Via het archieflabel Strut heeft dit obscure livealbum van baritonsaxofonist Hamiet Bluiett een verdiende heruitgave gekregen (als onderdeel van een lopend project om OOP-albums van het Black Fire-label opnieuw uit te brengen). Muzikaal dik in orde, wat ook bijna niet anders kan met deze line-up. Voornamelijk collega's waarmee Bluiett al eens had samengewerkt (zoals de immer fenomenale Fred Hopkins) danwel muzikanten waarmee Bluiett's collega's van het World Saxophone Quartet (zoals Arthur Blythe) al eens hadden samengewerkt.

Baritonsax, klarinet, altfluit – Hamiet Bluiett
Piano – John Hicks
Bas – Fred Hopkins
Drums – Marvin "Smitty" Smith
Percussie – Chief Bey

De laatste drie composities zitten wat strakker in een kader (een blues, een ballade en een fijne New Orleans-style jazz gumbo), maar de eerste drie tracks zijn om van te smullen. Lekker enthousiast en spontaan. Vooral de uitgesponnen eerste compositie (''Footprints'', van Bluiett's hand) is top. Voortstuwend basspel van Fred Hopkins (die zelf ook uitgebreid de ruimte krijgt om te soleren) en geweldige interactie en synergie tussen de drums van Smith en de kenmerkende Afrikaanse percussie van Chief Bey zorgen voor een gedreven continue ritme dat geen einde lijkt te kennen. Dat biedt uiteraard een hoop ruimte voor Bluiett's baritonsaxofoon- en klarinetsolo's. Ook John Hicks voelt zich op dergelijke percussiegedreven composities als een vis in het water; met zijn linkerhand draagt hij met basakkoorden bij aan het ritme (en stuurt het ritme zelfs aan) terwijl hij met zijn rechterhand er driftig op los soleert. Zweten geblazen voor het publiek wanneer dit kwintet als collectief zo losgaat.

Ik zal mijzelf niet zo snel een Hank Mobley fan noemen, maar dit vind ik toch wel een reuze amusant plaatje. Ik wijt het aan Freddie Hubbard. Die - toen nog vroeg in zijn carrière - speelt hier energiek en vol urgentie, doch weet Mobley hem enigszins in toom te houden. Die laatste daarentegen wil zich niet laten kennen door Hubbard en gaat in de solo-combinaties en afwisselingen continu mee in het tempo en ritme van Hubbard en laat zich zo van zijn beste en meest energieke kant zien. Dat mondt bijvoorbeeld uit in een fantastisch duel in het titelnummer. Op 'A Baptist Beat' steelt Mobley echter de show (of hij houdt hem; ligt eraan hoe je er tegen aankijkt). Want warme tonen laten klinken, dat kan Mobley natuurlijk wel. Uiteindelijk dus een rete-swingend plaatje. Een geïnspireerde Mobley die hier niet zo rustig en smooth 'hard-bopt' als normaal en zich veel expressiever laat gelden. De composities zijn eigenlijk ook niet al te spannend, maar er wordt absoluut het maximale uitgehaald. Ook Blakey zit heerlijk te roffelen (Roll Call heeft ook wel wat weg van een typische Jazz Messengers-plaat). Dit vijftal (minus Hubbard dan) zou later dat jaar op de eeuwige klassieker Soul Station toch wat minder verrassend uit de hoek komen. Dan hoor ik toch veel liever Roll Call.

Harmonium - Si on Avait Besoin D´une Cinquieme Saison

Een album over seizoenen vind ik altijd wel wat interessants hebben. Geeft de maker een een herkenbare sfeer aan de seizoenen mee of geeft hij zijn compleet eigen draai hieraan.
Ik ben het wat betreft dit album met het laatste eens.

Don Cappuccino gaf mij dit album om te reviewen in het ''Ga dat album eens reviewen'' Topic. Ik kende het nog niet en ik was vooral benieuwd naar het vijfde seizoen dus ik dacht laat maar komen.
Ik vind de Franse taal zelf altijd wel mooi en hier pakt dit ook wel goed uit.

