Geweldig album dit.
Een album met veel invloeden. Hier hoor je al ambient op sommige plekken die duidelijk worden uitgwerkt op Spirit of Eden en Laughing Stock.

Happiness is Easy begint al lekker met eenlekkere drum-beat.
Waarna de gitaar en piano er later zeer mooi bijkomen.
geweldige stem die Mark Hollis opzet die zeer mooi word begeleid door de acoustische gitaar, piano en het lekkere basriedeltje waarna er ook nog eens het mooie bekende synthezizer geluidt bijkomt wat zeer rustgevend is. Het refrein ook zeer mooi gedaan met het kinderkoortje. Na het refrein komt er meer wat aparte bas en drums. Komt er tegen het eind ook nog de mooie trompet(?)
topnummer 5*

I dont believe in you.
Begint zeer mooi met de acoustische gitaar waar de bas en drums perfect bij komen met het snerpende synthezizer geluid.
Dan komt de stem van Hollis in perfecte manier perfect bij in harmonie. Dan komt na 2 refreinen en completten de break met de geweldig snerpende gitaar die super mooi en ook wel apart klinkt.
Niet het beste nummer maar wel top 5*

Life's What You Make It.
Een van de beste nummers op het album: ''Het leven is wat je ervan maakt'' mischien niet zo goed als een Waters tekst maar toch supergoed. Het begint super-goed. Een bass-piano riedeltje dat voor mischien wel altijd in je hoofd blijft zitten. Geweldige drums met een haast op een snerpende saxofoon lijke gitaar. Mark Hollis begint te zingen. En je begint gewoon met je lichaam mee te swingen. Een van de beste nummers van dit album. Dan na een paar keer het refrein gedaan te hebben komt de break met een rust gevend piano riedeltje waarna het refrein weer verder gaat. 5*

April 5th.
Een nummer wat zo op SoE had kunnen staan.
Haast Ambient met de hoofdletter A.
Het begint zeer mooi met een tamboerijn en Mark Hollis prachtige stem onder piano begeleiding. Een nummer dat zo rustig is dat het spontaan spannend wordt. Rustgevende synthezizers met een zeer mooie acoustische gitaar die tussendoor wat opleeft. Met soms heel rustig een trompet(?) tussendoor. Als er nog 40 sec te gaan zijn komt de acoustische gitaar weer heel rustgevend met de bass om de hoek kijken. 4,5*

Dan begint Living in Another World. een parel.
Top drums met een orgel die steeds inzet. Mark Hollis zingt onder begeleiding van de bekende acoustische gitaar.
Zeer mooie zang ondersteund door het zeer mooie orgeltje.
Dit is eigenlijk het meest veelzeidige nummer op dit album.
Electische gitaren orgels percussie onder steund door de bas, zelfs nog een mond harmonica waarna de percussie-break komt.

Give It up. De verborgen parel.
Heerlijke orgel met soms een gitaartje erdoor heen. Ondersteund met bass en drums. Dan begint Hollis te zingen: Heerlijk zo hoor ik hem het liefst. Mooi pakkent refrein waar het orgeltje weer naar bovenkomt. Samen met de Electrische en Acoustische gitaar. top.
Dan de geweldige experimenteele gitaar solo geweldig.
het nummer eindig met de gitaar en drums en de zachter wordende stem van Hollis.5*

Chameleon Day.
Heerlijk nummer. Het eerste wat in met opkwam SoE en Laughing Stock. Mooie Trompet(?) samen met de rustgevende piano heerlijk. Dit komt het beste tot zijn recht met koptelefoon op.
Dan begint Hollis te zingen. KIPPEVEL! Heerlijk, een beetje traag gezongen. Op eens klinkt depiano en een kleine uitbarsting in de stem van hollis. Prachtig zoveel passie. ik kan helaas niet meer dan 4,5* geven hij is veel te kort dit mag van mij wel 5 min zijn. Maar mischien is dat juist de kracht van het nummer, het is kort.

Time It's Time,
Begint lekker met de pian0 en ik hoor de lekkere en zelfs groovy klinkende drums met lekkere percussie en lekkere bas.
De bas beschouw ik bij Talk Talk als een van de beste instrumenten.
Hij ondersteund allles. Bijna de hele sfeer rust hier op.
Het nummer word wat harder. Hollis zingt harder de drums worden harder het refrein komt. Prachtig gezongen door Hollis met een Koortje. Top. Het volgende hoogtepunt is op de helft. Een lekkere break met een Saxofoon als ik het goed heb. Het refrein komt weer terug.
Het nummer zit bijna op het eind er komt zelfs nog een fluitsolo. Samen met de gitaar wat heerlijk klinkt. natuurlijk weer ondersteund door de bass en drums wat een heerlijke sfeer geeft,.
Het nummer eindigt zowat. De muziek wordt zachter.5*
Een heerlijk eind van een super muzikale expeditie.

SoE vind ik ietsje beter maar dit is ook super.
Geweldige pop met een ambient en jazz sfeertje.

Opmerkingen zijn uiteraard welkom

Zeit

De titel is niet misleidend, het gaat over tijd.
Waar Misterfool gelukkig meer over de tijdsgeest van het album ingaat,
Zal ik mij vooral bezighouden met de inhoud van het album.
Dat is mooi hoef ik niet heel diep in te gaan over de tijdsgeest al geef ik wel een korte inleiding.

1972 – krautrock band Tangerine Dream is bezig met experimentele albums.
Hun voorgaande albums waren harde krautrock platen met veel Pink Floyd invloeden.
Duitsland is in die tijd opgesplitst en Duitsland is niet bepaald het populaire land.
De Duitse artiesten moeten aparter zijn dan artiesten uit andere landen.
Het ontstaan van de krautrock maar ook van de Electronic.
Samen met Kraftwerk was TD één van de grondleggers van de Electronics.
Dat begon eigenlijk al met dit eigenzinnige album.

Zwart, Oost en West. Duitsland na de oorlog.
De effecten waren duidelijk zichtbaar in de wereld maar vooral in Duitsland.
Verwoeste steden, geen duidelijk bestuur. Er was Oost en West.
Je had geen keus, je woonde en bleef in het ene deel.
Zo is de muziek ook, donker en grijs.
Beelden van Duitsland flikkeren door mijn hooft.
Een brandende nachtkaars is gedoofd.
Hitler is niet meer, het bestuur wordt opgesplitst.
De toekomst ziet er grauw uit voor Duitsland.
Soundscapes of wel geluidsescapes klinken door mijn koptelefoon.
Als je gewoon zou zeggen dat dit gèèn composities zijn maar gewoon wat geëxperimenteer dan heb je het groot mis. Orgels klinken door de ondoordringbare klanken van de escapades.
Experimenteel maar het heeft toch vorm.
Het is nog lange niet de TD van een jaar of 2 later met het alom geprezen Phaedra.
Nog een lange weg voor de toegankelijke jaren 80 albums.
Nog altijd een band met als genie Edgar Froese: van oorsprong gitarist maar hierop componist. Nog altijd een band zeg ik met een reden.
Waar hij momenteel een eenmansbedrijf heeft met TD is het hier nog een band.
Zou je niet zeggen, het had Edgar Froese zelf kunnen zijn.
Het belicht alleen maar zijn kwaliteiten. Op het zelfde moment zo ondoordringbaar en experimenteel en solo vrij toegankelijk.
Klaus Schulze is al een tijd uit de band, meester drummer. Ging naar Ash Ra Tempel toe.
Werd later componist a la Edgar Froese met meesterwerk Timewind.
Het is duidelijk dat TD hier zijn tijd vooruit is.

Het absolute meesterwerk Nebulous Dawn.
Als ik TD was zou ik patent aanvragen op zo’n naam, meesterlijk.
Wie zou nou niet zo’n naam willen hebben als titel.
‘’Creepy’’ en eng. Het gevaar van de Koude Oorlog.
In Duitsland heeft het altijd gewoed. Alle ‘’winnaars’’ van de oorlog bij elkaar.
Kan een oorlog wel winnaars hebben. De Amerikanen en de Russen dachten daar wel aan.
Zij vonden ieder dat zij de winnaars waren. Het Duitse volk heeft daar onder te lijden.
De VS als Westerse macht en de Sovjet-Unie als Oostelijke macht.
Een enorm grijs nummer is Nebulous Dawn. Eng zelfs maar o zo knap gemaakt.
Een album als Zeit hoef je niet nummer per nummer te beschrijven.
Het is een geheel. Knap, eng, hun tijd vooruit en bovendien een weerspiegeling van de Duitse maatschappij. De onrust, economie en de chaos en impact van de oorlog.

Een geluidsescapade die gewoon 1 trip is,
Een escapade album die je moet aanvaarden.
Luister hem een keer hard op,
Een keer ’s nachts,
Een paar keer met koptelefoon en lees de achtergrondinformatie over TD en dit album.
Denk na bij de tijd en vooral hoe vernieuwend TD was.

Een album wat je grijpt en niet meer losraakt.
Het best te waarderen als je er een eigen voorstelling/betekenis aan geeft.

