Carmen Maki is een Japanse zangeres die in de jaren 60 folk-achtige muziek maakte alsook avant garde-achtige poezie platen uitbracht.
Haar eerste rock-album is dit samenwerkingsverband met de rockband Blues Creation die voor die tijd een erg goede gitarist hadden in de persoon van Kazuo Takeda.
Dat geldt niet voor de ritmesectie, strak samenspel is niet aan hun besteed maar is niet echt storend.
Eigenlijk is dit album tegelijk opgenomen met het album "Demon and Eleven Children" van ze.

Wat opvalt is het goede Engels van Carmen wat te verklaren is doordat ze half Japans / Amerikaans is en haar zuivere en krachtige zang.
Het album is een mengeling van blues-achtige hardrock waarop ook Janis Joplin invloeden te horen zijn.
Absolute uitschieters zijn het felle "Understand" met veel breaks en overgedubde wah-wah gitaarsolos en "Motherless Child".
Daarin veel dynamiek en een bezeten zang, mooi opgebouwd vanuit een vocaal tussenstuk.

Helaas is de rest niet zo bijzonder, maar de stem van Carmen vergoed veel.
Het akoustische dromerige "And You" is daar een mooi voorbeeld van evenals "Load, I Can't Be Going No More" waarin Kazuo Takeda qua gitaarsolo opvalt.
Het lange "Empty Heart" is het net niet, had in principe een mooi lange slepende song kunnen zijn maar men houd zich teveel in en je wacht op iets wat maar niet komt.
Bluestracks no 6 en 7 zijn wel erg simpel van opzet, alhoewel
"Mean Old Boogie" zo pretentieloos is dat het wel een parodie lijkt en wel weer grappig is.
De afsluiter "St. James Infimary" is totaal overbodig (zweverig en nietszeggend).

Op mijn CD-versie staan de live bonus-tracks maar de gewone versie had ook wel voldaan.
Alleen "Empty Heart" is met Carmen Maki, die andere 2 met de Blues Creation zanger die ronduit slecht is.
Ik heb die band nooit zo goed gevonden, alhoewel hun debuut wel aardig was (alleen bluescovers en een andere zanger) heeft hun opvolger "Demon and Eleven Children" een soort van cultstatus onder aanhangers van oude psychedelische stoner-rock.

Veel beter zijn haar latere albums uitgebracht onder Carmen Maki & Oz ( progressief met topmuzikanten) en haar hardrockperiode in de band 5X.

Er zijn van die albums die de perfectie benaderen en dit is er 1 van. Cosmos Factory neemt je mee op een reis die je helemaal moet uitzitten, vanaf de opener laten ze je niet meer los middels songs die even sfeervol zijn als dat ze afwisselend en goed in elkaar zitten.
Freakerige soundscapes zoals "Daydream" passen daar prima in, Tsutomi Izumi die o.a self-made symphonizer speelt is daar voor een groot deel verantwoordelijk voor.
Zelfs over de top kitscherige ingesproken Franse teksten ingesproken op "Hiver" doen daar niets aan af, omdat het een heel mooie ballad is met fraaie samenzang.

"Confusion" is een reden dat ik er geen 5 sterren voor kan geven, dat zijn namelijk enge geluiden (echt eng) maar na een paar keer heb je dat wel gehoord maar wat komt er dan een machtige duistere riff opzetten in "The Infinite Universe of Our Mind"!
Daarin laat gitarist Hisashi Mizutani horen hoe goed hij kan soleren waarin de gitaarsound mooi vervormd middels phasing e.d.
"The Sea" lijkt op het einde van Floyd's "A Saucerful Of Secrets" maar dan wat beheerster, de donkere duistere sfeer wordt vastgehouden hierin.
Het complete jaren '70 arsenaal aan synthesizer geluiden is te horen op het instrumentale "A Hidden Trap", heerlijk gewoon.

