menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Ataloona. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019

Sigrid - Raw (2018) 3,0

vandaag om 10:01 uur

stem geplaatst

» details  

Factory Floor - 25 25 (2016) 3,0

gisteren om 18:48 uur

stem geplaatst

» details  

CHAI - Pink (2017) 3,0

gisteren om 14:30 uur

stem geplaatst

» details  

The Twilight Sad - It Won/t Be Like This All the Time (2019) 3,5

Alternatieve titel: It Won't Be Like This All the Time, gisteren om 13:41 uur

stem geplaatst

» details  

Caterina Barbieri - Born Again in the Voltage (2018) 3,5

gisteren om 00:28 uur

stem geplaatst

» details  

Endon - Boy Meets Girl (2019) 3,5

afgelopen donderdag om 07:43 uur

stem geplaatst

» details  

Drug Church - Cheer (2018) 4,0

afgelopen donderdag om 07:35 uur

stem geplaatst

» details  

Snapped Ankles - Violations (2018) 4,0

afgelopen woensdag om 23:30 uur

stem geplaatst

» details  

The Cosmic Dead - EasterFaust (2014) 3,5

afgelopen dinsdag om 23:39 uur

stem geplaatst

» details  

Magik Markers - Boss (2007) 3,5

afgelopen dinsdag om 13:42 uur

stem geplaatst

» details  

Mystical Weapons - Mystical Weapons (2013) 3,0

afgelopen dinsdag om 12:55 uur

stem geplaatst

» details  

Okkyung Lee - Cheol-Kkot-Sae (Steel.Flower.Bird) (2018) 3,5

11 januari, 20:46 uur

stem geplaatst

» details  

The Saints - All Fools Day (1985) 3,5

11 januari, 20:46 uur

stem geplaatst

» details  

Spidergawd - Spidergawd V (2019) 3,5

11 januari, 17:29 uur

stem geplaatst

» details  

Batmobile - Bail Was Set at $ 6.000.000 (1988) 3,5

11 januari, 13:16 uur

stem geplaatst

» details  

Cynthia Dall - Sound Restores Young Men (2002) 3,5

11 januari, 09:43 uur

stem geplaatst

» details  

Qujaku - S (2017) 4,0

10 januari, 18:44 uur

stem geplaatst

» details  

Damien Jurado - The Horizon Just Laughed (2018) 3,0

10 januari, 09:55 uur

stem geplaatst

» details  

Heart of Snake - Heart of Snake (2018) 3,5

9 januari, 20:46 uur

stem geplaatst

» details  

Billy Boy Arnold - Back Where I Belong (1993) 4,0

9 januari, 20:17 uur

stem geplaatst

» details  

The Beat Farmers - Van Go (1986) 3,5

8 januari, 20:18 uur

stem geplaatst

» details  

The Hollies - Butterfly (1967) 3,0

8 januari, 19:44 uur

stem geplaatst

» details  

Wume - Towards the Shadow (2018) 3,5

7 januari, 20:14 uur

stem geplaatst

» details  

John Lee Hooker - The Healer (1989) 3,5

5 januari, 18:15 uur

stem geplaatst

» details  

Charley Patton - The Definitive Charley Patton (2001) 3,5

4 januari, 19:43 uur

stem geplaatst

» details  

Uniform & The Body - Mental Wounds Not Healing (2018) 3,5

3 januari, 20:29 uur

stem geplaatst

» details  

Cut Worms - Hollow Ground (2018) 3,0

3 januari, 20:28 uur

stem geplaatst

» details  

Hermit and the Recluse - Orpheus vs. The Sirens (2018) 3,0

2 januari, 19:50 uur

stem geplaatst

» details  

Jawbreaker - Unfun (1990) 3,5

2 januari, 15:10 uur

stem geplaatst

» details  

Kuzu - Hiljaisuus (2018) 4,0

29 december 2018, 00:51 uur

stem geplaatst

» details  

Brötzmann / Leigh - Sparrow Nights (2018) 4,0

28 december 2018, 01:27 uur

stem geplaatst

» details  

Cyril Bondi, Pierre-Yves Martel, Christoph Schiller - Tse (2018) 4,0

27 december 2018, 21:19 uur

Abstracte akoestische musique concrete waarbij bijzondere muziektechnieken en instrumentarium wordt gebruikt. Het betreft een vijftal improv composities die beginnen met vooraf besproken parameters, namelijk sequenties in toonhoogten. Deze sequenties laten zij langzaam doordronen en dan beginnen ze binnen die vooraf besproken toonhoogte (of thans sequentie van toonhoogten) te experimenteren en daarmee te spelen. Zeer verstilde bedachtzame, en daarmee lastig te doordringen, muziek.

