De transformatie van tienerpopbandje Lazy naar het geweldig hardrockende Earth Ark nam amper 3 jaar in beslag.
Met "Rock Diamond" moest iedereen nog tevreden gehouden worden, de plaat barst van de compromissen en de stijlen.
Grote klasse afgewisseld met onzin, tsja afwisselend is het wel.

De opener klinkt nog onschuldig en vrolijk, "Goodbye My Baby" is serieuzer van toon en klinkt volwassener.
Licht funky en doordacht, latere stergitarist van Loudness Akira Takasaki kan zijn hardrockaspiraties niet inhouden en knalt er 2 pure hardrocksolo's in.
Het poppy "Rock 'N' Roll Party" klinkt als de titel, nietszeggend en volkomen pretentieloos.
Akira zijn solo's houden er de pit in, zijn eigenlijk misplaatst en veel te heavy voor zo'n niemendalletje.
Daarna een rustig en sfeervolle song die door de keyboards wordt gedragen en waarop Akira lekker losjes soleert.
Lekker funky baswerk en swingende drums op track 5, ook dat kunnen ze.

Op Hotel gaat de hele band lekker los, ietwat bombastisch met een instrumentaal tussenstuk en latere sterdrummer van Loudness Munetaka Higuchi laat voor het eerst horen wat hij echt kan.
Krijg je daarna een reaggae-achtige song die qua stijlen alle kanten op zwalkt om daarna de luisteraar te beledigen met een kinderlijk infantiel deuntje en ook nog eens heel liefelijk gezongen.
De gedegen rockballad "We Are Star" is gewoon erg goed alles klopt hierop en die stijl wordt doorgezet op "Prelude" de oorspronkelijke afsluiter van de LP.

Mijn CD-versie bevat 2 bonus-tracks die waarschijnlijk singles geweest waren, althans zo klinken ze.
Weer meer pure pop met wat strijkers toevoegingen, hoorde je wel meer op albums uit die tijd.
Uitstekende bonus ! Beter als enkele songs op het oorspronkelijke album.

Fascinerend gewoon, die ontwikkeling te horen wat uiteindelijk resulteerde in Loudness.

Geloof het of niet, de latere Loudness gitarist Akira Takasaki en drummer Munetaka Higuchi zaten ooit in het Japanse tieneridool bandje Lazy.
Je moet toch ergens beginnen, maar het mooie was dat ze de sound transformeerden van pure pop zoals op dit debuut tot pure hardrock zoals te horen op "Earth Ark" uit 1981 en dat in amper 4 jaar tijd !

Maar zover was het nog niet, eerst krijg je kinderlijke popdeuntjes voorgeschoteld waar Akira toch al opvalt door zijn gitaarsolos.
De brave zang van zanger Hironobu Kageyama is te liefelijk wat het kindergehalte nog doet toenemen.
Wat dat betreft stelt de hoes niet teleur, je hoort wat je ziet.

Maar er zijn uitzonderingen, zo is "Hey! I Love You" een aanstekelijke single.
Je hoort hierop dat de latere Loudness leden toch al behoorlijk kunnen spelen, zo worden de solos met het grootste gemak gespeelt, melodisch kloppen ze helemaal.
Door Akira is "Letter de Kiss" het aanhoren nog wel waard.
Een mooie opbouw in "Hello los Angeles", als song nog het meest geslaagd.
Geldt eigenlijk ook wel voor "Camouflage", al met al steken er 4 songs boven de rest uit en om nou te zeggen dat die echt goed zijn....

Gelukkig is alleen dit debuut echt slecht te noemen, de rest varieerd van redelijk tot zeer goed.
Zou er nog een gek zijn die dit origineel op CD bezit in Nederland naast mij ?

Opnieuw een degelijk album van mijn Japanse hardrockvrienden, stoere spierballenmetal met af en toe een bovengemiddelde uitschieter.
Na de verplichte goede snelle opener wordt de trant gezet met "2012 - End of the Age" welke een mooi melodieus tussenstuk bevat en het matige "Break New Ground".

