This Is Not a Dream is weer een zeer sterk album van het grote genie van de 90's: Roy Montgomery. Op dit album weet hij een constante surrealistische sfeer te creëren met veelal invloeden van rockbands uit de 60's en 70's. Invloeden van The Velvet Underground, The Doors, Red Crayola, Pere Ubu en Patti Smith zijn duidelijk te vinden.

Vooral de psychedelica van The VU en The Doorsis goed hoorbaar op dit album. Gekke orgeltjes, gitaarmuren vol gave ritmes en het Patti Smith achtige gezang zorgen voor een sterke samensmelting van verschillende tijden. De nummers zuchten duidelijk een bepaald gevoel van dissonantie uit. De gitaren zijn luid afgesteld en vaak lijkt het net of ze op een briljante manier aan het jammen zijn. Op de achtergrond zijn vaak aparte geluiden te horen die het net een stukje beter maken. Het voelt aan alsof Roy Montgomery met dit album tracht om een eigen omgeving te schapen, een landschap vol prachtige ritmes en melodiën.

Het is een rustgevend album, de gitaren kunnen niet mooier klinken, de psychedelica overheerst en brengt je volledig in trans. De duidelijke hoogtepunten zijn voor mij Too Hot Too Dry en High Tension House. De meest uitgebreide nummers van het album. De sfeer word zo perfect gezet en de free-improvisation achtige manier van gitaarspelen komt daar volledig tot zijn recht. 1 van de briljante voorbodes van Hash Jar Tempo. Voor nu een 4*, maar dat kan zeker groeien

Hier keek ik al een tijd naar uit en dan hoor je dat hij gelekt is. Nieuwsgierig gepindakaast en ik was verbaast na mijn eerste luisterbeurt, echt fantastisch! De sfeer is zoals er al werd aangegeven als een spaghettiwestern. De gitaren klinken zo, de samples zorgen voor de sfeer en het had zo als score gebruikt kunnen worden. Ook met mensen als Jack White en Norah Jones zit je goed als producer. Hun bijdrage is perfect, en met een intro als Theme of Rome kun je haast niet beter je album beginnen.

Two Against One was al bekend en is gewoon een geweldig en catchy nummer. De gitaarmelodie komt me wel erg bekend voor, maar met een producer als Danger Mouse is het niet heel verrassend als je wat bekende dingen hoort langskomen, zo ook weer hier.
Zo is de sample van Roman Blue magnifiek, de melodie is zeer bekend, waarschijnlijk komt de sample van de melodie van Horace Andy's zang op Massive Attacks' Man Next Door. Her Hollow Ways bevat een sample van Forbidden Colours van Ryuichi Sakamoto en is prachtig. The Matadors bevat ook weer een heel bekend keyboard sample en zo zijn er wel meer.

De productie van Danger Mouse is ongelovelijk sterk en de muziek zit overal erg sterk in elkaar.
Een heerlijke sfeer, gewelddig gecomponeerd en de muzikanten doen hun werk geweldig.
Bij vlagen is de muziek catchy en het ligt erg fijn in het gehoor. Waarschijnlijk wordt dit mijn eerste 5* van het jaar, maar voor nu 4*

Ik ben in ieder geval enorm enthousiast en dit heeft al mijn verwachtingen overtroffen!
De nummers hebben een heerlijke western sfeer en Danger Mouse is een held
Ook moet er een applaus gegeven worden voor Daniele Luppi, ik weet niet wat zijn rol op dit album is geweest, maar slecht is het in ieder geval niet
Met de opener, de afsluiter, The Rose with the Broken Neck, Two Against One, Her Hollow Ways en Roman Blue echt een ongelovelijk album vol toppers, want de rest van dit album is ook subliem. Bravo!

De heren hebben inderdaad wel een aardige evolutie doorgemaakt, maar ik smul er tot dusverre van. Sterker nog; ik vind het fantastisch! De band heeft inderdaad een (wat logger) industrial randje aan hun muziek toegevoegd, maar ook op muzikaal gebied zijn ze nog weer wat gevarieerder en effectief ritmischer geworden. Een voorbeeld daarvan is een haast polyfonische epileptische aanval op Daughter met David Yow achtige zang, helachtige schreeuwen op de achtergrond, een strak drumritme begeleid door een zware basgitaar en twee gillende gitaartonen die elkaar proberen te overtreffen. Bijzonder goed doordacht.

