I am a Lake of Burning Orchids is na een paar stille jaren weer helemaal terug en hoe? Binnen één week plotseling drie ep's afleveren. Die allen eigenlijk wel de duur (en eigenlijk ook wel kwaliteit) hebben van een studioalbum hebben. Deze Hieromartyrology is een bijzonder mooi stuk dat bestaat uit drie delen en dat begint met een eerste gedeelte bestaande uit noise en gekraak. Vervolgens mondt dat uit in diepe lange drones om uiteindelijk in een rustgevende ambient coda te eindigen. De laatste pakweg 12 minuten zijn zo toegankelijk als dat we deze groep nog nooit eerder hebben gehoord. Mooi contrast met het verontrustende begin. Langzaam aan bouwt de plaat op (of in dit geval juist 'af') naar een mellow out. Daardoor is dit ook wel een mysterieuze en hypnotiserende trip. Ik ben benieuwd of de andere twee ep's net zo intrigerend zijn.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: Joy as an Act of Resistance komt onomwonden verwoord niet in de buurt van het ijzersterke debuutalbum. Brutalism is hier uitgegroeid tot een anthemalbum; iets dat ik ongewoon vaak opzet. Dit sophomore album stelt toch wel teleur. Ondanks die teleurstelling staan hier een groot aantal ijzersterke tracks op. Samaritans was al tijden uit als single, maar blijft ongekend sterk; June is een ijzingwekkende gutpunch; Colossus is een sterk staaltje muzikaliteit; Cry to Me een bijzonder puntige cover van Solomon Burke's klassieker en zo kan ik best even doorgaan.

Het probleem komt na wikken en wegen neer op het contrast tussen het gedeelte vóór June en het gedeelte ná June. Die eerste kant is IDLES botweg onwaardig. Colossus is van nature een heerlijke binnenkomer, maar wat er daarna volgt is allemaal maar moeizaam. De tweede track schiet nog heerlijk uit de startblokken, maar kent een hemeltergend vermoeiend repetitief refrein. Exact datzelfde probleem kent I'm Scum. Danny Nedelko mist urgentie (daarbij wordt het thema massa-immigratie lekker makkelijk afgedaan) en Love Song mist de live-energie die deze band avond na avond met zich meebrengt en hen kenmerkt.

Die tweede kant, zogezegd ingezet met June, is echt om te smullen. Simpelweg genieten geblazen. Rete-energiek, een continue stroom aan sterke songs en aanvullingen op het toch al sterke IDLES repertoire. Great kent ook weer zo'n melig refrein als die refreinen die de eerste kant van het album karakteriseren, maar wordt op zo'n lollige tongue-in-cheek manier gebracht, dat er in tegenstelling tot bijvoorbeeld I'm Scum wel om gelachen kan worden. Sowieso zit het met de verwevenheid tussen zwarte humor en tragedie wel goed bij deze groep. Zware thema's tackelen met humor en de juiste pop culturen-referenties vind ik een fijne bezigheid.

Uiteindelijk wordt mijn mening over deze plaat nogal in twee richtingen getrokken door de twee kanten van deze plaat. Uiteindelijk heerst toch wel voorzichtig enthousiasme omdat die tweede helft zo oersterk is, die eerste helft van het album met liveconcerten waarschijnlijk enigszins wordt rechtgetrokken en Brutalism uiteindelijk ook bleef (door)groeien na vele luisterbeurten. Tenslotte moet ik desalniettemin een laatste noot van kritiek leveren. Die nieuwe sound staat mij niet helemaal aan. De sound van Brutalism was, nu ja, brutaler. Minder netjes vooral dan op dit album. Daar waren meer snerpende gitaren en bovenal die beukende blikken drums te horen. Ze vlogen vaker uit de bocht, zoals ze live ook doen. Hier klinken ze toch qua sound wat meer als een typische hedendaagse post-punk band met die reverb op de drums en schelle gitaarsound met echo's erop (denk aan Eagulls). Goed, het doet de kwaliteit van de songs natuurlijk geen schade, maar ik kan niet helpen te denken dat hun vorige sound het niveau toch iets zou doen verhogen. Enfin, we kunnen hiermee weer een poosje verder.

iLikeTRAiNS, een bandnaam die erg mysterieus is.
Niet eens zo rare naam maar het heeft wat.
En dat is ook zo met dit album, Deric Raven beschreef al knap waar dit album op gebaseert is dus ik zal eens proberen om mijn eigen betekenis te geven aan dit album.

