Wat een waanzinnige EP is dit toch eigenlijk. Mensen die Outhouse goed vinden, zullen zich hier geen buil aan vallen. De percussie heeft wellicht een minder grote hoofdrol, maar alhoewel dit best wel van beukenstein gaat, is de Boards of Canada-achtige dromerigheid die zijn downtempowerk karakteriseert wel behoorlijk aanwezig. Luister maar eens naar melodielijntje dat als een fijn laken over Bored of House ligt...

Halfje erbij, 4,5* nu.

Best een mooie plaat inderdaad. Met name The Old Laughing Lady bevalt me wel goed, alhoewel dat door de achtergrondvocalen een beetje atypisch voor Neil Young aandoet; het lijkt meer op een soulnummer.

Verder inderdaad fijne, rustige plaat, zeker naast het zelfverzekerde rauwe van Everybody Knows This is Nowhere.

The Last Trip to Tulsa is wel een beetje tenenkrommend, helaas.

Na alle lofuitingen en de ongekende populariteit op deze site, heb ik me ook maar 's overgegeven aan de het oeuvre van deze sympathieke Canadese houthakker.

Deze plaat leek me als debuut (inmiddels ben ik erachter dat er nog een self-titled is die hier nog aan voorafging) wel een mooi startpunt. Bovendien stond Down By the River erop, een nummer dat me door de MuMe-ladder van 2007 al positief was opgevallen.

Vooralsnog bevalt het me erg goed. Het rauwe Cinnamon Girl is een sterke opener, de epische nummers hadden gerust elk een half uur mogen duren en ook de country-folk-achtige rustige nummers bevallen me steeds beter. Waar ik die eerst een beetje zeurderig vond, kan ik nu heel erg genieten van het prachtige Running Dry. Wat een hartverscheurend nummer!

En dan ga ik nu maar 's op zoek naar het echte debuut en Déjà Vu, de plaat die hij hierna maakte met CSNY.

Blijft toch een knotsgekke plaat dit, met Für Immer en Neuschnee als uitschieters en de opgevoerde danwel vertraagde versies als vulling die je gerust kunt skippen. En dan staan er ook nog relatief toegankelijke nummers als Lila Engel en Super op, die je met wat fantasie gerust krautglam mag noemen. Een interessante plaat, dat zeker, maar het echte Neu!-meesterwerk moest nog komen.

Love Vigilantes moet echt de eerste compleet onbezonnen albumtrack van New Order zijn. Het klinkt zo... zorgeloos!

The Perfect Kiss is vervolgens een van mijn favoriete New Order-nummers. Echt heel mooi! Erg apart ook, die kwakende kikkers in de break. Misschien wel hun beste echte "liedje" (samen met Regret). En let ook op die koebel, die tegenwoordig terug komt bij veel hippe punkfunkbandjes.

This Time Of Night klinkt vervolgens als een redelijk standaardtrack. Niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger. Sunrise doet me een beetje denken aan The Cure, vooral door de zang. Op de een of andere manier een nummer dat me wat aan Movement doet denken (al worden hier wat meer registers open getrokken). Een dramatisch nummer in goede zin. Elegia houdt de sombere sfeer vast, niet verrassend natuurlijk, gezien de titel. Een mooi instrumentaal nummer.

Sooner Than You Think en Sub-Culture klinken gelukkig een stuk opbeurender. Niet dat dit nu het beste is dat New Order heeft gemaakt, maar het zijn wel dit soort nummers die maken dat ik deze band zo kan waarderen. Eerlijke, herkenbare teksten, gouden melodieën en heel veel gevoel.

Voor Face Up geldt eigenlijk hetzelfde. Als ik dit soort nummers hoor, zou ik haast wensen dat ik in Engeland geboren was en groot was gebracht met elke dag New Order op de radio.

Een fijn album dit. Wat evenwichtiger dan de voorganger, maar ook met een minder hoge moeilijkheidsgraad (vgl. turnen). 4*

Ben dit album nu aan het beluisteren en ik vind het toch wel verschrikkelijk mooi. Qua sfeer en gevoel kan dit wat mij betreft de vergelijking met de 2 albums van Joy Division aan.

De eerste nummers zijn al heel prachtig en hier is ook duidelijk hoorbaar dat de dance-invloeden al hun intrede doen (iets waar JD zelf al voorzichtig mee was begonnen met bv. een nummer als Ceremony). Truth is het eerste hoogtepunt voor mij. Chosen Time grijpt dan weer wat terug naar de JD-sound, maar is wel wat minder. Het enige nummer op dit album dat me niet echt grijpt. ICB is een nummer met een repetitief drumpatroon dat ook een zuigende werking heeft. Het gitaarwerk doet me wel aan dat van 'Isolation' denken, maar dan wat trager...

