Ik ontdekte Echoboy omdat ze (eigenlijk is het een hij met band) een keer speelde op het London Calling festival in Paradiso (volgens mij was dat in april 2000). Alhoewel ik het niet echt kon plaatsen (de nummers zijn bijna allemaal instrumentaal en bevinden zich ergens tussen electro, triphop, New Order en rock) was het voor mij toch wel het hoogtepunt van het festival (samen met Broadcast), waar echte Britpop weinig plaats meer had. Niet alle nummers zijn hoogvliegers, maar Sudwestfunk No5, Make The City The Sound en de prachtige opener Turning On (met theremin in de climax) tillen het gehele wel ruimschoots boven de middelmaat uit.

Ik vind het maar een matige plaat, eigenlijk. Nu was ik ook al niet enorm onder de indruk van het debuut (3*), maar dit plaatje doet me nog minder. Het is allemaal niet slecht en mensen die het debuut konden waarderen zullen zich hier ook geen buil aanvallen, maar voor mij blijft de klik uit... De nummers zitten veel te volgestopt en de zang weet me ook al niet te grijpen. Voor mijn gevoel is dit toch een soort H&M-variant van Joy Division/Chameleons/noem ze maar op.

Laat ik dan ook maar mijn eerste indrukken opschrijven. Ik vond de eerste twee albums niet zoveel aan (2 keer 2*), maar Papillon sprak me wel aan, dus ik was toch wel benieuwd. Bovendien kan ik het wel waarderen als een band het roer omgooit.

1. In This Light and on This Evening:
Lekker dramatische opener waarin beetje bij beetje de registers worden opengetrokken. De synths doen me af en toe een beetje denken aan zoiets als Vangelis. Aardige opener.

2. Bricks and Mortar:
Inderdaad oerlelijke synths en beetje saaie (en eigenlijk ook overbodige) electronica-effecten, maar als liedje verder wel okay. Refrein heeft wel wat, maar verder komt het nummer totaal niet uit de verf. Had ook wel wat korter gekund, al is het jammer dat het outro niet wat verder wordt uitgebouwd. Nu blijft het toch een beetje teveel binnen de lijntjes.

3. Papillon:
Een uptempo nummer dat zo op een gothic-feestje gedraaid kan worden. Nogal Depeche Mode-achtig ook, al mist het wel de emotionele diepgang van DM. Het valt me hier wel op dat ik niet zo gecharmeerd ben van de stemgeluid van de zanger. In eerste instantie was ik blij verrast door dit nummer, maar ik denk dat dit ook best wat korter had gekund.

4. You Don't Know Love:
Doet me een beetje denken aan achtergrond uit een 80s film. De synths in combinatie met de basgitaar zetten wel een typisch sfeertje neer.

5. The Big Exit:
Gaat eerlijk gezegd compleet langs me heen.

6. The Boxer:
Een wat trager, slepender nummer. Maar eerlijk gezegd kan het me niet boeien. Ik zit hier met de koptelefoon op en heb de laatste twee nummers een paar keer opnieuw op moeten zetten, omdat ik mijn aandacht er niet bij kon houden. Wellicht dat deze nummers zich op de langere termijn wel weten te nestelen, het subtiele gitaarwerk hier heeft wel iets.

7. Like Treasure:
Dit nummer is wat minder dichtgesmeerd met synths en dat is niet verkeerd. Het klinkt al meteen behoorlijk vertrouwd. Na een tijdje verslapt de aandacht wel weer, maar op zich een aardig nummer.

8. Eat Raw Meat = Blood Drool:
Vreemde titel. Het refrein is w el heel erg poppy, je zou er bijna een Macarena-achtig dansje bij verzinnen. Doet me denken aan een 80s pophit, maar kan even niet thuis brengen welke. Apart contrast met de electronica en het pianospel als het nummer op de dramatische toer wordt gegooid. Het eerste nummer dat echt verrassend klinkt wat mij betreft en daarmee het prijsnummer tot nu toe. Let ook op de "a-ha a-ha" op het einde.