Wat minder noiserock en gefreak dan wat Tera Melos op hun gelijknamige debuutplaat uit 2005 liet horen, maar nog steeds uiterst genietba(a)r(e) gefriemel (lees: math rock). Tegendraadse ritmes en lekker harde blokkige kickdrums, mechanische bliep- en piepjes, repetitieve a-typische gitaar- en baslijntjes/hooks (die elkaar soms lijken te imiteren) en verrassend complexe muzikale uitspattingen die chaotisch aanvoelen, maar uiterst gestructureerd zijn. Hulde voor A Universal Gonk waarop ook nog knap gebruik wordt gemaakt van een heerlijke baritonsax die begeleidt wordt met een fijne synthbas. Sterk.

Kortom: voor de liefhebber van de oude Tera Melos en de wat rustigere kant van Don Caballero; voor de mensen die Slint iets te rustig en Yowie juist te druk vinden; voor de mensen die Frodus wat te underground en Battles juist te hip vinden. Die mensen kunnen dit waarschijnlijk prima waarderen.

The Black Heart Procession - 2

Voor 2 weken terug 1 van de albums van het Review van de Week-Topic.
Ik was hier zonder dat topic niet snel op gekomen.
Nu gelukkig wel, muziek wat perfect in mijn straatje ligt.
Donker en mysterieus.

Een aan de kader staande man,
Alleen, heeft zijn vrouw en kind in de steek gelaten.
Mist over het water, de kroegen sluiten weer.
Het overzien van zijn fouten,
De man weet dat hij dit verdient.
Alleen door het leven gaan.
Niet klaar voor het getrouwde leven.

Donker, sfeer is om te snijden. Terecht spannend.

Om terug te komen op een wals.
De accordeon als smaakmaker.
Leven in de brouwerij zonder los te gaan.
Klagend gezongen.
Hij zingt dat hij nog nooit zo'n mooie tijd heeft meegemaakt.
Maar de oorlog heeft hem geschaad.
Pearl Harbor, Wereldoorlog II
De bommen vielen, geen gezin meer.
De geschade veteraan, rust uit in een hospitaal in Frankrijk.
Vermaak door de accordeon speler,
voor hem leedvermaak.
De oorlog is gewonnen maar wat was het waard.
I'm falling for you..

We zijn terug bij de eenzame man op de kader.
Een mozaïkverhaal kun je zeggen.
De man, ooit de kapitein van een grote boot.
Ging zingend ten onder.
Een walvisjager,
Ten onder gebracht door Greenpeace.
Hij zucht, de woede is nabij.
In je eentje denk je nou eenmaal over de dingen die je pijn doen.
Depressief is de man maar ook een vechter.
Iemand die realiseert wat een k*t leven hij eigenlijk heeft maar wie doorgaat.
Iemand van de oude garde, die ''trotse'' mannen die weglopen van hun gezin.
Hij heeft spijt maar durft niet terug te gaan.

Een pastoor die biecht bij een andere pastoor,
nee, niet via die nieuwe iPhone app,
gewoon op de traditionele manier.
Boetedoening voor zijn zeden.
Ja, ook hij doet wellens wat fout.
Kinderen hebben geleden,
onder zijn greep van goud.
Tragisch maar echt,
de Paus schrikt er niet meer van,
maar wij, trouwe kijkers van DWDD schrikken nog alle dagen.
Niks nieuws zo blijkt maar nog steeds zo'n duister iets.
Muzikaal zit het duister en tragisch in elkaar.
Een pijnlijk onderwerp zo blijkt.

Over een album als dit kan ik wel 2 pagina's volschrijven, ik zie wel hoever ik kom...

We zijn weer terug bij de veteraan,
waar leeft hij nog voor, voor zijn vaderland?
In ieder geval niet meer voor zijn vrouw.
Vrouw dood, zijn 2 kinderen dood..
Misschien is hij wel een illusie van de kapitein aan de kader,
Of echt een tragisch figuur.
Wie zal het weten, is hij er nog?

De kapitein, hij schrijft een brief richting zijn vrouw.
Smeekt eigenlijk om vergiffenis,
op een stoere manier.
Zoekende naar de juiste woorden,
als een dichter, denkt hij.
Het ene blaadje naar de andere verscheurd.
Uiteindelijk toch de perfecte tekst.
Op de briefenbus doen of toch maar houden.
Iets weerhoud hem maar zal hij het toch doen?

De pastoor, we zijn weer terug bij hem.
In zijn eentje in de put.
Geschorst door de Katholieke Kerk.
Media-aandacht alom.
Hij is niet de enige weet hij.
Wat moet hij doen, zijn kerk verraden of verder leven in schaamte.
Zich voelen als Judas of gelyncht worden door de woedende menigte?
Onmogelijke keuzes liggen op zijn pad.
Biddend voor vergeving tot God,
doet hij het onmogelijke...

De veteraan, ontslagen uit het hospitaal.
Levend in Zuid-Frankrijk.
Nooit gedacht maar hij vind weer een liefde,
de liefde van zijn leven.
Ze richten een camping op,
hun eerste gast is een baby.
Liefde vind de weg terug..

Het mozaïk lijkt compleet.
De laatste wegen kruisen zich..
De kapitein eenzaam op zijn boot,
niet kunnen wachten.
De veteraan verassend weer gelukkig,
en van de pastoor weet men geen bestaan.
Het verhaal komt tot zijn einde,
tragisch met een glimpje hoop..

Het verhaal richt zich tot een ander iemand,
een vrouw in zwart.
Een kind aan haar zijde, staande naast een gat.
Velen gasten, voornamelijk schippers.
Familie bedroeft, wist de man maar dat hij ooit geliefd was.
Het zand wordt het gat in gegooid.
Er wordt gehuild, geen enkele hoop.
Allang uit elkaar maar het verdriet doet nog steeds pijn.

We zijn weer terug bij het begin,
dat bleek het eind.
Een verassende twist,
als een waar mozaïk.
De kapitein, eenzaam en alleen aan de kader.
Een traan op zijn wang, terug aan boord.
Hij hakt het touw los. Een briefje achterlatend.
We zien de boot in de verte, in de mist.
We zien een flits en een luide knal.
Een tragisch eind..

Fijn plaatje, maar ik mis de gruizige blues van The Black Keys ook wel. Het is nu wel een beetje rechttoe-rechtaan, maar er valt goed naar dit plaatje te luisteren. Het album is zeer catchy, de zang is weer goed, de drums doen me bij vlagen aan Slade denken (het uptempo geroffel vooral) en de gitaren scheuren vaak lekker door (doet me soms wat denken aan ZZ Top ten tijde van Eliminator), helaas wel zonder dat het echt ruig wordt. Gelukkig is de productie in orde en is het speelplezier goed te horen.

De nummers steken goed in elkaar en nummers als Lonely Boy, Run Right Back, Sister en Mind Eraser zal ik nog wel eens opzetten. Voor de rest is het plaatje redelijk nietszeggend of uniek, maar gewoon erg fijn om tussendoor even op te zetten. Uiteindelijk een stukje minder dan Brothers, echter nog altijd redelijk goed. The Black Keys krijgen van mij het voordeel van de twijfel en ik geef een zeer kleine 3,5*.

The Church weet mij zeer te verrassen met dit album. Eigenlijk komt dat alleen al door het middelmatige Starfish dat - in mijn oren - veel te soft klinkt. Op Magician Among the Spirits gaat The Church een stuk verder in hun muziek en ze laten dan ook zeker horen dat ze over veel talent beschikken.

De nummers zijn nog altijd even catchy, zonder meer. Echter zijn de de nummers een stuk verlengd. Het zijn echte grote composities geworden. Er zijn invloeden van jazz, klassiek en avant-garde te bespeuren. De muzikale begeleiding is dan ook zeker opvallend te noemen. Violen, zweverige keyboards, tribalistische drums, een mellotron en vage geluidseffecten zijn er een paar van.

Op Ritz laten ze zien dat ze over uitstekende muzikale kwaliteiten beschikken. Een zeer bekwame compositie met indrukwekkend gitaarspel. Op Grandiose laten ze horen dat ze ook een harde kant hebben en komen ze met harde gitaarsolo's verworven met de mellotron. Vanaf Romany Caravan gaat de plaat nog meer de tribal kant op. Romany Caravan is een exotisch nummer vol klassieke snaarinstrumenten en heeft een prachtig klavecimbelgeluid. Het comateuze Magician Among the Spirits is het duidelijke hoogtepunt in het ouvre van The Church. In den beginne is de harmonie tussen instrumenten en stem duidelijk te voelen. Perfect op elkaar ingespeeld. Het rustige ondermijnende gedrum, de vermoeide zang, het perfecte ritme van de bass, het subtiele gitaarspel en de andere ondersteunende instrumenten (zoals de elektrische piano) vormen een perfecte combinatie.

Een hoogtepunt in de gitaarpop. Een experimenteel uitgangspunt dat zowel verrassend is, als fantastisch. Dankzij de combinatie van klassieke instrumenten en de typische gitaarpop instrumenten is dit album wel degelijk een mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Helaas vrijwel compleet genegeerd (zoals wel vaker) op MusicMeter. 4,5*

Erg experimenteel plaatje. Behoorlijk lo-fi en vooral nog ontzettend zoekend. Zo word het ontzettende leuke en zelfs tamelijk catchy Scarey Nest afgewisseld met langere psychedelische noise spuwingen als Phantom Power en Maggot. Op momenten is onmiskenbaar de band te horen die niet veel later begon met geweldige albums uit te brengen, maar The Dead C is hier duidelijk op zoek naar een eigen geluid en soms sluipt hier het gevoel binnen dat ze bij vlagen geen idee hadden wat ze deden. Nu hadden ze dat later ook, maar dan met meer intuïtieve inspiratie.