Daarnaast is de typische noiserockstijl van Daughters echt niet helemaal weg. Je waant je zo nu en dan werkelijk in de 90's. Maar Daughters weet het toch voor elkaar te krijgen om niet als een copycat of persiflage te klinken. Ik kan er mijn vinger niet helemaal op krijgen, maar ze blijven mijn inziens gewoon uniek.

Dave Burrell's 'Echo'; een plaat die in zijn pakweg 50 jarige bestaan een aardige reputatie heeft opgebouwd. En ik moet direct maar het volgende kwijt. De titeltrack doet écht een behoorlijk fraaie poging tot het opnemen van een collectieve zenuwinzinking. Een onverbiddelijke constante aanval op het gestel. Vanaf de eerste pianoaanslag (inderdaad, tamelijk een aanslag!) barst een waanzinnige en wanordelijke studio-oorlog der avantgarde jazzmuzikanten uit, en die blaas- en ramoorlog eindigt niet tot de laatste tellen van de compositie zijn geteld. Archie Shepp (tenor), Grachan Moncur III (trombone), Clifford Thornton (kornet) en Arthur Jones (alt) tetteren elkaar de kamer uit, terwijl de ritmesectie bestaande uit Burrell himself (piano), Sunny Murray (drums), en Alan Silva (contrabas) in het spervuur onophoudelijk rammen, plukken en weet ik veel wat meer op hun respectievelijke instrumenten. Een wervelende agressieve jazzstorm die geen moment gaat liggen, maar in wiens aanwezigheid het na verloop van tijd steeds comfortabeler wordt om te vertoeven. Zodanig dat het zelfs jammer is dat op een gegeven moment de a-kant is afgelopen, en de storm noodgedwongen is overgewaaid.

Wat naast dit vijandige ''samenspel'' van 'Echo' zo'n indrukkende geluidscollage maakt is de productie. Die is in feite ontiegelijk slecht. Continu lijken de instrumenten in het rood te komen zodat er constant ruis op de lijn is. Dit geeft de plaat echter een noisy karakter mee die de muziek zeer dienstig uitkomt, doch die misschien de meeste luisteraars (voor zover die niet al door het spervuur van piano en saxofoonsalvo's de tent zijn uitgejaagd) danig afschrikt. Volgens Burrell wist de Franse producer van dienst weinig aan te vangen met het studiogedrag van dit stel onbevangen muzikanten die een dikke week lang van 's ochtends vroeg tot diep in de nacht tegen elkaar aan stonden te ratelen. Kan ik begrijpen. Doerakken waren het! Ik ben de producer dankbaar. En hoop ondertussen dat hij niet knettergek is geworden.

Deze fusie van noisy wall of sound productie en onverwrikbare free jazz improvisatie door een groot collectief doet tegelijkertijd denken aan Alan Silva's 'Luna Surface'. Niet toevallig opgenomen tijdens dezelfde legendarische BYG studio-sessies die week in Parijs (onder meer klassiekers van Shepp zoals 'Blasé' en de Art Ensemble of Chicago - 'Message To Our Folks' - werden tegelijkertijd afgewerkt). Maar waar die grensverleggende plaat Alan Silva opwerpt tot dirigent van een vooraf bekokstoofde chaos á la zijn voorbeeld Xenakis (lees: meer een kakofonisch orkest), is hier eigenlijk eerder sprake van een collectieve solo-improvisatie met een ietwat bescheidener ensemble en een gelijkwaardige rolverdeling onder alle muzikanten (er is er namelijk geen). Waarbij, godzijdank, door de wall of sound heen genoeg onderscheid is aan te brengen in wie op dat gegeven moment aan het soleren is. Zelfs als een man of 5 tegelijkertijd denkt te moeten ontsteken in een lawine aan solo's.

Intense shit.

Sterk, doch typisch Drag City album van David Grubbs. De man heeft al een hele carriere opgebouwd, maar het lijkt wel alsof hij op MusicMeter compleet genegeerd word. Hij was ooit lid van het geweldige Gastr Del Sol met Jim O' Rourke en van die man lijkt hij het 1 en het ander geleerd te hebben.