Het instrumentarium is vooral zo uniek door het gebruik van het harmonium, viola da gamba en spinet. Toch vooral instrumenten die je op voorhand zou verwachten bij een uitvoering van een renaissance werk van bijvoorbeeld Monteverdi. Deze oude instrumenten zorgen - bij afwezigheid van een orkest - daardoor juist voor een zeer verstild en minimalistisch, haast sacraal, geluid waarbij de complete afwezigheid van ritme en melodie opvalt en welhaast een intellectueel klankenspel van toonhoogten en variaties centraal staat. De enige afwisselingen daarop zijn de 'grapjes' die tussendoor worden uitgehaald door geluiden te maken met verschillende objecten (zoals loden pijpen, strijkstokken op metaal, etc.) die het vervreemdende melancholieke effect af maken. Markant gezelschap. ****

» details   » naar bericht  » reageer  

Rodrigo Amado, Joe McPhee, Kent Kessler & Chris Corsano - A History of Nothing (2018) 4,0

27 december 2018, 20:23 uur

Tweede plaat van dit kwartet na het debuut uit 2015. Dat album, alsook deze vervolgplaat vallen zozeer in de smaak dat er inmiddels ook een liveplaat in de pijpleiding zit. De adoratie is niet onbegrijpelijk. Dit is natuurlijk, voor ons improv-jazz fanatici, een lekkere fantasy opstelling. De solisten zijn de Portugese bandleider Rodrigo Amado op tenorsaxofoon en de Amerikaanse freejazz legende Joe McPhee (de man wordt 80 komend jaar bij de weg) op trompet en (bariton)saxofoon. Als het ruggengraat vinden we Kent Kessler terug op bas en Chris Corsano - de man die we ieder jaar in allerhande noise(rock) en jazzprojecten tegenkomen - roffelt leuk op de drums.

Nu zou je op voorhand voornamelijk Amado en McPhee hier als de grote sterren bestempelen en ze stellen zeker geen moment teleur, maar toch steelt wat mij betreft Corsano hier de show. De man haalt mooie foefjes uit om bijzondere percussie ten gehore te brengen, doch vooral achter de drums is het genieten geblazen van zijn rustige rake klappen op de snare die spontaan overgaan in razende ontstekingen waarbij geen enkel deel van het drumstel met rust gelaten wordt. Een genot om in spanning en anticipatie naar die man te luisteren. Na iedere release waarop de man te horen is rest mij enkel te concluderen dat hij iedere keer weer tot de hoogtepunten van die opname behoort.

''A History of Nothing'' brengt ons in feite niets nieuws onder de zon. Toch is het altijd weer genieten om vier bijzonder competente jazzmuzikanten te horen in een klassieke kwartetsamenstelling die samen gewoon lol maken in hun improvisaties. Eenvoudigweg charmant. Net als de mooie hoes overigens die sterk doet denken aan de film El Abrazo de la Serpiente. ****

» details   » naar bericht  » reageer  

Matthew Shipp - Zero (2018) 4,0

27 december 2018, 14:47 uur

We hebben hier te maken met een vrije improv plaat met als leidend voorwerp de piano. Matthew Shipp is hier het onderwerp en een gigantisch actieve naam in de jazzwereld die wel goed is voor een plaat of vijf op jaarbasis. Buiten alle samenwerkingen om is ''Zero'' zijn enige soloplaat van het jaar. Dat is dan ook net de reden dat ik deze plaat uit heb gekozen om kort te bespreken. Shipp is inmiddels namelijk een ware veteraan geworden en er zijn nog weinig pianisten in leven die zo tot de verbeelding spreken als deze man. Hij wordt dan ook steeds meer zelfverzekerd van zijn kunnen om ook in zijn eentje in de spotlights te staan en dat doet hij met verve op ''Zero''.