Muzikaal wat meer de diepte in met "Driving Force" met sterke riffjes van Akira en zowaar wat basgefreak van Masayoshi.
De platgetreden paden worden betreden met "Behind the Scene", slecht is het niet maar dit soort songs hebben we al vaak genoeg gehoort de laatste 10 jaar van ze en dat geldt ook voor "Bang 'Em Dead".
"The Voice of Metal" neemt gas terug en smaakt meteen naar meer, een stuwend hypnotiserend song is het.
Geldt ook voor "Who the Hell Cares" met een wat hoger meezinggehalte maar in ieder geval erg goed en het sluit aan op het uitstekende instrumentale "Spirit from the East".

Het vri.....jblijvende "Memento Mori" begint sterk en lijkt in aanleg nogal flauw maar de virtuoze invulling tilt het naar een hoger nivo.
Dreigende geluiden in het korte instrumentale "Out of the Space"
Bij de eerste Japanse persing zat er een extra CD bij met, jawel 1 song !
Laat ik die nu juist hebben, "Deep-Six the Law" klinkt soms als een jamsessie en laat nou niet echt een blijvende indruk achter.

Typisch een 3,5 sterren plaat, ruim voldoende maar ooit hoop ik dat ze weer wat experimenteler te werk gaan.
Wat dat betreft zou een andere zanger voor de nodige verandering kunnen zorgen, ik denk dat dat de enige oplossing is.....

Wel, in 2006 maakte Loudness al 25 jaar platen en dat werd gevierd met deze release.
Het moet gezegd worden dat het boekje extra mooi was gemaakt (mooi extra dik glimmend papier) en nog een mooie stikker erbij.

Eerlijk gezegd zat ik niet echt meer te wachten op een nieuwe release van ze maar mijn Loudness / Akira collectie moet natuurlijk wel compleet blijven.

Sinds de originele line up weer bijeen was hebben ze blijkbaar afgespreken alleen nog maar zeer heavy albums uit te brengen en ook maar enig experiment te schuwen.

De plaat opent agressief en snel, bij nummer 4 wordt wat gas teruggenomen en het valt me op dat de zang bijna verzuipt in het geweld.
"Damnation" valt op omdat het meteen herkenbaar is en een hoog meezinggehalte heeft (blijft wel heavy).
"The Love of My Life" begint rustig, beetje ballad achtig en zou zo op "Disillusion" kunnen staan..... een mooi nummer !

Het afwisselende "A Moment of Revelation" houd de aandacht vast maar bij "Dynamite" dwalen mijn gedachten alweer snel af.

Gelukkig schud het snelle "Risk Taker" mij wakker, "I Wish" is semi ballad achtig en track 11 is weinig opzienbarend.
De plaat sluit sterk met het rustige "Without You" en al met al is dit een van de betere afwisselendere Loudness releases sinds 2001.

Een groot punt van kritiek vind ik toch wel de zang van Minoru, hij is echt de zwakste schakel en als de produktie ook wat minder heavy was dan hoorde je nog beter dat de nummers redelijk goed in elkaar zaten.

Dit is dus een verzamelaar zoals de echte fan ze graag ziet, dus boordevol met songs die niet op andere reguliere albums staan of in een andere uitvoering (studio of live).
De titel dekt de lading want het zijn inderdaad de vroegste singles keurig chronologisch erop gezet.

De allereerste single "Burning Love / Bad News" kwam zo'n 2 maanden uit voor het 2de album "Devil Soldier".
Die singletracks staan ook niet op het album en dat is maar goed ook, want ze zouden er niet echt tussen passen.
"Burning Love" is een snel nummer waarbij vooral de versnelling op het eind opvalt, erg goed en hard en is ook te vinden op het live album "Live, Loud Alive" uit 1984.
Het B-kantje "Bad News" is weinig opzienbarend te noemen, mid-tempo en enigzins commercieel.

Gelijktijdig met hun 3de album "Law of the Devil's Land" kwam de single "Geraldine / In the Mirror" uit waarbij de A-kant (gelukkig) niet op het album kwam want het is een erg matig commercieel deuntje, de B-kant is wel van grote klasse maar die staat al op het album en diverse live albums.

De single "Road Racer / Shinkiro" bevatten wat mij betreft de beste songs van deze CD en vonden we ook al op hun live album.
Echter in de studio uitvoeringen hoor je nog beter wat een gevarieerde en afwisselende songs het zijn, waarbij de A kant ietwat commercieel is en de B-kant erg stevig is.
Het zijn eigenlijk de laatste songs die ze opnamen in die typische oude Japanse Loudness stijl.


