Dit moet de eerste soloworp van Wooley zijn die ik een keertje heb opgezet en dat blijkt geen vergissing te zijn geweest. Dit is een hele prettige vrije improvplaat geworden. De line-up wordt geformeerd door Nate Wooley op trompet - Mary Halvorson op elektrische gitaar - Susan Alcorn op pedal steel - Ryan Sawyer op drums.

De interesse werd hier vooral gewekt door de medewerking van de altijd zeer interessante Mary Halvorson die op ''Columbia Icefield'' - zoals gewoonlijk - weer lekker quirky uit de hoek komt met haar a-typische manier van gitaarspelen en fingerpicking. Een andere interessante toevoeging komt door middel van de pedal steel van Alcorn - toch niet altijd het meest typische instrument om in een jazzkwartet in te zetten, maar ik verwelkom de toevoeging ten zeerste. Alcorn is namelijk geen vreemde van Halvorson; ze speelden reeds samen met elkaar in Halvorson's Octet en de twee gaan verder waar ze waren gebleven op het album ''Away With You''. Namelijk met het voeren van vervreemdende duetten tussen elektrische gitaar en pedal steel. Daar begint 'Lionel Trilling' bijvoorbeeld ook mee. Op een gelaagde basis van soundmanipulatie van de trompet door Wooley spelen Halvorson en Alcorn anachronistische motiefjes en interrumperen zij elkaars melodieën natuurlijk zonder echt uit de toon te vallen.

Drummer Ryan Saywer vormt ondertussen eigenlijk slechts fragmentarisch een basis voor de improvisaties van de anderen - hij geeft op genoeg momenten het ritme door, maar is als het ware net zo vaak solist als dat de overige leden van het kwartet dat zijn. Op langdurige momenten is hij stil om Wooley alle ruimte te geven voor de wat meer gevoelige trompetsalvo's ('Seven in the Woods') om vervolgens met verrassende ritmes en roffels uit de hoek te komen. Fijn nieuw kwartet zo in deze wisselwerking.


-- Hier nog een aardige review waarin de bekokstoofde inprovisatietechnieken kort worden aangestipt. Nate Wooley - Columbia Icefield — JazzTrail | NY Jazz Scene | Album Reviews | Jazz Photography

Ben zojuist omver geblazen door de energie van deze geweldige band en plaat. Een ware protopunk klassieker met een mooi arsenaal van stijlen. Rock 'n' roll, rock en The Stooges. Enorm gave nummers waarop je lekker los kan gaan en gek doen. Leuke teksten vol zelfspot, catchy instrumentaties en heerlijk ''sleazy'' gitaarspel maken dit een legendarische plaat.

Nummers als Personality Crises, Frankenstein, Subway Train en Private World zitten enorm goed in elkaar en zijn duidelijke klassiekers. Het album heeft een perfect geluid, een beetje ''sloppy'', maar dat past gewoon precies bij de muziek en de stem van David Johansen.

Glamrock ten top en een grote voorbode op de punk wat later zou komen. Tof album dus van deze letterlijke ''Dolls''. 4*

Al tijden staande in mijn top 10,
èèn van mijn favoriete albums.
Grauw, groots en meeslepend.
Een greep terug naar zijn eerste periode,
alleen dan grootser,
nog donkerder.
Mijn verbeelding van het Let Love In.

Een donkere baslijn.
Gehuld door de grauwe drummer.
Piano's die de wake houden.
Een man afkickend van de drugs.
Liggend in zijn bed.
Zwetend en ziek.
Gewoon een junk,
zijn vrienden en familie houden de drugs weg.
De man slijmend,
Do You Love Me?
Well I Love You..
Donker en grauw,
tragisch en meeslepend.
Hij houd van de drugs,
zijn familie van hem.
Do You Love Me?

Nobody's Baby Now.
Een eenzame Nick Cave,
legt een stuk ziel open.
Op rustige muziek, in balladevorm.
Het rustigste nummer van het album.
Zijn vriendin, de liefde van zijn leven.
Vliegend met de engelen.
Levend in het eeuwige leven.
Nick Cave in verdriet,
maar wel het besef dat ze op een betere plek is.
She's Nobody's Baby Now..

