Prachtig plaatje welke best nog eens in cijfer kan groeien bij mij. Ben een sucker voor dit soort projecten met vervormde gitaren, tape loops, drones en - vrij uniek in het genre - bewerkte trompetopnames. Meditatief en donker werk dat sterk doet denken aan de stijl van Roy Montgomery en nakomelingen als Grouper en Tiny Vipers (haar recentere werk). De raga-passages doen vervolgens enigszins denken aan Robbie Basho. Ook lijkt Diab invloeden uit post-moderne klassieke muziek (kamerensembles) te verwerken. Op sommige momenten klinkt zijn gitaar zo vergaand vervormt, dat het lijkt alsof ik naar een compositie voor cello's luister. Heerlijk suggestief.

Goed album weer van Cage, een stuk minder dan zijn voorganger, maar een heel stuk beter dan zijn opvolger. Op dit album staan inderdaad een heel aantal opvullers, maar ook een aantal fantastische tracks als Good Morning, Stripes, de geweldige banger Perfect World, Peerenoia en Hell's Winter. Cage's teksten zijn nog altijd erg goed en hij flowt meestal zeer fijn, echter niet zo goed als op Movies for the Blind dus, maar nog steeds goed.

Hopelijk brengt hij nu weer eens wat goeds uit, want na dit album heeft hij vrij weinig degelijke dingen uitgebracht, dit terwijl hij wel goed in vorm lijkt op andermans albums. Ik hoop overigens nog steeds op een Weathermen album 3,5*

Verrassend leuke plaat van deze gekke band. Americana, folk, roots-rock, ska, punk en een dosis western muziek zorgen voor een toffe combinatie die erg fris in het gehoor ligt. De teksten zijn vaak erg grappig en geven een komische kijk op hun leven.

Nummers als Border Ska, The Day That Lassie Went to the Moon, Oh No!, Where the Hell Is Bill en Mao Reminisces About His Days in Southern China zijn slechts een paar hoogtepunten op dit verfrissende plaatje. Toch is er zeker wel 1 die er wat mij betreft bovenuit steekt: Opi Rides Again / Club Med Sucks.

De aanstekelijkheid, fijne melodiën en de humor maken dit een heerlijk grappig plaatje die mij op elk moment van de dag vrolijk kan maken. Of het nou een midzomernacht is of een koude regenachtige herfstdag, het maakt niet uit. 4*

Mijn god, wat een heerlijke verzamelaar met allerlei New Yorkse Parisienne underground muziek. Geweldige hoekige postpunk, Franse new-wave, coldwave en vooral beginnende hiphopdeuntjes, industrial, wat disco en wereldmuziek. Wat dub, wat afro-beat en poly etc. Echt heerlijke onbekende pareltjes. De tracklist hier is niet compleet helaas, (hierbij de complete Strut - strut.bandcamp.com dat moet nog 'ns aangepast worden.

Vooral Disco Rough, Downing Street Rock, Makossa Rock, Koteja, Electrique Sylvie, het nummer van Ginger Baker en Carmel van Sapho zijn weergaloos. En wat te denken van de underground 80's hiphop op Home of Hip Hop en Shango Message; briljant! Fans van Adrian Sherwood kunnen hier gerust hun hart ophalen. De liefhebbers van bovengenoemde labeltjes overigens ook

Het volgende wordt over dit plaatje geschreven en maakt dit wezenlijk zo'n sympathieke wegdroomplaat.
'Fellow denizens of Chicago, IL, Rumback (drums, organ) and Walker (acoustic and electric guitar, piano, bells) laid down Cannots during two short sessions, a month apart, overseen by Brian J. Sulpizio. Each player’s schedule was too hectic ahead of these sessions to allow any time to discuss the direction of the record, so what you hear was wholly improvised on the spot.'

Daar klinkt het dan ook naar en die uitgespannen tracks gaan Ryley Walker gewoon erg goed af. Ofschoon de uitgespannen jams doordrenkt zijn met gitaargetokkel die niet slechts in de verte doen denken aan Sandy Bull, zijn er ook vleugjes math- en post rock te bespeuren en zijn psychedelische rock invloeden nooit ver weg. Oft Rift doet zelfs hoofdzakelijk denken aan een jazz sessie. Voor twee korte sessies vind ik dit ronduit een bijzonder leuk en vooral gevarieerd plaatje. Haast fijn dat men niet meer tijd had om dit te gaan uitdenken en te bewerken. Geeft de plaat juist een onbezonnen gevoel mee.