Met The Him gaat dit album voor mij de diepte in. Soms, als je het even niet ziet zitten, verlang je terug naar je jeugd waarin het leven veel makkelijker en vanzelfsprekender leek te zijn. Of zou je willen dat het allemaal anders was gelopen. Wat dat betreft vind ik de tekst hier wel herkenbaar:

"Small boy kneels humble in a great hall
He placed hands to the air above him
White circles, black lines surround me
Reborn, so plain my eyes see
This is the reason that I came here
To be so near to such a person

I'm so tired, I'm so tired"

Doubts Even Here is de volgende emotionele voltreffer. Een gitzwart nummer over verlies en verlangen:

"Memories are all that's left
I need you near to me now"

En op de een of andere manier spreekt onderstaande tekst me ook erg aan. Heb dit maandenlang onder mijn e-mails gezet:

"Deeply moved, beyond all consolation
You felt the pulse, now hear the cry"

Het afsluitende nummer lijkt wat positiever, maar schijn bedriegt. De titel Denial verraadt al boekdelen, de tekst de rest:

"This feeling inside me can't confront the decay
To fall down on my knees and resume this charade
Believe me, this distance, it's not what I need
Inside of me"

Eigenlijk doet dit album me meer dan de twee Joy Division-platen. Die heb ik ook hoog aangeschreven staan, maar op de een of andere manier spreken de desolate klanken en de thematiek op dit album mij meer aan. Het is ook alsof ze dit album hebben opgenomen in een verlaten fabriekshal met ingegooide ruiten, terwijl het buiten 10 graden vroor.

4,5* (geen 5* vanwege Chosen Time)

Na de gitzwarte duisternis van Movement gloort er bij Power, Corruption and Lies weer enig licht ("the sky is red this night") aan de horizon in New Order's wereld.

Al is Age Of Consent sec zeker geen vrolijk nummer, als je dit meteen na Movement draait, heb je wel het gevoel dat Magere Hein de duimschroef des doods niet nòg verder aandraait. Tijd om onder de dekens vandaan te kruipen, het leven gaat weer verder.

Desalniettemin is Power, Corruption and Lies wel een mindere plaat dan Movement, wat mij betreft. Waar Movement een behoorlijk consistente plaat was en mij mee wist te zuigen, gaat dit maar ten dele op voor PCL.

Het begin van de plaat is vrij wisselend. Age Of Consent is een fijn nummer, maar We All Stand is wel heel erg zeurderig en The Village daarna zo vrolijk dat het flauw aan doet. Alsof een begrafenisorkest opeens een carnavalskraker inzet. Beetje jammer...

Vanaf 586 zit er gelukkig een stijgende lijn in. Vanaf hier is het album ook een stuk coherenter, aangezien er geen grote stijlveranderingen meer plaatsvinden. 586 begint nog stemmig, maar na een minuutje ongeveer faden de voor New Order zo typerende dansbeats in. 586 heeft ook wel wat van Blue Monday en wat dat betreft is het ook niet raar dat Blue Monday op de Amerikaanse uitgave van PCL tussen dit nummer en Your Silent Face is gezet.

Your Silent Face en het daaropvolgende Ultraviolence vormen wat mij betreft het hoogtepunt van dit album. New Order klinkt hier zelfzekerder dan ooit te voren.

Ecstacy vind ik vervolgens een wat rare track. De zang is dermate vervormd dat het niet meer te verstaan is. Bands zouden daar nu niet meer mee wegkomen, denk ik. Zeker geen slecht nummer, maar ik had liever gewone vocalen gehad.

Slotstuk Leave Me Alone is een nummer dat goed in de huidige tijd past. Qua sound heeft het wel wat van hedendaagse bands als Bloc Party. Erg ritmisch en een dramatische voordracht.

4 uit 5 voor PCL, met de gedachte dat het meer had kunnen zijn... Er was vast wel een goede b-kant van een 12" die in plaats van We All stand had gekund.

Voor mij stonden Five Leaves Left en Pink Moon lange tijd in de schaduw van Bryter Layter, de eerste Nick Drake-plaat die ik leerde kennen. En ook een plaat waar ik verknocht aan raakte, want ik heb hem bij vlagen stukgedraaid.

