Aardige verzamelaar van de band die later als Joy Division bekend zou worden. Grappig om ruwe versies van albumtracks als Shadowplay en Transmission te horen. Het leukste vind ik de tracks die ook op Still en Substance te horen zijn, zoals bv. Novelty (een van mijn favoriete Joy Division tracks), Ice Age en They Walked In Line. Desalniettemin mist de muziek hier nog wel de oerkracht die je later wel terug hoort bij Curtis cs.

Ben dit op het spoor gekomen via een oude podcast van Erol Alkan, die ook een voorliefde heeft voor oude electronica en 60's pop, exotica, volgens mij.

Vind het blij vlagen erg leuk. Met name Here Come the Fleas (Stereolab + Broadcast avant la lettre) en ook wel My Game of Loving zijn erg bijzonder en aangenaam, maar af en toe schiet het een beetje door in experimenteel geneuzel mijns inziens.

Moest maar 's op zoek gaan naar die BBC Radiophonic Workshop cd's, is vast nog een hoop leuks op te vinden.

Ik had hoge verwachtingen bij deze plaat. Love Is A Number vond ik een geweldige single (in mijn top 10 over 2005) en Alsation en Idiot Drugs vond ik ook erg sterk. Met name die laatste heb ik bij vlagen wel 10 keer op een dag gedraaid.

Maar goed, wat bleek toen ik dit album luisterde: dat zijn voorlopig de sterkste nummers van deze plaat en erger nog: de nieuwe versie van Idiot Drugs is een stuk lelijker!

Ik weet nog niet wat ik ga stemmen, maar veel hoger dan Lebowski zal het zeker niet worden.

Dit album zowaar helemaal beluisterd. Iemand in mijn omgeving had het gedownload...

Nederland Is Helemaal Oranje is de hit en ook meteen het leukste nummer. Waar is die melodie ook al weer van?

Daarna wordt het beetje bij beetje wel wat vervelender, op een gegeven moment verlang je zelfs naar het nummer met Gerard Joling omdat die tenminste wèl kan zingen, zelfs al moet ik het daar normaal ook niet van hebben. Het doet me een beetje denken aan een gedicht dat ik ooit las: over een land waar het zo erg stonk dat het een opluchting was als iemand een scheet liet.

Het nummer met Joling is prut, maar het brengt in ieder geval wat pit in de cd die op dat moment mijn aandacht wel wat aan het verliezen was. Opvallend hierin is de rol van Bert van Oranje, een soort spoken word geschiedenis les van onze Johan die zowaar wat leerzaam is. Want tot voor kort wist ik niet dat Van Marwijk een groot talent was dat door een zware blessure nooit zijn potentieel kon waarmaken.

Na Bla Bla Bla vallen de nummers me niet speciaal op, al is Nederland Is Nummer 1 een duidelijke kandidaat voor de tweede single.

Wat me vooral opvalt is dat de grap na 2 of 3 nummers echt wel helemaal over is, maar wie weet kunnen we er ons op de wedstrijddagen wel mee vermaken, met ook een paar biertjes op dan weliswaar. En natuurlijk dat beide heren absoluut niet kunnen zingen.

Ik hoor toch liever iets als Death From Above 1979. Dat rockt een stuk harder en de liedjes zijn veel catchier. Ik vind het grote euvel van deze plaat dat ie veelstelang duurt. Het is echt wel lekkere muziek, maar na een half uurtje heb ik het wel weer gehoord. Als ie een kwartier korter had geduurd, had ik misschien wel een 4* gegeven ipv de 3* die er nu staat...

Heb dit album geluisterd in het kader van mijn strooptocht door de top 250. U2's The Joshua Tree is daarin het hoogst genoteerde album dat ik nog niet gehoord heb, maar ik had geen zin in U2 met dit warme weer, dus toen kwam ik bij dit album uit.

Op de middelbare school heb ik er wel het een en ander van meegekregen; één van mijn beste vriendjes daar was een enorme hip-hopfan en via hem leerde ik een beetje Ol' Dirty Bastard (die cd met de paspoorthoes), Nas (niet Illmatic, maar die ervoor), ed. kennen. En eigenlijk ook Wu-Tang Clan, maar behalve Protect Ya Neck is er nooit echt iets blijven hangen. Tot nu dus... en ik snap het ook wel: het verhaal rondom dit album is indrukwekkend (het lezen van het Wikipedia-artikel duurt bijna net zo lang als het luisteren van dit album) en dit album is ook heel erg cool; ik kan best wel genieten van de stemmen van met name Method Man en ODB, de humor en nummers met een overduidelijke soulvibe (mn. Cream en Can it All Be So Simple), maar ik ben nog niet laaiend enthousiast. Het zal toch niet helemaal mijn ding zijn, waardoor ik niet op een heel hoge stem uitkom. De paar lange skits zijn hier ook wel een beetje debet aan; voor mij halen die veel te veel de vaart uit de muziek.