De single "Crazy Night / No Way Out" staat ook gewoon op "Thunder in the East" en duidelijk is de stijlwisseling te horen van de Japanse Loudness naar de Amerikaanse Loudness (zullen we maar zeggen).

Interessanter wordt het nu met de 3 nummers die ooit als E.P werden uitgebracht en waarvan "Odin" in ieder geval werd gebruikt als soundtrack muziek voor de animatiefilm Odin.
Klinkt ook als zijnde een soundtrack, beetje gepolijst en sferisch met gebruik van keyboards .... een mooi nummer !
Het nummer "Gotta Fight" had zo op "Thunder in the East" kunnen staan maar "Flash Out" is een van de weinige instrumentale nummers van Loudness en klinkt erg goed, up-tempo en laat vooral horen hoe goed men de instrumenten beheerst.

Op mijn versie heb ik niet het extra nummer "Eruption" maar is volgens mij ook een instrumentaal nummer.

Deze CD was heel lang niet te krijgen geweest maar is nog niet zo lang geleden opnieuw uitgebracht (met dat extra nummer dan) en is eigenlijk essentieel om te hebben.
Want 9 van de 12 songs staan niet in de versies zoals ze hier op staan op de normale reguliere albums.

Het waren niet de mooiste jaren voor Loudness, zo eind jaren 80.
Ze probeerden al enige jaren wanhopig enigzins de Amerikaanse markt te veroveren en vervreemden steeds meer van hun Europese aanhang.

Misschien lukt het met een EP'tje, zouden ze gedacht hebben....
Als je niet weet wat destijds visueel hair-metal inhield dan moet je de bandfoto op de achterkant van de hoes maar eens kijken dan weet je het precies !

Over naar de muziek, de opener "Jealousy" klinkt lekker commercieel en ligt aardig in het gehoor.
En zowaar wordt het nog echt goed want "Long Distance Love" klinkt als een single uit die tijd en had echt een hit kunnen zijn in the States.
Waar Loudness op de voorgaande 2 albums teveel op 2 gedachten hinkte (heavy nummers commercieel laten klinken voor the USA) daar is de balans nu helemaal doorgeslagen naar radiovriendelijke songs.

En eerlijk gezegd kan ik daar meer mee als half om half, zo kabbelt "Good Things Going" aardig door en jammer dat er dan het up tempo nummer "Die of Hunger" op volgt die op zich wel aardig is maar niet echt past bij de voorgaande songs.

Gelukkig klinkt "Heavier than Hell" niet zoals de titel doet vermoeden maar is gelukkig weer mid- tempo en radiovriendelijk.
Geldt ook voor het afsluitende "Dreamer and Screamer" waar wel een gaaf instrumentaal tussenstuk inzit.

Dit zou voorlopig het laatste Loudness album zijn met de originele zanger, pas na 13 jaar zou hij weer terugkeren.

Een nieuw hoofdstuk in de al 30 jaar durende historie van Loudness, want de nieuwe drummer Masayuki Suzuki dient zich hier aan.
Al vrij snel wordt duidelijk dat dit geen nieuwe Munetaka (RIP) is, want Masayuki zijn speelstijl is relaxter en minder overheersend aanwezig.
Het is een boom van een vent trouwens, zo zag ik tijdens het concert in Dynamo te Eindhoven in de zomer van 2010.
Het dreigende instrumentale “Requiem” dient als opmaat voor het titelnummer, mid-tempo en eindelijk verdringen de instrumenten elkaar eens niet om als luidste gehoord te worden.
Door de overheersende catchy gitaarrif zou “Power of Death” zomaar op “Thunder in the East” kunnen staan, een heerlijk melodieuze song.
Pas echt goed wordt het met het stuwende “Death Machines”, wederom een overheersende gitaarrif die klinkt als een tankbataljon die doordendert.
Het klinkt mede zo geweldig omdat het beheerst en ingehouden gespeeld wordt.

Een volgend hoogtepunt is “Doodlebug”, vol met inventieve breaks en drumwerk en hierop laat de de nieuwe drummer echt horen wat hij in zijn mars heeft.
Het snelle "Rule the World" zal Sir Spamalot zeker bekoren, het valt namelijk in de hakcategorie "Esper, SDI & Speed" wat mij niet zo ligt.
Mooie opvallende basloopjes in het verder weinig opzienbare "Straight Out of Our Soul", het verval zal toch niet doorzetten mag ik hopen ?
Nee hoor, "Where Am I Going?" zou zo op een solo album van Akira kunnen staan want het bevat zo'n mooi clean voortkabbelende gitaar en wordt door hem zelf ook gezongen.
Enigzins hypnotiserend en zeer mooi, zelfs het gedeelte waarin Akira zijn schreeuwstem opzet heeft wel iets.