Wel 3/5 voor de genoemde nummers.

In de jaren 90 was er duidelijk een psychedelische revival in de rockmuziek. Vooral in Nieuw-Zeeland leefde het genre enorm. Roy Montgomery was zo'n beetje de voorman van die revival, maar The Dead C moeten we ook niet vergeten. The Dead C bestaat uit Bruce Russell, Michael Morley en Robbie Yeats. Laatsgenoemde horen we op de drums, Russel en Morley spelen gitaar terwijl Morley zo nu en dan ook een beetje zingt.

Harsh 70s Reality is vooral een album dat vol staat met psychedelische escapades, maar bevat bij vlagen ook erg sterke rockdelen met keiharde ijzige gitaren. Een landschap vol met rare ritmes, een constante sfeer van dissonantie en treurigheid. Iets wat de cover prachtig uitstaald. Je kunt het album het beste omschrijven als psychedelische noiserock. De absolute hoogtepunten zijn voor mij duidelijk de 2 langste nummers: de 22,5 minuten durende suite Driver U.F.O. (hoogtepunt in de psychedelica) en het inktzwarte Love. Een soort van cynische en depressieve ''ode'' aan liefde. Koelbloedig, maar door zijn melodiën adembenemend mooi.

Absoluut een must voor de liefhebber van psychedelische shizzle, helemaal als de psychedelische revival uit Nieuw-Zeeland iets voor jouw is. (Roy Montgomery, Bardo Pond, Hash Jar Tempo) 4*

Ik was hier (ook al houd ik niet van metal) altijd al benieuwd naar. Een aantal mensen wiens smaak ik kan waarderen kunnen deze band erg goed waarderen, en daarom een paar dagen geleden gewoon de stap gezet om dit album eens te beluisteren, en daar heb ik geen spijt van!

Ik wist wel wat ik kon verwachten, keiharde muziek met schreeuwerige zang, en dat kreeg ik ook.
Gelijk toen het album begon werd ik verbaasd door de energie. Een agressieve zanger onder leiding van keiharde muziek. Wat volgt is een keiharde mix van agressieve riffs, snel uptempo drum en baswerk en schreeuwende zang. Dat is meestal iets wat ik niet kan waarderen, maar hier vind ik het wel weer sterk. Er zit veel afwisseling in dit hele album en door de perfecte speelduur werkt het gewoon perfect. Soms voelt het wat chaotisch aan, echter zit er ook veel structuur in. Er zijn ook ruimtes voor een wat rustiger tempo die gewoon heerlijk aanvoelen. Dit is voor geweldig in Sunshine the Wherewolf die hard en agressief is, maar opeens een pauze neemt, het iets rustiger aan doet waarna de brute zang van Puciato intens erin komt, er komt weer een hoger tempo in, maar het gaat niet meer zo snel als aan het begin, echter word het wel erg meeslepend en er zitten sterke tempowisselingen in die erg goed voor de nodige afwisseling zorgen bij mij, en zo gaat dat dit hele album.

Ook verrassend was hoe pakkend soms de refreinen kunnen zijn zoals in Highway Rivalry, ik zou zelfs catchy durven te zeggen, en na zo'n 2.40 minuut komt er opeens zo'n heel rustig moment die gewoon heerlijk is en dan schiet dat prachtige refrein er weer in, geniaal
Er zit kracht achter Van Damsel, om dan weer over te gaan op een meer industriaal nummer in de trant van Trent Reznor, ofwel Nine Inch Nails. De stem doet me in dat nummer ook wel aan Reznor denken. En er komen nog vele hoogtepunten voorbij, maar voor mij is het ultieme hoogtepunt het meest toegankelijke nummer van dit album: Unretrofied. Er zit wat meer pop in en ook wat electronische invloeden plus de soort Trent Reznor stem die Puciato opzet, maar het grootste hoogtepunt is de harmonie in het refrein. Ongelovelijk mooi gezongen, de mooie electronische ''loops'' (zal ik ze maar noemen) met de heerlijke gitaarsound en het lekkere gedrum zorgen voor een perfecte sfeer. Geweldig nummer en eigenlijk wel 1 van mijn favoriete nummers. Er zit ook een heerlijke rustgevende sfeer in, op het midden ongeveer om weer door te gaan met het refrein is subliem. Hier bewijzen ze niet zomaar een raggende band te zijn. En dan eindigen ze een heel sterk album met een keihard en divers nummer, in stijl dus.

Keiharde, agressieve en passionele gedeeltes worden afgewisseld door tempowisselingen die voor kleien epossen zorgen of gewoon voor een korte adempause om even bij te komen, maar je dan weer voor de sokken te blazen. Wat overblijft is een intensieve zanger die zijn longen uit zijn lijf zingt, en een fantastische band die hun instrumenten geweldig beheersen.

Breng The Velvet Underground, (en met name Lou Reed) Television en de psychedelica van The Doors samen en je krijgt deze plaat van The Dream Syndicate. Er komen veel scheurende gitaren vol feedback langs, de zanger met een stem die aan Lou Reed doet denken en prachtige harmonieën en ditto teksten over zelfdestructie en vervreemding.

Het album bevat een aantal sterke uptempo rocknummers, maar vooral de mooie tragische lome nummers als Halloween, (had van the VU kunnen zijn) het depressieve When You Smile, ultieme rock n' roll nummers Until Lately, The Days of Wine and Roses (hun visie op de jeugd van toen, of hun eigen jeugd?) en het hypnotiserende Too Little, Too Late (doet me erg denken aan een Nico met minder accent, iemand?)

Louter hoogtepunten op deze monumentale plaat en daarom zijn de 4,5* alleen maar verdient.

The Fall weet mij met Hex Enduction Hour weer niet teleur te stellen en hoewel ik Perverted By Language nog wat beter vind, is dit album ook weer van zeer hoge kwaliteit. Bij vlagen doet het mij aan Pere Ubu denken en bij vlagen nog een stapje verder, namelijk Captain Beefheart. Vooral op - zoals Aquila al aangaf - Fortress/Deer Park.

The Fall weet post-punk, avant-garde, funk en noise rock op een knappe manier te combineren. Hoekige ritmes, geflipte riffjes, maniakale zang en tegendraadse basslijnen zijn daar wel de opmerkelijke voorbeelden zijn. Opener The Classical is een gevaarlijke ballad in voordraagvorm, verpakt in een Mark E. Smith jasje. Smith is - zoals eigenlijk altijd - weer op dreef en weet op een maniakale, schizofrene, maar ook op een intellectuele manier over te komen met zijn zang en teksten. Jawbone and the Air-Rifle is een vuige rocker, Hip Priest is een perfect nummer dat wat rustiger overkomt, maar die een aantal noise erupties in zich draagt. De twee Winter nummers zijn een perfect paar dat op de helft van de plaat een goede overgang biedt tot de tweede helft van de plaat waar Mark E. Smith geweldadiger begint te worden en waar zijn teksten steeds ruwer worden.

Everywhere
Just no fucking respite for us here
Dream theatre
And this day
No matter what all who fills baskets
Or who's just there
The whole earth shudders

Zo word 10 minuten frustratie en onrust ingeluid op And This Day. Vlijmscherpe gitaren, Mark E. Smith die ietwat verveeld zijn frustratie eruit lult, het jamachtige gedrum, de funky basslijntjes en de heerlijke toetsen zijn allemaal onderdelen die dit nummer zo sterk maken.

Hex Enduction Hour is wel degelijk een zeer sterk album. Helaas klinkt het in mijn oren een beetje als Pere Ubu II, alleen dan nog ietwat toegankelijker. Dit zal waarschijnlijk niet snel mijn favoriet van The Fall worden, maar 4* kunnen er zeker wel vanaf.

The Final Age = een improvisatieproject dat ter leiding staat van drummer Jesse Webb. Voorheen speelde dit losse project (in de zin van: leden komen, leden gaan) piano-ambient, maar voor dit project zijn alle registers open getrokken. Hij heeft leden verzameld uit onder andere GNOD (en dat is hoorbaar), Kuro en The Heads en speelt geïmproviseerde - percussiegedreven - psychedelische noiserock en freejazz. Het improvisatiegehalte is duidelijk hoorbaar en wil heerlijk desoriënterend werken, maar er zitten zonder twijfel heldere ideeën achter. Daarom worden er ook reeds verzamelde samples, field recordings, sitar drones en voorbedachte zang gebruikt. Naar Webbs' eigen zeggen om de connectie met de luisteraar (en menselijkheid) niet te verliezen. Nou, mijn aandacht heeft hij geen moment verloren met dit werk. Heerlijk zware ritmische muziek dat maar blijft voortstuwen.

