Hij mag dan wel al 73 jaren oud zijn, maar Leo Smith blijft goede free jazzplaten uit z'n mouw schudden. Na het gigantische Ten Freedom Summers uit 2012 en de dubbelplaat Occupy the World uit 2013 komt hij weer met een lange plaat. Anderhalf uur genieten van moderne creatieve free jazz van oude meesters, daar Smith en zijn trompet niet eenzaam alleen op plaat staan. Altsaxofonist (en held) Henry Threadgill, drummer Jack DeJohnette (mijn god, wat speelt die krachtig en beweeglijk!) en bassist John Lindberg (er zijn weinig bassisten tegenwoordig die zo dwarrelend en rustig soleren) mogen opdraven en halen het beste uit elkaars talent naar boven.

Het concept is simpel. Zes suites die ieder een ''Great Lake'' vertegenwoordigen, waarbij het kwartet in iedere suite bekoelde discipline, maar ook speelse improvisatie gebruikt. Dit mag dan wel een behoorlijke plaat zijn, maar de tijd vliegt voorbij. Het is niet moeilijk om weg te dromen bij deze kunst. Geweldige solo's, instrumenten die dansen met elkaar en duels tussen musici die uiteenlopen tot één harmonisch geheel. Een plaat voor iedere moderne jazzliefhebber, maar ook voor de liefhebber van Wadada Leo Smith en free jazz.

Deze conceptplaat is misschien wel de meest toegankelijke plaat uit de discografie van Smith (heeft hij ooit weleens iets funkiers gecomponeerd dan Lake St. Clair?), maar misschien ook wel één van zijn meest relevante werken. Het kan zich in ieder geval zo meten met ouder werk als Reflectativity en The Mass On the World en past prima in de lijn die hij heeft ingezet na zijn epos Ten Freedom Summers.

Ik ben overtuigd.

4/5

Prachtige plaat van deze singer-songwriter, misschien wel mooier dan Excitable Boy. Alleen al hoe het album begint is zo fantastisch. Frank and Jesse James is ongetwijfeld 1 van de mooiste albumopeners die ik de laatste tijd heb gehoord. En het blijft niet alleen bij die mooie opener.

Door de hele plaat door blijft het niveau op een opmerkelijk hoog niveau, schitterend. Alleen maar mooie lyrics en dankzij de mooie instrumentaties krijg ik een beetje een romantisch gevoel van deze plaat, wellicht komt dat door mijzelf, maar ik blijf ook maar glimlachen bij deze plaat. Misschien wel liefde op 2de gezicht

Jammer dat Warren zo ondergewaardeerd is - niet alleen op musicmeter - maar ook in de media. Dit terwijl hij wel degelijk zeer getalenteerd was. En met nummers als Frank and Jesse James, Poor, Poor Pitiful Me en het epische westernnummer Desperados Under the Eaves verdient deze plaat het ook om geluisterd te woorden.

Ik moet dan ook meegaan met Bartjeking, met enorm veel passie en plezier gebracht en het kan je altijd hoop en plezier geven. Prachtige plaat en ik verhoog met een punt: 4,5*

Ik moet eigenlijk zeggen dat ik het een behoorlijk debiel plaatje vind. De eerste vier nummers kom ik goed door, voornamelijk omdat dat zo'n beetje de enige nummers van een leuk niveau zijn (althans 'niveau'; luchtig en niets aan de hand). Op zo'n beetje de helft van deze plaat heb ik er echter helemaal genoeg van en wordt het allemaal ook nog eens zeer bedenkelijk. Zo'n Stupid in Love kan echt niet. Inderdaad zeer irritant, doch vooral niet heerlijk. Die laatste twee nummers kon ik met moeite uitzitten. Da's over het algemeen niet iets waar ik vaak last van heb wanneer ik mij in het openbaar vervoer begeef. Niks mis met luchtige muziek, maar dit werkt echt op de zenuwen, zo niveauloos. Ik stem zelden nog laag, maar dit is verreweg één van de matigste platen die ik in jaren heb gehoord. Dan druk ik mij met een 2/5 coulant uit. Gelukkig is er dan ook met de eerste vier nummers niet veel mis. Die rechtvaardigen deze score nog enigszins.

Hmm, weet nog niet helemaal wat ik er mee aan moet. Soms zitten er wat rare keuzes in die ik niet helemaal vind passen. Bijvoorbeeld het vreselijke lounge-achtige intro van - volgens mij was het - Homecoming of de plaats van, het gelukkige wel sterke, Rain as Cure (zowel tribuut aan Morphine als soundtrack voor Twin Peaks anyone?) op het album. Daartegen staan lekker brute passages zoals het ultiem melodische einde van Homecoming (die song heeft wmb echt twee gezichten) en het in-your-face inzetten van Black Silent Piers na het Black Lodge-intermezzo. Daarnaast vind ik het jungle/drums 'n bass-element in de afsluiter vrij uniek en goed gevonden alsook toegepast.

