Ontzettende fijne verzamelaar van 2 soundtracks van films die ik in mijn middelbare schooltijd kapot heb gekeken: La Haine en Métisse, beide van de jonge Franse regisseur Matthieu Kassowitz.

Het begint al goed met het enige nummer van Bob Marley waar ik iets mee heb (zit ook helemaal in de film) en een hoop lekkere funk en hiphop. Ja, er zit een fijne flow in deze CD en daarom draai ik hem nog regelmatig, eigenlijk.

Videogames vond ik niet zo speciaal, maar elke keer als ik Blue Jeans hoor smelt ik en is het alsof Lana een pijl door mijn hart schiet. Wat een nummer ook met dat Twin Peaks-achtige intro, die slow motion rave vocalen in de achtergrond, eenvoudige doch rake zinnen als "we don't need no money / we can make it all work" en dan nog een machtige versnelling. Voor mij op dit moment de beste popsingle van het jaar, zonder twijfel.

Dus toch maar eens dit album opgezet... en het begon goed met de singles en Off to the Races. Dat klinkt alsof Lana in duet met zichzelf is en heeft door de live-feel en de hiphopbeat wel iets speciaals.

Vanaf Diet Mountain Dew vind ik het niveau wel flink omlaag gaan. Sommige nummers zijn nog wel aardig, maar af en toe is het net alsof Lana alleen nog maar liedjes aan het zingen is voor 16-jarige meisjes en dan haak ik toch wel een beetje af. Misschien ontwaar ik ook daar nog ergens de x-factor, maar vooralsnog houd ik het bij een kleine voldoende en zet ik Blue Jeans nog maar eens op.

Ik vind dit een prima plaat. Goed samengesteld: best gevarieerde artiesten, maar wel een knap geheel. De rustige, emotionele sfeer spreekt me ook wel aan. Beetje vergelijkbaar met die van de Air-albums die ik goed vind (vond misschien, ik luister er nooit meer naar), maar dan anders dus. Wat mij betreft is dit een erg leuk initiatief; als ik zelf nog 's 'artiest' wordt, ga ik ook dit soort plaatjes samenstellen en uit (laten) brengen.

Zo heb ik hier wel een paar leuke dingen door ontdekt:

*Black Sabbath: nooit geweten dat die zo'n mooie folky kant hadden. Ik kende alleen maar de rockkant en die vind ik niet zo interessant.

*The Band: I Shall Be Released schijnt een wat afgezaagd nummer te zijn, maar ik kende het nog niet.

*Japan. Ghosts is een wat experimenteel nummer en voor mij een geslaagde kennismaking met Japan. En de reden weer 's naar David Sylvian te luisteren.

*Scott Walker. Gruwelijk mooi nummer. Ook eindelijk maar 's een album van opgespoord. Absurd dat het nog ontbrak in mijn collectie, het is echt iets voor mij.

Al met al een erg fijne plaat en voor mij persoonlijk een stuk relevanter dan de laatste Air-platen.

4,5*

De remixes hiervan kende ik al via de singles en de DFA Holiday Mix en inmiddels heb ik ook de rest gehoord. Een aardige release van LCD Soundsystem. Favoriet is de Lindstrom-remix van Tribulations. Een stukje trager dan het origineel, maar een meedogenloze baslijn zweept de boel aardig op. Het stukje in de brug waar de stem even blijft hangen op de maat is echt een uitkijkmomentje.

Ook vet, maar minder op zichzelf staand, zijn de remixes van Disco Infiltrator. Beter dan het origineel ook eigenlijk wel.

3,5*

Ook hier maar even een 'liedje voor liedje'-recensie, nu ik hem een paar keer heb gedraaid.