Het album is als het ware een tweedeling tussen folklore en pure avant-gardistische escapades. Er is een typisch folknummer en dan komt er achteraan een prachtig geluidsexperiment. Deze tweedeling is foutloos geslaagd. Niet alleen Grubbs is van grote waarde op deze plaat, ook andere grote muzikanten doen mee. Onder meer Tony Conrad op viool, John McEntire op drums, John Abrams op bass, Ernst Kirche op de hoorn en Jow Bischop op de trompet. Ze hebben allemaal ook een duidelijke bijdrage op de plaat. Vooral Tony Conrad laat zijn uitzonderlijke gave horen op het geluidsexperiment On Worship, dat vol zit met geweldige drones.

Duidelijk een sterk album van deze muziekleraar. Het is geen vraag waarom hij les geeft in teksten schrijven. De teksten zijn van exceptionele klasse, vooral op het openingsnummer, The Thicket. Sterk album vol met toegankelijke muziek, maar ook ontoegankelijke avant-garde muziek met angstaanjagende drones die tegelijk rustgevend zijn en als meditatie aanvoelen. 4*

Met Brik zijn we aanbeland bij de 10e studio-plaat van De Kift met de Duitse versie van Krankenhaus mee gerekent. Met een selecte fanbase in Nederland en met wat bewonderaars in het buitenland is De Kift één van de meest onderschatte bands die er bestaan.
De Kift heeft ondertussen een sterk repetoir op hun naam staan en ook met Brik zet het weer een sterk staaltje vakmanschap voor ons klaar. Met scherpe teksten en bijzondere muziek zorgt de band voor een speciaal sfeertje en bevredigen zij ons met hun prachtige muziek.

Na de voorgaande, aparte platen zet De Kift een verrassende lijn in. Vrij toegankelijke muziek naar Kift begrippen en dat werkt nou niet bepaald nadelig, integendeel, dit album zorgt ervoor dat men hier op Mu.Me hun leert kennen en wellicht word de fanbase nog wel uitgebreid. Het album is zeker een bijzonder werkje in het repetoir van De Kift en als het album begint worden we gelijk mee genomen in de reis van De Kift over de wegen van hun land.

Drie Wegen zet in en meteen is te horen dat dit toegankelijker is dan de andere nummers van de band. Toch valt het typische Kiftgevoel gelijk weer op.

De as valt weg

Een schijnbare tekst over wegen, maar nee, als je De Kift langer kent voel je de dubbele tekst meteen. De humorvolle teksten vol dubbele betekenissen en de poëtische benamingen. De voortstuwende muziek met de verhalende tekst geeft ons een sterk nummer, wat zeker hoog in de toplijst van Kift nummers staat. En zo gaat de reis over in Noorderzon. Toegankelijk, er is zelfs een poppy sound. Trommelende drums en dragende gitaren met bas zorgen voor een kloppend geheel samen met de rustige zang. Het land van de Noorderzon..

Giele Blommen is een eenzaam duet, krachtig maar koel en rustig. Scherpe teksten vol humor.

Ze sprak mij aan, en zei:
Vind u mijn bloemen mooi?
Nee, zei ik.
Ik houd van rozen..

En zo worden we ingeleid tot de mooie, eenzame vrouw genaamd Berenice.
Het beste nummer van dit album, een sterk rocknummer durf ik dit zelfs te noemen. Het lijkt zelfs op Arcade Fire Fijne zang met erg mooie muziek.

Als u haar tegenkomt,
En langs een afgelegen straathoek sluipen ziet,
Spuug dan geen vuiligheid of vloek
In het gezicht van deze vrouw
Die godin Honger in de winterkou
Gedwongen heeft haar rokken op te tillen.
Want zij is mijn kostbaarste bezit,
Mijn parel, mijn juweel, mijn hertogin, vorstin,
Die mij gewiegd heeft in haar vorstelijke schoot
En die met beide handen heeft verwarmd mijn hart.

2 alinea's gevuld met kostbare teksten, prachtig is Berenice.
De prostituee Berenice is een mooie herinnering..

En zo gaat de roadtrip verder. Verder door de herinneringen, door over de wegen..