9. Walk the Fleet Road:
Een ballad die me wat aan Depeche Mode's Condemnation doet denken, al mist dit nummer de soul. De genoemde vergelijking met A-ha kan ik me ook wel in vinden, zeker op het moment dat de zang wat hoger wordt.

Conclusie: Editors zullen wel nooit een favoriete groep van me worden, maar met dit album hebben ze zich wel terug in de kijker gespeeld bij mij. Al had het bij vlagen wel iets verrassender gekund: buiten de synths om is het geluid van de bands nou ook weer niet zo drastisch veranderd. Of het een blijvertje is, weet ik nog niet, dan moeten er toch wat meer kwartjes vallen.

Grappig eigenlijk dat ik nog nooit een fatsoenlijke stukje heb geschreven over Eels op deze site, want ten tijde van dit en het hierop volgende album was de band rondom toen nog E, Butch en Tommy Walter eigenlijk wel één van mijn favoriete bands, tesamen met Radiohead en de Smashing Pumpkins. Ik zat bij een internationale mailinglist, waarvan ik een aantal mensen ook bij concerten ed. heb ontmoet. Daar werden alle teksten van eels tot in het kleinste detail uitgepluist, evenals het wel en wee rondom de band. Het was de tijd waarin E niet altijd even aardig was voor zijn mede-bandleden. Ik herinner me nog een concert op Lowlands waarin hij gitarist Tommy (die vervolgens en public zijn beklag deed en niet lang daarna uit de band stapte) compleet negeerde. In een tijd waarin algemene muziekfora als Musicmeter ueberhaupt nog niet bestonden, was het leuk zo nauwgezet één van mijn favoriete bands te volgen. Maar dat was toen. Inmiddels neemt dit album (en deze band) toch een heel wat minder centrale plaats in in mijn muzikale universum.

Ik kan me nog wel herinneren dat dit album in '96 behoorlijk flopte. Enkel Kink FM draaide het titelnummer en een enkele keer Novocaine for the Soul. Ik vond dat wel leuke nummers en kocht het album in de uitverkoop. Pas in 1997 begon het te lopen voor Eels: in het voorjaar werd Novocaine opeens een flinke radiohit en wat maanden later gaf Eels een geweldig concert op Pinkpop, waarmee het een hoop fans won. Ik heb het toendertijd opgenomen en vaak teruggekeken; de video moet ik nog steeds ergens hebben. Ook een cassettebandje van een optreden dat ik eens opnam van Leidsekade Live (vaste prik op zondagavond destijds) maakte veel draaiuren in mijn walkman: met name de scheurende cover van Prince' I Was Your Girlfriend was erg goed.

Dit album heb ik de laatste jaren niet zoveel meer beluisterd en sowieso ben ik geen grote Eels-fan meer. Na het wat minder boeiende Daisies for the Galaxy en het ronduit teleurstellende Souljacker was ik wel fan-af, al heb ik de albums daarna nog wel beluisterd. Maar veel doet dat me niet meer. Nu ik dit album weer 'ns beluister, valt me opeens op hoe 'oud' het intro van Novocaine eigenlijk wel niet klinkt. Een blik op Wikipedia (dat hadden we destijds nog niet) leert me dat hier een nummer van Fats Domino gesampled wordt. Grappig.

Het tweede nummer van de CD, Susan's House, is ook gebouwd op een sample en wel eentje van Gladys Night and the Pips. Toch knap hoe Eels hier met een hiphopbeat, de staande bas en een akelige tekst een heel eigen nummer van heeft weten te maken.

Rags to Rags is een van de wat stevigere nummers van de plaat. Evenals Not Ready Yet, dat live vaak werd uitgebouwd met een flinke jamsessie. De laatste van de twee vind ik nog steeds één van hun beste nummers. Mooie teksten ("there's a world outside...") en een mooie afwisseling tussen hard en zacht, zowel in de muziek als de vocalen. Het is o.a. geschreven door Jon Brion, een bevriende muzikant waarmee E vaak optrad in Largo, een clubje in Los Angeles waar o.a. ook Elliott Smith, Fiona Apple en diens eega en filmregisseur Paul Thomas Anderson vaste bezoekers waren. Tussen deze twee nummers in treffend we nog een ander kroonjuweel, het bloedmooie titelnummer waarmee het hele Eels-circus voor mij begon. Ik hoor Kink FM DJ Arjen Grolleman nog zeggen dat dat Eels wel een heel bijzondere band was en dat voordat ze ueberhaupt op enige schaal waren doorgebroken.

