Dit album van het project van Meg Remy ligt erg in lijn met haar voorganger waarop ook al behoorlijk wat muzikale invloedsbronnen vanuit de afgelopen decennia te horen waren. Net als op die plaat kun je bij elk nummer een beetje fantaseren wie of wat model stond voor een bepaalde song. Wie nog een beetje hoopt op de 'lo-fi US Girls' van vóór 2015 komt bedrogen uit - die is wel definitief pleite (hoewel ze een paar liedjes uit die periode, zoals Red Ford Radio, op deze plaat een weinig bijzondere herbewerking geeft). Met dit soort kwaliteitsmuziek - mede dankzij de grote lijst aan goede sessiemuzikanten (zelfs Jake Clemons van de E Street Band komt om de hoek kijken) is dat echter totaal geen probleem. Meg Remy stort zich inmiddels vol overgave op het maken van ambitieuze arrangementen. En doet dat vervolgens voortreffelijk.

Deze worp is net ietsjes minder krachtig dan haar voorganger. Minder energiek en dansbaar, de vinnige gitaartjes ontbreken enigszins en het mist ook die coole vibe die op dat album heerst. Deze is iets lomer en meer introspectief. Met wat jaren 70 blue-eyed soul inclusief strijkkwartet (de opener), disco, samba (Y se Mueve), pianoballades (IOU, Woodstock '99), jazzy pop (Born to Lose) en jaren 60 pop op z'n Burt Bacharach's (Denise, Don't Wait) is er genoeg om van te genieten, maar de songs zijn dikwijls net even een tikkeltje minder dan op de voorgaande platen. Daarnaast zijn die korte spoken word secties nogal op het randje en onnodig; zeikerig met kreunstemmetje op de Amerikaanse ik-heb-het-zo-zwaar-en-moeilijk manier reflecteren op dingen uit het verleden. Nee, dat vind ik wat vermoeiend. Al snap ik dat het een manier is om in te zoomen op het retrospectieve thema van Remy's liedjes, doch ligt het er zo te dik op. Zonder die intermezzo's had ik het ook wel begrepen. De skits skip ik voortaan gewoon. Wat dan overblijft is wederom een zeer fijn plaatje, die met elke luisterbeurt al weer wat vertrouwder en beter klinkt. Na een paar dagen is het alsof ik de liedjes al jaren ken. Blijft een bijzondere fijne artieste, die Meg Remy.

Sterk sterk! U.S. Girls begon ooit als zeer alternatieve muzikante in de lo-fi hoek met folk en pop die onder een flinke laag ruis en noise zat verborgen. Met ieder album werd ze ietsje toegankelijker en met de laatste twee platen (GEM en Half Free) leek ze meer dan ooit de popkant op te gaan. Echter bleef toch haar tekenende dwarse eigenzinnigheid immer aanwezig. Zo ook hier. Deze plaat is zeker toegankelijk, doch nog meer dan haar voorgangers zeer ambitieus en spannend. In tegenstelling tot Half Free welke meer gebaseerd was op samplemuziek, is deze plaat ook meer instrumentengericht. U.S. Girls gooit op geen moment de cruise control er op. Er zijn enkele geniale popmelodieën te horen op deze plaat, met fantastische producties en de welbekende zweverige 'bijdehante' zang met bewogen snik van U.S. Girls. Een echte vrouwelijke crooner die qua stem zeer - tsja, wat zal ik het noemen? - 'vintage' klinkt. Laat ik stellen: in de jaren 40 en 50 van de twintigste eeuw had ze het ook zeker gered in de muziekwereld. Het bijtende sarcasme in haar teksten doet denken aan femme fatales uit die tijden en draagt zeker bij aan die 'retro feel'.

Het is niet alleen haar stem die doet denken aan vervlogen tijden. Ik hoor continu retro-invloeden die samenkomen in een uiterst modern jasje: Boogie ritmes die doen denken aan klassiek Hollywood, swingmuziek, psychedelische jaren 70 funkrock, Franse pop à la France Gall of madame Hardy, jaren 90 girlband achtergrondkoortjes, jaren 80 scratches en breaks, jaren 00 electropop; dikwijls zelfs baslijntjes die slim zijn afgekeken uit de dub-wereld...Ga zo door. Fantastisch wat er allemaal op je afkomt. Tot en met Rosebud onvervalste pop, maar daarna komt de ene na de andere parel naar boven. Incidental Boogie (inderdaad een boogie), L-Over, Poem en het uitgespannen Time dat sterk doet denken aan Talking Heads en LCD Soundsystem met een flinke dosis rock 'n roll erin. Met, wel te verstaan, saxofoon en percussie in de hoofdrol. Laat ik ook nog Rage of Plastics aanstippen. Fantastische song met veel psychedelica en fuzz! Louter enthousiasme aan deze kant. Moet ik nu een score toekennen, dan geef ik vier sterren. Ik sluit niet uit dat die score dit jaar nog gaat stijgen.

''Matamoros'' is wellicht per heden dé noiserock plaat bij uitstek van 2019. Want wat is me dit een lekker vuig plaatje, zeg! Met leden van Shit & Shine, Butthole Surfers (King Coffey is present!) en Marriage kan het ook niet snel misgaan.

Met dank aan de hevige distortion op de gitaren en de lome drummotieven doet dit plaatje qua sound nog het meest denken aan Cherubs. Het mag in die zin dan ook geen verrassing heten dat Kevin Whitley op de tweede song de vocalen voor zijn rekening neemt (in wat evengoed al een cover is van een kneiterharde Cherubs song). Liefhebbers van Amphetamine Reptile (denk Cows, Melvins) kunnen hiermee hun lol op.