Zwaarmoedig en mysterieus, zwart en grijs, grauw als de mist.
De dood zwerft rond in dit album:

De grote uitroeiing van een grote stad in de Middeleeuwen.
De straf van God voor alle zondige daden aangericht in deze stad.
Compleet weggevaagd.
Slechts de ijzige, koude wind die door de straten blaast.
Deuren die wijd openstaan en kraken.
Het geluid van de wind, het enige geluid.
Geen enkel leven, Slechts huizen.
Enkele jaren later komt een bewoonster van de stad terug.
Geboren in deze stad maar gevlucht voor het zondige leven.
Zich realiserend dat ze geluk heeft gehad.
Geen ouders meer, geen familie meer.
Grote disillusie wat zij aantreft, slechts èen schreeuw vernemen we nog..

Twenty Five Sins gaat over een stad in het Wilde Westen.
Een stad van de bandieten,
een stad wat het verdient om vernietigd te worden.
Een stad waar per uur 25 zonden worden verricht.
Dan komt de dag des oordeels, gekomen met drums en gitaren.
Opzwepend komt daar de boodschapper,
vertellend dat zij over 25 dagen as zijn.
25 dagen later brand er een mooi licht in de stad..

Deception, het valsspelen,
een kaartspel met de duivel.
Robert Johnson, een pact met de duivel.
Een spel wat je niet moet spelen,
alleen maar dood en verderf.
Manipulatie en gruwel..

Een man,
eenzaam in zijn cel.
Wachtend op zijn dood,
straks lopend over de Green Mile.
Wachten op de Mercy Seat,
zweet op zijn hoofd.
Spijt komt in hem op maar spijt het hem ook?
Is het niet gewoon de angst voor de stoel?
Nee, de man wil gewoon dat het over is.
Alles geprobeerd om het terug te draaien maar de man is dood..

Een spion, een soort 007,
Zittend op de boot.
Bijna in Marokko aangekomen.
Vluchtend voor zijn eigen leven.
Wetende dat hij geen leven had.
Moordend door het leven gaan,
niemand die weet wie je echt bent.
Geen liefde, geen romantiek,
alleen maar illusies.
Doodgeschoten in zijn hotelkamer.
Vertrouw nooit de roomservice..

Vietnam, midden in de oorlog.
Middenin de jungle,
de natte jungle.
Valstrikken alom, de dood kijkt op de mankrachten.
Flasbacks van een enkele soldaat.
Roepend in de jungle,
Hold Back the Cavalry..
Niet te laat, zee dat zeker niet.
Hij had de mankrachten kunnen redden.
Hij werd vastgebonden aan een boom verderop.
Zijn ogen dichtgetrokken, niet durven kijken.
Zijn 'maten' lopend in de val.
Een ding horend: we zien je zo!
Boem..

Het jagen, misschien een mannenspel.
2 meiden van 16 jaar zittend in de rechtbank.
Een vader en moeder kijken woedend en huilend naar de 2.
Een foto bij zich houdend van hun dode zoon.
'Het was een ongeluk' zeggen de meisjes.
De vader roept woedend: 'And I won't rest until oh, these Sisters of the devil
Burn in hell..'