Matthew Shipp beheerst zowel een relaxte doch upbeat stijl als die doet denken aan Bud Powell alsook de harmonieën van Andrew Hill en de intense stijl van Cecil Taylor. Wat Shipp echter nog het meest heeft geërfd van zijn invloedsbronnen is de ietwat hoekige dissonante misplaatste stijl van Thelonious Monk die patronen en motieven wist te vinden in zijn piano, die men niet voor mogelijk hield. Waar nakomers zich nog wekelijks tegen- en in vast lopen. Neem “Zero Skip & A Jump”; een korte, rappe en razende improvisatie van onafgemaakte pianomotiefjes dat ontegenzeggelijk Shipp's kenmerkende stijl is (waarbij vooral opvalt dat Shipp zo nu en dan zo hard aanslaat, dat de demper goed te horen is - haast pianopercussie), maar dankzij de overgang naar het rustigere - doch net zo dissonante - ''Zero Subtract from Jazz'' is de invloed van Monk (en in dat verlengde ook Mal Waldron) immer aanwezig. Op een meer klassieke piano-improvisatie als ''Abyss Before Zero'' of ''Patterns Emerge'' doemt de melodische geest van Andrew Hill juist op.

Moest je een solopiano plaat willen uitkiezen van 2018, dan zou ''Zero'' een geschikte kandidaat zijn om rekening mee te houden. Er zijn weinigen die van piano improvisaties geen cliché maken met wat onsamenhangend 'geram' en losse flodders van noten. Shipp weet echter uit de losse pols af te wisselen tussen nocturnes, idyllische folkliedjes en gevorderde expressieve uitbarstingen en een nuttige bijdrage te leveren aan de solo-piano catalogus. ****

» details   » naar bericht  » reageer  

Henry Threadgill 14 or 15 Kestra: Agg - Dirt... and More Dirt (2018) 3,5

27 december 2018, 12:53 uur

Henry Threadgill, winnaar van de Pullitzer Price voor muziek van 2016 (een van de slechts drie jazzmuzikanten die ooit die prijs wisten binnen te slepen), is weer terug met een nieuw project. Ditmaal geeft hij acte de présence met een heuse bigband ofwel orkest (het hangt maar net van de compositie af); het 14 or 15 Kestra: Agg. Het lijkt erop dat Threadgill op een gegeven moment geen zin meer had in het tellen van het aantal muzikanten dat hij tijdens deze opnames tot zijn beschikking had. FYI: het zijn er 15. Het merendeel speelde al mee in Threadgill's gerenommeerde Zooid band, maar er zijn ook een aantal toffe toevoegingen zoals Craig Weinrib op drums en breakout jazztalent Stephanie Richards op trompet.

De composities kennen een opzet zoals we al jaren van Threadgill zijn gewend. Suites (in dit geval twee, bestaande uit meerdere secties) van postmoderne kamermuziekcomposities voor ensembles, doordrenkt met complexe passages en meerdere soloinstrumenten die polyfoon door elkaar heen razen. Ook de basso continuo instrumenten; piano, (contra)bas, percussie en drums zijn continu onrustig, maar houden een steady tempo voor de solisten om op terug te vallen. Dat is voor de luisteraar ook aangename houvast. Hoe chaotisch sommige passages (vooral die waarin het ensemble samenspeelt) ook mogen klinken, het is allemaal te herleiden tot ritmiek en tempowisselingen van de basinstrumenten. Op de composities voor solo-instrumenten (zoals Dirt Part V - voor drums en percussie) is die houvast uiteraard foetsie, maar solo breaks zijn dan ook bedoeld om eens rustig onderuit gezakt te gaan zitten luisteren zonder al te veel na te denken. En bij Threadgill en zijn 'keen eye' voor het uitzoeken van geschikte solisten en muzikanten, weet je dat het goed zit. ''Dirt... and More Dirt'' is gewoon goed werk van deze oude rot - zoals je op voorhand simpelweg al had verwacht. 3,5/5