My Beloved Monster en Flower zijn wat mindere nummers. Destijds vond ik ze wel goed, maar nu doen ze me niet veel meer. Anders is dat met Guest List, wat ook weer gebouwd is op een heerlijk basloopje en een subtiele beat. Hier is E op zijn best: ingetogen en met subtiele intonatie al het onrecht van zich af zingend. Mental rockt er dan weer op los, zoals Rags to Rags en Not Ready Yet. Goed nummer waar verder weinig over valt te melden. Spunky is nooit een echte favoriet geweest, alhoewel de regels "One day the world will be ready for you and wonder how they didn't see" wel een mooie E-tegeltjeswijsheid zijn. Your Lucky Day in Hell was wel een grote favoriet en ik was er altijd van overtuigd dat hier ook een sample in zat, omdat het destijds direct zo vertrouwd klonk, maar daar kan ik nu niets over terug vinden.

Manchild is het mierzoete slotnummer, dat net als het slotnummer van Electro-Shock Blues met een positieve noot eindigt: "tell me somehow i'm gonna be alright "

Beautiful Freak vond ik indertijd een prachtige plaat, maar ruim 10 jaar later heeft 'ie toch wel flink aan impact ingeboet. Ben benieuwd hoe dat is met Electro-Shock Blues, dat ik binnenkort eens ga beluisteren. Destijds was dat een top 10-plaat, maar nu...?

Ontspannende luistertechno, dit zou ik prima voor het slapen gaan kunnen draaien om af te schakelen. Het album Chicago heb ik destijds gemist, zijn debuut heb ik echter wel veel gedraaid. Dit is wat minder in your face en een stuk minimaler, maar toch wel erg lekker. Favoriete tracks zijn Solaris en Track 93. Vrij coherent klinkend album, al heb ik het idee dat de tweede helft van het album net wat organischer is, wat me wel bevalt.

Ik vond dit wel een tegenvaller eigenlijk. De tracklisting ziet er op het eerste oog interessant uit (alhoewel klassiek in je set stoppen zo 2003 is), maar het komt niet echt uit de verf. Vind dat La Allien wel betere mixen op haar neem heeft staan,

De hoes is trouwens erg mooi, zeker als je bedenkt dat de Fabric mixen worden uitgegeven in een metalen doosje.

Inderdaad een wat moeilijke plaat, ik kan me voorstellen dat sommigen dit niet trekken. Het is ook meer iets om 's nachts op de koptelefoon te luisteren en al helemaal niet iets waar je op zou moeten dansen. De vergelijkingen die Gherdt hierboven aanhaalt vind ik ook zeer treffend. Het is ook de muziek die mij tegenwoordig het meest doet eigenlijk.

Ik was erg benieuwd welke kant dit album op zou gaan. Stadtkind was een prachtig debuut, Berlinette kon er ook prima mee door (mede door de input van SmashTV), maar Thrills, haar laatste soloplaat was dan weer vrij matig. Orchestra of Bubbles, de plaat met Apparat was erg mooi, maar met zo'n samenwerking is het moeilijk te zeggen hoe groot het aandeel van een ieder was.

Het lijkt erop dat de samenwerking met AGF op dit album haar erg veel goed doet. Dit album gaat veel dieper dan haar vorige platen, is veel donkerder ook. Knap is ook hoe sommige nummers een beetje zonder bestemming door lijken te meanderen, terwijl er toch een straffe vierkwartsmaat onder zit. Geeft een beetje unheimisch gevoel soms. Dit maakt me ook wel nieuwsgierig naar AGF's nieuwe plaat trouwens. Ik ben nooit echt weg van haar geweest, zelfs al is de wederhelft van Vladislav Delay en werkte ze o.a. samen met Craig Armstrong (en heb ik een paar platen van haar).

