Ed Hall is een band gevormd in Austin, Texas. Vrijwel gelijk na hun eerste album Albert werden ze de erfgenamen genoemt van Butthole Surfers. De legendarische rockband die vrijwel altijd zeer verrassend en onberekenbaar te werk ging. Iets wat Ed Hall ook duidelijk lijkt na te streven.

De line-up is als volgt:

- Gary Chester - guitar, vocals
- Larry Strub - bass guitar, vocals
- Kevin Whitley - drums, vocals

Ed Hall weet op dit album vooral een erg aparte tegenstelling te verwerken. Aan de ene kant horen we komische dronkenmansnummers, maar aan de andere kant horen we zeer cynische en soms gewoon depressieve muziek. Ed Hall doet dit op een zeer knappe manier. Gary Chester heeft hier de grootste rol in als gitarist. De gitaar is namelijk het instrument dat steeds de juiste setting weergeeft en de juiste sfeer zet. Veelal erg scheurend, maar soms ook op een gevoelige manier. Zijn gitaarspel is weergaloos. Kevin Whitley's rol valt ook niet te onderschatten. Zijn manier van drummen is erg fijn, maar het is vooral zijn zang die zo opvalt. Geweldige moodswings vallen te horen in zijn stem en manier van zingen. Het aparte aan deze plaat is vooral hoe ze nihilistische hardcore, psychedelische rock, wilde rock 'n roll, blues, punk, zwakke vocale prestaties (al klinkt het geweldig) en vreemde humor zo mooi samen gaan op een nogal catastrofale manier.

Er zijn duidelijke invloeden te vinden van Butthole Surfers, maar ook Red Crayola valt vaak te horen. Toch is Ed Hall een zeer originele band die veel stijlen en genres zonder enige moeite samen weten te brengen. Turkeey, Go to Sleep en Wilbert zijn drie sublieme voorbeelden van hoe Ed Hall dit doet. 4/5

Gateway to the Mysteries werd na de EP The Light Between Works het eerste album van Eden en het werd een prachtig album. Duidelijk de erfgenamen van Brendan Perry en Dead Can Dance. Een mysterieuze benadering van de Middeleeuwen.

Het album bevat een duidelijke middeleeuwse sfeer en een goede samenwerking tussen akoestische en elektrische instrumenten. De synthesizers creëren een universele sfeer, de gitaren geven er een oosterse ''touch'' aan en de drums maken er een toegankelijk en poppy geheel van. De muziek is zeer elegant en netjes. Nergens een false toon die gezongen wordt; nergens gaat de muziek buiten de lijntjes. Toch is dit niet iets vervelends, integendeel. Dit album tekent een mythologische schets en de perfectie van dit album werkt goed mee om die schets ook volledig voor je te vertonen.

De (kennelijke) bonustracks vind ik zeker een toegevoegde waarde, aangezien ze totaal geen afbreuk doen aan het werkelijke album. Ze passen perfect bij de sfeer en ik kan het album niet eens los zien van de bonustracks. Opener Mystes, Fears from the Fire, The Unveiling of Brigid, Removed from Darkness en Rain Washed zijn sterke hoogtepunten. 4/5

Een tijdje terug kreeg ik deze tip van The Scientist, maar eerlijk gezegd was ik de tip alweer vergeten. Tot hij mij eraan herinnerde hoe goed hij deze plaat vond. Nou ja, belofte maakt schuld en ik zocht dit album maar eens op. En ik ben ben blij dat ik dit gedaan had. Ik was opzoek naar een combinatie van hiphop/IDM/electronics en dit album ís die combinatie.

Na hem eenmaal te hebben beluisterd zette ik de plaat nog maar eens op. De beats zijn perfect en de muziek klinkt heerlijk. Ik betrapte mij er zelfs op dat ik maar gewoon uit het niets een beetje erop ging rappen. Daarvoor zou het ook kunnen worden gebruikt, echter ben ik blij dat dit niet het geval is. Want waar zou de plaat zijn als je er niet zomaar wát op kan rappen, de plezier die je ervan hebt, of de plaatsvervangende schaamte die je hebt als je moeder je kamer binnenkomt terwijl je maar wat dom zit te rappen op de muziek? Ja, dat soort gevoelens maken een album compleet.

Maar wat maakt het album dan nog meer zo goed?