Vert

Ik had gehoord dat dit toch vooral folk was maar aan het fluit intro kun je gelijk al wel horen dat er wat symfonisch en progressief aanzit. Er klinkt een leuk folkachtige gitaar ritme begeleid met een rustige pompende bas. De stem is prachtig zo in het Frans, zeker een pluspunt. En het is zelfs bij vlagen catchy met de toetsen op de achtergrond. Die toetsen zijn geniaal! En zo op de helft komt het symfonische naar boven met de blaas instrumenten en de versnelde bas. Zeker een leuk nummer!
4*

Dixie

Het begint al leuk met een erg folky ritme. Mooie rustig die gitaar met die pompende bas en die geniale piano. Echt een heerlijk nummer wat me lekker opbeurt. Weer is de Franse taal lekker op dit nummer. En het heeft soms wel wat weg van zo'n vrolijke mid-50's broadway musical. Zeer opbeurend nummer!
4.5*

Depuis L'automne

Nu komt er eens een lang nummer. Daar verwacht ik dus wel wat serieus van want die vorige 2 nummers lagen leuk in het gehoor maar was eigenlijk niet veel bijzonders.
Het begint met een mysterieus geluid maar al snel komt de zang en op de een of andere manier is de spanning er alweer volledig af. Zeer jammer Het acoustische gitaarspel bevalt me wel weer zoals ook in de voorgaande nummers. De strijkers proberen er nog een spannend sfeertje aan toetevoegen maar voor mij is het al niet meer spannend. Gelukkig maakt de toegevoegde bas en piano veel goed en blijft het lekker folk. Dan komt er weer een stuk strijkers en een subtiele gitaarsolo begeleid door de rustgevende fluit. Dit is wel een sterk stuk. Het nummer word naar een toets-solo'tje wat harder en wat leuker. Een wat tegenvallend nummer voor zo'n 10 minuten. 3.5*

En Pleine Face

Weer eens een kort nummertje. Hopelijk spoelt dit een beetje de nasmaak van het vorige nummer weg.
Het begint weer lekker met die gitaar. En er word weer subtiel gezongen. Voor de rest een vrij rustige nummer met wat mooie symfonie in het nummer wat voor een mooie harmonie zorgt. Maar het blijft voor mij niet echt overtuigend al is die accordion solo tegen het eind wel leuk. 3.5*

Histoire Sans Paroles

Het langste nummer van dit album en het vijfde seizoen.
Het begint allemaal zeer rustig en harmonieus. Ik moet een beetje denken aan de natuur en prachtige omgevingen. Helaas word ik uit die droom geholpen want het begint hard te regenen Zucht.
Het is zeer mooi met die fluit, de rustige gitaar, de strijkers het is mooi. Het wordt wat orchestraal. De strijkers zijn alleen te horen, er komt weer een subtiel piano deuntje bij. Er komt een acoustische gitaar bij. Het is allemaal zeer mooi maar het moet me toch nog echt pakken maar dat wil het nog steeds niet doen. De bas komt erbij het wordt wat harder en plots komt er wat vreemd toetsen door heen wat het toch nog freaky wordt. Niet freaky door kijhard te spelen nee gewoon door het verrassingsimpact dat het zo plots en apart veranderd. net over de helft van het nummer mag de piano weer zijn werk doen, er word rustig gezongen, de strijkers komen weer terug om je weer het zelfde rust gevoel te geven als in het begin van het nummer. Dan op zo'n 6 minuten van het eind komen er oceaan geluiden. Er komen meer instrumenten. Ik krijg echt een beeld van een strand waar de vogels rustig vliegen. een leeg strand waar alleen jij, de natuur, de vogels en de oceaan zijn. (Niet de Golf van Mexico dus ). De rust gaat nog door tot het eind. Nergens gaat het maar buiten de lijntjes en daar ben ik eigenlijk ook wel blij mee! Sterkste nummer van de plaat en dus 5*

Conclusie:
Sterk album. Zeer rustig, op momenten zeer tragisch en bij vlagen zeer vrolijk, perfecte weergave van de seizoenen! En als er ooite een vijfde seizoen zal komen zoe het dit vijfde seizoen moeten zijn.
Ik had me ook er op voorbereid om een korte review te schrijven, helaas is dat niet zo gelukt. bij de eerste luisterbeurt gaf ik dit album een 3. Ik vond het niet veel bijzonders. Bij de 2de luisterbeurt gaf ik het toch nog een 3.5 maar dat vind ik eigenlijk nog te laag dus ik geef een 4*