Al met al een erg fascinerende plaat met voor mij veel bloedstollende momenten. Alleen Frieda wil er niet echt bij me in...

Niet alle nummers van dit album (klinkt als: organische electro, enigszins duister) vind ik echt heel goed, maar Tief In Mir en Stadtkind zijn toch wel adembenemend mooi. Zeker dat laatste nummer ademt voor mij heel erg de sfeer uit van Berlijn op zondagochtend, na een heftig dansfeest dat heel de nacht duurde. Het zou me ook niets verbazen als mevrouw Allien (Berlijnse en DJ) het heeft geschreven op zo'n moment terwijl ze in de metro zat, op weg naar huis en overmand door melancholie en nog vol van adrenaline van haar zojuist gedraaide set op een geslaagd feest.

Al met al eigenlijk een 3,5 sterren plaat, maar die paar 5 sterren nummers geven het geheel toch iets meer cachet. Ben benieuwd hoe ze donderdag op Warp Vision is.

Inmiddels is deze wel flink in de herkansing geweest. De laatste maanden heb ik toch wel een beetje een Brian Eno-fascinatie ontwikkeld: de eerste 3 solo-albums draai ik behoorlijk vaak.

Dit album heeft inderdaad een flinke 'zuigkracht' zoals Zachary het noemt. Alhoewel ik dit album maar moeilijk onder de knie krijg, blijft het me toch intrigeren. Op de een of andere manier werkt de afwisseling tussen de verschillende nummers nogal vervreemdend: je zou bijna denken dat Eno ze lukraak op de plaat heeft geslingerd, zonder na te denken over enige logische volgorde.

Over een tijdje ga ik me ook maar 's wagen aan Before and After Science en dan heb ik al zijn 'reguliere' popplaten gehad. Maar eerst deze nog wat beter leren kennen...

Ik heb geen idee wat me er ooit toe bewoog deze plaat uit te proberen, maar het heeft me een hoop opgeleverd. Brian Eno bleek één van de meest intrigerende figuren uit de recente muziekgeschiedenis.

Ik maakte kennis met Baby's On Fire van dit album (en trouwens ook het debuut van Roxy Music, de band waar Eno toen nog in zat) via de film Velvet Goldmine. Maar dat is al zo lang geleden... volgens mij heb ik dit album ooit 's lukraak gedownload en dat was een goede zet. Iemand die met Bowie, Talking Heads en Roxy Music samen heeft gewerkt in hun hoogtijdagen moet wel tot iets in staat zijn.

Wat ik wel prettig vind aan dit album is dat het tamelijk ongrijpbaar is: de plaat begint best stevig met wat toegankelijke glamrocknummers, maar wordt gaandeweg wat experimenteler. Waar ik eerst vooral fan was van de nummers in het begin, vind ik de plaat nu over de hele linie behoorlijk sterk. Met name het slotnummer en Dead Finks Don't Talk (de melancholie!) zijn erg goed.

Zeker een lekker plaatje, al gaat het me wat ver dit tot de absolute top in de dansmuziek te rekenen, zoals mijn bovenbuurman doet. Funky, dansbaar en toch laidback met lome baslijnen en veel percussie. Ongetwijfeld ook een voorbeeld voor hedendaagse bands als !!! en Spektrum, al bivakkeert dit bandje wel ergens op het snijvlak tussen post-punk en disco-funk.

Moody is ook mijn favoriet, maar daar tegenover staat ook een nummer als Tiny Sticks dat door het ontbreken van zang wel wat saai is.

Doet me ook wel wat aan Chairlift denken. Natuurlijk is het al zoveel eerder en vaker gedaan, maar wervelende powerpopliedjes als Don't Wanna Lose gaan mij nooit vervelen eigenlijk. Die staat hier nu al een paar maanden hoog op de playlist en de rest van het album bevalt me ook erg goed. Lekker aanstekelijk plaatje met veel vaart erin.

Alhoewel de muziek van Explosions in the Sky wel heel erg in het verlengde ligt van die van Mogwai en Slint, vind ik het toch wel heeeeel erg mooi. Vooral Have You Passed Through This Night. Kippenvel, brok in mijn keel, vochtige ogen...