1945, Berlijn.
Het nazi-leger is verliezende.
Zelfmoord is aan de orde van de dag in de duistere stad.
Alles is verwoest, iedereen bereid zich voor op de dood of vlucht.
Èen man denkt hier anders over en rent weg van zijn legereenheid.
Hij probeert over te lopen naar geallileerden,
een hopeloze actie, de geallileerden lachen hem uit.
De man verliest de hoop niet,
hij gaat zitten op zijn knieën en smeekt.
Er klinkt gelach en enkele pistoolschoten..

De moord op Spencer Perceval.
Een moord uit de geschiedenisboeken.
Een herinnering aan Billy the Kid.
In de val gelokt door zijn oude vriend Pat Garret.
Nu een huurmoordenaar.
Zittend in een hotelkamer, buiten hoort men de pistoolschoten.
Niemand zag het lijk van Billy, nooit bewezen.
Pat Garret kreeg zijn geld, heeft hij zijn 'vriend' echt verraden?
Of koos hij toch voor een grote verdwijntruc?
Niemand zal het geheim weten behalve Pat Garret zelf.
Helaas is de moord op Perceval wel zeker.
Tragisch vermoord door een zondebok..

'The Slipping Away'
Het verlaten van de ziel.
De dood,
tragisch en alleen.
Zwart zijn de kleuren, grauw is de sfeer.
Het missen en het treuren,
van de geliefden die achterblijven.
Hoeven volgens de doden niet lang te treuren..

De dood is het einde,
maar waarvan?
Van een leven of is de dood juist het begin van een leven.
Het 'leven' op Aarde is de voorbereiding.
De test of je goed bent of kwaad.
Is jouw dood een test?
Dat zullen alleen de doden weten.
Wij kunnen alleen speculeren en twijfelen,
onder zwartmoedige muziek als dit..

Een overzicht van de dood.
Een overzicht van het leven.
Een overzicht van de oorzaak.
De oorzaak van de dood..

Muziek dat je doet nadenken,
is mijn leven wel goed genoeg.
Leef ik niet te zondig,
moet ik niet wat vaker naar de kerk.
Muiek wat je doet nadenken over de dood en de waarde van het leven..

It's a Beautiful Day is een band waar ik nog nooit van gehoord heb.
Justus18 raadde mij dit aan om te bespreken en het eerste wat mij opvalt is die hoes.
De hoes heeft wat weg van "The Sound of Music" en die film haat ik echt.
De hoes vind ik dan ook bar lelijk, in tegenstelling tot de mensen hier die wellicht gewoon een passie voor de muziek hebben. Niks mis mee, heb ik zelf ook welleens.
Maar dan nu over naar de muziek, dat is immers het belangrijkst.

Het gelijknamige album van It's a Beautiful Day (ik ga het voor het gemak maar IaBD noemen)
begint met het hier al vaker bejubelde White Bird. Het begint nog zo ontspannend en "rootsy".
Jammer dan dat men het nodig vind om er op te zingen op deze manier.
Het klinkt niet echt mooi naar mijn gehoor. Misschien moet ik er wel weer aan wennen.
Zo heb ik dat ook met het geluid, het is immers al weer een zeer lange tijd geleden dat ik nog een album uit de 60's heb beluisterd. Daar was ik eerder een fervent liefhebber van, maar als adolescent ben ik nog bezig met het grootschalige ontdekken van muziek. Voor velen de leukste fase uit het leven Ik begin al wat meer te wennen aan de muziek en de zang en het klinkt allemaal prima. Zeker een leuk nummer, een fijne opener.
Gedateerdheid heeft dit album niet echt, dat begrip doet het 'm ook nooit bij mij.
Ik hoor enorm veel mensen altijd zeggen: "vroeger klonk dit beter", of: "wat klinkt dit gedateerd".
Nee, gelukkig heb ik daar nooit echt last van, en al helemaal niet bij dit nummer.
Een zomers gevoel geeft dit White Bird op een "Beautiful Day".
Gepaste muziek dus ook,

Hot Summer Day draagt de zomerse sfeer voort. Het geeft ook dat zwetende warme gevoel.
Dat beklemmende, stikhete gevoel. Fijne relaxte muziek komt er nog bij en de vocalen bevallen me al een stuk beter dan het voorgaande nummer. Ik moet zeggen dat ik niet veel vertrouwen had, dat ik dit album wel leuk zou vinden toen Justus18 met dit album aan kwam zetten.
Ik ben immers al een tijd lang niet meer zo gek van de jaren 60 muziek en de hoes verspelde ook niet veel goed, maar ja: Don't judge a book by it's cover.. En zo is het maar net.
Tot zover bevalt het me allemaal prima.