Heel eenvoudig eigenlijk.
- Klasse nummers als Ashtray, Ants en Twenty Minutes.
- Alleen maar goede tracks.
- Bonustracks die nog eens een goede aanvulling zijn.
- Een complete sfeer, een volledige trance.
- Het ultieme gevoel bij het beluisteren van muziek.

Ashtray heeft een sublieme gitaarsample en met de soort van ''soundbites'' die je hoort, krijg je het ultieme nummer. Futuristisch, hi-tech, maar ook gewoon een soort van simpel gevoel. Heerlijk. Mijn lichaam swingt ervan. Ants bevat ook zo'n heerlijke gitaarsample en in combinatie met die heerlijke beat, futuristische en mystieke geluiden heb je een fenomenaal nummer. En zo gaat dit eigenlijk wel op voor het hele album. Het straalt een soort ongenaakbaarheid, zo afstandelijk, maar eigenlijk ook weer erg warm. Een waar genot.

En is daar muziek ook niet voor gemaakt?
Voor dit soort genot?

Ik vind van wel.

Drag City dame Edith Frost speelt op Telescopic de rol van verlegen buurmeisje. Een beetje introvert en zich helemaal teruggetrokken op haar kamer in haar muziek. Haar talent was al voor dit wonderschone album duidelijk te zien. En ook een heel rijtje indrukwekkende gastartiesten met oa. Jim O'Rourke moet dat talent hebben gezien. Nu komt ze na haar debuut dus terug met dit album.

De voornaamste instrumenten zijn de akoestische gitaar, de elektrische gitaar met een acidachtige feedback, de drums, bas en piano. Daarom heen worden de liedjes afgemaakt en ingepakt met mooie arrangementen. (Viool, cello, mandoline, trombone en accordeon) Edith zingt somber en melancholisch en de muziek is ingetogen, mysterieus, harmonieus en hypnotiserend. Een mooie combinatie van pop, folk en soms een portie lo-fi rock. Zoals op de wonderschone opener, Walk on the Fire. Misschien het hoogtepunt van dit zeer fijne plaatje. Een prachtig plaatje met een achtergrond gevuld door de noise-gitaar, (die regelmatig opduikt op Telescopic) de drums die de basis vormen en dan die wonderschone strijkinstrumenten die het nummer afmaken.

Telescopic is een folkplaat verpakt met harmonieuze arrangementen, maar de plaat is vooral een somber en sfeervol geheel gezongen door dat introverte buurmeisje. Prachtige pop en folkliedjes die soms even de realiteit lijken te ontvluchten, maar uiteindelijk weer hard met de voeten op de grond komen door de soms harde noisy-gitaren. Prachtige plaat van dit talent dat zich misschien wel kan meten met Lisa Germano, het komt er in ieder geval bij in de buurt. Andere namen die in mij opkomen zijn Palace Music en Smog (ten tijde van Julius Caesar en Wild Love), echter zou je dit als een vrouwelijke versie kunnen zien. Hier ook een dikke 4*

Ben het met Kos eens. Na C4C woensdag voor het eerst te hebben gehoord was ik zelfs enorm teleurgesteld, nog steeds eigenlijk. Fantastic Damage was geweldig, (ook meteen uit zijn beste periode met samenwerkingen/producties met oa. Can Ox, Aesop, Mr. Lif en andere Def Jux-dingen) ISWYD was iets minder, maar nog steeds top, maar dit is niks. El-Producto's raps en teksten zijn weer top en een samenwerking met Danny Brown (wat een geweldenaar is ie/het toch) is al helemaal fantastisch, (ook gelijk de beste track) echter vind ik het album verder niet veel aan.

De samenwerkingen zijn wel lekker, maar de rest is wel behoorlijk van hetzelfde. Beats die wel vrij eentonig zijn, minder chaos, maar vooral te gelikt en veel te electro. Nog lang niet slecht, maar wel flink teleurstellend. El-P blijft nog altijd mijn favoriete hiphopfiguur, (gewoon een held, al verlang ik terug naar zijn 1998-2007 periode) maar dezer dagen is Danny Brown 'm wel voorbij gestreefd als excentrieke hiphopper. Ik zet XXX weer eens snel op, al zal C4C ook nog wel zijn speeltijd krijgen.

