Enorm mooi album van deze schone dame. Een charmante kennismaking had ik al een tijdje terug toen ik een livefilmpje zag van haar. Nu eindelijk in de CSL met The Scientist kennis mogen maken met dit album. En het was een heerlijke eerste beluistering. Plezierige leuke liedjes wisselen mooie, rustige en schitterende liedjes af. Het overbekende Limit To Your Love is 1 van de vele hoogtepunten, maar de echte 2 hoogtepunten zijn toch wel het nummer dat Thom Yorke zelfs doet meeklappen genaamd Sealion - die mij overigens erg doet denken aan een versnelde Come Together van The Beatles - en het prachtige Brandy Alexander waar ik mijn vingers maar bij blijf mee klikken.

Heel leuk album dat mij verliefd doet raken aan deze Leslie Feist en haar mooie stem. Haar komende album ga ik zeker checken en hopelijk volgt er nog een concert op Hollandse bodem.

Van mij krijgt the Reminder een 4,5*.

Wat een verzamelaar is dit. Ongelooflijk goede kiwi-songs, zonder ook maar ergens te vervelen of eentonig te worden. Enige nadeel is eigenlijk nog dat de verzamelaar te kort is. Van de ene band na de andere wil je direct meer horen. Aantal bands kende ik uiteraard (denk aan Peter Jefferies, Dead C, Chills, Clean, Stones, Verlaines etc.), maar wat een hoeveelheid hidden gems staan er op. Zowel voor de liefhebbers van experimentele lo-fi, als de liefhebbers van pure liedjes.

Hoogtepunten zijn vooralsnog disc 1 en 2, maar disc 4 valt ook wel erg plezant mijn oren binnen. Ander klein minpuntje is dat de derde disc nog ietsjes achter blijft – ondanks dat er een aantal vlekkeloze catchy songs op staan -, maar ik zie ‘m nog wel groeien in aanzien. Dit gaat ik zeker vaak opzetten.

Ik was zeer benieuwd toen ik de hoge score zag van dit album, en toen het ook nog eens op de Luisterpaal stond ook meteen beluisterd. En oe.. Wat was dat een tegenvaller.
Het verrassende daar aan was dat ik toch wel een beetje fan van de Foo Fighters was. 2 jaar geleden was dit zelfs 1 van mijn favoriete bands toen ik alleen nog maar hard rock, rock en grunge luisterde. Met bands als Led Zeppelin, Deep Purple, Foo Fighters en Nirvana als favorieten. Alleen was toen mijn muzieksmaak in die periode vrij beperkt geworden. Nu 2 jaar later is mijn smaak veel uitgebreider te noemen.

En dat kan misschien gelijk een struikelblok hebben gevormd bij het beluisteren van dit album, dat mijn smaak nu niet heel veel meer naar rock neigt. Én toch gaat dit niet voor alle rock albums op, als ze maar genoeg kwaliteit bezitten en dat kan ik niet helemaal zeggen voor Wasting Light, naar mijn mening dan.

Het eerste tegenvallende punt was toch wel dat het een stuk harder klonk dan de voorgaande albums. De opener beukt er flink in, maar niet in een positieve zin. Het werd al eerder genoemt: gewoon rocken. En dat is nou net een motto waar ik zo'n ontzettende hekel aan heb. Ik wil emotie en gevoel op een plaat horen, en dat zullen de hoogstemmers vast wel horen, maar zij zullen het vast wel kunnen toegeven dat dit plaatje nou niet echt veel sfeer bevat. Het geen waar ik het meest naar verlang in een album. Als dat er al niet inzit dan is een hoge score al meteen uitgesloten. Maar een voldoende kan er best inzitten, ware als het origineel was..

En dat kan ik niet bepaald zeggen over dit album, bij enorm veel riffs heb ik het gevoel: waar heb ik dit eerder gehoord? En dat is ook weer niet in positieve zin.
White Limo klinkt als een totale rip-off van 2 Minutes to Midnight van Iron Maiden,
Rope klinkt ook enorm als een vrij bekend nummer, maar daar kom ik helaas nu niet op.
En zo heb ik dat met de meeste nummers op dit album, de riffs klinken enorm bekend in de oren, het 'rocken maar' motto bevalt me niet meer zo en ik houd niet zo van de zang van dit album. Zo irriteerd mij ook de opener, de Jonas Brothers stijl van spelen (dat 'opzwepende')
bevalt mij niet, (ook al had ik nooit verwacht dat ik bij een album van Foo Fighters de Jonas Brothers aanhaal) en de zang vind ik niet heel lekker in het gehoor liggen.
Op sommige nummers kan ik Dave's zang weer wel bekoren zoals op bv. Back & Forth, maar dat nummer vind ik weer zo standaard.