De eerste track Daft Punk Is Playing At My House had ik al vaker gehoord in liveversies van slechte kwaliteit, dus ik was er in eerste instantie niet echt enthousiast over. Het nummer lijkt wat vlak, maar het is toch een beetje een groeier. Er gebeurt best wat op de achtergrond (bv. die beat die er subtiel bij komt op 1:28). Leuke tekst ook. Too Much Love komt wat langzaam op gang. Zanger klinkt alsof ie net uit bed is gestapt of bijna in slaap valt. Ook hier is het wachten totdat het liedje beetje bij beetje drukker en drukker wordt en voorzichtig naar een climaxje wordt toegewerkt. Zo rond de vierde minuut komen er ook wat trommeltjes bij, maar echt geweldig wordt het nooit.
Tribulations is de eerste voltreffer. Een hele vette beat, stoere tekst en zowaar een gitaar in de brug. In de laatste 50 seconden gaat het dan ook nog een beetje los. Movement klinkt een beetje als electropunk. Het doet me eigenlijk een beetje aan The Fall denken, aangezien Mark E. Smith ook zo heerlijk snerend opsommend kan zingen. Na anderhalve minuut wordt de drammerige beat afgekapt en ingeruild voor twee gierende gitaren en stevige drums om zo door te sjezen naar de slotakkoorden van het liedje. Never as Tired as When I'm Waking Up is dan een rustpunt. Een jaren '70-achtige ballad in de stijl van The Stones of Pink Floyd. Doet me ook een beetje denken aan Primal Scream's I'm Gonna Cry Myself Blind. Moest er in eerste instantie erg aan wennen, maar na een tijdje ga ik het wel mooi vinden.
Het geluid van doorbraaksingles Losing My Edge en Yeah is voor het eerst op dit album hoorbaar op het 8 minuten durende On Repeat. Funky beat, goede vocalen en beetje bij beetje doen meer instrumenten hun intreden, totdat uiteindelijk alle registers wagenwijd open worden getrokken. Heerlijk. Na Tribulations de tweede topper van het album. Thrills begint met een marimba-achtig geluid en een beetje distortion. De bassen zijn hier heel laag. Van het type dat je meer voelt dan hoort als de muziek hard staat. Verder gebeurt er niet al teveel, maar het luistert wel aardig weg.
Met Disco Infiltrator kan ik vervolgens niet zoveel. Leuk nummer wel, maar geen hoogvlieger. Great Release is de afsluiter. Afgezien van de zang en de beats doet dit nummer me wel een beetje aan Mercury Rev denken. Die hebben soms een soortgelijk weids geluid in hun muziek. Een mooie afsluiter wel.

Al met al vind ik dit wel een goed album. Het is niet zo geniaal geworden als de bekende singles hebben kunnen doen vermoeden, alhoewel af en toe dat niveau best gehaald wordt. Het is - hoe verrassend ook - gewoon een leuke plaat, maar als je iets beters in deze hoek wilt horen kun je toch beter Echoes van The Rapture of een plaat van !!! kopen.

Ok, even wat gas terug. We laten het voorlopig bij 4 sterren. Get Innocuous bleek ook meteen het beste nummer, samen met Someone Great.

Wat me verder opviel aan deze plaat is dat het een wat coherenter geheel is dan de eerste. Wat volwassener ook.

Get Innocuous lijkt in den beginne een beetje op Thrills, maar ontpopt zich uiteindelijk tot een van LCDSS's beste nummers. Fijne opbouw, mooi ook als Nancy Wang begint te zingen. Het heeft een beetje de groove die we kennen van hun oude materiaal en bovenal de DFA-remixes.

Someone Great is een volgend hoogtepunt. Een ingetogen nummer, maar heerlijk melancholisch. Murphy zingt zowaar in plaats van dat hij zijn mantra's declameert.

All Of My Friends begint met een vreemd piano-intro, dat me doet denken aan Wim Mertens (!) en uiteindelijk de grondslag van het nummer blijkt. De zang heeft opvallend veel weg van die van Bono, zowel qua stijl als bevlogenheid.

Aan het einde kakt de plaat een beetje in, al is het slotnummer New York I Love You wel een aardige ballad. Deze keer lijkt het wel alsof ik naar een meer zoetgevooisde versie van Will Oldham aan het luisteren ben.

Goed, al met al wel weer een goede plaat, beter dan de vorige ook, al zullen ze de eerste singles wel nooit meer overtreffen.

Te verwachten dat Leftfield nog zou klinken als in 1999 is dan wel knap stom van die recensenten, want inmiddels is Leftfield een soloproject van Neil Barnes en er heel wat gebeurd. Krijg wel een beetje het idee dat deze plaat ook in 2002 gemaakt had kunnen zijn. Met name Bilocation doet me erg denken aan een andere dancetrack uit midden jaren '00, maar kan er nog even niet opkomen... En dat is eigenlijk wel wat jammer: waar Leftfield in de jaren '90 vernieuwend en uniek klonk, is het nu meer een spanningsloze herhaling van zetten en is de 'groep' al lang en breed voorbijgestreefd door de nieuwe garde (o.a. Daniel Avery en Jon Hopkins).