There's a Devil Waiting Outside Your Door,
de duivel met een grote grijns:
How Much Longer..
Duister en mysterieus,
spannend en hard.
Energiek.
Een man zonder liefde,
geen leven, niemand die om hem geeft.
Een mislukking, hij wil iets bereiken.
Hij wil speciaal zijn,
hij wordt nog gewaarschuwt maar hij doet het toch...
Hij sluit een pact met de duivel.
Loverman.

Janglin Jack,
snel en agressief.
Een agressieve man.
Ruzie makend in een bar.
Net als alle avonden.
Eindigend op de straat.
De ultieme ''barfight''.

Een perfect intro.
Rustige piano.
Nick Cave langzaam zingend, kanonslagen.
Niet wetend wat er gebeurt en wat er komen zal.
Een legende, zijn Red Right Hand.
A Legend, a Ghost.
Onheilspellende geluiden.
Een klassiek spookverhaal.
Verteld bij een kampvuur.
Spannend voor iedereen.
De muziek werkt perfect,
rustig en onheilspellend maar ook deugdzaam.
Sterk nummer wat zich opwerkt naar de climax en de boe!

I Let Love In.
Rockend en melodieus.
De harde gitaar begeleid door de mooie pino klanken.
Het verhaal van een pastoor.
Verkozen tot een leven.
Nooit voor de liefde kunnen kiezen.
Uitgeloot door zijn eigen familie.
De kwelling van het celibaat.
I Let Love In,
het enige wat hij niet kan.
Afgesloten van de liefde,
waarom moest hij gestraft worden?

Thirsty Dog,
de spijtbetuiging van een kampeerder.
Een kampeerder uit Warschau.
Hij stippelde de kaart uit.
Zijn vrienden volgden hem.
Niet wetende dat daar wolven waren.
Hij ging er even op uit om wat hout te halen,
de rest zette het kamp op.
Toen kwamen de wolven..

Twister,
de gevolgen van een storm.
It Ain't Gonna Rain Anymore.
Zijn liefde is weg.
Een ravage achterlatend.
Alles is vernietigd,
niet wetende wat hij ermee moet.
Een tekening van een scheiding..
Het kan in ieder geval niet erger.
It Ain't Gonna Rain Anymore..

Het leven na de dood.
Zijn lichaam begraven,
zijn ziel weer vrij.
Lay Me Low.
Vliegend tussen zijn geliefden.
Neerkijkend op zijn vrienden.
Hij wordt weer gewaardeert,
anders bekeken.
Men gaf dus toch om hem.
Het leven na de dood..

Het laatste deel,
een afsluiting na het begin.
Het 2de deel van Do You Love Me?
Do You Love Me? Part 2.
Nog triester, nog donkerder.
Nog zwaarder en nog moeilijker.
Eenzaam en rustig.
De afgekickte junk.
Nog eenzamer dan eerst.
Zittend in een hoek van een kamer.
Een donkere kamer.
Hij zit bij zijn dealer, nog èèn shot heroïne,
dan is het afkicken compleet.
Èèn fatale overdosis,
Do You Love Me?
Hij houd alleen van zichzelf..

Mooiste album van Nico die weet te betoveren met haar stem. Ze weet dat Duitse accent mooi te gebruiken door ons werkelijk binnen dit album te trekken en ons te blijven vermaken en interesseren dankzij haar zweverige stem en prachtige begeleidende muziek. Abschied gaat door merg en been en Janitor of Lunacy weet mij knap te introduceren met dit album waardoor het mij gekomende 29 minuten vast blijft houden. Waar meesterwerk.

Dit schreef ik eerder bij zijn album Wintermusik: ''Hier gaan we nog meer van horen en we kunnen horen dat Nils potentie heeft.'' Nu komt Felt uit en is Wintermusik een klein beetje in mijn waardering gedaald. Echter weet Nils mij met dit album zeker te overtuigen van zijn kunnen en laat hij ook zeker zien dat hij potentie heeft. Minimaal en erg rustig. Soms wat grauw, maar zeker met ontroering gebracht.