Dan komen we in een harde stortbui terecht, de zomerdag is niet meer zo perfect.
De lucht wordt donker en de stemming grauw. Dat geeft de muziek goed weer.
De muziek wordt serieuzer, de gitaren worden keihard. Er wordt prachtig gezongen en het tempo wordt opgevoerd. Dat klinkt super. Er zit ook een lekkere groove in.
Dit ligt al veel meer in mijn straatje, als je hier zou beginnen met luisteren zou je zowat denken dat je in de oorsprong van de noise bent beland. Harde gitaren en een flitsend tempo.
Een sterk nummer is Wasted Union Blues.

De lucht klaart op en er wordt plaats gemaakt voor Girl With No Eyes.
Mooie teksten en hoopvolle muziek zorgen voor een goede balans.
Een rustige ballade tussen de harde en zachte popsongs.
Even een wegdroom moment. De vocalen zitten prima in elkaar en de samenzang in combinatie met de heerlijke muziek werkt goed. Ook dit is weer een nummer van kwaliteit.

Dan komen we bij "Child in Time", euh ik bedoel Bombay Calling
En deze is beter dan Deep Purple's nummer.
Die vind ik wel zo afgezaagd en zo irritant ingezongen door Gillian en ik ben ook geen fan van DP. Dit vind ik veel lekkerder. Het zit lekker in elkaar, veel afwisseling, een goede harde gitaarsolo die beter zijn werk doet dan Blackmore's solo. De orgel solo is goed en de violen maken het plaatje af. De bas en drums zorgen voor een fijne groove en de gitaar klinkt lekker funky. Ja dit is een zeer fijn nummer. Gelukkig ook niet zo lang.

Bulgaria volgt, rollend slagwerk in een spannende sfeer dankzij de violen.
Het zorgt voor een fijn arrangement en een sfeer verwekkende ambiance.
Een lekker wegdroom moment. De zang is dan ook zacht en rustig.
Bij vlagen doet mij de zang ook denken aan Eric Clapton alleen dan veel beter.
Ook hier weer. Een sterk epos met een opzwepende violist.
Dit maakt ons op voor het waarschijnlijke magnus epos, het langste nummer...

...Time is. Dat begint opzwepend met funky pianospel en een groovend drum en basspel.
De orgel maakt het nog swingender en dat verwacht je niet van een 9+ minuten durend nummer. Erg swingend en de vuige gitaren er tussen door maken hiervan een swoel geheel.
Een nummer wat niet echt volledig hoeft beschreven te worden.
Het is gewoon een lekker nummer met veel afwisseling en mooie momenten.
Een waardige afsluiter en ook nog eens verrassend.
Bereid u voor op een nummer vol met tempowisselingen, muzikale veranderingen,
vakmanschap en een klein beetje geschiftheid. Dat moet ook kunnen op een album als dit.
Begonnen met ontspanning en rust opgelopen tot verrassende knappe muziek.

Muzikale voetnoot:
Don't judge a book by it's cover. Laat het album niet links liggen door de hoes.
Een verrassing en toch wel een lichte vereiking, dit album ga ik nog welleens draaien op een mooie zomerdag. Ik begin voorzichtig met een 4 met grote kans op verhoging.
"Try this".

Mijn enige aantekening is:
Sorry voor de spelfouten, het gaat al beter maar ik ben nog niet echt goed in spellen
Ik heb ook nog tijd om te leren.

It's a Beautiful Day..