Nu moet ik gaan: de bloemen sterven,
en het donkert al.
Als ik jou weer ontmoeten zal,
zal ik mijn naam in jouw huid kerven.

Dan zal ik zingen van een zwarte dag
en van de schaduw die wij moesten delen,
en van de vloek die sprong in onze kelen,
en van het mes dat in jouw handen lag.

Dit zijn 2 alinea's die mij bij bleven bij Het Land. Zo sterk, zo ook de rest van dat nummer.
De muziek is perfect en voortbouwend, maar de tekst is pure poëzie.

Americana, folk en Pogues achtige muziek mengen zich met elkaar tot een fantastisch geheel op dit album. Krachtige en oprechte muziek met een nóg krachtigere en oprechtere stem. Zo beweegt de reis zich voort tot nog een hoogtepunt.

Claxon is de Faith van Brik, de gitaar melodie lijkt enorm op Faith alleen dan een rustige zwoel, Admiraal B. is er weer bij en de samenzang is weer van hoogniveau. Een sterk nummer en alweer een hoogtepunt.

Een duet en Filet de Perche volgen nog. Tekstueel 2 van de sterkste nummers van dit album. Ik zou zeggen, ga naar bandcamp en zet dit album op en daar kan je ook nog eens gelijk de lyrics zien.

Brik vormt de afsluiting van het sterkste album van 2011.
De meest onderschatte band van Nederland.
Tekstueel mijn favoriete band en de muziek is altijd goed.
Verrassend is dit album, toegankelijk maar net zo goed als de rest.
Het meet zich zeker met Vlaskoorts en Hoofdkaas, hun meest gerenomeerde albums.
Nu is het nog wachten tot De Kift eindelijk gewaardeert gaat worden in iig. Nederland.
Een muzikale trip door de eenzaamheid en gedachtenstromen, Brik is af...

Crimineel onbekende plaat. Geweldige pakkende popsongs die qua sfeer en geluid nog het meest doen denken aan een kruising van Paul Westerberg en zijn Replacements met Bruce Springsteen. Wat songwriter Scott Kempner en voorgaande namen met elkaar gemeen hebben is dat het mannen zijn die in een paar minuten tijd complete verhalen weten over te brengen. Wat deze plaat nou zou tof maakt zijn de coole cowboy ballads, de rocksongs met een adolescent karakter en vooral het geluid dat de Del-Lords maken met een enorme hoop passie en enthousiasme. De versie met drie extra tracks is overigens een echte must. Al is het maar om dat ene volmaakte liedje, Obsessed with Mary, dat perfect en onbeholpen dat ene geweldige meisje beschrijft. Scott Kempner is een held in het vertellen van kleine herkenbare verhalen, net als Paul en Bruce.

Heb wat dingen gehoord van Hanoi Rocks. Dat spreekt mij niet direct zeer aan. Dit project dan weer wel. Demolition 23 klinkt meer als protopunk in de stijl van 70's bands als de New York Dolls en de Stooges vermengd met wat glamrock en 80's hardrock. Staan ook aardig wat (goed gebrachte) covers op van bekend punkmateriaal.

Prima plaatje. Little Steven heeft wel meer leuke dingen geproduceerd. Fijn ook dat hij op die projecten in zekere zin de vrije hand had. Veel schrijfwerk leverde hij af, waaronder op dit plaatje. Zeker is in ieder geval dat hij alhier veel inspiratie heeft opgedaan voor zijn latere Born Again Savage uit 1999. Ook zo'n vrij stevige rechttoe-rechtaan hardrockplaat met veel 70's invloeden.

Enige mindere is het ietwat holle productiegeluid. Stukken beter dan zijn eigen mid-tot eind jaren 80 producties (zeer gedateerd met matige synths), maar nog steeds ver verwijderd van het organische 'live-geluid' dat hij op bijvoorbeeld The River (Bruce Springsteen) voor elkaar toverde, of het volle bombastische blazer geweld op Southside Johnny's Better Days, of bijvoorbeeld het organische Motown soulgeluid op zijn eigen Men Without Women. Desalniettemin een hele waardige worp.