De piano klinkt prachtig en het geluid is inderdaad erg percussief. Vaak komen er in de nummers opvallende geluiden voor (denk aan belletjes, krakende geluiden...) die samen met de voortdurende piano een prachtige sfeer creëren. De nummers vormen samen een echte eenheid, 1 geheel van prachtige nummers. Soms opbeurend, soms duister en soms zwaartonig. Ik ben tevreden met dit werkje.

Nu kun je natuurlijk zeggen dat het niet heel vernieuwend is of dat het wel heel erg ''veilig'' (weinig experiment of verrassingen) is, maar dat mag de pret (nog) niet drukken. 4* en ik kijk nog steeds uit naar een volledig album en met het prachtige Pause ben ik nog wel even zoet.

Waar "Ambre" begint is het allemaal zo vredig.
Ingetogen pianospel. Mooi en rustig.
"Wintermusik" heet het album en dat is vrij misleidend.
Nee, het klinkt totaal niet als wat ik had gedacht.
Ik dacht aan bellen en toeters, niet aan rustige muziek als dit.
Toch heb ik betere piano albums gehoord.
Dustin O'Halloran's albums bv.
Het album is kort en dat is maar beter ook.
Echt saai wordt het niet maar het komt nergens tot een hoogte punt.
Er hoefd geen climax te komen, maar gewoon iets waarvan je denkt: wauw!
Het begin van "Tristana" geeft me dan wel weer kippevel, prachtig!
Ik moet denken aan het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima.
Die accordeon speler en de tranen van Maxima, die ontroering voel ik hier.
Heerlijk wegdromen onder de heerlijke klanken van dit album.
Een artiest om in de gaten te houden die Nils Frahm.
Door zijn korte duur lijkt dit album een voorproefje voor meer.
Voor grootse dingen die hij misschien ooit nog zal maken.

Dit album heb ik vaak zien langskomen in de updates en dankzij "Het Review-Album van de Week!"-topic heb ik me toch maar eens aan dit album gewaagd.
Spijt heb ik niet, dit album is sterk en rustgevend, bij vlagen zelfs spannend en als een soundtrack van een film in het oude Frankrijk.
Er zijn al wat stukjes hierover geschreven, over "Wintermusik" en dat verdient het ook.
Een prachtig album met een heerlijke lengte.
Ik was van plan om deze nacht op te blijven maar de muziek brengt me zowat in slaap.
Een album wat dient geluisterd te worden voor het slapen gaan, dan doet hij zijn functie.
Niet in de auto of in school, dan hebben de melodieuze klanken een negatief effect..
Toch vind ik dat er vrij weinig variatie zit in het nummer, maar nog steeds wordt het niet saai.
"Nue" sluit het geheel af als een boek. Winterse klanken die mij toch doet beseffen dat dit een winteralbum is, ik kan de winterdepressie alweer voelen.
Ik word loom in mijn gevoelens, in mijn gedachten. Ik krijg rare gevoelens in mijn armen en handen. Alsof iemand iets leuks voor je doet, en dat doet Nils ook.
Ik voel tegenstellingen bij mezelf, waar ik eerder aangaf dat deze album de perfecte lengte heeft vind ik nu weer dat hij tekort is. Ik weet het niet.
Het geheel is er, dit is compleet. Melodieus genoeg om vaker op te zetten.

Een goed album, 4 sterren zeker waard.
Op momenten ontroert het mij en op momenten dut ik wat in.
Zoals een minuut geleden toen ik weer in een reflex mijn hoofd omhoog deed in mijn slaap waardoor ik weer wakker schokte.
Een fijn muzikaal werkje, het steekt perfect en lekker in elkaar.
Hier gaan we nog meer van horen en we kunnen horen dat Nils potentie heeft.
Laat dat meesterwerk van 45+ minuten maar komen!