Intrigerende post-moderne plaat gericht op slagwerk. Alles wat maar voor handen is dat voor percussie kan worden gebruikt, wordt ook daadwerkelijk voor percussie gebruikt. Dat geldt voor studio-instrumenten zoals (apart gestemde) drumstellen, verschillende percussie-instrumenten, vibrafoon, triangel, glockenspiel etc. als ook voor random objecten zoals stenen, gravel, hout, glas en metaal. Op de één of andere manier weet Keszler er nog een zeer boeiend en spannend geheel van te maken vol polyfone ritmes en geluidsmanipulatie in de stijl van Iannis Xenakis.

Ben zeer benieuwd wat deze man live dan gaat laten zien. Last Signs of Speed is namelijk evenwel een echt studiowerk geworden.

Zo, dan. Dit is bijzonder goede muziek! Doet nogal denken aan Arca, maar voelt vooralsnog een stuk experimenteler aan. Ik hoor hiphopinvloeden, breakbeats; collages van soundscapes, futuristische synthesizers en geluidseffecten met vooral onder een flinke laag van bliepjes en toeters ontzettend toffe melodieën. Behoorlijk zweverige jungle-achtige danceplaat, waarbij Bolivia eigenlijk nooit permanent uit het oog wordt verloren. Zeer prettig dus.

Vandaag maar eens aangeschaft op cd en het blijft toch wel een fantastisch album. Sterke lyrics, Eminem heeft een erg fijne stem en vaak een oprechte aggressiefe flow en de productie is top. Constant hoogtepunten met bv. Stan, (tekst over die gestoorde fan is geweldig) The Way I Am, Marshall Matters en nog veel meer. Teksten over zijn jeugd, soms gewoon keihard recht door zee (houd soms geen spaan heel van zijn moeder) vaak grappige teksten en meestal gewoon erg leuke teksten. Fijne refreintjes lijkt Eminem vaak ook wel patent op te hebben. Overigens is de Public Service Announcement wel een geniale binnenkomer Ik verhoog naar een 4,5*

Een van de hoogtepunten uit het toch al fantastische ouvre van grootmeester Brian Eno. De glamrock van het vorige solo album zit er nog altijd in, maar je kunt al wat meer elektronische invloeden horen, hetgeen waar hij niet veel later een meester in werd. Dit plaatje is dus wat men noemt electropop. Het album is een feest voor het gehoor en eigenlijk is dit ook wel mijn favoriete Eno plaat. Goed in het gehoor liggende nummers, soms een beetje funky en catchy, maar vooral zo origineel en briljant. De diversiteit aan instrumenten en het geluid wat het opbrengt is fenomenaal. The Fat Lady of Limbourg, The Great Pretender, Third Uncle en The True Wheel zijn fantastische klassiekers en dan nog halen de rest van de nummers nog steeds een hoog niveau. Verfrissende plaat van dit genie. 4*

Zeer tegendraads album van dit dancehall duo uit Jamaica. Verwacht geen typische dancehallmuziek, denk eerder aan Demdike Stare die een soort duistere dancehall variant ten gehore brengt (geen wonder ook dat Equiknoxx zich bij zijn label heeft aangesloten). Veel polyfone ritmiek met aparte instrumentatie. Zo horen we een vervormde en verknipte melodica (zoon van Augustus Pablo speelt op dit unieke instrument); unieke (soms vocale) samples, drumbeats die gemaakt zijn met verschillende real-life objects (veel hout!), daarbij vervolgens vervormt zijn tot pops en klapjes en heel veel melodische soundeffecten. Wat vooral opvalt is de vrij briljante en heldere productie van 'Colón Man'. Behoorlijk wat verborgen geluiden en effecten zijn zo te horen op hoog volume of over de koptelefoon. Die geluiden en melodieën gaan hun eigen gang tijdens de, veelal instrumentale, nummers terwijl de verschillende beats ieder nummer één krachtig basdrumritme met clicks en clacks erom heen vormen. De ritmesectie klinkt zodoende iedere song als één hypnotiserende loop. Sterk spul van deze top producers.

Nieuw project van de frontman van The Make-Up en Nation of Ulysses. Voortstuwende synthesizergedreven New Yorkse no wave/minimal electronic zoals we daar kennis mee maakten eind jaren 70 / begin jaren 80. Denk Suicide (A. Vega en M. Rev), vroege Human League, Bush Tetras, James Chance, MX-80 en Throbbing Gristle. Ian Svenonius houdt zich ingetogen (lees; zeer passief agressief) en zet zijn beste Gene Vincent / Alan Vega stem op. Heerlijk kort plaatje. Zéér mijn ding!