De eerste twee platen vond ik overigens al behoorlijk verschillen van elkaar en deze klinkt ook weer anders, maar niet echt in positieve zin. De broeierigheid en variatie van die platen mis ik wel een beetje. Hoewel er hier voldoende variatie in tempo is klinkt het op de een of andere manier veel meer eendimensionaal en spanningsloos. Natuurlijk zijn er opveermomenten (Universal Everything en de titeltrack in combinatie met Shaker Obsession), maar heel veel diepte en ontwikkeling zit er naar mijn smaak niet in. Wat dat betreft zet ik dan liever het album van Daniel Avery (waarvan Barnes het slotnummer draaide in zijn dj-set in Patronaat afgelopen december) weer eens op.

Een 3,5* kan ik er wel aan kwijt, maar bij Leftfield had ik op meer gehoopt.

Lily Allen - Alright Steal

Hier is te lezen en horen waar Lily Allen de mosterd voor deze plaat vandaan heeft gehaald. Ik vond het wel leuk. Wat voorproefjes:

Ik zal een poging doen!

In eerste instantie had ik dit album uitgeprobeerd uit nieuwsgierigheid: 'goh, een plaat uit Haïti uit de jaren '50, hoe zou dat klinken?'. Eenmaal opgezocht ging ik eigenlijk meteen voor de bijl, het ene liedje bleek nog mooier dan het andere. Muzikaal is het ingetogen: Frantz speelt klassiek gitaar en begeleidt zo Lolita, die werkelijk wonderschoon zingt. Zowel het Frans als het Creools klinkt bijzonder mooi.

Ik ben niet in alle liedjes gedoken, maar bv. Chouconne is gebaseerd op een 19eeeuws gedicht dat iemand eens schreef voor zijn geliefde. Later is het vertaald in het Engels en heette het 'Yellow Bird', maar figuurlijk was het de bijnaam voor de mooie vrouw in kwestie. Het werd voor het eerst op muziek gezet door de Haïtiaanse componist Michel Mauléart Monton, een tijdgenoot van de dichter. Dit is de versie op dit album:

Choucounne - YouTube

Het laatste nummer is instrumentaal en een compositie van weer een andere componist, die begin 20e eeuw vanuit Haïti naar Parijs trok om zich daar verder te verdiepen in de pianomuziek van o.a. Chopin. Ook Casseus (geboren Haïtiaan en in de jaren '40 om muzikale redenen verhuisd naar de VS) en Cuevas (geboren in Puerto Rico, maar als kind al naar Haïti verhuisd) hebben zo hun verhalen. Hoe meer ik er over lees, hoe meer ik me ook wil verdiepen in hun levens en de liedjes. Dit album nodigt daar zeker toe uit, maar is ook zonder al die achtergrondinformatie een absolute aanrader voor wie van mooie ingetogen liedjes houdt.

Ik ga wel een beetje met Itchy mee. Vind het wel jammer hoe de scherpe randjes en de rauwheid van de originelen weg zijn gewerkt om er een wat gewoontjes aandoenend 70's rockplaatje van te maken. Doe mij de originele nummers maar, veel spannender.

Het muzikale jasje is wellicht anders, verder blijft dit qua sfeer en songs toch onmiskenbaar Low. Wel een Low in absolute topvorm. De laatste jaren was ik een beetje afgehaakt, omdat het vaak toch wel Low 'volgens het boekje' was: niet slecht, maar wel steeds min of meer hetzelfde. Het is fijn dat ze het experiment niet schuwen en zichzelf zo opnieuw uitvinden.

Met name Always Trying To Work It Out viel meteen heel goed, met het dromerige gitaarwerk en de subtiele r&b-invloeden in de manier waarop de zang bewerkt is. Maar eigenlijk is het onzinnig er een los nummer uit te halen, want het geheel is prachtig organisch. Songs komen en gaan in een prachtige draaikolk van geluid.

Mijn interesse is echt weer volledig terug, wat een geweldige plaat. Ik moet nog maar zien of er dit jaar nog een betere uitkomt.

Erg fijn plaatje dit. Had hem al direct gedownload, maar pas nu serieus geluisterd.

Je waant je eigenlijk in een olievlek op de Noordzee, ronddobberend in je reddingsvest, wachtend op redding in de vorm van een schip of de contouren van het booreiland waar je eerder vanaf gekukeld bent.

Het ene moment zeer hectisch, het andere vol berusting. Zoals gezegd, een erg fijn plaatje.

Lekker shoegaze-ep'tje waarvan de twee beste tracks (de eerste en de laatste) een jaar later ook zouden terugkeren op het debuutalbum Spooky.