Kate Bush – Hounds of Love

Kate Bush is momenteel 1 van mijn favoriete zo niet de beste zangeres van de wereld.
Met een dromerige en hoge stem weet ze menig luisteraar te betoveren. Zelfs mensen die niet houden van die stem zijn nog steeds onder de indruk. Eerder behoorde ik tot die laatste groep mensen. Wuthering Heights en Babooshka had ik altijd zo’n Efteling gevoel bij.
Alsof zij de heks van de eeuwenoude sprookjes is.
Vreemd eigenlijk, ze is beeldschoon. Enfin, haar stem kon ik niet echt waarderen, tot ik een maand of 2 dit album toch maar een kans gaf. Nummers als Running Up That Hill en Cloudbusting kende ik allang maar ze waren me niet echt opgevallen. Tot 2 maanden geleden dus. Ondertussen is deze geweldig gevallen en de andere platen beginnen ook erg leuk te worden. Waar de voorgaande platen ietwat experimenteel waren en heel dromerig en rustig, bij vlagen zelfs apart is deze een stuk toegankelijker. Kate Bush zingt niet de hele tijd enorm hoog als op Wuthering Heights en de muziek is wat commerciëler, meer de popkant op.

Wanneer ik de eerste klanken van de magistrale drums hoor en die fantastische keyboard klanken besef ik me gelijk al dat ik in Running Up That Hill (A Deal With God) zit.
Een fantastisch nummer waarop Kate prachtig zingt. Een nummer over het zich tijdelijk verplaatsen in een man om te weten wat hij denkt en voelt. Ze zingt het ook, als ik het kon zou ik een deal sluiten met God. Natuurlijk om even van lichaam te verwisselen.
Een fantastisch popnummer dat door merg en been gaat. Is dit trouwens ook het nummer waarop we David Gilmour horen?

In Hounds of Love horen we weer die perfecte drums. Die klinken heerlijk op dit album.
De magische stem van Kate Bush klinkt weer en ze zingt echt mooi. Er is niemand die zo mooi op een manier als Kate zingt. Kate kan zo in mijn rijtje favoriete zangeressen als Beth Gibbons en Claudia Brücken. (bekend van de Duitse groep Propaganda)
Ook dit is weer een heerlijk nummer. Na het horen van dit nummer realiseer ik mij dat ik nog een mooie (her)ontdekkingsreis voor de boeg heb.

The Big Sky valt weer in zoals Running Up That Hill, zelfde drumgeluid.
Een uptempo nummer wat ik iets minder vind dat haar voorgangers maar beslist een sterk nummer. Hij is ietwat druk door de gitaarpartijen en de drukke drums.
Toch pakt het me wel.

Er moet een rustpuntje komen na 2 snelle popnummers en een derde uptempo popnummer.
Dat komt er ook met alweer het vierde nummer namelijk: Mother Stands For Comfort.
De muziek is wat experimenteel met de geluidseffecten en de glijdende en zeer aanwezige bas. Ook hier is er weer een prominente rol voor de drummer.
Het is een dreigend nummer en soms kil maar het is een perfecte inleiding voor het mooiste nummer van de plaat.

Kate Bush neemt de instrumentatie een aantal seconden voor zichzelf, met haar zang natuurlijk. De basdrum begint te kloppen en de keyboards komen erbij. Het nummer komt los met de strijkers. Kippenvel. Erg mooi en dromerig nummer. Ook hier klinken die drums weer als het eerste nummer. Kloppend en beklemmend. Episch zelfs.
Machinaal soms, heerlijk. De prachtige stem van Kate leidt het prachtige lied naar de finale waar de achtergrond de zang bekleed. Hier gaan al mijn haren overeind staan.
Alsof ik zo’n kitkat papiertje boven mijn armen houd. En daar komt de achtergrond als de drummer opzwepend begint te drummen weet je dat het komt. Dat ‘’YeehYeioYeioYeeh’’ moment is geweldig. Het mooiste nummer van deze plaat.
Ik heb het natuurlijk over Cloudbusting.

Dan komt de rustige ballade And Dream of Sheap. De 2de helft van de plaat.
Dit is echt gewoon een heel ander album.
Het verhaal begint hier pas. Het originele concept van dit album wordt hier ingezet zoals aERo al vertelde.

Het vervolgt met het grimmige en dreigende Under Ice. De strijkers konden zo uit een ijzingwekkende thriller zijn. Kate zingt zeer onheilspellend. Zo hoor ik haar ook wel graag.
Dit klinkt super. Maar het verhaal is wat lastiger. Een Titanic gevoel als het schip is gezonken en de overlevenden alles proberen om niet te bevriezen in het ijskoude water.