Naast de meest populaire meisjesnaam in Nederland is "EMMA" ook het 9de nummer van deze CD.
Zij is traag log en nogal heavy, niet echt een aantrekkelijke dame en daarbij ook nogal melig.
Helaas is "NARAKA" het ook niet echt, alsof het ter plekke in de studio in een jam bedacht is.
Tijd voor wat beters heren, het dynamische hakkelende "Doctor from Hell" voldoet daar aan en wordt steeds beter naarmate je het meer hoort.
Zowaar dubbele bassdrums in "Hell Fire", het reffrein klinkt wat als dronkemansgelal en ineens op ruim 3 minuten komt een razendsnel stuk wat het nummer levend houd.

Omdat Loudness gemiddeld maar 1 regulier studio album per 15 maanden uitbrengt gedurende 29 jaar hebben ze besloten om "King of Pain" extra lang te laten durem oftewel ruim een uur !
Dit is het 5de studio album die langer als een uur duurt en dat vergt nogal wat uithoudingsvermogen van de luisteraar.
Het freakerige "#666" is leuk en de afsluiter "Never Comes" is een ballad die nogal slordig en ongeinspireerd wordt uitgevoerd.
Wat mij weer opvalt is dat de stem van Minoru de mindere songs definitief om zeep helpen, en ondanks de nieuwe drummer Loudness niet echt een hele CD weet te overtuigen.
Toch ben ik blij dat de dichtgetimmerde geluidsmuren (hopelijk) definitief tot het verleden horen en ik ben benieuwd naar de opvolger "Eve to Dawn" die beter schijnt te zijn.

En dan komt er ineens een live-plaat uit waarop eigenlijk niemand zat te wachten.
Ruimt 20 jaar na de Mike Vescera periode (2 jaar slechts, 2 studio albums), horen we 5 songs die hij mede componeerde en live-versies van Loudness songs die al vele malen waren verschenen met de originele bezetting.

Opener "Down 'N' Dirty" vind ik Mike z'n beste inbreng, zo'n typische LA glamrock song met voldoende ruimte voor Akira's gesoleer en aanstekelijke koortjes.
"Playin' Games" laat vooral horen dat het met de zang wel goed zit in deze vlotte up-tempo song.
Op "On the Prowl" stond al een overbodige nieuwe studio opname van "In the Mirror", nu dus ook live.
Heb er al zoveel versies van dat ik het niet meer kan horen.
Interessanter is de mooie ballad "Never Again", samen met de opener Mike's finest hour bij Loudness.

De navolgende 4 songs kan elke Loudness fan dromen, en nu dus ook meebleren.
Wat ik ook vind van de songkeuze, ze worden alle prima uitgevoerd laat dat duidelijk zijn.
Met de levenswijsheid "Find a Way" kan ik het eens zijn, zeker in deze uitvoering.
Bij nader inzien blijkt het een heel andere versie te zijn van het goddelijke "To be Demon" van het debuut, das dan wel weer origineel.
Voor "Sleepless Night" geldt hetzelfde verhaal als "In the Mirror", zwaar overbodig dus.
Heerlijke retro, die melodieuze hardrock vlak voordat het grunge-virus uitbrak zat ik zo te denken bij het beluisteren van "Soldier of Fortune".
De studio-track "Slap In the Face" sluit af, een stevige song die lekker in het gehoor ligt.

Dit album is zowaar ook buiten Japan uitgegeven (dus betaalbaar), echter de Japanse uitgave bevat een DVD met deze live en studio opnames:

Love Toys
Take It or Leave It
Never Again
Sleepless Night
Down 'n' Dirty (music video)
In the Mirror (music video)
You Shook Me (music video)

Ben je wel 3x zoveel geld kwijt, ik heb gekozen voor goedkopere uitgave dus geen idee of die DVD de moeite waard is.