Er is duidelijk progressie te horen in Walker's werk waardoor ik zonder meer nog ongeduldiger benieuwd ben geraakt naar zijn nieuwe solo-plaat van dit jaar - in het bijzonder natuurlijk die jamsessie van 41 minuten.

Ik keek eigenlijk best wel erg uit naar het nieuwe album van Charli XCX, maar het eindproduct blijkt toch een aardige teleurstelling. 'Less is more' had hier eenvoudig toegepast kunnen en moeten worden. Denk de helft van de plaat weg (er staan nogal wat inferieure songs op) en je hebt een prima EP van 25 minuten vol goed geproduceerde pop anthems. En dat EP-formaat blijkt toch ook een formaat waarop ik Charli veel beter trek dan op een album van volle lengte. 50 minuten naar dit hyper-de-hyper cybergeraas luisteren is wat te veel gevraagd - als je het mij vraagt. De aandachtsboog raakt op een gegeven moment aan flarden wanneer elke song nog weer 'epischer' moet zijn dan de andere en dan blijken er tegen het einde van het album ook wel een aantal songs weinig van elkaar onderscheidend. De plaat schiet misschien wel iets té hard uit de startblokken met 4 klasse songs en die pikstart komt het niet meer te boven. Hoe het ook zij - ik kijk meer uit naar haar volgende EP of mixtape.

2,5*

Waar opvolger Heart Shaped World mij nog deed denken aan het uitgaansleven van de rijke klasse in de jaren 50 van Italië doet deze gelijknamige plaat van Chris Isaak mij denken aan de spaghettiwesterns over het wilde westen. De uitgestrekte prairies, de grote woestijnen, de grote bergen. Het rijden door de woestijn, niks anders dan zand en soms een steen. Het lege bestaan van een cowboy die in zijn eentje door het land reist. Chris Isaak beeldt dat perfect uit met invloeden uit de scores van Ennio Morricone, invloeden uit de rock 'n roll van de 50's en 60's en de dromerige cleane electropop uit de 80's.

Deze plaat is echter minder ''clean'' dan Heart Shaped World. Hier klinken de drums nog wat echter, de gitaren sneller en zijn de nummers minder zwoel, maar wat harder en oprechter. Soms zijn de nummers gewoon swingende up-tempo rock 'n roll nummers en croont Chris als Roy Orbison, maar vaak zijn de nummers gewoon verbeeldingen van de landschappen in Amerika, als een oase. De gitaarsound is een stuk harder en ligt nog dichter bij de rock 'n roll van de 60's dan de nakomende platen van Chris die het vooral van de zomeravondsfeer moeten hebben. Van de mystiek, romantiek en het lege bestaan van een societyleven.

Deze 2e plaat van Chris Isaak is wederom een hoogtepunt en misschien wel zijn sterkste. Hoogtepunten zijn Blue Hotel, Lie to Me, This Love Will Last, Waiting for the Rain to Fall en Lovers Game. Ook hier grijpt Isaak terug naar het verleden op een prachtige en subtiele manier. 4*

Chris Isaak is altijd al zo'n man geweest waar ik wat hitjes van kende en dat dat het wel was. Echter kwam daar verandering in toen ik een aantal films van David Lynch keek. Isaak's muziek was zeker vaak in die films te horen, vooral in Wild At Heart kan ik mij nog die beklemmende warme sfeer herinneren van zijn nummers. Sindsdien ben ik toch wel een kleine bewonderaar van Chris Isaak.

Chris Isaak is eigenlijk de man die de 50's en 60's weer populair maakte in de 80's door de oude rock 'n roll en R'n'B de te mixen met zijn cleane electropop geluid. Een unieke combinatie die wonderwel heerlijk werkt. Op een zwoele zomeravond als in een Lynchfilm komt de muziek perfect tot zijn recht. Chris Isaak zingt als een gevoelige Elvis Presley en croont als Roy Orbison. De muziek heeft ook een duidelijk Italiaans tintje. Soms het epische gevoel van de westernscores van Ennio Morricone, maar soms ook die subtiliteit van de Italiaanse popmuziek. La Dolce Vita - de film van Federico Fellini - had zo het beeld kunnen zijn van Chris Isaak's muziek. Het uitgaansleven van de aristocraten, actrices en paparazzo's in de jaren 50.