In het "Ga dat album eens reviewen"-topic werd dit album mij getipt door Teunnis.
Na de commentaren hier te hebben gelezen wist ik wel een beetje wat ik kon verwachten.
Vergelijkingen met Aphex Twin en Autechre bevallen mij wel, als dan ook nog eens het befaamde album van Venetian Snares erbij wordt gehaald kan mijn geluk niet op.
Toch 3 van mijn favoriete artiesten in het IDM/ambient/electronic gebeuren.
Laat ik voordat ik begin met de muziek toch nog even zeggen dat ik niet echt thuis ben in de benamingen van de muziek, genre ed. Ook is dit mijn eerste review bij een electronic album als dit soort en een nummer voor nummer structuur heeft hier weinig zin lijkt mij.

Met de opener kom je als het ware in het album, het begint rustig en klassiek omdan het geluid te vullen met allerlei verrassende en vreemde geluiden. In de ongestructureerde vorm als op dit album kan mij dat prima bevallen. Op het eerste gehoor is het allemaal erg knap en erg druk, maar ik heb dan ook begrepen dat dat gewoon ook de beschrijving van het breakcore genre is. (verbeter me zo fout.) Er wordt een geluidscollage opgebouwt met vol geniale en gekke geluiden. Verrassend en subliem. Toch worden er momenten van rust gepakt om zo even kalmte te brengen. Moet natuurlijk ook wel. Dit album is niet gemaakt om een verhaal te vertellen, nee gewoon om mensen daarover te laten discussieren. "Is er wel een verhaal?"
Geen ruimte voor gevoel, gewoon agressief knallen en alle ruimte gebruiken om zijn kunsten te vertonen. Hier slaagt hij prima in.

Een nummer als Passage D is een levend voorbeeld dat klassiek en modern perfect samengaan. Een klassiek pianostuk vermengt met moderne en technisch moeilijke techno geluiden + een knappe, onregelmatige beat. Als je zo muziek kunt maken verdien je gelijk al een schouderklop van mij. Hij gebruikt de combinatie perfect in zijn voordeel, maar hij laat ook ruimte voor nummers die gebouwt zijn in het moderne, en nummers die gebouwt zijn om het klassieke aspect van muziek.

Lawn Wake IX is toch ook weer een knappe impressie van hardere rock muziek vermengt met een overdosis aan electronische geluiden wat een escapade achter laat om van te smullen.
Het leuke is, ik ben zelf DJ en als je dan meesters als deze(n) aan het werk hoort begin je toch te twijfelen aan jezelf. Toch is het een factor die je beter je best laat doen.
The Flashbulb is nadit album al een voorbeeld voor mij.
Het mag allemaal wat druk en chaotisch overkomen en alsof hij echt elk gaatje rust wil benutten, hij speelt toch knap in op gevoel. En dan heb ik het over het gevoel van zijn collega's.
Hij deelt hier toch even een klap uit en laat eens even zien hoe vaardig hij is zonder dat de muziek verzwakt. En ik luister dit album nu voor de 2de keer en het blijft me verrassen.
Het voordeel is met volledig gevulde nummers is dat je bij elke luisterbeurt weer nieuwe dingen hoort die je eerder nog niet had gehoort.

Dit album heeft voornamelijk korte nummers, korte nummers die ieder hun eigen functie hebben. Een knappe functie die genialiteit weergeven. Lekkere beats en vreemde, maar o zo lekkere escapades die hij uit zijn magische muziekhoed weet te toveren.
We horen zeker een geweldig muzikant op dit album.
Ik had wel graag gezien dat hij de rust momenten iets meer uitspant.
Meer gebruik maken van de rust, niet gelijk weer kunsten vertonen, maar gewoon een sfeer opbouwen. Een ambiance vormen als het ware. Dat is iets wat iemand als Aphex Twin al wel beheerst maar The Flashbulb nog niet. Echter, wat zou het geniaal zijn als hij een sfeeristisch album maakt met zijn kunsten die hij hier toont.

Dit album heeft agressie, heel soms kalmte en bovendien een sterke combinatie van verschillende muziekgenre's en voornamelijk de klassieke en moderne combo werkt goed.
Het mooiste zou zijn als The Flashbulb op een volgend album een perfect uitgebalanceerd album maakt met een mooie sfeer. Rust en agressie ineen. Een moment voor kalmte en delen van passie en hardheid, want hij laat horen dat hij die delen al zeker heeft.

Een erg sterk album en ik geeft het een 4.
Het heeft een aantal punten wat verbetert kan worden, maar ik hoor toch enorm goede muziek.
Hij is in ieder geval enorm bedreven in zijn werk!
Ik heb niet meer te zeggen over dit album.
Ik zie het als een totaalplaatje en het is niet nodig om het nummer voor nummer te beschrijven.
Ervaar de vakmanschap zelf zou ik zeggen

Zo zou je het wel kunnen omschrijven ja, een muur van lawaai. Een soundcollage van angstaanjagende noise, rock en een onberispelijke hysteria aan jazz. Duidelijke invloeden uit de muziek van Captain Beefheart en Pere Ubu. Gewoon een toffe bak met herrie. Vooral Stream of Needles en Pointed Stick Variations zijn erg maniakaal, op een geweldige manier. 4*

The God Machine,
een bijzondere band.
2 platen gemaakt van uitzonderlijke kwaliteit.
Harde muziek afgewisselde door rustige muziek.
Een album wat ik mag review dankzij dit topic:
''Het ga dat album eens reviewen!''-topic.
Don Cappuccino tipte mij deze.
Geen slechte opdracht, beide albums had ik al 4,5* gegeven.

Het hakt er gelijk in met The Tremolo Song.
Harde no-nonsens.
Ook niet iets standaards, nee wel bijzonder.
Het klaaglied van de band.
Over de overheid,
de kijharde bezuinigingen en de verhogende belastingen.
I'm Just A Civil Man..

Sterk door blijven gaan is moeilijk,
toch flikt The God Machine het.
Een uitstekende nummer.
Hard en lekker scheurend.
Mooie riffs en lekker gedrumd.
Het blijven knokken voor je leven,
zorgen dat Mama trots op je is.

Weer koelbloedige rust.
Bezwerend is Alone zeker.
Het heeft iets over zich heen.
Sterk nummer wat gebouwt is op de uitstekende bas en zanglijn.
Het zet langzaam de lijnen uit voor het album.
De intensiviteit en de slependheid komen meer naar boven.
Het alleen zijn, je een keer op sluiten in je kamer.
Je voor een paar dagen afsluiten voor de wereld.
Een kleine depressie,
ieder mens heeft het welleens gehad..

Meeslepend, groots maar toch minimaal.
Emoties, prachtig.
In Bad Dreams is hèt lied.
Beladen en prachtig gezongen.
Slepende baspartijen, goed gitaar deuntje,
stevig drumwerk en mooi piano spel.
De angst voor nachtmerries.
Dat ze ooit uit zullen komen.
De angst om te gaan slapen,
niet kunnen wachten om op te staan.
Het verliezen van een dierbare In Bad Dreams..

Painless gaat door waar In Bad Dreams de wond heeft geopend.
De frustraties moeten eruit.
Keihard en agressief.
Niet gevoelloos en stuurloos,
nee, gesterkt en met moed.
Goed in elkaar gestoken.
Volgens zijn vriendin doet niets hem nog.
Hij zet zijn pistool in zijn mond en bewijst dat hij niet Painless is..

The Love Song opent als een rocker.
Een hard riffje met wat stevig drumwerk.
Geen allendaagse rocker maar het doet niet veel.
Het is oké maar ik voel het gevoel van Painless niet meer.
Het borduurt voort op de mateloze irritaties in een relatie.

Het lied over leven..
The Life Song..
Het overzien van je leven.
Het negeren van je gevoelens,
van je verlangens.
Even stil staan bij zijn vele fouten.
De tijd terug draaien kan niet meer.
Had hij maar niet getwijfeld aan zijn vriendin.
De ultieme frustratie komt eruit.
Hard en agressief.
Een pad van verwoesting maar ook verlichting.
Het nader komen tot jezelf.
Passend gezongen en de muziek is om te genieten.

Heilzaam beginnen.
Gezongen als een rustig persoon.
De koelte en de kalmte.
The Devil Song.
Luguber maar niet onverwacht.
Het moet zo onheilspellend zijn.
Het gaat immers over de duivel.
The Devil, Stay Away From Me.
Hij wil niemand bedriegen..

The Hunter,
Someone Will Always Hurt You.
En zo is het maar net.
Een passende vergelijking.
The Hunter and the Hunted.
Zo gaat het ook in het dagelijks leven.
Er is altijd iemand die je pijn zal doen,
mentaal en fysiek.
Passende muziek.
Rustige drums met opzwepend basspel.
Gitaren die ze begeleiden..

Het begint als de opener,
beangstigend gitaargeluid om dan keihard te beuken.
Evol, zoals de naam doet denken,
zo klinkt het ook. Hard!!
De evolutie van een man in een beest.

Rust na de evolutie,
The Train Song brengt ons kalmte.
Die zachte kalmte, nee nog steeds hard.
Scheurend en pompend.
Op het treinstation,
een meisje in de regen.
Zo'n 12 jaar oud.
Naast haar zittend de verteller.
Zo'n 42 jaar oud.
I Told Her I Missed My Plain..
Luguber en misselijk makend.
De vieze man flirtend met het meisje,
bleef het daar maar bij..

The Flower Song, net als de rest van het album.
Voortbewegend op de bas.
Samen met de drums.
Hard beginnend om in de coupletten zijn rust te pakken.
De wens van de zanger.
Om gewoon eens een bloem te zijn,
een bloem van zo'n 1000 jaar oud.
Het gaat niet eens zo zeer over de bloem.
Het gaat om alles wat je wil maar sowieso niet kan.
I Wish I Could Fly..