In mijn ogen het beste album van Nina Simone en waarschijnlijk verreweg haar meeste persoonlijke. Ze bevond zich hier in haar Europese periode en experimenteert op ''Fodder on My Wings'' aan één stuk door met exotische muziekstijlen uit de Caraïbben (mede-daardoor ook het gebruik van de Franse/Frans creoolse talen) en uit Latijns-Amerika. Deze wat opgewekte en vrolijke instrumentatie verbloemt een hoop pijn en verdriet, want de teksten op dit album konden bij vlagen niet serieuzer en directer zijn. Een nummer als ''Alone Again Naturally'' (over haar band met haar vader en het omgaan met het nieuws dat hij zou gaan sterven) pakt je bij de strot en laat niet los. Het wind er geen doekjes om, maar werkt verassend en is vooral schrijnend herkenbaar.

Ik kan niet anders dan onder de indruk zijn van haar schrijfkunsten en vooral van de soms wrange begeleiding bij de aangrijpende lading die mevrouw Simone van zich af zingt. Ontzagwekkende plaat die ook eigenlijk alleen in deze fase van haar leven en carrière gemaakt had kunnen worden. Ze zingt over haar afkomst, haar geloof, de Dood en de daaruit volgende desillusie in God. Volwassenheid, zelfbegrip- en contemplatie druipen van deze plaat af.

4/5

The Downward Spiral.
Een album waar ik nooit iets meehad,
totdat ik het achtergrondverhaal van Trent Reznor wat doorlas.
Dit album gemaakt onder velen depressies,
mijn impressie van een neerwaardse spiraal..

Keihard, gruizig, beukend geen woorden voor eigenlijk.
Je komt het album in met Mr. Self Destruct.
De neerwaardse spiraal is begonnen.
Zittend in een hoekje van de kamer, ijlend en depressief.
Net nog een shot heroïne gehad.
In zichzelf snijdend,
niet kunnen leven met zichzelf.
Hij maakt zichzelf kapot,
hij maakt het nog net niet af..
I Am A Exit..

Na de agressieve opener rustig doorgaan met Piggy,
dat vind ik mooi.
Ik heb nooit wat met dit nummer gehad, tot nu.
De tekst is zo mooi,
My Little Piggy Needed Something New,
Nothing Can Stop Me Now, Cause I Don't Care Anymore.
Hypnotiserend nummer.
Het dikke meisje wat altijd gepest wordt in de klas,
de jongen met zijn vieze fantasiën,
dromend over de perfecte verkrachting op Miss Piggy.
Nothing Can Stop Me Now..

De electronics worden uit de kast getrokken.
Lekker in het gehoor liggend en weer is de tekst weer om te smullen.
Veel adrenaline en industrial klonk nooit zo goed als op TDS,
Heresy is een Geweldig nummer,
over zijn geloof.
Heeft hij die dan?
Nou nee, hij voelt zich eenzaam en verlaten door god.
God Is Dead and No One Cares!

March of the Pigs gaat door waar Piggy stopte,
Op zijn weg naar ''Miss Piggies'' huis,
naar binnenstormend en zijn fantasie werkelijkheid makend.
Miss Piggy staat het toe..

De jongen is gezonken in zijn eigenwaarde,
bellend naar vriendinnen en mensen die hij niet kent.
Zichzelf betastend, als in die scene van de film Happiness,
Zeer ongemakkelijk, wij zitten erbij als de kijker..
I Wanna Fuck You Like A Animal,
zijn innerste verlangen,
een seksueel beest.
Een schande voor zijn familie.
Nog dieper vallend in de neerwaardse spiraal.
You Bring Me Closer To God,
Closer.

Om na het beste nummer van het album door te gaan moet je met iets goeds komen,
dat komt NIN ook, met Ruiner namelijk.
Weer agressief en vol adrenaline.
Confronterend album,
teksten waar je van wakker kan liggen.
Teksten die shockeren.
Die pijnlijk zijn.
Nothing's Gonna Stop Me Now,
een terugkerende zin.
Al zijn opgekropte gevoelens komen eruit.
Hij ruïnieert levens..

The Becoming..
De jongen verandert in een beest,
in iets wat hij niet wil.
Alles gaat fout,
opgekropte verlangens komen eruit.
Hij komt steeds meer in de neerwaardse spiraal.
Hij kan er nog uitkomen,
nog geen verslavingen.
Een beetje therapie kan al helpen.
Iets weerhoud hem echter.
Spannende muziek die veel doet vermoeden..

