singles en afsluiter zijn uitstekend met vooral die onweerstaanbare baslijnen van Bernard Edwards. Everybody Dance is voor mij het hoogtepunt hier, veel beter werd disco niet in 1977.

Was erg benieuwd naar dit album, maar het is voor mij geen blijvertje op de kerstplaylist.

De nummers met Feist en Jarvis Cocker vind ik dan wel weer de moeite waard, met name de Purple Mountains-cover is erg fraai en tot nu toe mijn favoriete nieuwe kerstnummer. Deze drie nummers mogen op de kerstplaylist, de rest wat leuk om eens te horen maar daar blijft het dan ook bij.

Maar weer eens gedraaid en ik doe er een half bij. 4* is dit album me wel waard. Die stem blijft apart, maar ik mag dat wel. Alleen in Gimme Me Some Salt klinkt ie enigszins als die jongen van Kane... Of ben ik de enige die dat heeft?

Verder valt me op dat hoe uitbundiger de nummers, hoe minder hij klinkt als David Byrne en hoe meer als Gordon Dano (en vice versa).

Iedereen die dit leuk vindt, moet dus als de wiedeweerga de eerste 4 albums van Talking Heads en het debuut van Violent Femmes in huis halen.

edit: Ik vergat nog te zeggen dat dit bijzonder fijne zondagmiddagmuziek is.

Wat een ontzettende stoomwals van een plaat dit zeg. Enerzijds gruwelijke startstopbeats, bijna tot op het agressieve af, anderzijds toch ook nog behoorlijk melodieus op een haast lieve manier. Hier ga ik nog veel plezier aan beleven de komende tijd.

Van Clark had ik verder alleen Empty the Bones of You en een EP´tje dat ook die richting uitgaat, dus ik had nooit durven vermoeden dat ie iets dergelijks in zich had.

Vooralsnog een 4*, maar dit zit heel dicht tegen de 4,5* aan.

Wie denkt dat techno kille muziek is moet deze plaat maar 's draaien: warme, diepe grooves, fijne bassen, geweldige sfeer. Mir deed me wat minder, anders was dit album zo mijn top 10 in gegaan. Knappe release die voor mij het beste van sommige werelden (de muzikaliteit van Basic Channel, die diepte van Plastikman en de mijmer van de vroege Junior Boys) in zich weet te verenigen. Erg mooi!!

Omdat ik hetzelf nog niet helemaal onder woorden kan krijgen en John Doe het hierboven wel voor elkaar krijgt, sluit ik me bij hem aan. Dit plaatje is zalig, mooi, zuiver, ontspannend, mooi, helder, diep, donker, betoverend, hypnotiserend, verstild, sterk, heerlijk, puur, dromerig.

Dit neigt naar 4,5* voor mij. Een plaat om in te verdrinken.

Vreemde plaat weer, alhoewel weinig verrassend. Doet me denken aan Bjork die iets teveel paddo's op heeft en rare lievemeisjestaal uitslaat. Ik heb daar wel een zwak voor, maar vond het debuut toch een paar niveautjes magischer. Ruime 3,5*

Zo, mijn eerste indrukken maar eens neerpennen. Puur over de muziek overigens, de thematiek (Mylo en Xyloto zijn twee bendeleden die verliefd op elkaar worden) nog even negerend:

Het titelnummer is enkel een intro op Hurts Like Heaven, de echte opener van dit album. Een nummer dat me verrast, voor Coldplay's doen is het behoorlijk stevig en het tempo ligt ook aardig hoog. Het is bijna een powerpop-nummer,naar Coldplay-standaard weliswaar. De galmerige 80s-productie heeft wel wat, maar het is wel jammer dat Martin's stem een beetje achterblijft in de mix. Op momenten is hij nauwelijks te verstaan en komt de zang teveel over als gemompel.

Dan is het de beurt aan Paradise, de tweede single van dit album. Ik heb het wel een paar keer horen langs komen op de radio, maar dat was meer als achtergrondmuziek. Nu ik het voor het eerst echt hoor valt me pas echt op hoe electronisch getint de productie in de drukkere stukken is, je kan wel merken dat de invloed van dubstep tegenwoordig tot de grootste bands ter wereld reikt. Afgezien van de saaie rustige stukken is dit wel een erg goed nummer: de prachtige melodie en de schitterende opbouw maken dit voor mij tot een van hun betere nummers. Met Charlie Brown krijgen we nog een dergelijke plaat voor de kiezen, maar dan van minder allooi. Het komt bij mij niet meer aan, inmiddels ben ik murw gebeukt door alle bombast.