Twijfelgevalletje, deze nieuwe plaat van Diamanda Galás. In de jaren 80 vooral bekend van haar angstaanjagende stemmanipulaties en experimentatie. Nu gaan de jaren toch wel langzamerhand tellen (ze is 62). Gelukkig heeft ze nog steeds een dijk van een stem. Die klinkt rauwer, heser, doch zodoende ook meer doorleefd: als een echte jazzvocaliste dus. Hier wisselt ze knap, rauw ingezongen vocale jazz (begeleidt met piano) af met ouderwets 'gegil' en tegendraadse zang. Niet vernieuwend meer, maar zeker zeer herkenbaar haar eigen gecreëerde stijl. Het gaat niet meer zo schrikbarend door merg en been als in de jaren 80 en het heeft zeker aan engheid verloren. Gelukkig poogt/pretendeert ze ook niet diezelfde persoon te zijn. Geen geëxperimenteer, geen tapes die gemanipuleerd worden; gewoon gebruikmaken, zoals in de 50's (op z'n Diamanda Galás'), van vocale hoogstandjes en pianobegeleiding.

Dat leidt er helaas wel toe dat ik de plaat snel wat saai begin te vinden. Met de rustige eerste helft van 'All the Way' heb ik nog niet zo veel. Godzijdank zit er dan 'O Death' tussen. Een compositie die in de verte doet denken aan haar artistieke hoogtijdagen uit de jaren 80 (al ligt het qua sound uiteraard dichter bij haar jaren 90 werk). Spannend, benauwend en intens meeslepend. Daarna volgt de meest toegankelijke track van de plaat en verrassend genoeg is dat na 'O Death' mijn favoriet. 'Pardon Me I've Got Someone to Kill' is een tekstueel verontrustende song in een muzikaal aandoenlijk jasje. Diamanda Galás heeft zelden zo toegankelijk gezongen (haast Broadway of verder - Burlesque-achtig - ingezongen). Misschien moet ik even wennen aan de rustigere en ouder wordende madame Galás, maar het zijn composities als deze die haar immer muzikaal relevant doen wezen. Ondanks dat ze haar vernieuwingsdrang inmiddels ver achter zich heeft gelaten, is zij in het heden een fijn afwijkend geluid en eenvoudigerwijs een levende legende.

Toch een groeiertje gebleken. Een aantal maanden geleden luisterde ik Heavy Ghost voor het eerst en toen wist ik niet helemaal wat te denken. Het klonk in het begin vooral erg moeilijk en soms ietwat chaotisch, maar toch wist die draaikolk van duistere emoties mij wel aan te grijpen. Het album heeft ook gewoon een grote vlaag van drama over zich heen en nu juist dat dramatische randje zorgde ervoor dat ik dit album steeds vaker begon te draaien. Soms is het gewoon lekker luchtig, dan weer enorm onheilspellend, daarna weer enorm triest, maar het is vooral een gevoel van ongemakkelijke schaamte. Zijn stem heeft iets wat DM Stith vooral erg oprecht maakt. Al deze verschillende gevoelens zorgen ervoor dat dit een album is dat overal passend bij kan zijn. Na een pijnlijke break-up, na een moeilijke dag, na een turbulente dag en ga zo maar door. Doch blijft het gevoel dat achterblijft na elke luisterbeurt hetzelfde: treurig, maar met hoop op morgen. 4,5*

Zeg dat! Deze plaat voelt wat meer lineair aan dan zijn voorganger, maar niet minder mooi. Pulserende elektronica vinden zijn - zoals vanouds - expressieve zangkunsten op ondoorgrondelijke wijze. Mooi hoe vooral die combinatie inderdaad vaker dan eens behoorlijk vervreemdend kan werken. Aan zijn stem, althans zijn zangtechniek lijkt hij overigens ook aardig aan gesleuteld te hebben, want hij klinkt beter bij stem dan ooit. Het zou aan mij kunnen liggen; Peter Gabriel heeft een opvolger. En niet alleen voor wat betreft stem/klank. Spiritueel voel ik wel verband tussen zijn werk op Passion en een nummer als Pigeonheart.

In ieder geval weer indrukwekkend en hopelijk groeit ook deze uit tot een persoonlijke favoriet, zoals Heavy Ghost dat ondertussen zeven jaar(!) geleden ook al deed.

Voor nu een 4/5.