» details   » naar bericht  » reageer  

Ben LaMar Gay - Grapes (2018) 3,5

27 december 2018, 01:34 uur

stem geplaatst

» details  

AMMAR 808 - Maghreb United (2018) 3,5

27 december 2018, 00:57 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Mary Halvorson - Code Girl (2018) 3,5

27 december 2018, 00:45 uur

Halvorson is een groot talent dat veel uit blijft proberen en het merendeel van ''Code Girl'' is inderdaad ontzettend aangenaam, maar toch gaat hier op dat overdaad schaad. Het zijn 14 overwegend zware songs en dan ligt een speelduur van 90 minuten zwaar op de maag. ''Away With You'' uit 2016 met haar octet vond ik dan een stuk aangenamer, daar die opnamen ook meer behapbaarder zijn. En dat album is dus dertig minuten korter. Dat had hier ook eenvoudig gekund, zonder dat het ten koste was gegaan van de kwaliteit.

Desniettemin is ''Code Girl'' een fraai werk geworden. Ze speelt hier samen met haar vaste companen Fujiwara (drums) en Formanek (bas) die haar ook in octetten en haar driepersoonsband Thumbscrew begeleiden. Ditmaal doet ook zangeres Amirtha Kidambi mee die gedichten van Halvorson voordraagt. Dat doet ze op een bijzondere expressieve en melismatische manier zodat haar vocale bijdragen opgaan in de improvisaties van de band, en vooral het gitaarspel van Halvorson (welk overigens erg doet denken aan het spel van Robert Fripp), en meer aanvoelt als instrumentale bijdrage. Vooraf gaf Halvorson aan dat ze voor het eerst kop-romp-staart liedjes had geschreven voor ''Code Girl'', maar dat blijkt achteraf dus wel mee te vallen. We hebben hier toch voornamelijk te maken met vrijzinnige composities. Het werk is uiteindelijk een koel, kunstzinnig modern en vervreemdend geluidspalet geworden dat op eerste gehoor wellicht fragmentarisch aanvoelt, doch na enige aandacht intellectueel, doordacht en uitgekookt blijkt te zijn; Fujiwara en Formanek voeren een afgesproken basisritme uit (waarbinnen genoeg ruimte is voor een goede drumroffel of een paar extra basnoten) op basis waarvan Kidambi en Halvorson om en om solerend 'dansen' en elkaar langzaam in hun melodieën proberen te volgen. Zeer intrigerend.

Helaas moet ik tot slot wel bij mijn eerste conclusie blijven: overdaad schaad. Had de plaat een speelduur van om en nabij het uur bedragen, dan was het positieve gevoel nog veel groter geweest.

» details   » naar bericht  » reageer  

Harriet Tubman - The Terror End of Beauty (2018) 4,0

26 december 2018, 19:33 uur

De grote populariteit van Shabaka Hutchings' jazz-fanfare band Sons of Kemet heeft nog niet geleid tot grote populariteit voor Harriet Tubman; een van de naamgevers van een compositie op dat album (niet echt natuurlijk - deze band heeft de naam ook maar 'geërfd' van de abolitionist). Muzikaal heeft het zeker enige raakvlakken met 'Your Queen is a Reptile' van Sons of Kemet, maar dan met elektrische gitaar (denk Sonny Sharrock of James Blood Ulmer) in de hoofdrol, in plaats van Shabaka's sax. Bij vlagen wordt er flink geswingd waarbij de eclectische combinatie van percussie (verschillende drums - voor het fanfare gevoel) en tuba de ritmische basis vormen - zoals dus bij Sons of Kemet eveneens het geval is. Ware het echter niet dat er geen tuba aan te pas komt op dit album. De bas is op een unieke manier geproduceerd om een zwaar dub-effect te creëren. Dat is bijvoorbeeld goed hoorbaar op het polyritmische The Green Book Blues, maar op een meer swingend 'los' nummer als de opener is de verwarring goed te plaatsen; dat lijkt echt verdraaid veel op een tuba!