Na het bikkelharde studio album "Loudness" uit 1992 en het daarop volgende live album vertrokken drummer van het eerste uur Munetaka Higuchi en bassist Yasushi "Taiji" Sawada en 2 ervaren muzikanten uit de Japanse hardrockscene kwamen daarvoor terug.
Dat waren bassist Naoto Shibata (ex Anthem) en drummer Hirotsugu Homma (ex Flatbacker & Ezo).

Toendertijd was grunge nogal populair en Akira besloot om ook maar eens een grunge-achtige plaat te maken (zie Heavy Metal Hippies).
Ik kan er wel naar luisteren maar de menigen over die koerswijziging zijn verdeeld, maar goed na dat studio album meteen een live album met hoofdzakelijk nummers van dat album (6 stuks).

Track 1 zet meteen al de toon, een traag en slepend nummer die met een Black Sabbath achtige riff begint.
Bedenk daarbij de typische zang van Masaki Yamada erbij en ik geloof dan best dat het niet iedereen zijn ding zal zijn.
"Pray for the Dead" uit 1992 wordt zelfs wat trager gespeeld en lekker lui wordt "Down 'N Dirty" ingezet.
Dat nummer is nog uit de tijd met Mike Vescera maar duurt nu bijna 3 minuten langer !

Dus ook de nummers niet afkomstig van "Heavy Metal Hippies" worden aangepast aan dat tragere grungy sfeertje.
Ik vind het geweldig eigenlijk, het heeft niets meer met de oude Loudness te maken maar dat geeft niet.
Akira laat horen dat hij solistisch in deze stijl ook het een en ander aankan, veelal hoor je langgerekte soloos waaruit blijkt hoe goed Akira wel niet is.
Dit was de tijd dat Loudness nog risico's durfden te nemen en ik waardeer dit ook omdat ze niet doorgingen op deze stijl, gewoon 1 studio en 1 live album in deze stijl opnemen en daarmee klaar.

Track 4 t/m 8 zijn dus van "Heavy Metal Hippies" en in "Eyes of a Child" zit extra veel gefreak wat meer op zijn plaats zou zijn in de jaren 70 als in de jaren 90.
Daardoor wordt het nummer ook extra uitgerekt tot bijna 13 minuten en het doet me veel aan Deep Purple uit de jaren 70 denken.
Het valt zelfs bijna stil en bevat ook nog een drumsolo.

"Howling Rain" kent een lang en dreigend begin, heel mooi als men pas op 3:50 voluit gaat !
"Paralyzed" is up-tempo en een mooie opmaat voor de Deep Purple cover "Speed King", met daarin geheel in stijl het nodige gefreak.

Dat toch nog een oud nummer, het snelle "S.D.I" wat op tamelijk veel live albums staat en ik een nogal overgewaardeerd nummer vindt..
Track nummer 10 is een bonus track en is het nummer "Freedom" wat een gepaste afsluiter is van deze hoogst originele Loudness live album.

Gisteren is bassist Taiji Sawada overleden, hij speelde dus mee op dit geweldige album en is ook te zien op Loudness hun beste beeld live-registratie "Welcome to the Slaughterhouse".
Vandaar dat ik stil wil staan bij 1 van Loudness beste albums.
De nodige details zijn al te lezen van onze man in Belgie en aansluitend hierop ga ik wat dieper op de songs in.

Men begint rustig met het stuwende "Pray for the Dead", Loudness had ook niet kunnen bedenken dat de ritmesectie die hierop meespeelt zo'n kleine 20 jaar later ook tot the dead zouden behoren.
Drummer Munetaka Higuchi was ons een paar jaar geleden al ontvallen.
Versnellinkje erbij met "Slaughter House", vette melodieuze powermetal raast je speakers uit.
Men begint "swingend met "Waking the Dead", wat een geweldige vette sound zetten ze hier toch neer !
Een muur van geluid zonder dat het een brei wordt, heeft gitarist Akira Takasaki prima geproduceerd.
Gaat u er maar goed voor zitten, "Black Widow" behoort tot het beste wat ze ooit hebben opgenomen (bekijk die video).
Dat intro alleen al, melodieuze loodzware riffjes vliegen je om de oren met knap met een mooi rustig tussenstuk.
De drummer steelt de show hierop, elk mogelijk gaatje in de geluidsmuur wordt vakkundig dichtgemept puur genieten dit !