Mooi intro,
rustig en relaxt.
Mooi de gitaar aangeslagen.
De drummer doet zijn werk.
De zanger begeleiden bij zijn verhaal.
A Boy By the Roadside,
innerlijke verlangens.
Zedendaden zouden ze het noemen.
Hopelijk blijft het slechts bij verlangen.
Kon hij maar naar een plaats ver weg,
waar alles kan en mag,
zonder dat hij aan de schandpaal genageld word.
De fantasie gaat op zijn loop..
Boy By the Roadside..
Who Knows What Goes Up Right Here?

Om een geweldig album af te sluiten met The Sunday Song,
Daar is lef voor nodig.
het is dromerig, melodieus en mooi.
Lang maar knap.
Eventjes wegdromen bij de muziek.
Het past eigenlijk niet bij het album maar ook weer wel.
Rustgevend,
je mag je betekenis zelf inbeelden..

Na elke briljante song (niet geheel toevallig allen uptempo funkrock songs) volgt een jammerlijk zoetsappige zeperd. Jammer, want er had meer in gezeten. Anderzijds lijk ik dat probleem met vrijwel iedere Isley Brothers-plaat te hebben, dus misschien is het ook gewoon inherent aan deze groep. Brown Eyed Girl en Hello It's Me zitten redelijk op het randje van mijn irritatiefactor qua zang. Overdreven sentimenteel en gemaakt gefluister, en, eerlijk gezegd, tamelijk matig ingezongen door de lead (het refrein van die eerste mag er overigens nog wel zijn) die zelden genoeg lucht lijkt te hebben voor zijn excessief gevoelige en lange melisma's. Daartegenover staat het feit dat het puur genieten is van het swingende rijtje Live It Up (Part 1 & 2), Need a Little Taste of Love, Midnight Sky (Part 1 & 2), Ain't I Been Good to You (Part 1 & 2). Rest mij achter te blijven met een dubbel gevoel en een daarbij passend rapportcijfer.

Ik kreeg deze plaat om te reviewen van Don Cappuccino in het ga dat album eens reviewen topic.
Dus ik ging deze plaat luisteren zonder verwachtingen.

Het is allemaal behoorlijk agressief en chaotisch. En het is maar een heel kort album dus ga ik niet nummer per nummer reviewen.

Het begint al gelijk met een agressiefe beukende opener.
Dit vind ik eigenlijke al het minste nummer van het album. Het pakt me totaal niet en ik ben zelfs blij als het nummer voorbij is.
Gelukkig zijn alle nummers kort. Dit album is nog veel te experimenteel voor een album van 40-50 minuten.

Het komt dan ook over op mij alsof dit een demo met goede geluidskwaliteit is.

Voor de rest ergerde de zanger mij vooral na de eerste luisterbeurt/ Na de 2de luisterbeurt was dit al wel minder. Maar toch verpest de zang dit album wat voor mij want instrumentaal bevalt me dit wel.

Toch nog een 3* En Book of Bot is wel een gaaf nummer!

En de hoes is wel erg mooi.

The Mission, voortgevloeid uit The Sisters of Mercy.
Wayne Hussey de ''keyman''.
Een album in de lijn van First and Last and Always.
Niet wetende wat ik me moet inbeelden bij dit album,
ga ik maar weer terug naar het bespreken van de muziek.

Scherp begonnen met Wasteland.
Gelijk het beste nummer.
Een openingszin die de toon zet:
I Still Believe In God, But God No Longer Believes In Me.
Postpunk van hoog niveau.
Mooie klanken en lijnen.
Het zit heerlijk in elkaar.
Een geweldige opener.

Bridges Burning heeft een Indiaas sfeertje.
Dat komt natuurlijk door de gitaren.
Gelukkig is de rest wel voledig in de postpunk sfeer.
Mooi nummer met mooie harmoniën.

Het album zet de sterke lijn door in Garden of Delight (Hereafter).
Een strijkersorkest zet de sfeer neer.
Sterk en smachtend gezongen.
Een nummer wat mij zeer aan Marc Almond doet denken.
Rustige toenadering van The Mission.
Subtiel.

Stay With Me is weer wat sneller dan zijn voorganger.
De drums klinken uitstekend, de golvende gitaren vullen het mooi aan.
De bas borduurt rustig verder. Als de muren van een groot huis.
Een op het oog en oor klinkende lovesong,
misleidend door de albumtitel.
Die doet vermoeden zoals Deric Raven al zei:
dat er nogal wat morfine is gebruikt..

Er volgt een mystiek gitaar intro,
glijdend in een nieuw gitaar stuk.
Ietwat glad, opvallend voor een album als dit.
Blood Brother,
een lied over bloedbroeders, die doe alles voor elkaar.
Alles om elkaar te helpen.
De beste vriendschap, ze houden van elkaar.
Opgevult door de uistekende muziek.
Fijn gezongen, hierdoor erg aanstekelijk.

Het valt mij op dat er nogal wat folk in de muziek zit.
Vooral in de gitaarlijnen valt het op.
Het klinkt wel uniek,
nog geen hoogtepunt maar wel een begin.
Een erg mooi begin.
Let Sleeping Dogs Die,
een ietwat luguber nummer.
Niks anders verwacht met zo'n titel natuurlijk.
Ik houd wel van dat soort songteksten.
Een prima nummer.

In Sacrilege zit meer venijn,
meer power en agressie.
Tot nog een kalmte, eerder koelheid.
Het 2de hoogtepunt na de sterke opener.
Steekt goed in elkaar.
Goede gitaarlijnen, goed gedrumt en lekkere baspartijen.
De zang is nog wel het best.
Erg mooi!

Overgaande op Dance On Glass,
een nummer van hetzelfde niveau als zijn voorganger.
Een mooi en rustig intro.
De folkachtige gitaren en de rolende drums klinken heerlijk.
Erg melodieus en een goede sfeer.
I'll Kiss Your Lips That Seals Your Face..
Niet eens knappe teksten ofzo maar wel knap gezongen.
Het blijft hangen.

Het volgende nummer is enorm catchy.
Ligt lekker in het gehoor.
Ik heb het over ...And the Dance Goes On.
Zangpartijen die weer goed blijven hangen.
Erg swingend gespeeld op de gitaren.
De bassist doet zijn werk.
Solide en vast.

Severina is mooi,
niet meer en niet minder.
Severina is een naam om mooi uit te spreken.
Daar hebben ze al een streepje voor..
Het akoestische gitaargeluid is magistraal en maakt er een mooi geheel van.
De folkinslag gaat prima op in het wave geluid.

Mooie teksten, daar begint het nummer al mee.
De folk begeleiding is weer erg mooi.
Een nummer wat me soms ietwat aan The Smiths doet denken.
Love Me to Death..
Ook hier is de zang het klassepunt.
Geweldig, niet eens zozeer de stem maar vooral de manier.
Echt top!

Dan een afsluiting van een goed album,
verzorgd door Island In a Stream.
Een folknummer, vrij minimaal.
Erg traditioneel maar mooi met de sfeer.
Een goede afsluiter,
een klein beetje bombast.
Een ideale combinatie van wave en folk.
Een aanrader..

4* En een bedankje aan DjFrankie voor het aanraden van deze plaat in het:
Ga Dat Album Eens Reviewen-Topic,
een leuke ontdekking

Liefhebbers van de (vrij) recente plaat van Yowie of bijvoorbeeld iets als Pryapisme kunnen dit zonder meer eens lekker gaan opleggen. Heerlijk progressief mathrock plaatje dat veel invloeden uit andere genres gebruikt. Een hoop psychedelica, wat calypso, elektronica erbij, wat percussieritmes vanuit welbekende jazztradities en vooruit; een poging tot ambient. Lekker druk en enthousiast. Als ik dit soort dingen beschrijf dan blijkt eigenlijk wel dat Don Caballero nooit heel ver weg is. Wat zeker is: dit is 30 minuten genieten met zo nu en dan een kleine rustpauze. Loving it.

Geïnspireerd sixties-revival rock 'n rollplaatje. Gewoon goede songs die lekker in elkaar zitten en waar je geen buil aan kunt vallen. Beetje 60's rock 'n roll, gitaren met feedback, rockabilly, klein vleugje country-rock, vroege 80's gitaarpop en zo nu en dan ook wat late 70's/early 80's powerpop zoals Phil Seymour. Ze staan volgens mij ook op de Nuggets box met (licht) psychedelische 80's classics en dat is ook terecht. Het is goed vergelijkbaar met de Monkees, Tom Petty's Heartbreakers, de Blasters, vroege Del-Lords, de Three 'O Clock, de Cars ten tijde van hun eerste album en ook wel met andere revival-bands zoals Stray Cats. Hele lekkere niks-aan-de-handmuziek die met klasse songs als Oldest Story in the World en A Million Miles Away ook nog eens behoorlijk substantieel en relevant klinken.