Harriet Tubman is een fusionband uit New York. Oorspronkelijk als degelijke fusionband begonnen met een drummer, bassist en gitarist, is het drietal (met onofficieel vierde lid - hun producer - ook aanwezig) uitgegroeid tot een van de grotere namen in dat genre. Dat komt vooral door hun vele samenwerkingen met legendes als Sonny Sharrock, Henry Threadgil en zelfs noiserock veteranen van de Rollins Band. Dat is het 'm ook vooral aan dit gezelschap; de reeds bewandelde paadjes van de jazz fusion (toch veelal gezapige jazzrock of l'ascenseur-muzak) worden vermeden en er wordt juist jazz gefuseerd met minder voor de hand liggende genres en invloeden als dub, Afrikaanse polyfonische ritmiek, doom/stoner metal (de bas is zeer hevig en zwaar geproduceerd om dat effect te bereiken), funk en spacerock.

Het is een heavy en ruig plaatje geworden dat zeer de moeite waard is. Een van de betere jazzplaten van het jaar. Fans van Sonny Sharrock, doch ook Sons of Kemet en andere Shabaka Hutchings-gerelateerde projecten kunnen gerust hiervan gaan smullen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pauline Oliveros, Roscoe Mitchell, John Tilbury & Wadada Leo Smith - Nessuno (2016) 3,5

26 december 2018, 16:33 uur

Op papier natuurlijk een van de meest interessante collaboraties ooit in de wereld van experimentele (improvisatie-)muziek. Vier legendes op leeftijd uit diverse muzikale scholen die (voor het eerst in deze samenstelling) samen komen tijdens een driedaags Italiaans festival ter bemoediging van experimentele muziek in 2011.

Roscoe Mitchell en Wadada Leo Smith komen oorspronkelijk uit de freejazz sector en zijn bekende namen uit de hoogtij-jaren (late 60's, early 70's) van dat genre. Ze komen ook beiden voort uit de AACM-vertakking van het genre. Sterker nog; zij bevonden zich direct vanaf het ontstaan van deze beweging te midden van het gebeuren als zijnde de grote vernieuwers. Deze plaat kun je dan ook goed plaatsen in het verlengde van diezelfde jazzbeweging waarin jazzcomponisten werden aangemoedigd om vrij te denken omtrent wat het begrip ''jazzmuziek'' inhoudt (of dit begrip juist los te laten) en te experimenteren met Europese postmoderne (kamer)muziek, doch ook met Afrikaanse - meer tribale - muziek. Muziek in welke diverse instrumenten met elkaar, of/alsook met de luisteraar, in dialoog treden.

Pauline Oliveros (reeds overleden in 2016) was een artieste die uit een heel andere richting kwam. Zij kwam meer uit de post-moderne school en was een invloedrijke naam binnen de elektronische avant-garde muziek. Ze was in de jaren 50 en 60 bijvoorbeeld actief met tape/sound manipulator Morton Subotnick en leerde ondertussen veel van muziek door actief naar John Cage en Terry Riley te luisteren. Later zou ze die invloeden in de praktijk toepassen op haar eigen opnamen waarop ze haar accordeon-sound manipuleerde (met bewerking van tape-opnamen, en door haar accordeon aan versterkers te hangen en zo met toonhoogtes te ''klooien'') en liet dronen. Zo probeerde ze, geïnspireerd door de stilte van de natuur en haar aangeleerde meditatietechnieken, een vorm van transcendentale ''deep listening'' te creëren.