Op Heart Shaped World begint Isaak helaas wat een herhalingsoefening te worden, echter bevat het album nog altijd een aantal zeer mooie nummers zoals het fantastische Wicked Game, Wrong to Love You, Nothing's Changed en In the Heat of the Jungle. In principe zou ik mijn 2e alinea bij elk Chris Isaak album kunnen zetten, een perfecte soundtrack van de Italiaanse cultuur na het Mussolini-regime. 3,5*

Dit is goed! Mooie zweverige vrije folkmuziek wat eind jaren 60 / begin jaren 70 (denk Robbie Basho of Roy Harper) opkwam gemengd met dronende folkrock, postmoderne klassieke muziek en een brij van elektronica. Er wordt gefreakt, maar meestal op een zeer toegankelijke manier. Frontvrouw Haley Fohr valt vooral op met haar verheven vocalen, doordrenkt met minimalisme, met momenten van krachtige meeslependheid. Meng dat met de voornoemde muziekstijlen en het unieke multi-instrumentengebruik en je hebt een uniek album. In dat opzicht doet zij erg denken aan Diamanda Galás en Nico.

Ik beluisterde vanochtend Robert Wyatt's meesterwerk 'Rock Bottom' en in de verte doet deze interessante plaat van Circuit des Yeux mij daaraan denken. Vooral de opbouw van de composities, het kleine geëxperimenteer van postmodernisme binnen diezelfde composities en de synthesizers die de normaliter dissonante klankenexperimentatie (van zangloops tot dissonante violen, synths en soms akoestische gitaren) 'accessible' en intiem doen klinken.

Tot slot wil ik nog opmerken wat een fantastische compositie het meeslepende 'Black Fly' wel niet is. Briljant hoe dat nummer van een conjuncte opbouw overgaat in een dwarse uitbarsting! Ik ben erg enthousiast over het werk van Haley Fohr. Hopelijk zet zij dit niveau door (en wordt het nog iets beter).

Frigid Stars is een duidelijke plaat vol met pijn. Het tergend lome ritme, de dissonante gitaar, de zang zonder levenslust en de trage drums zitten vol met angst en pijn. Het doet een beetje denken aan Low, Galaxie 500 en Red House Painters. En al zijn die artiesten in mijn ogen van een veel hoger niveau, dan nog is dit een sterke slowcoreplaat.

Getuigende de slome muziek, het valse donkere gezang en de gifzwarte teksten zijn de mannen van Codeine niet de meest gelukkige mensen. Diep opgesloten in hun eigen isolement, totaal vervreemd van de wereld. De mentale pijn die zij lijden is duidelijk te voelen. De angst om nogmaals verlaten te worden, om weer gekwetst te worden en om weer buiten de groep te vallen. Een diep zwart gat is het gevolg van de psychische kwelling. Dagenlang opgesloten in je miezerige flat, volledig volgespoten met drugs. Alleen maar zelfmedelijden. Het is allemaal terug te horen in deze plaat.

Niet de beste plaat om te luisteren als je erg vrolijk bent. Wel als je zelf depressief bent, want dit is toch wel zowat het uiterste! Het is dan ook geen wonder waar ze hun bandnaam vandaan hebben gehaald. Toch wel een sterke plaat met een aantal zeer mooie nummers zoals Pea, D en Gravel Bed. 4*

Toch nog een hele aardige plaat van Coldplay. Aantal zeer zwakke nummers (Us Against the World, Every Teardrop Has a Waterfall, Major Minus en Up In Flames) en een aantal zeer aardige nummers zoals Hurts Like Heaven, Paradise (waar ik wel weer een aantal zeer bekende melodiën hoor langskomen ) en Princess of China. Ik zal me later nog wel eens gaan verdiepen in de teksten, nu zo zonder de teksten te lezen hoor ik niet veel bijzonders.