Beetje bij beetje lijkt in ieder geval Pink Moon wel uit de schaduw van Bryter Layter te komen en dat voelt wel goed, want op dit album horen we Nick Drake zoals hij gehoord wilde horen. Ontevreden met de rijke arrangementen van de voorganger werd dit een sober geproduceerde plaat, waarop (afgezien van het titelnummer) enkel de stem van Drake en zijn kristalheldere gitaarspel te horen is.

Naast het onvermijdelijke Things Behind the Sun is Road mijn favoriet: wat een prachtige zang- en gitaarlijnen... Ook het kleine Horn en Know vind ik zéér, zéér mooi.

Ontzettend treurig dat dit zijn zwanenzang bleek te zijn; na dit album zonk hij verder weg in zijn depressie, met het bekende fatale gevolg.

Mooi live-album, maar zoals eigenlijk met alle live-albums haalt het het niet bij de real deal voor mij. Zijn concert in People's Place in Amsterdam in maart dit jaar was in ieder geval weergaloos, evenals dat in Barcelona in mei (al was daar het verrassingseffect weg). Ik vind de electronische vibe wel mooi. Heb naderhand nog even met hem gesproken en ik geloof niet dat hij mijn krautrockvergelijking zo raar vond, hij gaf ook aan daar naar te luisteren. Ik merk wel dat ik de nummers van Wintermusik melodieus iets te voor de hand liggend vind.

Nu nog een live-album van Hauschka, wiens optreden die avond (na Frahm) zowaar nog mooier was.

Na het synthpop-achtige debuut kwam Trent Reznor opeens met deze EP op de proppen. Door het vele toeren is de band een stuk agressiever gaan klinken en dat kwam hun sound wat mij betreft ten goede: de nummers waren altijd al goed, maar nu ook nog een stuk overweldigender.

Afgezien daarvan had Trent ook een appeltje te schillen met zijn vorige platenbaas Steve Gottlieb, die hem liever een tweede Pretty Hate Machine had uit zien brengen. Contractbreuk zat er niet in, dus om Gottlieb te slim af te zijn, werd Broken grotendeels in het geheim en onder pseudoniemen opgenomen. Op Physical is nog een sneer te horen naar de platenbons, als in het intro eat your heart out, Steve wordt gefluisterd. Godzijdank zagen ze er bij het label toch nog heil in dit uit te brengen, want dit is echt een fan-fucking-tastische EP.

Na het intro-nummer Pinion krijgen we ruwe brokken adrenaline in de vorm van Wish en Last. Muziek om heerlijk bij mee te schreeuwen. "This isn't meant to last, this is for! right! now!" Help Me I Am In Hell is een sinistere opmaat naar Happiness in Slavery, waarin volgens mij de vloer aan wordt geveegd met de muziekindustrie...

Gave Up is na Wish het tweede nummer dat ik heb aangevinkt. Het is sneller en er zit een raar effect (crush heet het geloof ik) op de zang in de coupletten, wat het net extra's geeft. Dit nummer wordt volgens mij nog steeds veel live gespeeld en daar ben ik wel blij mee. Een van de ultieme meeschreeuwplaten van NIN. Physical vind ik op zich wel een wat mindere track, maar de opgetrokken geluidsmuur en met name het stemgeluid (dan weer boos en krachtig, dan weer breekbaar en bijna snikkend) van Reznor zijn hier toch wel erg indrukwekkend. Suck is ook goed, maar mist net het niveau van de vorige nummers. Misschien heeft het er mee te maken dat het geen solo-nummer van Reznor is. Het verscheen al eerder op dit album van supergroep Pigface, waar Reznor ook deel van uitmaakte.

Na Broken dook Reznor, deze keer niet in het geniep en ongehinderd door de platenmaatschappij, weer zijn studio in om aan The Downward Spiral te gaan werken...

Ik heb ook versie 2. Misschien moeten ze maar allebei apart op de site? Of als versie 2 gangbaarder is (even turven wie welke heeft) de tracklisting hierboven vervangen?

Heb hem weer 's op staan en het is toch wel een heel fijn plaatje. Heresy (version) is op de een of andere manier heel catchy en dansbaar. Charlie Clouser heeft daar goed werk verricht.

Ik weet nog wel dat ik deze plaat voor het eerst luisterde. Ik had hem net gekocht en zat in de trein. Ik was druk aan het lezen en schrok me opeens helemaal rot. Een duistere stem sprak tot mij: "Everything is blue in this world". Ik keek verschrikt achter me: iemand had het op me voorzien! Maar nee, het bleek in het intro van track 5, ingesproken door ik dacht Marilyn Manson of anders iemand van Coil. Het klonk levensecht, alsof het buiten de koptelefoon werd gezegd.