John Tilbury sluit ietwat meer aan op Oliveros in de zin van dat ook hij oorspronkelijk uit de post-moderne school komt, maar Tilbury experimenteert meer op de klassieke manier door middel van dissonant (geprepareerd) pianospel. Hij is vooral bekend van vrije interpretaties van werk van Morton Feldman en John Cage, maar heeft bijvoorbeeld ook samengewerkt met freejazz legende Evan Parker. Zijn pianospel voelt vaak 'gebroken' en minimalistisch aan en doet mij vaak denken aan Derek Bailey's gebroken gitaarspel. Dat hij nog weleens met AACM-muzikanten neigt samen te werken is zodoende, ondanks zijn andere achtergrond (of misschien juist wel dóór zijn achtergrond), geen raadsel.

Dat geeft uiteindelijk deze line-up:
Solisten: Wadada Leo Smith - trompet; Roscoe Mitchell - saxofoon, fluit.
Bas: Pauline Oliveros - digitale accordeon; John Tilbury - piano.

De eerste compositie voelt wat aftastend aan. Uitsloverij is uit den boze zodat men geen lange solo's hoeft te verwachten. De ene muzikant schiet een noot af in de groep, waarop de ander reageert met een even zo lange noot. Dat herhaald zich continu. Dat komt misschien ook wel doordat Tilbury de boel wat te strak dirigeert met zijn tonaties op piano zodat de andere drie geen moment kunnen ontsporen als het ware. Dat vermindert de spanning en doet het optreden voorzichtig aanvoelen. Oliveros lijkt ook nogal schuchter hier in een soort bijrol. Dat is niet gek, daar ze meer solist dan ensemblist is geweest in haar leven. Ze is weinig te horen en speelt korter dan de anderen. Dat verandert gelukkig enigszins in de tweede compositie - de langste van het stel. Deze lijkt wat meer geprepareerd. Tilbury en Oliveros vormen op de achtergrond gezamenlijk een rustige basis alsof het hun rol is om alles in het gareel te houden. Wadada Leo Smith is hier in zijn element als de pure solist die met zijn trompetspel continu te horen is. Roscoe Mitchell anticipeert hierop en speelt zo nu en dan door hem heen, of gebruikt een vallende stilte voor een aanval met een eigen solo. De eerste afwachtende 30 minuten zijn zodoende wel vergeten.

De laatste compositie, als toegift helaas ook het kortste, boeit het meest. Oliveros manifesteert zich hier met haar gemanipuleerde accordeon sterk op de voorgrond en doet je afvragen waarom ze dat in godsnaam niet eerder deed. Ze begint als basso continuo zodat Tilbury en Mitchell flink kunnen soleren, en wisselt op den duur met Tilbury om zelf een van de hoofdrollen te vervullen en tovert de ene na de andere bijzondere texturen uit haar accordeon. Tilbury durft de touwtjes wat los te laten en gaat zelf in het begin ook aardig tekeer, terwijl Smith de rest de ruimte geeft om te soleren. Zodra zij even stoppen, pakt hij zijn kans om als wisselspeler vlagende salvo's uit zijn trompet af te vuren. Desalniettemin blijft het jammer dat dit slechts 5 schamele minuutjes duurt.

Hoe dan ook erg mooi om deze vier legendes in deze samenstelling gehoord te hebben. Een perfect optreden is het niet direct. Dat is eveneens een risico wanneer men vier muzikanten voor het eerst in een samenstelling laat improviseren, maar er is genoeg moois om van te genieten zodat deze opname het uitzoeken zeker waard is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Keto - Blackened Pool (2018) 3,5