Het album biedt niets nieuws onder de zon en de productie heeft vaak wel een soort van dance productie over zich heen, echter staan er wel een aantal leuke en zeer catchy nummers op het album die niet verkeerd zijn. Er mochten alleen wel wat rustigere nummers opgemogen, echte sfeercreatie is er niet. 3*

Company is een vrij improvisatiecollectief opgericht door Derek Bailey met een samenstelling die op elk album wisselt. Het doel daarvan was om met gelijkdenkenden die anders nooit samen zouden spelen (of hadden gespeeld) unieke jazz te creëren. Dit is ook wel erg gelukt. Er worden vier suites gespeeld waarop elke keer een verschillend trio te horen is.

Op dit album zijn de muzikanten als volgt:
Gitaar: Derek Bailey
Cello: Tristan Honsinger
Bas: Maarten Althena
Sax: Evan Parker

Ieder van de vier krijgt door de unieke samenstellingen op dit album genoeg tijd en ruimte om zijn ideeën tot uiting te brengen op dit eerste werk van Company. Het werk is dissonant en is puur avant-garde. Derek Bailey wilde de lijnen van muzikale genres uitvegen en alleen maar improviseren zodat zijn muziek alleen maar subjectief te beoordelen was. Het is aan de luisteraar om te oordelen wat voor muziek het nou eigenlijk is en wat ermee bedoelt werd. Ik vind het concept in ieder geval erg aantrekkelijk. Een aantal topmuzikanten erop los laten improviseren, maar het is echt niet een geval ''jetz geht's los''. Het soleer blijft tamelijk droog, er zit weinig snelheid in en het blijft eigenlijk vooral bij rustige krankzinnigheid. Het wordt nooit echt zo intens dat het onder de huid kruipt.

Dan blijft er nog wel het bizarre spel van Bailey en kornuiten over. Afgebroken noten, ritmes die niet gevolgd worden en de ene valse klank volgt de andere op. Bailey's strumtechniek is daarbij ook zeer bijzonder en experimenteel, waar hij ook bekend om staat. Ik kan me voorstellen dat mensen die niet zeer bekend zijn met dit soort extreme free jazz of experimentele muziek zijn spel het liefst nooit horen, maar het is toch wel erg knap. Hij speelt met discontinuïteit. Hij speelt eerder noot voor noot, dan akkoord na akkoord. Ook dat doet hij op een ergeniswekkende manier door enorme intervals tussen deze noten te laten. Hij kende de gitaar als geen ander en wist elk mogelijk geluid uit zijn gitaar te laten komen. Dit kon variëren tussen radicale noise-uitspattingen en rustig getokkel. Het blijft in ieder geval speciaal om Bailey te horen spelen. Ik hoor hem echter liever bij zijn Spontaneous Music Ensemble.

3,5/5

Company was een vrij improvisatiecollectief onder leiding van gitarist Derek Bailey. Aangezien iedere plaat (en soms iedere compositie van diezelfde platen) van Company een sterk wisselende samenstelling kende (ze kwamen allen weliswaar uit hetzelfde 'pooltje' van muzikanten) is het wel nuttig om de lineup van deze plaat te plaatsen.

Electric Guitar, Acoustic Guitar – Derek Bailey
Soprano Saxophone, Alto Saxophone, Clarinet [E Flat, B Flat, Contrabass] – Anthony Braxton
Soprano Saxophone, Tenor Saxophone – Evan Parker

Braxton en Parker waren vaste waardes in Bailey's lineups en zijn solisten pur sang die ook in een collectief als zodanig spelen. Hun toevoegingen laten zich raden: piepend- en knarsend saxofoonspel enkel bedoeld voor de luisteraar met stamina die zich niet eenvoudig laat afschrikken en wegjagen. Mix dat samen met Bailey's gebroken gitaarspel en je hebt een fascinerend doch ontzettend lastig album met samenspel dat zich eigenlijk nauwelijks laat raden als ware het samenspel. Het doet meer denken aan een penibel bedrukkend schouwspel van muzikanten die elkaar van de wijs proberen te brengen met dissonante tooncombinaties en ogenschijnlijk niet-kloppende sequenties. Taaie kost uiteraard, maar belonend en herkenbaar voor de bewonderaars van voormelde experimentele jazzmuzikanten.

Transylvania.

