Voordat Deep Purple de hardrockband van de vroege jaren '70 werd hadden ze al 3 LP's uitgebracht met een andere zanger en bassist..
De titel van dit album verwijst naar een van de oudst bewaarde manuscripten in het Welsh die vooral gedichten bevat van de Welshe dichter Taliesin die leefde in de 6de eeuw, het manuscript zelf stamt uit de 14de eeuw.
Ik persoonlijk vind het redelijk onderhoudende platen en bij deze zijn vooral de covers interessant doordat ze er een hele eigen interpretatie aan gaven.

De up-tempo opener wordt onsiert door vooral qua sound een afschuwlijke gitaarsolo.
Het instrumentale "Hard Road' klinkt alsof je naar een AM-radio uitzending zit te luisteren waarop ze een demo uitzenden.
IIs trouwens beter bekend als "Wring That Neck", in the States besloot de platenmaatschappij dat het "Hard Road" moest heten, vandaar.

Het origineel van "Kentucky Woman" is geschreven door Neil Diamond en ik vermoed dat het niet zulke toffe keyboard en gitaarsolos bevat.
Zanger Ron Evans is op z'n best in theatrale dynamische stukken wat zich vooral laat horen in "Exposition / We Can Work It Out".
Het is natuurlijk een fantastisch Beatles nummer maar Deep Purple speelt vooraf een bombastisch stuk "Exposition" wat geraffineerd overgaat in "We Can Work it Out".
Het swingt en deze cover is zo geslaagd omdat ze er hun eigen interpretatie aan geven.

The Shield kent een lang instrumentaal stuk met percussie en klinkt lekker relaxt.
Met z'ijn donkere stem klinkt de zanger als een entertainer op een cruise-schip (of zoiets in die context) alhoewel als song "Anthem" het er ook wel naar maakt.
Het klassieke stuk erin smaakt naar meer en dit soort experimenten zouden ze perfectioneren op hun volgende 2 albums.
Geweldig weer, dat dreigende en bombastische intro (zo'n 4,5 minuut) voordat de eerste herkenbare zanglijnen van het wereldnummer "River Deep, Mountain High" worden ingezet.
Het uitbundige arrangement van ruim 10 minuten maakt voor mij deze cover het hoogtepunt van deze plaat.

Mijn CD-versie uit 1996 bevat trouwens een andere hoes, een glas in lood kerkraam en bevat geen extra info naast de songtitels, nogal een low-budget uitgave.
Bevat ook geen bonustracks, toch maar eens gaan voor die mooie geremasterde versie uit 2000.

Ik ben geen echte progressieve rockfan maar dit album kan ik toch wel waarderen.
Dit is zo'n band die heel veel stijlen in zijn muziek propt, en gelukkig voor mij ook vaak aan de (jaren 70) Kansas doet denken.

De openingstrack bevat elementen uit de wereldmuziek, jazz, af en toe speed-metal en Kansas-achtige stukjes.
Afgewisseld met felle zang en lieftallige zang van een zangeres is het een hoogst afwisselend en vermakelijk nummer maar met zoveel elementen erin is het natuurlijk moeilijk om er 1 geheel van te maken.
'Breathe' begint erg Zappa-achtig en gaat spoedig muzikaal weer alle kanten maar waar nu (vrijwel) alleen elementen van rockmuziek in te vinden zijn.
Ook een jazzy stuk erin en veel pratende zang erdoor met gelukkig ook de zangeres weer van de partij.

P.E.S.A.N. is zowaar een echt mooi gezongen song met een hoofdrol voor de zangeres en mooie achtergrondzang.
Akoustisch en gezongen in het Indonesisch wat ik erg geslaagd vind, een wonderschoon mooie song !
In "Verso Kartini -" zitten veel toegangkelijke stukken, mooi instrumentale stukken in het begin en zowaar geregeld dwarsfluit door het hele nummer.
Af en toe lijkt het allemaal te ontsporen maar steeds op tijd hervind men zich.

Dreigende sombere violen, harp-achtige geluiden en wat percussie, veel meer is "Music for 5 Players" niet en vormt een opmaat voor het bijna 20 minuten durende "Anne"
In "Anne" nemen ze wat meer tijd om het nummer op te bouwen en de eerste helft bestaat veelal uit instrumentale stukken.
Later weer verschillende zangstukken, heavy sfeervol jazzy etc het wordt allemaal weer over de luisteraar uitgestort.
Ook elementen van ELP hoor ik erin en heel soms wat Dream Theater.

Met iets meer structuur had ik dit een geweldig album gevonden, maar voor de echte prog liefhebbers is dit volgens mij toch wel een topalbum.

Dit Indonesische 8-tal heeft trouwens nog 1 album eerder uitgebracht in 1999 genaamd "1st", ben ik toch ook wel benieuwd naar.

30 Impact - Misantrope (1982)
Een mooie duistere donkere gitaarsound (en bijpassende zang) op een song die het meer van de sfeer moet hebben, met een rommelige vreemde gitaarsolo met af en toe een valse noot.
Uitstekend geproduceerd door Rave-On Records huisproducer Jac. Hustinx, dat label bracht vooral veelal prima 12" platen op de markt.

31 Black Knight - I'm the One to Blame (demo, 1987)
Voor 1987 klinkt dit al erg achterhaald, dezelfde hakkende riff tot vervelends toe herhaald en ronduit slechte zang. Instrumentaal tussenstuk met tempoversnellingen wel aardig maar kan er verder weinig mee.

32 Warwick - I Want to Live (1983)
Prima melodieuze hardrocksong, commercieel klinkend en het was ook een single die om onbekende redenen nooit is uitgebracht wat tevens het einde van deze band betekende.

33 Savage - Starbreaker (demo, 1982)
Diverse leden hiervan doken later op in Horizon, de song begint nogal standaard met beroerde zang maar het lange solostuk is indrukwekkend doet wat aan Accept denken in hun beste dagen.

34 Aggressor - Profession of Violence (demo, 1982)
Beheerst gespeeld dit lange complexe nummer, enigzins hypnotiserend dat lange instrumentale stuk.
Geweldige afsluiter dit, zit erg veel in !

Gewoon aanschaffen deze box, van mij mogen er wel meer van deze verzamelaars verschijnen.