26 december 2018, 14:09 uur

stem geplaatst

» details  

Bliss Signal - Bliss Signal (2018) 3,5

26 december 2018, 00:16 uur

stem geplaatst

» details  

upsammy - Another Place (2018) 3,0

25 december 2018, 16:46 uur

stem geplaatst

» details  

Death Valley Girls - Darkness Rains (2018) 3,0

25 december 2018, 15:49 uur

stem geplaatst

» details  

Orchestre Abass - De Bassari Togo (2018) 3,5

25 december 2018, 11:34 uur

stem geplaatst

» details  

The Necks - Body (2018) 3,5

24 december 2018, 23:31 uur

stem geplaatst

» details  

The Messthetics - The Messthetics (2018) 3,5

24 december 2018, 16:33 uur

stem geplaatst

» details  

The Blinders - Columbia (2018) 2,5

24 december 2018, 12:46 uur

stem geplaatst

» details  

Boygenius - EP (2018) 3,0

24 december 2018, 11:54 uur

stem geplaatst

» details  

Cocaine Piss - My Cake (2018) 2,5

24 december 2018, 00:55 uur

stem geplaatst

» details  

Gazelle Twin - Pastoral (2018) 3,5

24 december 2018, 00:44 uur

stem geplaatst

» details  

Wrekmeister Harmonies - The Alone Rush (2018) 3,0

23 december 2018, 20:49 uur

stem geplaatst

» details  

Maribou State - Kingdoms in Colour (2018) 2,5

23 december 2018, 18:28 uur

stem geplaatst

» details  

Christine and the Queens - Chris (2018) 2,0

23 december 2018, 17:23 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Tomberlin - At Weddings (2018) 2,0

23 december 2018, 15:56 uur

stem geplaatst

» details  

Clairo - Diary 001 (2018) 3,0

22 december 2018, 20:23 uur

stem geplaatst

» details  

Saintseneca - Pillar of Na (2018) 3,0

21 december 2018, 16:03 uur

stem geplaatst

» details  

Panopticon - The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness, Part 2 (2018) 4,0

21 december 2018, 16:03 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Panopticon - The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness, Part 1 (2018) 4,0

21 december 2018, 10:32 uur

stem geplaatst

» details  

Def Leppard - High 'N' Dry (1981) 2,0

20 december 2018, 18:58 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Suede - The Blue Hour (2018) 3,0

20 december 2018, 12:39 uur

stem geplaatst

» details  

The Yossarians - Ambition Will Eat Itself (2018) 3,0

19 december 2018, 20:14 uur

stem geplaatst

» details  

Kathryn Joseph - From When I Wake the Want Is (2018) 3,0

19 december 2018, 19:54 uur

stem geplaatst

» details  

Amnesia Scanner - Another Life (2018) 3,5

18 december 2018, 20:44 uur

stem geplaatst

» details  

Roy Montgomery - Suffuse (2018) 3,5

18 december 2018, 19:40 uur

stem geplaatst

» details  

King Champion Sounds - For a Lark (2018) 3,5

18 december 2018, 16:23 uur

stem geplaatst

» details  

Sleater-Kinney - Live in Paris (2017) 3,5

18 december 2018, 13:43 uur

stem geplaatst

» details  

Simian Mobile Disco - Murmurations (2018) 3,0

18 december 2018, 11:39 uur

stem geplaatst

» details  

Bruce Springsteen - Springsteen on Broadway (2018) 4,0

17 december 2018, 20:41 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Playboi Carti - Die Lit (2018) 3,0

