Plains of the Purple is in principe een goede plaat en eindelijk eens een betere plaat in zijn genre dan we de afgelopen jaren voorgeschoteld kregen. Helaas weet dit album nergens mijn aandacht vast te houden. En dan zijn het lange 76 minuten. De nummers afzonderlijk zijn erg mooi, en er zit ook wel een sfeer in. De band heeft een harder geluid dan de meeste post-rock bands en dat siert ze ook. Helaas weet de plaat me niet echt te boeien en duurt hij ook nog eens te lang voor een herbeluistering. Ik zal sommige nummers zeker nog individueel herbeluisteren, aangezien er genoeg mooist op de plaat staat. Vision Quest heeft iets episch over zich heen dankzij de violen en heeft ook velen dramatische western associaties bij mij. In Journey of the Plains zal mening post-rocker zijn hart kunnen ophalen, want daar begint het album nog zo verwachtingsvol. Je wordt weggeblazen terwijl er gaandeweg het nummer stiekum ook nog subtiele gitaartjes blijken te zitten. En daar worde gij blij van

Soms zit de zang er iets te bovenop, te kwijlend gezongen, over de top geschreeuwt wat soms ook totaal niet bij de muziek past en dat maakt het ook voor mij jammer. De zanger is totaal niet bijzonder terwijl de muziek dat wel is.

Gelukkig blijkt de band ook over een arsenaal van ''trucs'' te bezitten, zoals de befaamde tempowisselingen zoals in oa. Butterflies on Luci's Way. Waar het eerst nog schreeuwende nummer wordt omgetoverd in een harmonieus schouwspel tussen band, zanger en toeschouwer. Zeker over de top, maar hier past het wel erg.

En zo heb je nog wel meer goede nummers, maar ook een aantal mindere. De band doet zich de das om door op lange momenten te weinig afwisseling te brengen en op sommige momenten weer te veel afwisselen. Hierdoor is de plaat veel te lang om te blijven boeien en doet hij nogal wisselvallig en onregelmatig aan. Desalniettemin een verrassend sterke plaat die ik niet vaak zal opzetten, maar waarvan ik zeker nog kan genieten dankzij een aantal sterke en mooie nummers.

Met dank aan Masimo: 700 Bliss = Moor Mother + DJ Haram.

Moor Mother blijft behoorlijk actief, maar die opvolgende releases zijn telkens van een constant hoog niveau. De liefhebbers weten eigenlijk al wat ze kunnen verwachten: veel agressieve spoken word / poëzie / raps met confronterende maatschappijkritiek. Of het nou met free jazz begeleiding of noise/hiphop instrumentatie is; dat aspect blijft wel hetzelfde. Ze klinkt hier in ieder geval ontzettend hongerig en ijverig en de combinatie met Haram is een gelukkige. Wat een knetterharde beats. Wat een bass. Abstracte samples maken het instrumentale plaatje af. Haram laat zich gelukkig door meerdere muziekstijlen inspireren waardoor de muziek geen moment verveeld. 13 minuten opzwepende muzikale variatie met passieve/soms actieve woede achter de vocalen. Klinkt prima. Jammer dat ik ze twee weken geleden in Amsterdam heb moeten missen.