Liefhebbers van zware metalachtige drones (denk Sunn O), field recordings, Tibetaanse begrafenismarsen, Egyptische metafysica en wat Noorse metal en jazz opgelet! Liefhebbers van Coil's 'Music to Play in the Dark' of Pink Floyd ten tijde van 'Ummagumma' kunnen dit ook gerust eens opleggen.

Zeer spirituele onaardse muziek. Het beschrijft het proces van leven naar dood en alles wat daarna mogelijk aanvangt volgens Tibetaanse begrafenisgewoonten en Egyptische teksten. Creatief idee en dit heeft ze artistiek ook naar zekere hoogten bewogen. Dit is bijzonder ambitieus, doch zeer geslaagd.

Daarnaast is het bij Zu ook altijd opletten én genieten geblazen met de gastartiesten die ze weten op te trommelen. Deze keer bijvoorbeeld Kristoffer Lo op tuba en vooral Jessica Moss valt op met haar scheurende dromerige vioolspel. Alsof ze je staat op te wachten aan de Poort. De mooiste collaborateur ditmaal is echter Michiyo Yagi (werkt mee aan de knoppen en bespeelt wat veelsnarige Japanse traditionele instrumenten). Een levende legende in post-moderne klassieke muziek en een altijd zeer opvallende verschijning op verschillende free-jazz werken (denk aan Masahiko Satoh. Han Bennink, Peter Brötzmann, Ruins, Otomo Yoshihide en Fred Frith om wat namen te noemen). Genieten dus. Zeker van het creatieve instrumentgebruik.