17 december 2018, 17:59 uur

stem geplaatst

» details  

Warm Drag - Warm Drag (2018) 3,5

17 december 2018, 16:57 uur

stem geplaatst

» details  

De Dijk - Niemand in de Stad (1989) 3,5

16 december 2018, 20:16 uur

stem geplaatst

» details  

Ryan Bingham & The Dead Horses - Roadhouse Sun (2009) 3,5

16 december 2018, 19:02 uur

stem geplaatst

» details  

Szun Waves - New Hymn to Freedom (2018) 3,5

15 december 2018, 14:38 uur

stem geplaatst

» details  

Gabe Gurnsey - Physical (2018) 3,5

14 december 2018, 21:24 uur

stem geplaatst

» details  

Erland Cooper - Solan Goose (2018) 3,0

14 december 2018, 15:55 uur

stem geplaatst

» details  

Birds of Chicago - Love in Wartime (2018) 3,5

14 december 2018, 11:30 uur

stem geplaatst

» details  

Anaal Nathrakh - A New Kind of Horror (2018) 3,5

13 december 2018, 18:25 uur

stem geplaatst

» details  

Screaming Females - All at Once (2018) 3,5

13 december 2018, 12:05 uur

stem geplaatst

» details  

Nathan Bowles - Plainly Mistaken (2018) 3,5

12 december 2018, 20:17 uur

stem geplaatst

» details  

Big Joanie - Sistahs (2018) 3,5

12 december 2018, 19:12 uur

stem geplaatst

» details  

Jon Hassell - Listening to Pictures (2018) 3,5

Alternatieve titel: Pentimento Volume One, 12 december 2018, 11:39 uur

stem geplaatst

» details  

Laura Cannell & André Bosman - Reckonings (2018) 4,0

11 december 2018, 22:05 uur

stem geplaatst

» details  

Empress Of - Us (2018) 3,0

11 december 2018, 20:23 uur

stem geplaatst

» details  

Planningtorock - Powerhouse (2018) 3,5

11 december 2018, 16:30 uur

stem geplaatst

» details  

No Babies - Someone to Watch Over Me (2018) 4,0

11 december 2018, 12:54 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Imperial Triumphant - Vile Luxury (2018) 3,5

11 december 2018, 12:20 uur

stem geplaatst

» details  

Hen Ogledd - Mogic (2018) 3,5

11 december 2018, 11:21 uur

stem geplaatst

» details  

J Balvin - Vibras (2018) 2,0

9 december 2018, 12:50 uur

stem geplaatst

» details  

Objekt - Cocoon Crush (2018) 3,5

8 december 2018, 18:59 uur

stem geplaatst

» details  

Marie Davidson - Working Class Woman (2018) 3,0

7 december 2018, 18:41 uur

stem geplaatst

» details  

Ben LaMar Gay - Downtown Castles Can Never Block the Sun (2018) 3,5

7 december 2018, 10:06 uur

stem geplaatst

» details  

audiobooks - Now! (In a Minute) (2018) 3,5

7 december 2018, 10:05 uur

stem geplaatst

» details  

Synth Sisters - Euphoria (2018) 3,5

6 december 2018, 21:58 uur

stem geplaatst

» details  

White Ring - Gate of Grief (2018) 3,0

6 december 2018, 18:48 uur

stem geplaatst

» details  

Zuli - Terminal (2018) 3,5

5 december 2018, 20:48 uur

stem geplaatst

» details  

Viagra Boys - Street Worms (2018) 3,5

5 december 2018, 14:34 uur

stem geplaatst

» details  

Rosalía - El Mal Querer (2018) 3,0

5 december 2018, 14:34 uur

stem geplaatst

» details  

Oiseaux-Tempête - Tarab (2018) 4,0

Alternatieve titel: طرب, 5 december 2018, 00:46 uur

stem geplaatst

» details  

The Voidz - Virtue (2018) 3,0

4 december 2018, 17:52 uur

stem geplaatst

» details  

Charlie Rich - Feel Like Going Home (1997) 4,0

Alternatieve titel: The Essential, 4 december 2018, 17:51 uur

stem geplaatst

» details  

Cody Jinks - I'm Not the Devil (2016) 3,5

4 december 2018, 12:09 uur

stem geplaatst

» details  

Aerosmith - Get Your Wings (1974) 3,0

4 december 2018, 12:09 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Bob Wiseman - In Her Dream (1989) 3,5

2 december 2018, 19:46 uur

stem geplaatst

» details  

Don Friedman Trio - A Day in the City (1961) 3,5

Alternatieve titel: Six Jazz Variations on a Theme, 2 december 2018, 18:32 uur

stem geplaatst

» details  

De Artsen - Conny Waves with a Shell (1989) 4,0

2 december 2018, 15:11 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Hauser Orkater - Zie de Mannen Vallen (1979) 3,5

1 december 2018, 17:48 uur

stem geplaatst

» details  

Samantha Crain - Kid Face (2013) 3,0

1 december 2018, 15:06 uur

stem geplaatst

» details  

Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Winter in America (1974) 3,5

1 december 2018, 14:06 uur

stem geplaatst

» details  

Ornette Coleman - Science Fiction (1971) 4,0

1 december 2018, 00:18 uur

stem geplaatst

» details