De grote populariteit van Shabaka Hutchings' jazz-fanfare band Sons of Kemet heeft nog niet geleid tot grote populariteit voor Harriet Tubman; een van de naamgevers van een compositie op dat album (niet echt natuurlijk - deze band heeft de naam ook maar 'geërfd' van de abolitionist). Muzikaal heeft het zeker enige raakvlakken met 'Your Queen is a Reptile' van Sons of Kemet, maar dan met elektrische gitaar (denk Sonny Sharrock of James Blood Ulmer) in de hoofdrol, in plaats van Shabaka's sax. Bij vlagen wordt er flink geswingd waarbij de eclectische combinatie van percussie (verschillende drums - voor het fanfare gevoel) en tuba de ritmische basis vormen - zoals dus bij Sons of Kemet eveneens het geval is. Ware het echter niet dat er geen tuba aan te pas komt op dit album. De bas is op een unieke manier geproduceerd om een zwaar dub-effect te creëren. Dat is bijvoorbeeld goed hoorbaar op het polyritmische The Green Book Blues, maar op een meer swingend 'los' nummer als de opener is de verwarring goed te plaatsen; dat lijkt echt verdraaid veel op een tuba!

Harriet Tubman is een fusionband uit New York. Oorspronkelijk als degelijke fusionband begonnen met een drummer, bassist en gitarist, is het drietal (met onofficieel vierde lid - hun producer - ook aanwezig) uitgegroeid tot een van de grotere namen in dat genre. Dat komt vooral door hun vele samenwerkingen met legendes als Sonny Sharrock, Henry Threadgil en zelfs noiserock veteranen van de Rollins Band. Dat is het 'm ook vooral aan dit gezelschap; de reeds bewandelde paadjes van de jazz fusion (toch veelal gezapige jazzrock of l'ascenseur-muzak) worden vermeden en er wordt juist jazz gefuseerd met minder voor de hand liggende genres en invloeden als dub, Afrikaanse polyfonische ritmiek, doom/stoner metal (de bas is zeer hevig en zwaar geproduceerd om dat effect te bereiken), funk en spacerock.

Het is een heavy en ruig plaatje geworden dat zeer de moeite waard is. Een van de betere jazzplaten van het jaar. Fans van Sonny Sharrock, doch ook Sons of Kemet en andere Shabaka Hutchings-gerelateerde projecten kunnen gerust hiervan gaan smullen.

Sterke expressionistische plaat van Henry Cow. Prachtige zang en fantastische onheilspellende muziek die doet denken aan oude horrorfilms. De muziek voelt aan als een plaat uit de Canterbury scene en vooral als een kruizing tussen Soft Machine en Frank Zappa. (als op bijv. Uncle Meat) Chaotische en kakafonische nummers als Beginning en Morning Star en de fantastische jam Living in the Heart of the Beast zijn fantastische composities. Jammer dat deze band compleet genegeerd lijkt te zijn door de media. (correct me if I'm wrong) Voor nu 4*, maar de plaat maakt zeker kans op meer. Voor de liefhebbers van Canterbury kan dit nog eens een leuke ontdekking zijn.

Ps. Waar blijven je motivaties citizen?

Henry Threadgill, winnaar van de Pullitzer Price voor muziek van 2016 (een van de slechts drie jazzmuzikanten die ooit die prijs wisten binnen te slepen), is weer terug met een nieuw project. Ditmaal geeft hij acte de présence met een heuse bigband ofwel orkest (het hangt maar net van de compositie af); het 14 or 15 Kestra: Agg. Het lijkt erop dat Threadgill op een gegeven moment geen zin meer had in het tellen van het aantal muzikanten dat hij tijdens deze opnames tot zijn beschikking had. FYI: het zijn er 15. Het merendeel speelde al mee in Threadgill's gerenommeerde Zooid band, maar er zijn ook een aantal toffe toevoegingen zoals Craig Weinrib op drums en breakout jazztalent Stephanie Richards op trompet.