Gelukkig is Us Against the World een eerste rustpunt: het nummer is alleen zang met gitaar, al klinken op de achtergrond instrumenten die ik niet 1-2-3 thuis kan brengen. Het daaropvolgende M.M.I.X. is enkel een overgang naar de eerste single, Every Teardrop Is a Waterfall. Dit nummer vind ik helemaal niets, het is gewoon een matige kopie van Ritmo de la Noche, een begin jaren '90 hit die in 3 verschillende versies de top 40 behaalde. En wat ook weer een bewerking is van Everyday I Go to Rio, een of andere foute zomerhit uit een verder verleden. Het enige wat nog ontbreekt is een foute danceremix, zodat de mensen bij een willekeurig dorpsfeest er ook op kunnen hossen.

Major Minus is een uptempo rockplaat, meer rockgericht. Het heeft wel wat van U2, vind ik. Terwijl ik dit typ is het album al een paar nummers verder en trek ik alvast de voorzichtige conclusie dat het best een gevarieerde plaat is: electronica, hiphop, rock, akoestische pop, we horen het allemaal wel terug. Voor elke mainstream muziekliefhebber is hier wel wat te vinden.
U.F.O. is dan weer een ingetogen liedje, een beetje Coldplay-oude stijl, maar dan niet van dat niveau op het eerste gehoor. Princess of China is een electronisch getint nummer over een hiphop-beat. De stem van Rihanna heeft wel wat en rijmt ook goed met die van Martin. Tel daarbij op een schitterende melodie ("'cause you really had me") en we hebben na Paradise de tweede topper van dit album.

Bij Up in Flames, waarin Martin zingt over een beat uit een drumcomputer en spaarzame pianoklanken, valt me op dat er wel wat gesleuteld is aan de zang van Martin. Het klinkt in ieder geval niet erg natuurlijk. Verder is het wel een fijn ingetogen nummer, maar een beetje kort wellicht. A Hopeful Transmission is weer een tussenstukje dat de overgang naar een sneller nummer moet vergemakkelijken. Dat is deze maal Don't Let It Break Your Heart, wat niet slecht klinkt, maar bij mij niet helemaal aankomt. Misschien zit ik aan mijn Coldplay-tax, maar ik merk dat ik hun uptempo nummers ueberhaupt niet erg goed vind. Vind dit een behoorlijk matig nummer zonder aansprekende melodie en nuance. Wel aardig is dat het met een hartslag eindigt, al is dat ook wel eens mooier gedaan (bv. door Flaming Lips op The Soft Bulletin). Het maakt nu een wat vluchtige indruk, alsof het nummer per se onder 4:00 minuten gedaan moest zijn, maar dit er toch ook nog bij moest. Het laatste nummer Up with the Birds doet me ook niet veel, al zijn de bewerkte achtergrondvocalen wel weer mooi. Misschien een groeiplaatje.

Conclusie: deze plaat tapt uit een heleboel vaatjes: de oude Coldplay-fans worden tevreden gehouden met enkele typische Coldplay-nummers, dan weer ingetogen en dan weer steviger. Daarnaast is er ook een moderner geluid te horen: sommige nummers hebben een opvallend electronisch geluid, wat me sterk doet denken aan de dubstep-dingen die steeds meer opduiken in de mainstream. Sommige productietruukjes zijn duidelijk afkomstig uit die hoek. En het zou me verbazen als het nummer met Rihanna geen single wordt...

Daarnaast ligt het tempo me iets te hoog: 11 echte nummers in net iets meer dan 40 minuten. Wat mij betreft hadden ze best iets meer de tijd mogen nemen, het is nu niet echt een plaat die een sfeer neerzet. Waar de eerste twee albums echt fijne luisteralbums waren, is dit meer muziek om iets bij te doen, het huishouden ofzo. Ik zal later vandaag wel testen of dat ook echt zo werkt.

Voorlopig nog even het voordeel van de twijfel: 3*.

Ik zit ook een beetje in die hoek... paar fantastische nummers, tot op het magische af. Toen Coldplay net doorbrak met dit album, vond ik Chris Martin maar een vervelende zanger met zijn van Jeff Buckley gekopieerde zangtrucjes, maar nu kan ik er wel van genieten. Helaas staan er ook een aantal best wel zwakke nummers op, waaronder het hemeltergende High Speed en het zwakke slotakkoord. Al met al inderdaad een album van hoge pieken en lage dalen, dat voor mij toch nog goed is voor 3,5*.

Ik luister hem toch maar even helemaal. Ik had hem toch nog 's opgezet en op de een of andere manier is dit wel het goede moment (ramen open, zonnetje dat lekker naar binnen schijnt, fijne temperatuur, etc.).