Bijzonder mooie spirituele plaat inderdaad. Abdullah Ibrahim gooit er majestueuze pianosolos tegenaan en Dyani's basspel is hier op de top van zijn kunnen, wat een virtuositeit! Ben ook verrast dat ik de composities met de chants misschien nog wel het mooist vind, buiten de afsluiter natuurlijk. De opener is bijvoorbeeld van onaardse schoonheid. Ook fijn om eens te horen is Abdullah Ibrahim's fluitspel, komt niet vaak voor dacht ik zo. In duet met Dyani's diepe basspel verzaakt de plaat nooit de aandacht van de luisteraar vast te houden. Ook knap om bij de chants en bijvoorbeeld bij het gebed Adhan and Allah-O-Akbar niet kazig en quasi-spiritueel uit de hoek te komen, maar écht geïnspireerd. Grootse mystieke plaat met een titel die perfect past bij de prachtige muziek. Net wanneer je denkt het beste gehoord te hebben van Dollar Brand, komt Good News from Africa om de hoek kijken. Voorlopig een 4/5, maar dit kan niet anders dan uitgroeien tot een favoriet.

Vrij onothodoxe jazzplaat van multi-instrumentalist Don Cherry, vader van... De man heeft ook een mooi ouvre opgebouwd, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Zo heeft hij ook met Ornette Coleman, Charlie Haden, Sun Ra en Carla Bley (op meesterwerk Escalator Over the Hill) gespeeld.

Het instrumenten gebruik valt op. Ondanks dat ze met zijn 2-en zijn weten ze veel instrumenten te gebruiken die erg goed gedoseerd zijn. Vooral zijn trompet en fluit weet hij erg mooi te gebruiken. En zijn funky piano en percussiewerk vallen ook zeker op. Drummer Blackwell speelt lekker en friviool en er valt goed tehoren dat de mannen er lol in hebben.

Niet een overvloed aan solo's, maar er word gewoon een relaxte setting gecreërd door de mannen. Hoogtepunten van deze jazzklassieker zijn Brilliant Action en Total Vibration. 4,5*

Fantastische plaat van Drive Like Jehu. Het is een geweldige post-hardcore plaat vol passie, energie, intensiviteit en ongelovelijke herrie. Het brengt het beste van alle hardcore, punk, no-wave en post-rock (in de trant van Slint) tezamen. De harde energieke stukken doen erg denken aan Fugazi (maar dan nog harder) en de rustige delen doen mij denken aan Slint.

Geen wonder ook dat deze 2 eigenschappen deze plaat zo goed maken. Het heeft een perfecte balans tussen rustig en traag, en hard en snel. Niet verrassend dan dat de langere nummers nog het mooist zijn. Ze hebben een schitterende opbouw en bevatten het beste van keiharde hardcore en prachtige emotievolle rock. (eigenlijk gewoon post-rock voor mijn gevoel) Alleen al het hoogtepunt van Yank Crime - Luau - is schitterend intens. In feite is het gewoon een heerlijke meezinger, hoor het refrein maar. Toch is het niet zomaar een meezinger. Het is een ontoereikbare compositie die je de volle 9 minuten blijft achtervolgen en blijft meesleuren in het verhaal. Het is een rustig nummer die je met elke toon weet te raken. De tekst van Luau is zeer mooi en ook zeer grappig. Dit valt het hele album wel op. De teksten gaan voornamelijk over geweld en crimineliteit met een flinke dosis zelfspot. (zoals die ''yeah's'' die vaak opduiken)

Het andere hoogtepunt is Sinews. Find yourself an asshole/Knew you could afford/Keep your hands out, cupcake/Find yourself the door. Een behoorlijk depressief en tragisch nummer. De tekst doet denken aan een pijnlijke breakup met je vreemdgaande vriendin, maar de muziek doet denken aan een veel diepere boodschap. Op de intense manier waarop gezongen word kun je dit ook afleiden. Een waar kippevel nummer met vermoedelijk diepere lagen. Als de muziek dan ook nog eens perfect is, dan heb je de jackpot te pakken. Dat is alleen al te merken aan de sublieme opbouw met agressieve delen en zeer kalme en tragische delen.