Ook over het gebruik van de sax ben ik nog niet helemaal uit. Qua geluid (bijzonder smooth) komt het eigenlijk zo uit een late 70's rnb song gelopen en zo nu en dan past dat heerlijk (zoals in Black Silent Piers), maar soms mag het ook wel eens wat meer uit de toon vallen en wat meer scheuren en schuren. Ik mis wat knars. Enerzijds heb je ruige black metal, maar anderzijds wordt het wel zo netjes mogelijk geproduceerd/gespeeld met rustig groovende ritmesectie en conjunct saxofoonspel.

Dit heeft bij mij nog wat tijd nodig om te groeien (hoop ik). Ik waardeer in ieder geval de musiceerdrang van de band (en ze kunnen ook prima spelen; als de volgende stap een plaat á la Bohren wordt zou dat mij niet verbazen) en dat het buiten de reeds bewandelde paadjes treed in het genre (terwijl er toch echt al heet wat unieke plaatjes gemaakt zijn uit de black metal hoek). Mijn kritiekpunten kunnen wat dat betreft zowel positief als negatief belicht worden. Ik neig al wel aardig naar het positieve. Hopelijk krijgen ze goede reacties op deze plaat en gaan ze op de volgende plaat helemaal van het paadje.

Let It Roll

De Willard Grant Conspiracy bestaat al 10 jaar ten tijde van dit album.
De grote kracht is Robert Fisher, hij schrijft 8 van de 10 songs en er 1 heeft hij medegeschreven en de ander is een Bob Dylan cover. Fisher produceerde de plaat ook nog eens zelf en hij schaart zich achter een grote groep vrienden die meedoen op dit album.

Deric Raven tipte mij dit album bij Devil’s Road van The Walkabouts en ik moet zeggen dat dit album mij erg lekker in de oren klinkt. Een goede tip dus!
Al gelijk bij de eerste luisterbeurt kwamen veel dingen bij mij op.
Emotie, verdriet verstopt in een laag van country, americana en alternatieve rock.
De vergelijking met Nick Cave and the Bad Seeds is makkelijk gemaakt.
De muziek is vergelijkbaar en de stem van Robert Fisher lijkt op die van Nick Cave.
Ook hoor ik het alternatieve geluid van The Veils en bovenal de Walkabouts.


Al gelijk bij de eerste noten van dit album wordt ik ontroerd.
Zelden heb ik een trompet zo somber horen klinken.
Begeleid door mooi pianospel en de zang van Robert Fisher.
Kippenvel! Een rustige trompet kan veel indruk maken weet ik nu.
De violen maken het compleet, prachtig!
Het afscheid van een man met zijn dierbaren.
Hij vertrekt naar het oneindige heelal.
De rustige akoestische gitaar maakt het helemaal perfect.
Distant Shore is wel zo mooi dat je eraan gaat twijfelen of het hele album nog wel goed kan zijn.

Let It Roll speelt met onze emotie.
Waar de man afscheid heeft genomen van zijn gezin,
Zit hij nu op zee, in een wilde storm.
Let It Roll zegt hij en zo is de muziek ook.
Uptempo maar meeslepend.
Violen en drums vergelijkbaar met The Bad Seeds.
Harde gitaren als The Veils, prachtig hoor.
Het is keihard maar toch wekt het emotie los.
Na de harde emotie komt de man tot zichzelf.
Rust in de storm, Fisher zingt als Nick Cave.
Let It Roll, en de storm blijkt nog door te gaan.
De man zit in zichzelf, overmand door verdriet en angst.
Zal hij zijn familie ooit nog zien?
Prachtig, nog nooit heb ik een album zo sterk horen openen.
Agressief en emotioneel tegelijk.
Doe het maar eens.
Snel en rustig tegelijk.
Doe het maar eens.

De storm is gaan liggen getuige het outro van Let It Roll.
Subtiel overgaand in Dance with Me.
Het folk aspect van het album, akoestische gitaarspel met de violen.
Dance with Me. Ontroerend, alsof de man nog steeds op de boot is.
Nog een keer dansen met zijn geliefde.
De ochtenden zijn er vroeg, hij voelt zich niet meer thuis.
Hij is een van de vissers van ‘’Deatliest Catch’’.
Bijna voor een jaar op zee, 2 maanden met je familie,
En dan weer gaan. Zo voelt hij het ook.
De laatste keer dat hij ging had hij nog geen geliefden.
Nu wel en hij mist ze, wat zou hij graag bij ze willen zijn.