Volgens mij moet dit wel mijn meest schrikbarende luisterervaring ooit zijn geweest.

Nu het concert in de HMH er aan komt, luister ik het oeuvre van NIN nog maar 's door. De kans is blijkbaar groot dat het hun laatste optreden in Nederland is...

Dit album leerde ik 10 jaar geleden kennen, toen ik binnen een paar weken het complete oeuvre van Trent Reznor bij elkaar kocht. Zo gek van The Fragile was ik. Gelukkig ging de rest er ook goed in.

Nu 10 jaar later is het wel redelijk bezonken en hoef ik dit album niet meer zo vaak te horen; ik ken het eigenlijk wel van buiten en het heeft niet zoveel verrassends meer te bieden. Voor de kick luister ik liever Broken of The Downward Spiral nog 's terug... Dit album klinkt toch wat meer gedateerd en wat minder overweldigend dan bv. die platen.

Maar niettemin blijft dit een dijk van een plaat waarop een jonge Reznor eens goed zijn teenage angst en liefdesverdriet van zich afbrult. De oprechtheid die hij hier tentoonspreidt is dan ook het sterkste punt van dit album, wat mij betreft.

Wat dat betreft zijn het dit soort rake teksten die onder de huid kruipen:

Why does it come as a surprise.
to think that I was so naive.
maybe didn't mean that much.
but it meant everything to me.

(over zijn eerste serieuze vriendin die hem dumpt voor een ander, uit That's What I Get)

Ik hoop dat ze in de HMH ook weer Head Like a Hole en Terrible Lie (in '00 begonnen ze op Werchter zelfs hun optreden met die 2 nummers, geweldig) spelen. Maar eigenlijk mogen ze allemaal wel voorbij komen, want mindere nummers staan hier niet op.

Een jaar of 5 geleden werd ik opeens volledig gegegrepen door Nine Inch Nails. Alhoewel ik Head Like A Hole en The Perfect Drug (Lost Highway!) al kende, werd mijn enthousiasme pas echt goed aangewakkerd toen ik bij iemand thuis stukjes van The Fragile hoorde. 3 maanden later had ik zo'n beetje alles van Nine Inch Nails wat er te vinden was. Ik geloof niet dat compleetheidsdrang zich ooit zo nadrukkelijk bij mij gemanifesteerd heeft...

Dit album is misschien wel het beste van alles wat Trent Reznor ooit uitbracht, alhoewel de muziek op The Fragile nog wat verfijnder klinkt. Closer is inderdaad absoluut briljant, maar ook Heresy, Ruiner, A Warm Place, Reptiles en het meters kippenvel opwekkende Hurt.

Enigszins morbide is wel het gegeven dat de plaat werd opgenomen in het huis van wijlen Sharon Tate, die werd vermoord door de sekte van Charles Manson (Piggy is volgens mij een directe verwijzing hiernaar, Manson had iets met het nummer Piggies van The Beatles).

Ziet hier weer eens naar te luisteren, heb een beetje een Nirvana-revival. Misschien werk ik me gedurende de paasdagen wel door heel de discografie heen.

Wat me opvalt is de fletse productie die me eigenlijk niet echt stoort, de jongensstem van Cobain, maar toch bovenal de fijne energie die dit album uitstraalt. Gewoon lekkere elementaire rock met fijne riffs en heerlijke meeschreeuw-momenten.

Heb trouwens een correctie doorgevoerd: Big Cheese stond oorspronkelijk niet op dit album, dat is er pas bij gezet op de remaster uit 1992. Het was het b-kantje van Nirvana's debuutsingle Love Buzz (wat ik in de singleversie trouwens iets leuker vind vanwege de geluidscollage in het intro). Downer stond dan weer niet op de oorspronkelijke vinylrelease, maar alleen op de CD.

Destijds deed Smells Like Teen Spirit me al niet veel en nu nog steeds niet eigenlijk. Dus in die zin hoeft het van mij ook niet meer op de radio te komen. Als geheel was dit album wel een enorme eye-opener voor mij; samen met Pearl Jam, Metallica, Rage Aganst the Machine en Alice in Chains zo'n beetje de eerste 'alternatieve' muziek die ik luisterde. Heb het bandje van dit album dan ook wel erg veel gedraaid, maar heb er sinds '96 (toen ik eindelijk eens de cd kocht) amper nog naar geluisterd... Kan de plaat ook wel dromen.

Breed, Territorial Pissings en Stay Away doen mij meer dan Teen Spirit, maar ik had evengoed Polly en In Bloom (al was het maar vanwege de geweldige videoclip) kunnen aanvinken.