Square One klinkt goed. De drums komen een beetje mechanisch over, maar het is wel een mooi nummer. Beetje U2-achtig, door de jengelende gitaar en het wijdse geluid. Goede opbouw ook. Ik kan me ook wel voorstellen dat je dit *heel* erg mooi vindt, maar zover is het bij mij nog niet. What If is daarna een rustmoment. Waar bij het vorige nummer het zelfvertrouwen uit de boxen spatte, is dit een typische Coldplay-pianoballad. In de climax gebeurt er nog wel wat (gitaren komen erbij, het nummer gaat enigszins los), maar dit nummer had wel wat meer pit mogen hebben. White Shadows begint redelijk stevig en haakt gelukkig weer aan bij het openingsnummer. Het refrein is zeer sterk en als Chris (of iemand anders) wat lager zingt ontwaar ik zowaar Bono... Misschien een vervelende vergelijking, maar het klinkt wel erg goed. Fix You is weer een ballad en net als What If vind kan het me niet echt boeien. Ik trek de kerkorgelsound ook totaal niet, maar halverwege komt dan toch de cartharsis (harde gitaren) en de meerstemmige zang. Het kerkkoor klinkt minder vervelend dan de kerkorgels, maar toch vind ik dit maar een vervelend nummer. Talk maakt meteen al veel goed. Dit is voor mij een van de betere numers en ook zo'n nummer dat zich na een keer luisteren al flink blijft hangen. Sommige delen van het nummer zijn een beetje kaal (alleen toetsen, bekkens en zang) en dat vind ik minder, maar dit soort nummers zijn erg fijn als alle registers worden opengetrokken. De brug klinkt erg mooi, maar op de een of andere manier doet het me wel heel erg denken aan een andere lied, maar ik kan even niet bedenken welk. Wel een modelnummer voor Coldplay, denk ik. Ik hoorde er trouwens niet direct aan af dat ze voor dit nummer leentjebuur bij Kraftwerk hebben gespeeld.
Alsof de duvel ermee speelt: het volgende nummer, X&Y begint weer erg balladesque. De afwisseling is tot nu toe erg voorspelbaar. Op de een of andere manier vind ik Coldplay niet al te best als het op ballads aankomt. De mooiere liedjes van Parachutes waren dan nog een klasse apart, maar nu onderscheiden ze zich vooral met de meer uptempo nummers. X&Y doet me nagenoeg niets.

Ik kan me nog goed herinneren dat mijn wekkerradio me een paar weken geleden deed wakker schrikken bij Speed Of Sound. Was ik nog aan het dromen, of was dit echt zo'n makkelijk nummer. Het klonk als een vrij stereotyp Coldplay-nummer en nog steeds vind ik er niet veel aan. Natuurlijk is het een verademing bij veel andere populaire muziek, maar desalniettemin doet dit nummer me vooral beseffen dat Clocks eigenlijk best een goed nummer was. A Message is goed achtergrondgeluid. Het weet me nog te irriteren, nog te plezieren. Het
'ene oor in, andere oor uit'-idee. Low begint met een stevige gitaarriff om daarna al snel gas terug te nemen. Een vrij standaard nummer, ware het niet dat er wat onverwachte instrumenten ten tonele verschijnen. Helaas van korte duur... The Hardest Part vind ik opvallend lichtvoetig klinken gezien de titel. Verder een vrij dertien in een dozijnerig nummer. Het is zeker niet slecht, maar ik mis nogal de begeestering. Het mag wel een tikje emotioneler, meneer Martin... Swallowed In The Sea is weer een ballad, maar op de een of andere manier heeft dit nummer wel iets speciaals. De tekst is bijzonder knullig, maar het nummer is wel het eerste lichtpuntje sinds Talk, wat mij betreft. Die opleving duurt voort metTwisted Logic, dat het reguliere album wel behoorlijk afsluit. Toch wel een fijn nummer, dat goed afsteekt na het schrale middenstuk van het album. Till Kingdome Come, de bonustrack, vind ik dan wel weer erg zoet en had van mij niet gehoeven. Het doet zelfs een beetje afbreuk aan het goede einde van het album. Breng dat dan als b-kant uit ofzo.

Resumerend: Ik vind X beter dan Y. Alhoewel ik What If, Fix You en het titelnummer niets aan vind, zijn Square One, White Shadows en Talk mijn favoriete nummers van deze plaat. X staat voor mij dus vol met treffers en missers... Y is wat consistenter, maar alleen Swallowed en Twisted komen voor mij op een voldoende uit. Veel nummers hebben het toch net niet. Wat ik een beetje mis op dit album is de schoonheid en kippenvelmomenten. Misschien komt het door de wat meer elektronische sound. Al met al kom ik uit op 2,5*.

Aangename plaat, vrij rustig voor Cut Copy's doen (die ambient-EP maar even niet meegerekend). Soms pakt dat goed uit (Like Breaking Glass), soms ligt saaiheid wel erg op de loer (Love Is All We Share). Dat maakt het een prettige plaat om 's ochtends te draaien, maar ik hoor Cut Copy toch liever wat pittiger en euforischer, zoals voorheen op Alisa, Out There On The Ice, Lights & Music of Let Me Show You Love. Hopelijk zoeken ze die weg in de toekomst weer eens op.