Let It Be is het eerste album wat ik hoor van The Replacements en het is gelijk een zeer prettige kennismaking geworden. Wat me opvalt zijn de simpele popsongs met een rauw punk karakter. Ik hoor sterke riffs, af en toe een prachtige ballad en vooral de krachtige rocksongs. Kan me dan ook goed vinden in de mening dat The Replacements goed onder woorden wisten te brengen wat de jeugd dacht en voelde in die tijd. Zelfs ik, een tiener in de 00's kan me nog goed vinden in de teksten van The Replacements. En zal dat vast niet heel anders zijn voor anderen in mijn leeftijdscatagorie als ik hen de teksten zou laten lezen. Nummers als ''Androgynous'', ''Unsatisfied'', ''Sixteen Blue'' en ''Answering Machine'' zijn wel zo machtig mooi dat ik er nu al verslaafd aan ben en ze op de repeat blijf zetten. Een prachtig album die ik nog vaak zal draaien. Voor nu een 4,5*.

''Tim'' is het 2e album dat ik van The Replacements hoor en nadat ik eerder vandaag al werd overdondert door ''Let It Be'' ben ik ook enorm onder de indruk van dit album. Net als op ''Let It Be'' valt mij op wat een fantastische stijl deze band heeft. Sterke spontane popsongs met een rauw punk karakter en af en toe nog eens een lekker hardrock nummer. I love it! De nummers hebben vaak leuke teksten en net als op ''Let It Be'' kan het niet oprechter over komen dan dit. Ik betrap mij erop dat ik steeds mee zit te neuriën bij de melodie en dat ik probeer mee te zingen met de teksten, al ken ik de teksten heel niet. Het album zit enorm sterk en ook aanstekelijk in elkaar en met songs als de sterke binnenkomer ''Hold My Life'', ''Dose of Thunder'', het aanstekelijke ''Waitress in the Sky'', ''Bastards of Young'' en natuurlijk de afsluiter ''Here Comes a Regular''. Eigenlijk zijn er geen mindere songs op ''Tim'' te vinden, maar over de hele lijn gezien vind ik ''Let It Be'' nog van een hoger niveau. Voor nu een 4* met zeker kans op meer.

Een album wat al heel lang een favoriet van mij is, eigenlijk op de gok gekocht terwijl ik alleen Dominion/Mother Russia kende en wat was ik toch blij met deze aankoop.

Gelijk na mijn aankoop het discje in de autoradio gedaan en genieten met de harde drumcomputer en de bombastische sound. Zelfs mijn moeder, die achter het stuur zat (en waar ik de laatste tijd niet meer zoveel smaakovereenkomsten mee heb) vond het toch wel heel lekker en we betrapten er ons zelfs op dat we toch wel mee zaten te zingen met Some day, some day, some day, - Dominion. Ja heerlijk was dat. We moesten van Amersfoort naar Zeewolde toe, een stukje waar je meestal nipt 25 á 30 minuten over doet. Gelukkig namen we door werkzaamheden de verkeerde snelweg en kon ik - zo blij als ik was - dit hele album in 1 keer beluisteren en wat een trip was dat zeg! Nog nooit was voor niks omrijden zo leuk. Genieten bij elk nummer, de aparte klanken van Flood I, het zoals Deric Raven al genoemde tekorte Lucretia My Reflection (fantastisch nummer) en het rustige 1959. Mijn moeder houdt helemaal niet van goth muziek, maar ik wist wel dat ze dit goed zou vinden eigenlijk, ze is namelijk groot liefhebber van keiharde drums, en ja, daar staat dit album bol van.

We waren immers net van de snelweg af en moesten door het hobbelige weilanden gebied van Nijkerk/Putten rijden en wat is This Corrosion de perfecte soundtrack daarvan. De aparte manier van zingen door Eldritch die de lead neemt na het kerkelijke en grootse intro. En weer waren we aan het swingen en zingen geslagen met dit nummer. Hoe gemakkelijk dit opzwepende album je pakt is onbegrijpelijk. Maar is dit dan allemaal maar makkelijke muziek, want goth muziek van de 80's hoort toch depressief te klinken met sombere teksten? Nou daar doen Eldritch en Morrison niet aan. De teksten zijn nog steeds vol tragiek, echter word het soepeler gebracht. Op een catchy manier kun je wel zeggen. En als ik in het boekje kijk voor de teksten moet ik toch ook zeggen dat de teksten vrij sterk in elkaar zitten, niet zo makkelijk te begrijpen en steeds een mooie woordkeuze.

And her halway
Moves
Like the ocean
Moves
And her halway
Moves
Like the sea

Wat een mooie opening door Eldritch die al fluisterend en kreunend ons introduceert tot Flood II die ik ietwat minder, maar nog steeds erg de moeite waard vind
Ja, de plaat blijft sterk doorgaan met Driven Like the Snow, het liedje wat de plaat afsluit, de tekst die de plaat afsluit is Never Land (a Fragment).

En zo komen we eindelijk thuis aan, na toch te hebben genoten, ook al hebben we flink omgereden. En zo vomt dit album eigenlijk - ook al ben ik nog maar 16 - al wat jeugdsentiment Het ''echte'' album is al voorbij, maar dat wil niet zeggen dat er niks meer te genieten valt. Het lome Torch grijpt wel een beetje terug naar de oude Sisters, Colours is swoel en heeft een heerlijk drumritme plus synths, Never Land is fantastisch, waar de afsluiting van deze plaat een fragment uit het nummer was is dit de volledige versie en als laatste de sublieme Hot Chocolate cover Emma, die van zichzelf al donker is, maar hier helemaal zwart is, heel grimmig met de baslijn en de dreunende drums en ik vind deze versie eigenlijk nog wel mooier. Daar stonden de Sisters natuurlijk ook om bekend, hun fantastische covers, maar dit slaat alles. Een volmaakt eind van een geweldig album genaamt:

Floodland

Dit album was 1 van de keuzemogelijkheden in het Review Album van de week topic.
Ik vond alle mogelijkheden wel leuk dus ik ga ze alle 3 maar doen.

Ik ga toch maar voor een verschillende review vergeleken met de reviews van Deric en Dazzler.

The Stranglers zijn voornamelijk bekend met hunnen wereldwije hit Golden Brown. Een nummer wat aanvoelt als een Middeleeuws liedje.
Dat gevoel heb ik ook een beetje met dit album, het is een beetje een loop door de geschiedenis.

1.Longships
Zoals al eerder gezegd lijkt dit enorm op een vikingenmars. De keyboards en de opzwepende drums begeleid door een pombende bas en scherpe gitaar voelt echt als een mars. Voor je het weet is het alweer afgelopen.

2.The Raven
Begint snel goed. Lekker drums, fijne bas. Begeleidende gitaar. De keyboards zijn erg fijn. Sterk en experimenteel tegelijk. Hoor ik hier de punkgroep flirten met progressieve muziek? Voor het eerst hoor ik stemmen. Het klinkt leuk. Precies hoe je hoort te zingen op een nummer als dit. Een beetje kreunend. Wat zijn die keyboards toch fijn. Heerlijk loopje en wat nog het meest opvalt is die bas. heerlijk op de voorgrond gebracht en de bas is misschien wel het aanstekelijkste instrument wat er bestaat als je hier hoort. Ze proberen het nummer makkelijk te laten lijken terwijl het heerlijk complex in elkaar zit. Heerlijke psychedelische keyboards die tot de outro behoren.

3.Dead Loss Angeles
Wow! Denk ik nu. Het opent heerlijk met weer zo'n typische basloopje. Heerlijk orgelloopje. er wordt fijn gezongen, wat wil je meer. Opnieuw hoor ik die psychedelische keyboards. echt prachtig. Duidelijk zeer progressief in vergelijking met de andere Stranglers albums. Fijne tip dazzler

4.Ice
Weer een breed uitgespannen intro voor een punkband. Dan na dat intro word je nogal verrast. Een op het gehoor dood simpel keyboard deuntje ondersteund door een pombende bas en wat gitaar akkoorden. Toch zit dit nummer goed in elkaar. Ik krijg er een beetje een ska gevoel van. Waar ik overigens helemaal niet mee zit. Goed nummer met een aanstekelijk deuntje wat nog lang in je hoofd blijft zitten.

5.Baroque Bordello
Weer zo'n intro waarbij we de toetsen van Dave Greenfield weer horen, en die naamgenoot van mij kan spelen hoor, wat ook geld voor bassist JJ Burnell die zichzelf in de kijker speelt op dit album. Hier horen we al snel weer het Middeleeuws klinkende keyboard spel. er wordt rustig gezongen in een nogal swingend nummer. Zonder het keyboard spel had het instrumentaal gezien ook best een nummer van Japan kunnen zijn, fijn basspel, teksten die in je hoofd blijven hangen, keyboarddeuntjes afgewisseld door psychedelische keyboard solo's.
Zeer knappe muziek voor een voormalig punkbandje.

6.Nuclear Device
Vreemde opening. Piepende keyboards, voortgezet door een aanstekelijk deuntjebijgestaan door de bas en gitaar. Elk instrument doet goed zijn functie en het klinkt allemaal prima.
Ik heb niet de indruk dat er bands waren voor The Strangers die zo'n keyboard geluid mengden met punkmuziek wat het nog steeds wel een beetje is. Het is al new wave geworden eigenlijk. Toch vallen de keyboards wel een beetje in de herhaling aangezien wederom hier kort een keyboardsolo in zit. Het mag wel iets minder opvallen. Het is natuurlijk ook kenmerkend.