Een album naam die toch de kriebels met zich mee brengt.
Het geboorteland van Dracula en een band die Creature With the Atom Brain heet.
Dit album werd mij aangeraden door Deric Raven en ik had geen idee wat het was.
Zo afgaand op het uiterlijk een donkere, duistere en vuige muziek.
Als ik zie dat Mark Lanegan ook nog eens meedoet raak ik toch wel lichtelijk enthousiast,
en kennelijk heeft deze band connecties, dat kan fijn zijn.
Nu snel over naar de muziek.

Het begint onheilspellend, een beetje noise achtig.
Het doet me gelijk aan dEUS denken.
De drums vallen lekker in en de gitaren klinken lekker vuig.
De duistere hoes verraad de klanken van het album al.
Dat is vanaf I Rise the Moon al duidelijk.

Het volgende nummer voelt vertrouwt, het begin is lekker en de bas werkt opzwepend.
De zang doet me ietwat denken aan een fantastisch zingende Ozzy Osbourne.
Het nummer is inderdaad wel "groovy"
The Colour of Sundown, dat is ook wel een mooie songtitel moet ik zeggen.
Dat valt mij op bij de tracklist, gewoon mooie titels.
Dan krijg je toch wel een verwachting en die wordt ook waar gemaakt.
Bij vlagen harde gitaarnoise om dan gewoon weer gestructureerd door te gaan.

Something is Wrong opent verrassend.
We horen slidegitaar spel en het klinkt een beetje als "Southern Rock",
en dat klinkt prima.
De zang is lekker geproduceert, wat zachter dan de muziek en het klinkt "anders".
Het verbaast mij soms toch dat er vrij veel goede muziek van onze zuiderburen vandaan komt.
Als je me een jaar of 2 geleden had gevraagt noem eens een goede Belgische band,
dan had ik met een mond vol tanden gestaan.
Na 3 nummers te hebben gehoord kan ik concluderen dat ik deze band dan ook zal noemen.

Transylvania is dan ook weer zo verrassend.
Heerlijk gestructureerd slagwerk met "smooth" gitaarwerk.
Echt een prijsnummer, stijgt boven de rest uit.
Prachtig en zó lekker!
Ook de lome zang klinkt op de één of andere manier zo sterk.
Er zit geen lust in, maar toch voel ik kracht.
Een persoon die los moet gaan, maar die zichzelf in toon houd.
Zo gaat de muziek ook voort met dan weer wat gitaargeluiden die eruit moeten,
maar niet voluit gaan.
Het houd zich in en meestal stoort me dat, maar hier werkt het perfect.

De samenwerking voel je als het ware al aan het begin van Lonely Light.
Dat agressieve gitaarwerk, de ondersteunende drums en de "groovende" bas.
De vocalen maken het totaal plaatje af.
Na de voorganger komt er nog een top track!
Eigenlijk is dit gewoon stoner rock,
en ook echt van een hoog niveau.
De scheurende gitaren en de kalme maar beukende drums,
ja hoor, spannend is het!

Een perfect intro volgt,
het golvende gitaargeluid,
het klinkt stimulerend en relaxend.
Ook dit is weer erg sterk, CWTAB is op stoom.
CWtAB op volle toeren.
Spinning the Dark Hole

De volgende track volgt,
het epos, het langste nummer van deze plaat.
Darker Than a Dungeon..
Rustgevend, er is kalmte.
De plaat laat mijn strot nog niet los,
maar ik heb weer wat adem.
Luisterd naar de tekst,
geconcentreerd achter mijn laptopje,
de muziek proberen te beschrijven.
Helaas weinig gevoelens.
Ik weet nog niet echt wat ik met deze plaat moet,
ik kan me niet zo snel iets inbeelden, of een verhaal maken.
Hoeft soms ook niet, dan doet de muziek het wel voor je..

De harde muziek in het voorgaande nummer was weer perfect.
Uitbarstingen in "noise" wisselden met momenten van rust en kalmte.
Een vrijwel perfecte harmonie, maar toch even loskomen van een sleur.

Sound of Confusion is weer andere koek.
Funky zelfs..
Fijne baslijn, heerlijk funkgitaar, de snelle drumpratronen
en de mooie zang.
Leuk nummer en stil zitten blijft lastig.
Inventief blijf ik dit wel vinden.