De jongen stort in,
zittend in zijn flatje, op de koude vloer.
Tranen op zijn wangen, uit zijn ogen rollend.
Zelfreflectie noemt men dat.
I Do Not Want This,
vechtend tegen zijn depressies.
Hij wil geen teleurstelling zijn.
Men moet tots zijn op hem.
Hij is een junk,
een man van zeden.
Een crimineel en uitschot.
I Do Not Want This..

Zijn eerste zelfmoordpoging.
Big Man With a Big Gun.
Geen uitweg kunnen zien,
geen baan, geen geld, geen vriendin.
Zijn ouders willen hem niet meer zien,
hij is verslaafd en ziek.
Hij wil weer naar huis..
Hij zet het pistool tegen zijn buik en knalt..

Wakker wordend in A Warm Place,
ondertussen weer thuis,
bij zijn ouders.
Ontslagen uit het ziekenhuis.
Afkickend tegen de drugs,
zijn gedachten op een rijtje zetten.
Ja, nu komt het weer goed.
Rustgevende muziek, hoopvolle muziek.
Hier zijn geen woorden voor nodig..

We vallen hard in Eraser,
was het vorige nummer nog vredig,
hier wordt het ongezet tot zware muziek.
Keiharde drums met de synthesizers.
De afkickperiode is inmiddels begonnen.
Liggend in zijn bed, deur op slot.
Zwetend en ziek, zijn gedachten op slot.
Dat kan nog niet lukken, waanbeelden en disillusies.
Maken het nog moeilijker, paranoia.
Dat doet de muziek ook vermoeden.
Toch heeft hij nog èèn shot nodig voor het definitief afkicken.
Hij vlucht uit het raam, zich schamend voor zijn ouders naar zijn dealer toe.

Weer terug op het oude pad, verslaafd en nog erger,
nog meer in de neerwaardse spiraal.
Paranoia met èn zonder de drugs.
Geen beheersing meer, alles ziet hij als een lustobject.
Passie omgezet in zeden, geen leven meer.
Grauwe muziek, donker,
Zo is The Downward Spiral, hij is nu zo laag als een Reptile..

Dan komt het gelijknamige album nummer.
Het laagste punt,
niks meer voelend, geen liefde en geen gevoel.
Niets meer willend, alleen nog maar levend op de drugs.
Gezondheid gaat achteruit, alleen nog maar injecterend.
een ontstoken arm, het doet hem niks.
Zo erg in de put, zielig gewoon.
Niks meer merkend, een minder gehoor, gedesillusioneerd,
The Downward Spiral..

De afbraak, de spiraal houd op.
We zijn weer bij het begin.
Zittend in een kamer, snijdend met een stuk glas.
In zijn armen en zijn benen. Snijdend in de littekens,
van de injectienaalden. Niks voelend.
Het doet hem niks.
I Hurt Myself Today, To See If I Still Feel..
Het dieptepunt. Zo bedroefd.
Niet meeleven is onmogelijk.
Trent zingt met zoveel gevoel op de emotionel muziek.
What Have I Become..
Hij weet het zelf, hoe heeft het zover kunnen komen?
Intense muziek,
If I Could Start Again, A Million Miles Away,
zo meeslepend deze muziek, ongeloofelijk.
Een climax op het eind, alleen nog maar geluid horend.
Het langzaam leegbloeden van een lichaam zonder ziel..
Hurt

De eerste dagen van de lente..
Liefdesverdriet in opbeurende klanken.

Al bij de eerste klanken,
Rustig en kalm,
krachtig en sterk.
Hopend dat zijn liefde nog terug komt.
The First Day of Spring and My Life Is Starting Over Again.
Een brok emotie.
Hopend dat de rest niet zal vervagen bij de opener.
Prachtig, het woord mooi in de ultieme betekenis.
Ook nog een ode aan de oude klassieke meesters..