7.Shah Shah a Go Go
Weer een vreemde opening, een Arabisch sprekende man lijkt het wel. Snel komt er een catchy deuntje. Weer het fijne basgeluid van JJ Burnell bijgestaan door de gitaren die weinig op de voorgrond worden gezet op dit album. Niet een heel interessant nummer maar toch blijft het genoeg boeien. Net als op de voorgaande nummers weer een dominate bas samen met psychedelische toetsen van greenfield die steeds verder omhoog gaan naar een anticlimax waar het catchy begin deuntje weer tot een reprise komt. Heb ik dit niet eerder gehoord?

8.Don't Bring Harry
Romantiek tot in de put. Zo komt het nummer op mij over vanaf het moment. Onmogelijke liefde misschien? De muziek doet ja voorspellen. Erg mooi nummer. Het lage, zachte zingen, het mooie pianoloopje, het mooie slagwerk, wat doet het hem eigenlijk? Harry Wants to play tonight. Dat zegt genoeg. Hij wil de liefde maar kan het niet krijgen, gelukkig laat hij ons wel dit mooie nummer ons achter. Meer heb ik er niet over te zeggen, ervaar het, en denk aan het meisje wat je altijd zo graag wilde, toen kreeg je de kans en verpestte het.

9.Duchess
Begint lekker punky. Samen met de hardere gitaren, de dominate bas, de fijne zang en de mooi begeleidende toetsen is het een mooi nummer. Slim nummer maar wat kort zodat het je van begin to eind bij blijft.

10.Meninblack
Een electronisch intro. Mystiek, hervormd, drums die me doen denken aan The Overload van The Talking Heads. Een buitenaardse ontmoeting, misschien dat buienaards leven toch bestaat? Wat willen The Stranglers ons vertellen? Kijk verder dan je neus lang is?
Buitenaards nummer wat van mij niet nodig was geweest. Duidelijk het zwarte schaap op een tot nu toe sterk album. Wel gedurfd dat wel.

11.Genetix
Het laatste nummer alweer. Dat intro spoelt gelijk die rare nasmaak van Meninblack weg. Erg catchy nummer. Sterk gedrumd, goed gitaarspel wat het weer aantrekkelijk maakt in samenwerking met de pompende basgitaar die hier iets minder op de voorgrond komt. Dat komt mede door de sterke zangpartijen op dit nummer. Dan komt er een gevecht: bas tegen gitaar, I love it. De toetsen en drums begeleiden het geheel prima. Erg speels maar sterk nummer. Hierna ontpopt het nummer zich ook nog. Er komt een nogmaal drumschema wat de keyboards, gitaren en vooral de heerlijk speelse bas mooi tot het eind ondersteund.

Een heel sterk album kort samengevat. Het is heel verrassend om new wave met psychedelische keyboards te horen.

Mijn favoriete nummer is het sublieme Don't Bring Harry en het minst vind ik Meninblack.

dit was 1 album nog 2 te gaan. En ik geef het album de voordeel van de twijfel en geef het 4*

The Walkabouts – Devil’s Road

Ooit door vrienden aangeraden deze band, ik was fan van Nick Cave en men vertelde mij dat Chris Eckman een vergelijkbare stem had. De muziek van de Tindersticks met de stem van Nick Cave en nog een prachtige stem van een vrouw genaamd Carla Torgerson.
Mijn interesse was gewekt en dit album werd mijn kennismaking.

Het album Nighttown heeft lang in mijn top 10 gestaan en ook dit album zou zo in mijn top 10 kunnen staan. Een uitstekende mix van country, folk, rock, pop en roots.
Jammer dat ze niet veel bekendheid hier op musicmeter hebben maar daar hoop ik verandering in te brengen.

Genoeg gebabbeld, laat ik maar eens beginnen.

The Light Will Stay On

Misschien wel 1 van de mooiste nummers ooit. Ontroerend gezongen door Torgerson, ik krijg letterlijk tranen in mijn ogen. Het verlies van vele dierbaren prachtig vertaald door The Walkabouts. Fantastische teksten en mooie muziek. Subtiele strijkers en een voortgaande bas. Er wordt rustig gedrumd om een rustig impact te maken. Deric Raven noemde het nummer al mooi voor een crematie maar dit nummer zou ik graag op mijn begrafenis de mensen laten horen. Prachtig nummer. Ik geef hier liever duizend sterren voor maar ja…
5*

Rebecca Wild

Waar het ontroerende The Light Will Stay On impact heeft gemaakt kom ik weer terug op aarde door het spannende Rebecca Wild. Carla Torgerson is nog steeds aan het woord, Chris Eckman nog niet gehoord maar dat komt wel. Een mooie mix van country en pop. Ook de strijkers doen het mooi. Het geeft dramatiek aan de nummers en daar wordt geweldig gebruikt door Torgerson. Ook dit nummer is van hoog niveau.
4,5*

The Stopping-Off Place

Ook dit nummer heeft weer een dreigend sfeertje. Een stuk harder dan de voorgaande nummers. Chris Eckman mag eindelijk zijn verhaal vertellen als leadzanger. En ja hoor, mijn vrienden hadden gelijk. Eckman’s stem lijkt redelijk veel op die van Nick Cave. Iets minder ‘’vreemd’’ als Nick Cave maar zeker goed. Dit nummer had ook zo van Nick Cave kunnen zijn. Komen The Walkabouts misschien uit het zelfde land als Nick Cave?
Wederom een nummer van hoge kwaliteit.
5*

Cold Eye

Rustig, subtiel en gevoelig. Dat zijn de woorden die bij mij opkomen met dit nummer. Eckman zingt rustig maar zwaar. Ook hij kan gevoelig klinken en ontroeren net als collega Torgerson. Heerlijk nummer om even stil te staan bij je leven en je zonden te overzien.
4,5*

Christmas Valley

Hier zingt Carla Torgerson weer, een prachtig subtiel liedje en Deric noemt iets waar ik mij uitstekend in kan vinden: Chris Eckman had dit ook kunnen zingen. Gelukkig doet hij dat niet want anders was de afwisseling niet zo goed als nu geweest. Ook dit nummer is weer heel subtiel. Als Carla ‘’Christmas Valley’’ zingt dan blijft dat je bij, een opmerkelijk mooie stem.
Een wonderlijk nummer waar je zelfreflectie kunt toepassen.
Erg Sterk.
5*

Blue Head Flame

Chris Eckman komt weer met de zang, bijgestaan met een rustig spelende akoestische gitaar met een mooi orgel geluid. Het nummer wordt luider en we horen Carla de achtergrond vullen met haar mooie zang. Echt fantastisch, dat deuntje dat gespeeld wordt. Ook de elektrische gitaren hadden niet beter kunnen klinken, alles klopt op dit nummer.
Prachtige gitaarsolo er nog bij en je hebt een waar meesterlijk nummer te pakken.
Ik kan niks anders dan weer de volle mep geven.
5*

When Fortune Smiles

When Fortune Smiles gaat verder waar Chris Eckman stopte op Blue Head Flame. Carla komt weer voor de microfoon staan. De muziek begeleidt haar prachtig subtiel. Het orgel geluid klopt, kerkklokken hier en daar, een gitaar wat er weer bij komt. Echt alles klopt aan dit album en dit nummer. Subliem. Waarom deze band zo weinig aandacht krijgt snap ik niks van. Fans van de americana uitstapjes van R.E.M. zouden deze band ook wel eens kunnen proberen. Al vind ik The Walkabouts van veel hogere kwaliteit. Aangezien van het debuut tot en met Trail of Stars (tot zover ken ik) alleen maar albums van hoge kwaliteit zijn.
Ook dit nummer krijgt door het wegdroomgehalte de volle aantal sterren.
5*

All For This

Uptempo, sneller en energiek. Zo klinkt All For This. Carla neemt de zang weer voor haar rekening op dit nummer. Dreigend als Rebecca Wild maar toch een enorm opzichzelfstaand nummer. Sterke zang en zèèr sterke muziek. Fijne piano loopjes, lekkere gitaarsolo en wederom de fijne strijkers.
Ook weer een fantastisch nummer en wèèr moet ik vijf sterren geven.
5*


Fairground Blues

Een nummer dat op de kermis begint. Chris mag weer eens zingen en dat doet hij dan ook goed op dit fantastische nummer. Hoe hij de woorden ‘’Fairground Blues’’ zingt is echt fantastisch. Een heerlijk klinkende orgel en dreigende gitaren met de harde maar toch subtiele drums. Echt een heerlijk nummer en de orgel is echt een feest voor het gehoor. Ik was even vergeten dat orgels zo mooi konden klinken.
Dit is echt een van de vele prijsnummers van het album en dus geef ik… je raad het al..
5*

The Leaving Kind

Een nummer gezongen door Carla Torgerson. Heel rustig en ‘’gentile’’. Zachtjes maar verstaanbaar gezongen. Lichte muziek met dromerig vioolspel. Ik ga even achteruitzitten, hier hoef je niet veel over te zeggen behalve dat het erg lekker is.
Ik geef hier net geen vijf sterren voor, het is een mooi nummer maar net niet zo pakkend als de rest. Wel wordt er hier en op de rest van het album strak en knap gemusiceerd.
4,5*

Forgiveness Song

Een wat folky achtig nummer. Rustig pianospel rustig begeleid door subtiel akoestisch gitaarspel en rootsy drums. Mooie samenzang waar we natuurlijk al het hele album op zaten te wachten van Carla Torgerson en Chris Eckman. Prachtig. Hun stemmen passen perfect en de muzikale begeleiding is van zeer hoog niveau. De country gitaarklanken van de elektrische gitaar zijn werkelijk prachtig. Een waardige afsluiter van een perfect album.
5*

Dit is werkelijk een fantastisch album en ik hoop het album snel in mijn top 10 te doen maar daar kunnen nog wel honderd andere albums in..