Het is jammer, maar als ik een album niet goed kan beluisteren geef ik het ook een 1,5.
Ik kan er niet meer van maken. Misschien ben ik gewoon niet meer zo van de Foo Fighters, maar nummers als The Pretender en Best of You zijn nog altijd persoonlijke favorieten van mij en hun Wembley live cd blijf ik top vinden, maar dit album weet ik niet echt te waarderen.

Ik hoop dat het nu een beetje duidelijk is voor jullie waarom ik zo laag stem

Dit heb ik een tijd een van de slechte Zappa's cd's gevonden.
Nu staat deze op 1 van mijn top 10.
Geweldig album. eerst kon ik die covers totaal niet waarderen.
Nu wel. Ik lag me steeds weer dood bij Purple Haze en Sunshine for Your Love en die die cover in reggae van Stairway to Heaven vooral bij de solo. Geniaal. Vooral van nr. 7 tot nummer 15 zijn geniaal. Dan zijn ook vooral de serieuze stukken. Maar het geweldigst vind ik The Torture Never Stops pt. 1 en 2.
***** en een top 10 notering!

Prima live-opname van Franz Koglmann. Ik ben nog niet direct zo onder indruk als toen ik voor het eerst zijn Cantos' hoorde, maar niettemin een bijzonder werk in de euro-jazz ''movement''. Er zijn weinig jazzmusici die hun voorliefde voor bepaalde inspiraties op zo'n originele manier in hun muziek steken. Het blijft ook niet alleen bij jazzmuziek bij Koglmann, maar gaat van Schönberg naar George Russell en van Braxton naar John Cage en Stockhausen. Per album lijkt hij zich te inspireren door zijn voorbeelden en dat is op The Use of Memory niet anders. We kunnen hier eigenlijk niet meer spreken van jazz of überhaupt een genre, maar een equivalent van zijn voorbeelden. Een combinatie van kamermuziek, Westers klassiek en jazz (soms denkende aan AACM, in de zin van creativiteit en het doorbreken van conventies).

Franz Koglmann wordt op The Use of Memory bijgestaan door 13 muzikanten, waaronder hij een superbe dirigent gevonden heeft in Gustav Bauer die precies aanvoelt waar Koglmann heen wilt. Het werk voelt aan als een lange jazzsymphonie, een suite dat per compositie subliem het speciale vakmanschap van de 13 laat weerklinken. Het probleem dat ik echter met dit album ondervind is dat ik de genialiteit weliswaar hoor, maar dat het mij nog niet wil raken. Het is geen emotioneel klinkende plaat, wat het waarschijnlijk wel was voor Koglmann. Ik kan nochtans niet weerspreken dat dit album mij toch enigszins doet inspireren om dit werk weer eens op te leggen.

The Use of Memory is een bizar ondergewaardeerde plaat die als uniek in het genre staat aangeschreven en terecht wat mij betreft. Een plaat die iedere jazzliefhebber eens moet hebben gehoord, al is het maar om de indrukwekkende sfeer en Koglmann's ode aan zijn muzikale helden én genres. Koglmann gumt hier de lijnen tussen genres uit en dat levert een zeer abstract, maar ergens zeer herkenbaar werk op.

3,5/5

Fred Ho leed jaren aan kanker en overleed uiteindelijk in april 2014, maar zijn ziekte heeft hem voor zijn dood totaal niet beperkt in het maken van muziek. Sterker nog, Ho bleek tijdens zijn ziekte verrijkt aan spiritualiteit en een enorme creatieve drift om zich te uiten in zeer onbegrensde muziek. Zijn albums waren in de pakweg vijf jaar tot zijn dood besmeurd met ideeën, culturen en vooral een soort kinderlijk enthousiasme. De man had echt liefde voor politiek, sociologie en het genre jazz en gaf geen ene ruk om hokjes of tradities. Hij was radicaal. Hij nam een uitgangspunt - een basis - en begon van daaruit te opereren.

Hier vermengd hij westerse post-bop en freejazz (vooral Mingus komt in mij op), met Oosterse en Afrikaanse (vooral moslim-culturen uit Afrika) invloeden. Fred Ho was zowel socioloog als saxofonist en bleek dat ongekend samen te kunnen combineren. De man kende geen grenzen, althans hij kon grenzen als geen ander aan elkaar verbinden. Grenzen tussen culturen en muzikale opvattingen bleken dan maar heel dun te zijn en samen te kunnen gaan. Uniek hoe een man - 'marked for death' - in de laatste jaren van zijn leven creatiever dan ooit lijkt te zijn en mensen van allerlei rassen, politieke overtuigen en culturen kan blijven verrassen en verbazen.

Zonde dat de man er niet meer is, want werken als ' Sweet Science Suite' en 'Big Red' zijn van ongewone klasse. De bijzondere concepten van deze albums en daarmee vooral zijn geestdrift zijn gewoon erg inspirerend.

4/5