Wat verwacht je van een song met de titel Make Noise,
ik zou zeggen "noise" en je mag een bal pakken.
JP, heb jij nog een leuke betekenis?
Dit vind ik geen echte noise,
al klinkt het wel lekker.
Een fijn nummer tussendoor met een fantastische gitaarsolo.
Daar houd ik normaliter niet van, maar dit is een fijne uitzondering.

The Lonesome Whistle is het eind van een goed album.
In de trant van Transylvania al geeft mij dit nummer het echte "Transylvania" gevoel.
"Creepy" bij vlagen en spannend is het zeker.
Ik kan me hier ook wel het land van graaf Dracula voorstellen.
Heer Vlad de Spiezer..

Een goed album,
bij vlagen spannend en verassend.
Lekkere muziek alleen het gevoel is er niet zo bij mij.
Opzich kan ik wel een verhaal bedenken bij dit album, maar het album pakt me nog niet echt.
Ik begin voorzichtig met een 3,5.

Zeer sterk neoprog album van Cul de Sac. Briljante synthesizers, noisy gitaren, lekker dreunende drums, waterige electronics en een soort van surfgitaargeluid maken dit album zo sterk.

Wat opvalt is de golfende strucuur van dit album. Soms zit hij er duidelijk in, maar bij het volgende nummer kan hij ook zo weer weg zijn. Ook de dromerige sound maakt dit album zo tof. Erg knap in elkaar gezet en dankzij sommige noise momenten ook erg fascinerend. Het album duurt vrij lang, maar opvallend is wel dat het ook zo weer voorbij was. Het album is vooral in het begin en op de laatste paar nummers erg goed, soms zakt hij in het midden ietsje weg om dan weer wakker geschud te worden door extreme fragmenten.

Het indrukwekkende James Coburn, het hallucinante Nephente, het surrealistische The Fourth Eye, het extreme Virgin Among Cannibals en het briljante Sakhalin vormen de hoogtepunten van deze mooie plaat. 4*

Chill album van Cypress Hill. Grappige lyrics, (voornamelijk over wiet ed.) fijne raps, (al moet je B-Real kunnen waarderen met zijn nasale stem om dit album ook te waarderen) en een heerlijke lome doomproductie. Erg lo-fi en de bass komt vaak lekker hard op de voorgrond. Het begin is fenomenaal met een aantal Cypress Hill klassiekers. Dan heb ik het natuurlijk over de eerste 6 nummers en dan vooral de eerste 4. Soms is de productie inderdaad té eentonig, maar gelukkig duurt het album ook niet zo lang. Toch nog genoeg afwisseling om het leuk te houden. 1 van de eerste hiphop acts die ik kon waarderen toen ik nog een stuk jonger was. O ja, ook nog een applausje voor Hits From the Bong en Hand of the Glock die zeker van hetzelfde niveau zijn als de eerste 4 nummers. 4*

Abstracte akoestische musique concrete waarbij bijzondere muziektechnieken en instrumentarium wordt gebruikt. Het betreft een vijftal improv composities die beginnen met vooraf besproken parameters, namelijk sequenties in toonhoogten. Deze sequenties laten zij langzaam doordronen en dan beginnen ze binnen die vooraf besproken toonhoogte (of thans sequentie van toonhoogten) te experimenteren en daarmee te spelen. Zeer verstilde bedachtzame, en daarmee lastig te doordringen, muziek.

Het instrumentarium is vooral zo uniek door het gebruik van het harmonium, viola da gamba en spinet. Toch vooral instrumenten die je op voorhand zou verwachten bij een uitvoering van een renaissance werk van bijvoorbeeld Monteverdi. Deze oude instrumenten zorgen - bij afwezigheid van een orkest - daardoor juist voor een zeer verstild en minimalistisch, haast sacraal, geluid waarbij de complete afwezigheid van ritme en melodie opvalt en welhaast een intellectueel klankenspel van toonhoogten en variaties centraal staat. De enige afwisselingen daarop zijn de 'grapjes' die tussendoor worden uitgehaald door geluiden te maken met verschillende objecten (zoals loden pijpen, strijkstokken op metaal, etc.) die het vervreemdende melancholieke effect af maken. Markant gezelschap. ****