Mijn favoriete nummers zijn: The Light Wil Stay On en Fairground Blues.
Mindere nummers zijn er niet, het album is perfect.

Dit is prachtige subtiele muziek. Ontroerend, spannend en dreigend te gelijk zonder je ook maar een seconde los te laten. Een fantastische reis door je eigen leven waarin je mensen verliest maar ook tegenkomt en sta eens stil bij dit album en overzie je leven.

Wie reeds heeft kennisgemaakt met Thee Alcoholics en hun eerste gelijknamige tape weet dat dit één van de beste, zo niet dé beste, noiserock bands van dit moment is. Met de sound van legendarische groepen als The Stooges, Chrome en Cows (en andere Amphetamine Reptile bands) als grote inspiratiebronnen en een fundament van logge loeizware riffs die aan bands als Godflesh, Killdozer of Butthole Surfers doen denken kun je immers de plank moeilijk misslaan. Aan dat geheel worden ook nog eens de gillende tonen van saxofonist Colin Webster (Wart Biter, Sex Swing etc.) toegevoegd – één van de meest bezige bijen in de Britse underground scene. Of het nou freejazz, improv of noiserock betreft; hij is van de partij indien er gepiept en geknarst moet worden. En piepen en knarsen, dat doet ie hoor! Het resultaat is een bruut, repetitief en zweterig geheel. Hier was ik hard aan toe.

Throbbing Gristle is één van de grondleggers van het industrialgenre en deze plaat indiceert dat ook erg duidelijk. Het is een bijeenraapsel van vage electronics, geluiden die ze zomaar zijn tegen gekomen, vervormde gitaren en fragmenten van live-optredens.

Het resultaat mag er wezen. Er hangt constant een spannende sfeer en de meeste delen van dit werkje hadden zo in een horrorfilm gekunt. De geluiden die gebruikt zijn op dit album lopen uiteen van series en films tot krakende deuren en lopende mensen. Alsof ze er maar zo tegenaan gelopen zijn en dachten ''dit klinkt ook wel leuk.''

Een grote inspiratiebron dus voor latere industrialgroepen, electronic acts en Vampire Rodents, want dat is ook zeker een groep die dit ondergewaardeerde werk gehoord heeft. Het absolute hoogtepunt is de verwarrende en spannende geluidscollage After Cease to Exist, hier staat hij onder de naam The Original Soundtrack of the Coum Transmissions Film. 4*

Interessante combinatie van elektronica, cool jazz; met een lichte neiging naar bop, en zo nu en dan snerpende exercities richting freejazz. En incluis postmoderne kamermuziek. Zeker het pianospel in bijvoorbeeld Mutant doet sterken denken aan een nocturne, uiteraard tot er een saxofoon disjunctief doorheen komt tetteren. De textuur van deze muziek is bijzonder fascinerend met vele melodieën die gedreven worden door een continuo ritmische sectie (die soms ook gedreven wordt door elektronische beats). Dat klankpalet voelt waarschijnlijk zo origineel door het gebruik van traditionele instrumenten en deze te kruizen met hele gruizige buitensporige elektronicafilters. Misschien zodoende wel oversimplistisch te omschrijven als een toned-down versie van de jazzkant van Spring Heel Jack.

Lorca was bij mij toch wel gelijk liefde op het eerste gezicht. Mijn eerste kennismaking met het genie dat Tim Buckley heet. Nu kende ik Grace van zijn zoon Jeff Buckley natuurlijk al, maar wat werd ik verrast door zijn vader hier. Een ongelovelijke stem, een onorthodoxe instrumentatie (zoals Paalhaas al goed wist uit te leggen) en een briljant talent in het maken en schrijven van composities, zoals ik ze hier wel mag noemen. Ik ben uiteraard - na die eerste kennismaking met Lorca - gelijk op zoek gegaan naar de rest van de discografie van Tim. En daar stond ik weer versteld, van de magische werking van Happy Sad, Blue Afternoon en Starsailor. Ongelovelijk, en zo werd hij in een klap mijn favoriete artiest, maar terug naar het album waarmee het voor mij allemaal begon, Lorca.

Lorca is één van de weinige platen die ik ken die zo intens zijn, dat ze je de volle speelduur blijven ontroeren. Je zit werkelijk 39 minuten lang met kippevel te luisteren naar wat Tim je te vertellen heeft. Zijn stem bereikt hier zijn maximale potentie en hij is één met zijn stem, volledig onder controle. Zijn stem is dan ook het hoofdinstrument op deze plaat. Op een ongekende en verrassende manier weet hij te zingen, zeer bijzonder. Het elektrische orgel is ook een zeer belangrijk instrument, misschien wel - naast de stem van Tim - het belangrijkste instrument.

Tuurlijk, het elektrische gitaarspel van Lee Underwood en het spel van Tim op zijn 12-snarige gitaar spelen ook een grote rol, maar de orgel is wel de basis hier. Hij is vooral op de eerste 2 nummers - Lorca en Anomynous Proposition - van levensbelang. De orgel is spannend, angstaanjagend, koelbloedig en subtiel. John Balkin weet Tim uitstekend te begeleiden op zijn levenswerk. Het openingsnummer is misschien wel één van de mooiste nummers ooit. Lorca is abstract en expressionistisch en Tim breekt hier definitief met het couplet/refrein-schema. Het is een ultiem eerbetoon aan dichter Frederico Garcia Lorca.

You're just a man on death's highways
It's life you owe you're here to praise it
If love flows your way then be a river
And when it dries just stand there and shiver

Echter is Driftin' mijn favoriete nummer ooit gemaakt. De harmonieuze tonen van de elektische gitaar, het opbouwende akoestische gitaarspel, de rustgevende conga's en de perfecte stemcontrole van Tim maken van dit nummer een extatisch hoogtepunt in de muziekwereld. Het meest ontroerende stukje tekst ooit word hier gezongen: All i wanna be is what you mean to me. Tranen schieten in mijn ogen, elke keer weer.

But for me you were a lover
Gently under your cover
Your sheet reeks of odours

Oh i came here to hold and be held for a while

En na Driftin' is er geen mooiere afsluiter mogelijk dan Nobody Walkin'. Ik kan het niet laten om mee te zingen bij dat nummer. Lekker uptempo en een geweldige tekst.

Lorca is wat mij betreft hét hoogtepunt in de muziek. Alles is perfect. Een ultieme balans tussen folk en free-jazz, oftewel free-folk. Tim Buckley bereikt hier met zijn muziek een hoogte, waardoor we helemaal niet meer leven. Niet meer leven in dit heelal. Slechts de luisteraar in een grote metafysische ruimte. Perfectie heeft dus toch een naam, Lorca.

Nou ja, lees de recensie van de heer Paalhaas maar eens goed door zou ik zeggen.

Tim Buckley was hier op de top van zijn kunnen qua vocale prestaties en zijn fusie van folk en jazz - free-folk - met psychedelica. Tim Buckley werd in zijn omgeving niet begrepen en belande van de ene depressie in de andere - nog diepere - depressie. Echter weet hij met Happy Sad, Lorca en Starsailor - in ieder geval mij - duidelijk te maken wat zijn gemoedstoestand toen was. Wat zijn concept van muziek is, wat zijn idee van poëzie is en vooral hoe hij wanhopige pogingen doet richting volwassenheid. Ik zie deze drie albums als een onafscheidelijke cyclus van opgroeien en de daarbij horende teleurstellingen, waanideeën, dromen en nachtmerries. Starsailor is de conclusie van die cyclus en Buckley uit op magistrale wijze zijn gevoelens. Het is een experimentele plaat ja, het is inderdaad een lastige plaat, het is inderdaad een misleidende plaat, maar het is ook een ''work of art''. Pure passie, bijzonder intens en vaak onbegrepen kunst met hoofdletter K. Vooruit, alleen hoofdletters, KUNST.

Waar Buckley's stem, zijn vocale kunst, volwassenheid bereikt op Starsailor wilde dat in zijn privéleven niet zo lukken en ging hij een tijdje met pensioen. Emotioneel uitgeput, zijn krachten volledig gegeven op zijn muziek, kwam zijn reis eigenlijk teneinde met Starsailor. Ik kan niet voor anderen spreken, maar daarom geef ik in ieder geval een 5/5 en niet minder.

Ennuh, die Liz Fraser kan best zingen hoor, maar die cover van This Mortal Coil de betere versie noemen is toch wel heel erg vloeken in de kerk. Dat was de eerste versie van Song to the Siren die ik hoorde, maar na het origineel van ''die vader van Jeff'' te hebben gehoord (mijn kennismaking met de man) werd ik toch wel heel erg stil. Indrukwekkend, emotioneel en pure compassie.