‘’Wake Up’’ Hoor je gelijk nadat Under Ice is afgelopen. De heks is gevonden nadat ze met een verzwaarde ketting in het water is gegooid. Ze wordt wakker, is ze dan toch een heks.
De muziek is snel. Gevaarlijk zelfs. Erg spannend, ik voel me echt alsof ik achtervolgd wordt door een heks. Kwaad als ze is wordt ze een demon, het gegrom is spannend.
Ze vermoordt iedereen die ook maar iets te maken had met haar verdrinking.
Een ‘’The Crow-effect’’ zullen we maar zeggen. Ze is ‘’guilty’’ aan hekserij.
Zo beleef ik Waking the Witch.

Watching You Without Me is het rust punt. Ze is afgekoeld van haar uitbarsting. Is ze weer terug in het ziekenhuis of ligt ze nog steeds in het water en was Waking the Witch maar een droom.
We weten het niet mij we mogen wel weer op adem komen al blijven we betoverd door mevr. Of heks Kate Bush.

Jig of Life. Iers, Riverdance het komt allemaal bij mij op. Heeft dit wel iets te maken met het album of worden we hier express op het verkeerde been gezet. Toch heeft het nummer door de drums iets herkenbaars. Ze droomt weer, over haar favoriete moment in haar leven.
Ze koestert St. Patrick’s Day. Daar ontmoette zij haar levenspartner waarmee ze de hele dag de riverdance meedanste.

Er komt dan weer wat rustigs voorbij. Het tragische Hello Earth.
Haar redders proberen Kate nog te redden, ze reanimeren haar maar ze ziet het licht aan het eind van de tunnel. Ze ziet haar geliefde in gedaante van een engel. Samen met haar zoon.
Ze krijgt de hand van haar zoon en man. Ze wordt uit het water gehaald. Ze wordt weer wakker, al snikkend haar zoon en haar man zaten op de betreffende boot. Zij hebben het niet gehaald, Kate wel. Tragisch verhaal.

Toch wordt je na het tragische Hello Earth volkomen op het verkeerde been gezet door
The Morning Fog. Of juist niet. Ze pakt haar leven weer op na de tragische ramp.
Ze draagt nog steeds de littekens maar ze wordt weer gelukkig. De ramp heeft haar 1 ding opgeleverd. 1 keer het leven via een man zien dankzij Running Up That Hill.

Dit is echt een fantastisch album. Na het vandaag nog eens geluisterd te hebben verhoogde ik het van 4* naar 4,5* maar ik verhoog het weer. Nu ik dieper in ga op vooral het 2de thema vanaf kant 2 word ik zo diep geraakt dat ik er 5* van maak. De eerste kant is echt een fantastische popplaat en de 2 kant heeft een serieus thema waarover je kunt twisten.
Echt fantastisch.

Die laatste twee nummers zijn wel goed hoor. Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat DM Stith naar een compositie als Yume Wa Hibi Genki Ni Shin de Yuku heeft geluisterd. Ik heb Tomokawa ook zelden muzikaal zo ambitieus gehoord als op dit werk. Tuurlijk, hij schreeuwt weer rustig zijn frustraties eruit in het nummer, maar het nummer zelf is haast avant-gardistisch en postmodern. Dat komt vooral door de combinatie instrumenten, daar ik een niet bijzonder gestemde gitaar hoor, een lage contrabas, een pianist die zich isoleert in zijn eigen disjuncte spel en later ad decorum een violist. Die combinatie blijkt goed te werken en klinkt ontzettend dissonant met een krachtige, woeste ritmiek en expressiviteit met de ene noot die al slepend naar de volgende trekt.

De rest is eigenlijk een herhaling van zetten voor de Tomokawa-kenners. Expressieve contemporaine folk die eigenlijk altijd als een protest tegen weet ik veel wat klinkt. Blijft fijn, edoch.

Zoals de zuiderburen zouden zeggen: Amai, wat schoon! Ik was in de veronderstelling dat ik op een gegeven moment wel genoeg van Jarrett's livemuziek had gehoord. Zijn soloconcerten zijn vrijwel altijd prachtig; zeker, maar na een paar live-albums moet je toch eens door met het leven, nietwaar? Nog genoeg moois elders in de muziekwereld. Nou, dat is dus onjuist. Enkel zijn concert in Kyoto pas een keer of twee kunnen horen en ik ben er best verzot op geraakt. Doet hij nu in wezen veel anders dan hij op andere soloconcerten uit die tijd deed? Eigenlijk, zonder veel research te doen naar de subtiliteiten, niet, maar mooi is het toch iedere keer weer. Het is een magiër die ik eigenlijk - per abuis! - te weinig opzet als ik verlegen ben om jazzmuziek of piano-concertos. Hoewel ik weet wat ik kan verwachten, ben ik zeer benieuwd naar de volgende concerten op dit verzamelwerk. Blij dat ik er, ondanks de lange afspeelduur, aan ben begonnen. Al zal ik mijn tijd wel nemen. Ben benieuwd naar de verschillen onderling deze concerten. Tot zover wat van mijn gedachtescheten.