Doorgaan na de opener kan zowat niet.
Toch heeft dit album iets waardoor het nog steeds kan.
Al is de opener enorm sterk en kan de rest er niet aan tippen,
het album heeft 'iets' over zich heen, een verhaal..

Our Window gaat door,
opstaan in de perfecte lente ochtend.
De eerste lentedag volgens de films.
Vreedzaam wakker worden in een prachtig wit bed.
Veel licht maar ook niet te veel,
schijnend door de gordijnen, ook wit.
Stralend wakker worden naast de perfecte vriendin:
Blond, knap, liefdevol en bovenal niet zwanger..
De perfecte ochtend.
Hij heeft het alleen niet.
Hij kan het zich voorstellen.
Charlie is alleen, een 'korte' break-up.
Hij beseft dat ze niet terug komt..

Een perfecte harmonie heeft dit album.
Waar anderen depressief worden of in woede uitbarsten,
daar blijft Charlie rustig.
Niet suicidaal maar goed wetende wat hij fout heeft gedaan.

I Have Nothing.
Hij heeft niets.
I Love Nothing..
Hij houd van niets.
Hij staat stil bij zijn leven.
Hij wil weer iemand om mee te lopen over de stranden.
Deze lente had de liefde moeten brengen.
Toch blijft hij kalm.
Het komt vanzelf wel..

Overgaande op My Broken Hart.
Hij weet wat hij fout heeft gedaan,
wie heeft dat niet:
kon ik de tijd maar terug draaien.
Eenzaam en alleen.
Begeleid door rustige muziek.
Mooie muziek, muziek om van te houden.

Verwacht geen woede, geen depressiviteit maar een overzicht.
Een zelfreflectie, van wat hij fout deed.
Zijn afsluiting van een vaste relatie.
Hoe hij met het uit elkaar gaan omgaat.

Instrumental I.
Herkenbaar, de brenger van passie.
Overgaande op Love of an Orchestra.

Een schijnbaar vrolijk nummer,
maar schijn bedriegt.
Vrolijkheid met een grote laag cynisme.
Hij geeft de 'menselijke' liefde op.
Hij gaat voor de muziek.
Geen vrouw meer, nee nu de muziek.
Zijn brenger van emotie,
zijn pijn vloeit weg..

Doorgaande op Instrumental II.
Kerkklokken die luiden.
Zijn ex is hertrouwt,
het is tijd om door te gaan...

De allereerste keer na zijn vrienden,
de liefde bedreven met een Stranger.
Een one night stand.
Hij voelt zich goed maar er mist iets.
Geen echte liefde.
Een dilemma begeleid door herkenbare muziek.
Dat heeft de band over zich heen.
De ''hé, waar heb ik dit eerder gehoord?'' factor.
Dat maakt het ook zo mooi.
Je leeft volledig mee met Charlie.
Iets om bij stil te staan..
Iedereen maakt dit eens mee.

Blue Skies.
Het prijsnummer na de opener.
Het nummers is perfect in balans.
Mooie melodie,
de kracht van de drums,
de kalmte in Charlie's stem en de rust van de gitaar.
Mooie teksten.
I'll Do Anything To Be Happy..
Simpel maar oprecht.
Het laatste wat hij schrijft over het verdriet.
Nog èèn keer zijn frustraties uiten.
Nog èèn keer overzien wat zijn ex hem heeft oden verlaten.
Kijkend in de lucht, het is moeilijk..

Een logische opvolger is Slow Glass dan ook.
Opgekropte frustratie in een krachtig lied.
Hij legt de verbanden.
Hij ziet in dat hij allang zijn eigen ruiten had ingegooit.
Hij verdiende haar ook niet.
Hij had nooit moeten proberen haar te veranderen.
Lukt toch niet..
Hij ziet het zelf in maar je zwakke punten inzien is moeilijk.
Het besef is er maar hoe gaat hij er mee om?
Verbeterd hij zichzelf?

My Door Is Always Open,
hij beseft dat ze nooit meer terug komt.
Het is beter van niet.
Toch hoopt hij er nog op.
Hij houd van haar al probeert hij daar niet aan te denken.
Hij is vrij maar toch houd hem iets tegen.
My Door Is Always Open...