De composities kennen een opzet zoals we al jaren van Threadgill zijn gewend. Suites (in dit geval twee, bestaande uit meerdere secties) van postmoderne kamermuziekcomposities voor ensembles, doordrenkt met complexe passages en meerdere soloinstrumenten die polyfoon door elkaar heen razen. Ook de basso continuo instrumenten; piano, (contra)bas, percussie en drums zijn continu onrustig, maar houden een steady tempo voor de solisten om op terug te vallen. Dat is voor de luisteraar ook aangename houvast. Hoe chaotisch sommige passages (vooral die waarin het ensemble samenspeelt) ook mogen klinken, het is allemaal te herleiden tot ritmiek en tempowisselingen van de basinstrumenten. Op de composities voor solo-instrumenten (zoals Dirt Part V - voor drums en percussie) is die houvast uiteraard foetsie, maar solo breaks zijn dan ook bedoeld om eens rustig onderuit gezakt te gaan zitten luisteren zonder al te veel na te denken. En bij Threadgill en zijn 'keen eye' voor het uitzoeken van geschikte solisten en muzikanten, weet je dat het goed zit. ''Dirt... and More Dirt'' is gewoon goed werk van deze oude rot - zoals je op voorhand simpelweg al had verwacht. 3,5/5

Howie Lee is een 'lid' van de (booming) Zuid-Aziatische underground scene in experimentele bass/electronic muziek. Denk in de hoek van Tzusing (die steeds meer aan populariteit begint te winnen online in het westen, alsook populair is gebleken in diverse jaarspelletjes op MuMe).

Muzikaal is dit een chaotisch mengelmoesje van elektronische bassmuziek, traditioneel Chinese muziek (en instrumentarium - hij maakt gebruik van fysieke stokoude instrumenten), industrial en futuristische soundscaping dat enigszins doet denken aan filmscores van Vangelis (Blade Runner) en Kenji Kawai (Ghost in the Shell). Howie Lee noemt zelf freejazz dat uit multiculturele bronnen put - zoals Don Cherry - als inspiratiebron.

Intrigerend talent, deze Howie Lee. Hij opereert voornamelijk vanuit Beijing en Taipei en is ook oprichter van het Do Hits label (gevestigd in Beijing en qua muziek enigszins vergelijkbaar met het NON label) waar veel producerend lokaal talent uit voorkomt, zoals bijvoorbeeld Alex Wang en Jason Hou. Dat Howie Lee ook internationaal als een groot talent wordt gezien blijkt ook wel toen hij optrad tijdens de allereerste Chinese Boiler Room in 2016 en een jaar later onder meer optrad met Actress en Andy Stott. Eentje om in de gaten te houden. Dat geldt ook voor de Aziatische labels van deze muzikale beweging; Do Hits, Silk Roads en Genome 6.66Mbp.

Sterk plaatje en behoorlijk onderschat hier qua score. Deze band is de voorloper van Concussion Ensemble, een smaakmaker uit de 90's underground rockscene. Bovendien speelden een aantal leden later nog mee in Sugar (band van Bob Mould) en in de band van Frank Black - The Catholics. Concussion Ensemble was behoorlijk smerige vuige noiserock en Human Sexual Response wijkt daar eigenlijk niet ver vanaf; het is enkel wat rustiger en kalmer. Het is een van de eerste college radiobands die zo in de 80s en 90s opdoken. Daarnaast was hun verschijning op podia vaak nogal, euhm, divers en apart (zusterspakjes werden nog weleens uit de kast getrokken).

Figure 14 brengt nogal opmerkelijke muziek ten gehore waarbij punk, rock en new-wave verrassend genoeg gecombineerd worden met jaren 50 zanglijntjes. Denk aan verschillende samenzanggroepjes en zangers zoals Righteous Brothers, Everly Brothers, Gene Pitney, Pinguins enzovoort. De zanger (lead, er zijn er vier die verschillende solo's opeisen) zingt daarentegen zoals het een new-wave zanger betaamt; met veel dramatiek en pathos behoorlijk slimme teksten over eenvoudige onderwerpen uitslaan. Doet nogal denken aan de zangers van Human Drama en The Cars. Qua muziek wil het daar ook nog wel bij aansluiten. Mission of Burma is ook nooit ver weg.

Overtuigend dus met hoogtepuntjes als de cover van Cool Jerk, het ultieme existentiële nummer What Does Sex Mean to Me en het intieme drama Anne Frank Story ('ended in an Amsterdam museum').