Alles wat Radiohead zo apart maakte in de begintijd zit in deze E.P. En dan in de meest positieve zin.
De emotionele zang, de schijnbaar te hard ingemixte gitaar en de ritmesectie die meer op gevoel dan op techniek speelt.
Gitarist Jonny Greenwood maakt het verschil bij Radiohead tussen een goede band en gewoonweg briljant (wat The Edge in mindere mate ook bij U2 doet) vind ik.
"Permanent Daylight" is daar een mooi voorbeeld van, luister maar eens hoeveel kleur hij hierin geeft!
Het resultaat is een briljante E.P, als tussendoortje zomaar tussen 2 reguliere albums in maar met een kwartiertje langer had de wereld zomaar 1 extra regulier Radiohead album gehad uit de begintijd.

Absoluut hoogtepunt vind ik "Punchdrunk Lovesick Singalong" en op de Akoustische "Creep" na die ik er niet echt bij vind passen en die mij belet de volle 5 sterren te geven reken ik de rest tot het beste wat Radiohead t/m "O.K Computer" gemaakt heeft.

Zou leuk zijn om alle EP's uit die begintijd chronologisch op een CD uit te brengen!

Ja, toch onverwacht een hele energieke gedreven plaat geworden.
De eerste 2 songs doen je benieuwen naar de rest, ze houden de aandacht vast en dat was bij vorige albums wel eens anders.
Toch wat minpuntjes, zo duurt het titelnummer zo'n 2,5 minuut te lang en is "Carnies" niet best.
Bij een wat ingetogenere benadering was "Halo Effect" als song wat beter uit de verf gekomen (zonder dat die geluidsmuur invalt dus) en "Seven Cities of Gold" vind ik vervelend en geforceerd overkomen.
Maar daarna eigenlijk alleen maar ijzersterke songs.

Zo vind ik "The Wreckers" heel wat weg hebben van R.E.M maar ondanks dat zo'n beetje het beste nummer wat ze de laatste 25 jaar geschreven hebben.
"Headlong Flight" denderd lekker door en is vooral leuk door de duidelijk verschillende (freakerige) stukken.
"Wish Them Well" is ook superafwisselend en herkenbaar tegelijk en de afsluiter kent een mooie opbouw en is qua dynamiek helemaal in balans.
Ik verhoog hem met een halve ster, dus 4 sterren en hoger ga ik niet.

Rush heeft maar 2 slechte platen gemaakt, "Vapor Trails" vind ik afschuwlijk en "Feedback" vind ik door de voor mij nietszeggende covers nogal saai.
Van de periode t/m "Moving Pictures" draai ik eigenlijk alleen nog maar "Caress of Steel" (heerlijk ontoegankelijk) en "Permanent Waves" (mijn favoriet, verveelt nooit).
De rest uit die periode heb ik eigenlijk doodgedraaid....
Het supertrio Grace under Pressure / Power Windows / Hold your Fire blijf ik wel geregeld draaien, de sound en veelal compacte sterke songs spreken mij erg aan.
"Signals" vergeet ik ook niet, ik heb alleen "Snakes & Arrows" nog niet kunnen doorgronden.

Muziek als therapie, als je in een neerslachtige bui bent zet dan eens "The Spirit of Radio" op.
Wat een positieve drive heeft deze song toch, moet je horen om te snappen.
Let op het tussenstuk van "Freewill", waar op een gegeven moment gitaar, bas en drums tegelijk soleren en het klinkt nog als een geheel ook (dit is goed te zien op de beste concertregistratie aller tijden de live DVD "Exit Stage Left").

De spannigsopbouw in "Jacob's Ladder" is ongeevenaard.
Mondt uit in een fantastisch nummer met onverwachte wendingen en majestieus einde !
Wat een plaat tot dusver, symfonische rock en toegankelijkheid gaan hier perfect samen.
Geldt ook voor "Entre Nous", wat toegankelijker maar muzikaal een zeer afwisselend nummer.

"Different Strings" laat de luisteraar op adem komen, een akoustisch nummer waarbij Geddy Lee ingetogen zingt.
Daarna in het slotnummer "Natural Science" nog even alles uit de kast.
Alle stemmingen en sferen die al eerder te horen waren zijn hierop weer terug te horen.

Er kan er maar 1 de beste zijn, van begin tot eind perfect dus voor mij het beste Rush album uit hun carierre !
De topper uit hun symfonische periode, waar ik bij "Hemispheres" en "Moving Pictures" nog minieme minpuntjes kan ontdekken daar kan ik ze hier niet aantreffen.

Een wat stuurloze plaat dit.
Aan de ene kant willen ze wat meer inhoud geven aan de songs om de fans uit hun symfo -periode tevreden te stellen en aan de andere kant toch herkenbare compactere nummers maken.

De uitschieter "Time and Motion" bedient de oude Rush fans en had in een jaren-'70 uitvoering op "Hemispheres" niet misstaan.
De eerste 2 songs blijven steken in de goede bedoelingen maar ze houden zich in en durven niet voluit te gaan, met het resultaat kan ik weinig....
Zo ook met "The Color of Right", zwalkend en nergens to the point komend.
"Virtuality" kent een plichtmaige vervelende terugkerende rif en het reffrein word gebracht (instrumentaal en zang) alsof ze er helemaal geen zin in hadden.
De afsluiter "Carve Away the Stone" wordt zo zonder plezier en routineus gebracht dat ik die ook niet meer wil horen.

Daar waar gekozen word voor herkenbare songs zonder af te dwalen in halfslachtige symfo toevoegingen die komen het beste uit de verf.
Zo zijn "Half the World" en"Totem" voor mij songs die helemaal af zijn en lekker weg luisteren.
Een heerlijk on-Rush achtige ruigheid in "Dog Years", met riffs die in een black-metal band niet zouden misstaan het is mijn 2de favoriet van dit album voor me.
Een vergeten pareltje van ze is "Resist", het lijkt wel een leftover van "Permanent Waves", schitterend gitaarwerk van Alex hierop.
Het instrumentale "Limbo" word gered uit de middelmaat door de afwijkende achtergrondzang erg goed gedaan dat.

Ik ben dus bezig om vanaf "Presto" mijn originele Rush CD's te kopieren en de nummers die mij niet bevallen eraf te laten.
De slachting op dit album is pijnlijk, track 1,2,4,8 en 11 hoef ik niet te horen.
Tsja, 5 van 11 songs eraf maar daardoor hoor ik de goede songs ook weer eens wat daardoor draaide ik "Test for Echo" vrijwel nooit.

De 6 songs die ik ga branden zijn voor mij 4 sterren, de rest 2 sterren.
Dus (6x4) + (5x2) / 11 = 3,09 dus afgerond 3 sterren.