Echter staat het hele album vol met hoogtepunten en vooral de eerste 2 nummers, Here Come the Rome Plows en Do You Compute zijn ook ware hoogtepunten. Zeer sterk cultalbum dat wel wat meer volgers verdient hier op MusicMeter. Het beste wat post-hardcore te bieden heeft. Ik verhoog naar 4,5*.

Begint spetterend met het fenomenale Baloyi en het energieke Ezilalini, maar verzand halverwege in ietwat standaard hard bop met te fanatieke saxofoon en trompetjes (het lijkt zo nu en dan wel een fanfareband op dat punt) en weinig indrukwekkende (en ietwat slordige) percussie. De eerste helft van de plaat is echter heerlijk. Mooie Zuid-Afrikaanse jazz met een Dudu Pukwana die de show steelt met zijn altsaxofoon en verrassend genoeg ook zeer strak en gestructureerd de piano - meer dan - toucheert. Toch terechte canon in de (Zuid-Afrikaanse) afro-jazz.

Volume 1 (inclusief de twee ''previously unreleased tracks'' daar gelijk achter aan) bevalt mij het meest. Psychedelische funkrock met scheurende blazers, gillende gitaren, solerende orgeltjes en een urgente ritmesectie. Volume 2 is nog weer meer dansbaar en bevat vooral swingende 80's style Mogadishu disco met minder solo's (zij het gitaar danwel orgel), maar meer catchy disco-funk ritmes en meer focus op soulvolle zang. De lange tracks maken plaats voor korte - toch ietwat gladde - songs. Daarin bevalt niet alles mij (het contrast met het scheurende eerste deel is groot - Volume 2 is toch wel erg gladjes - puur voer voor de hete 80's dansclubs van Mogadishu), maar de lang uitgesponnen afsluiter ''Aduun Hawli Kama Dhamaato'' voelt als een mix van beide volumes en brengt de beste kwaliteiten van deze groep naar boven.

Hoog op mijn lijstje voor de 2019-editie van LeGuessWho?.

Nieuwste project van New Yorkse smalltime producer en platenbaas Ben Bone. Voornamelijk bekend van verschillende lo-fi basementplaatjes. Op deze plaat laat hij een heel ander geluid horen vol foute jaren 80 synthesizerdeuntjes en drumcomputerloops. Humor is wel dat zijn songmateriaal wederom heel sterk is. Het verhaal gaat ook dat hij door een auto werd aangereden en thuis bij zijn moeder moest crashen en bijkomen. Hij kon niets. Gitaar of pianospelen (zijn voornaamste modus operandi) zat er niet in, dus ging hij maar een beetje klooien met synthesizerapparatuur. Ook had hij uit wat flauwe buien nog dancepopmuziek gemaakt, heeft hij dit op zijn telefoon gezet en is via spraakrecorder mee gaan zingen. Later heeft hij het allemaal (hij is nogal een collage-artiest) in elkaar geplakt. Wat rest is echt een heerlijk a-typisch mellow popplaatje. Zijn songmateriaal (dit is een verzameling outtakes en wat fanfavorites van over de jaren) is hier echt super sterk. Daarnaast is de cleane sound eigenlijk ook wel een fijne ontwikkeling voor een keer. Bone kan namelijk best behoorlijk zingen. Althans, hij heeft een fijn stemgeluid. Hier ga ik vaker naar luisteren!

Tof lo-fi bandje onder leiding van Ben Bone. Deze plaat is onderdeel van een trilogie waarop steeds een andere muziekstijl aanbod komt. Uiteraard met een amateuristische DIY lo-fi sound. Ook uitgebracht (kleinschalig) op cassette en cd-r, dus dat geeft een goed beeld van het project. Desalniettemin dingt dit erg goed mee met de betere lo-fi achtige bands. Op de voorganger van Moon was een soort poppy lo-f te horen, op de nakomer frommelfolk en experimentele lo-fi en deze plaat gaat meer de alternatieve rock kant op. Dit bracht ze ook bescheiden succes met Party Song, wat een soort van anthem werd in indiekringen gedurende zomer van 2014. Fans van jaren 90 indie en noiserock kunnen hier dus prima mee uit de voeten. Zal eerdaags eens meer van deze band proberen toe te voegen op de site, want er zit heel veel leuks tussen.