Het is nog zeer vroeg in de ochtend, maar het leek mij een geschikt moment om eindelijk weer eens The Survivors Suite te gaan beluisteren. En nu ik aan het typen ben realiseer ik mij dat ik geen beter moment had kunnen kiezen. Rustig, vreedzaam met een bak koffie kijkend naar de donkere ochtend en de zon die de duisternis overtrefd, het wordt licht onder begeleiding van Keith Jarret en toen raakte dit album mij echt. Op sommigen momenten, van die kleine momenten van soms luttele seconden gaat de muziek - ja ik ga een cliché gebruiken - door merg en been. Zoals bijvoorbeeld in Beginning op het stuk tussen minuut 20 en 23, maar ook gaandeweg het eind zijn er momenten waarbij ik naar de zon kijk en puur geniet. En ik had gedacht, na het lezen van de recensie van Paalhaas dat ik uit mijn vredige droom zou worden gehaald met het begin van Conclusion, echter niks is minder waar. Ik word nog meer in het album gezogen als het waar. Er komt een flinke portie free-jazz bij, maar het word zo ''harmonieus'' gebracht dat ik koel blijf.

Ja, een bijzondere man is die Jarrett en na omver te zijn geblazen door dit album ga ik maar eens door naar wat ander werk van de man, en de volgende halte zal ongetwijfeld een mooie halte zijn, namelijk The Köln Concert. Voor nu 5* en misschien ligt er nog wel meer in het verschiet.

Leuke plaat van Kevin Ayers. Over het algemeen erg lekker klinkende psychedelische rock en folk nummers, maar het zijn vooral de minimalistische experimentjes die erg leuk zijn. Droombolus noemde het piep en knor, en eigenlijk klinkt het ook wel zo, maar ik vind het geweldig. Vrijwel alleen maar hoogtepunten op deze plaat, maar het heerlijke liedje Rheinhardt and Geraldine, de gekke rocker Lunatics Lament en het mooie jazzy folk nummer Red Green and You Blue zijn wel vreselijk mooie hoogtepunten. Ik geef een afgetekende 4,5*

Alhoewel Catdog nogal ongelukkige tips lijkt te geven aan een aantal users in het Super Tip-Topper topic (in het verleden iig) heeft hij mij toch nog geen slechte tip gegeven. Nu tipt hij mij dit album van Kid Cudi en of het nou eraan ligt dat ik momenteel best wel ''into'' deze soort hiphop ben of dat het nou gewoon aan het album ligt weet ik niet, maar ik kan dit album erg waarderen. Kid Cudi heeft een lekkere rustige en ongeïnteresseerde flow die heerlijk blijft om naar te luisteren, de gastartiesten leveren vrijwel allemaal goede bijdrages en de producties zijn fantastisch. Het album is erg chill en het heeft een fijne relaxte sfeer. De teksten neem ik voor lief, niet bepaald diepgaand, maar dat is ook nergens voor nodig. De teksten zijn vaak gewoon nog eens grappig dus storen doet het niet. Het album heeft soms zijn mindere momenten, maar heeft vooral fantastische tracks zoals Scott Mescudi Vs. the World, (Cee-Lo is daar echt ) Don't Play This Song, Ashin' Kusher, Erase Me en Mr. Rager. Waarschijnlijk vergeet ik er nog wel een paar dus noem ik Ghost! ook nog even Goede tip dus en dit album krijgt een 4*.

CC is net als haar voorgaande EP - Tommy - een zeer gewaagde EP. Echter blijf ik ook hier weer in dubio of ik er diep van onder de indruk ben. Een hoop criticasters smullen ervan, maar muziek blijft voor mij een subjectief iets, een emotie, en ondanks de beste bedoelingen van Klein voel ik het hier niet. Én tóch ben ik anderzijds wel ontzettend geïntrigeerd en vind ik het ergens jammer dat het EP'tje bij Last Chance (gospel r&b meets Prurients noise-experimenten?) stopt. Op de een of andere manier ben ik dan toch curieus wat voor een stijlexperiment hierop zou gaan volgen. Zo nu en dan lijkt het brein achter te lopen en moet het even verwerken wat het ook al weer gehoord heeft. Om vervolgens door te krijgen dat de speelduur reeds is voltrokken.

Een definitieve conclusie trekken zal ik niet snel kunnen wat betreft dit plaatje, dat moet ik Klein nageven. Dit verdient meerdere luisterbeurten.

Begint wat aarzelend en de dichterlijke stijl van rappen van Kojey (in de geest van Linton Kwesi Johnson en Gil-Scott Heron) heeft enige tijd nodig om te wennen, maar op een gegeven moment lijkt de plaat steeds sterker te worden met subtiele sfeervolle producties, dancehall-style beats, rustgevende refreinen, overtuigend gebrachte (afro)politieke boodschappen en ook niet onbelangrijk; Kojey wordt steeds gretiger in zijn raps naarmate de tijd verstrijkt.

Zeer relaxt plaatje met een prachtig slotakkoord. Vanaf 700 Pennies is het namelijk non-stop genieten geblazen.