Skeleton is dan weer mysterieus.
Vreemde eend in de bijt vergeleken met zijn voorgangers.
Leuk dat wel, wat afwisseling.
De bas, de drums, de gitaar, alles maakt de sfeer mysterieus.
Kan ook niet anders met een naam als Skeleton.
Toch krijgen we weer hoop met het mooie refrein.
Had zo het refrein van een sterke poprock liedje kunnen zijn.
Erg mooi refrein.
Het lijkt over de dood te gaan, wat hij zou doen als hij een skelet was.

We gaan dan weer met vrolijkheid.
Dat vermoed je wel door de vrolijke drums en de hoopvolle violen.
Het lijkt erop dat onze visser zichzelf weer een beetje heeft.
Hij heeft zich erbij neergelegd dat hij lang op zee is.
Een foto van zijn gezin bij zich dragend en al aftellend tot de laatste dag.
Flying Low, de engelen vliegen laag over hem heen.
Hij heeft weer hoop. Het komt weer goed, hij niet meer down.
In zijn dromen zijn de engelen mooi. De engelen betekenen veel voor hem.
Het was zijn gezin wat hij zag. Geef de hoop niet op.

Breach begint rustig met akoestisch gitaarspel.
Een epos van 9:22 minuten. Je moet ook wel rustig beginnen.
Geen Let It Roll II. Nee hoor dit is relaxt.
Rustige folk met vleugjes van country en americana.
Doet me denken aan de americana uitstapjes van R.E.M.
The Walkabouts komen ook bij mij op.
Het blijft lang rustig. Een soort stilte voor de storm.
Het duurt dan ook niet lang voordat hij losbast.
De elektrische gitaren komen harder op de voorgrond.
Robert Fisher zingt harder en de drummer speelt harder.
De viool eist dan alle aandacht op om ons mee te nemen over de oceaan.
Zo voelt het ook echt. Ik krijg nu letterlijk mijn Al Gore momentje en ik zie de poolkappen voor me. Het brekende ijs valt in de oceaan. Een heel rustige oceaan wordt hoger door het smeltende ijs. Heel mooi nummer.

Crush is het meest snelle nummer van het album.
Hard en oprecht. Rockend en subtiel door de trompet.
Het heeft iets donkers maar de trompet geeft hoop.
Robert Fisher slaat dan om.
‘’There is always a tomorrow’’, hoopvol dus.


Zacht, rustig en subtiel. Mary of the Angels.
De engelen als achtergrond voor Robert Fisher.
Zacht gitaarspel, Fischer die rustig zingt.
‘’gentile’’ gezongen voor geliefde Mary.
Zijn vriendin waarmee hij gaat trouwen als hij thuiskomt.
Een aanzoek gedaan een dag voor hij wegging.
Gehoord dat ze zwanger was op de dag dat hij wegging.
Hij zal de bevalling niet mee maken maar hij wacht op de dag dat hij zijn kind in zijn armen kan sluiten. Te veel om te verliezen op die boot maar het geld is nodig.

Ballad of a Thin Man,
Coveren van mister Bob Dylan.
Er toch een eigen sfeer aan geven, erg knap gedaan.
Persoonlijk vind ik deze versie mooier.
Hij past hier perfect. De visser is eenzaam op de boot.
Al is hij bij zijn vrienden, zijn gezin is thuis.

Afsluiting door Lady of the Snowline.
Zwart gezongen door Robert Fisher.
Hij komt nog niet thuis.
Hij is ingesloten door het ijs.
De boot ligt vast.
Weinig eten, weinig hoop.
Zal hij nog thuis komen?

Zeer sterk album van deze eenmansband Wooden Wand. Zijn eerste album op het Young God label van Swans frontman Michael Gira. Wooden Wand heeft een aantal goede gastmuzikanten weten op te trommelen (oa. van Mercury Rev) en dat werpt zijn vruchten af.

Samen met zijn hese bezwerende stem en zijn gitaar tokkelt hij op zijn gemak het album door. Dankzij de combinatie met de andere instrumenten en geluiden word het lekker spannend en interessant. Er word een mooi geheel gesmeden en de uitkomst is niet mis. Het album heeft een zeer donker sfeertje (kan ook haast niet anders dan met zulke teksten en zo'n hoes) en dat heeft een mooi effect op mij. Alleen al het prachtige Ms Mowse. De prachtige - haast - prekende zang, samen met hetzelfde gitaarriedeltje en de prachtige geluiden erom heen. De elektrische gitaar en de effecten werken zelfs magisch.

Het hele album is van een zeer hoog niveau en ik ben erg blij verrast. Het biedt niet echt iets nieuws onder de zon, maar dat kan de plezier niet deren. Naast Ms Mowse zijn ook Servant to Blues, I Made You, Death Seat en Tiny Confessions prachtige nummers. Met dank aan Sietse dus 4*