"Wind in the Morning (A Trip)" is in feite een lange rustige opmaat naar het semi-acoustische "Journey of No Destination" welke als song gewoon ijzersterk is.
"The Cosmogram" wordt gedomineerd door gepraat via een talkbox, niet echt sterk maar wat een apart en boeiende reis maakt de Cosmos Factory!
In Japan is deze CD al jaren niet meer leverbaar maar de Duitse release uit 2007 is nog voor een normale prijs te krijgen.

Dit album heeft een cultstatus onder muziekliefhebbers die houden van de Japanse progressieve psychedelische muziek uit de eerste helft van de jaren '70.
Bands zoals Far Out en Flower Travellin' Band en muzikanten zoals Hiro Yanagida en Kimio Mizutani brachten ware meesterwerkjes uit met soms wel songs van 20 minuten lengte geheel in die tijdsgeest.
Cosmos Factory mag ook in dat rijtje geplaatst worden, het meest mysterieus en ongrijpbaar vind ik ze en misschien daarom wel mijn favoriet uit bovenstaande artiesten.

Ze hebben 4 LP's uitgebracht waarvan ik deze nog het minste vindt, echter slecht is het allerminst.
Wat meteen opvalt is de heldere productie en de goede mix. Geen rommelige geluidsmuren en freakerige krachtpatserij maar beheerst samenspel en opvallende goede zang.
Redelijk overheersend in hun muziek is de Moog synthesizer wat de muziek meer doet neigen naar progressief als psychedelica (daar werd vooral de Hammond in gebruikt).

Opener "Soundtrack 1984" is instrumentaal, lekkere spacey Moog geluidjes en gitarist Hisahi Fuji etaleert meteen zijn ietwat jankende gitaarsolo stijl.
Geen gerag maar doordacht, hij had zomaar de eerste echte virtuoze hardrock gitarist van Japan kunnen zijn als hij hiermee was doorgegaan, echter die eer eiste 3 jaar later Bow Wow gitarist Kyoji Yamamoto op met hun debuut.

Maybe begint als een kruising tussen Black Sabbath en Uriah Heep, waarbij als de (Japanstalige) zang invalt het sfeervol als een bedaarde Uriah Heep ballad voortkabbeld wat vooral door de hoge samenzang komt.
Mooi ingehouden instrumentale passage's, ze neigen naar bombast maar is het net niet.
"Soft Focus" is een ietwat zweverige song met alleen piano en zang met ietwat kitscherige gitaarinvulling, ze komen er nog net mee weg.

Ingehouden bombast weer bij het begin van "Fantastic Mirror", de sfeer van "Maybe" daarin gaat men verder echter opbouwend naar een stevig instrumentaal stuk met een geweldige gitaarsolo en als band komt men ook meer los, wat freakeriger allemaal heel mooi opbouwend naar een climax!
"Poltergeist" is zonder zang en het tempo is als een flauw walsje maar smaakmaker hierin is een (neem ik aan) elektrische viool, later gaat de keyboardspeler Tsutomu Izumi ook lekker los.

En dan de vroegere kant B van de LP, 1 song die echter uit 4 gedeeltes bestaat nml:
An Old Castle of Transylvania
1 Forest of The Death 2:12
2 The Cursed 4:09
3 Darkness of The World 9:52
4 An Old Castle of Transylvania 2:34

Het begin zijn enge geluiden en "The Cursed" doet heel erg denken aan Floyd's Set the Controls for the Heart of the Sun" maar dat blijft natuurlijk goed.
"Darkness of The World" begint ingehouden en komt nergens echt los, de laatste paar minuten dan weer wel middels een keyboard en gitaarsolo wat dan weer wel heel goed is.
Het einde zijn wind, onweer en regen, hierna hebben ze nog 3 albums gemaakt die allen van elkaar verschilden qua sound.
Cosmos Factory viel een beetje tussen de wal (psychedelica) en het schip (hardrock) in die jaren '70 maar wat hebben ze mooie albums gemaakt!