Bijkomen met de mid-tempo "Racing the Wind" met een ouderwets snelle gitaarsolo en het vrij ingetogen "Love Kills" (een powerballad).
Het snelle "Hell Bites" kent op 2:45 een verrassend melodieus tussenstuk en het rustig tokkelende begin van "Eveyone Lies" is slechts schijn en let op die korte virtuoze bassolo van Taiji Sawada.
"Twisted" is het verschil tussen 4,5 en 5 sterren, geen sterke song ondanks het aparte solo-gedeelte (met rap).
De afsluiter "Firestorm" is pure speedmetal met breaks, snel en hard maar heel goed.
Een waardige afsluiter van deze uitstekende Loudness plaat, een betere zouden ze nadien nooit meer maken.
In deze bezetting is nog een live album verschenen nml "Once and for All" uit 1993 en hierop staan 6 songs van dit album.

Hier de bizarre doodsoorzaak van Tajii:

On July 11, 2011, Taiji was arrested for interference with a flight attendant due to an incident on an airplane en route from Japan to Saipan.He faced federal charges in the United States for this. On July 14, Taiji was rushed to an intensive care unit after attempting suicide by hanging himself with a bed sheet in his detention cell,which left him brain dead and on life support. Taiji died on July 17 at 11 a.m., after his fiancée and mother agreed with his doctor to turn off his life support system.


RIP Taiji Sawada (沢田 泰司, July 12, 1966 – July 17, 2011)

Onder de diepzinnige titel "Metal Mad" het zoveelste studio-album van Loudness sinds de originele line-up weer bij elkaar is.
Munetaka Higuchi was voor mij de beste metal drummer ooit, maar al jaren vond ik hem niet meer op zijn plaats bij Loudness.
De 3 albums uit 2001 en 2002 bewezen dat ze nog bestaansrecht hadden, zeer heavy en afwisselende nummers maar daarna een teruggang in kwaliteit maar niet in kwantiteit.
Op "Terror" namen ze nog wat gas terug maar verder een voortgang van die zeer heavy stijl, en het scheen dat dat vooral de verdienste van Munetaka was.

Neemt niet weg dat er natuurlijk goede songs op staan maar een wat relaxtere benadering van de muziek zou ik zeer welkom vinden (zoiets als die periode met zanger Masaki Yamada), maar goed we hebben er het maar mee te doen.
Een muur van geluid in de opener, zonder zang en na 3 minuten het titelnummer die onverwacht vrij traditioneel en melodieus is.
Op het intro en de tragere tussenstukken na is "High Flyer" weinig opzienbarend.
"Spellbound#9" heeft wel een lekkere groove en soms een rap-achtige zang, ook tof de versnelling op het eind !
Het logge "Crimson Paradox" walst je huiskamer in, als een kudde olifanten lekker heavy.

Het thrash-achtige "Black and White" kan mij niet zo bekoren, ik hou niet zo van die haknummers alhoewel ik ze wel eens slechter gehoord hebt (bv SDI of Speed).
Normaal gesproken na een song of 5 a 6 verflauwt mijn aandacht bij de laatste 10 jaar Loudness, maar het intro van "Whatsoever" houd het nog even vast.
Een slepende vibe met melodische tussenstukken, komt op het juiste moment voor mij.

Maar er komen nog 4 songs, en eigenlijk heb ik het punt bereikt dat ik de zang van Minoru Niihara niet meer kan horen.
Het is al geen wereldzanger maar vaak moet hij nogal schreeuwend zingen om boven die heavy muur van geluid uit te komen en dat bewijst "Call of the Reaper".
In het lange afwisselende "Can't Find My Way" is hij ook al de zwakste schakel maar als geheel weet het wel te blijven boeien.
Het zwakke "Gravity" kent nog wel een swingende soepel spelende ritmesectie en is daardoor toch wel weer aardig.
De afsluiter "Transformation" is richtingsloos en zwalkende, hadden ze er beter af kunnen laten.

Een goed album in die heavy stijl, dat moet gezegd worden.
Ik heb het allemaal wel eens eerder gehoord maar nagenoeg de hele CD blijft boeien met als absolute uitblinkers track 2, 4, 5 en 7.

Alsof ze 3 uur in de studio hadden om het hele album op te nemen, zo klinkt Loudness in het eerste nummer. Daarna blijven ze gehaast klinken, als een snelle repetitie voor een concert of zoiets.
De producer maakt een overspannen indruk, gooit er snel wat nu-metal achtige invloeden in met vervormde zang alsof ze moeten bewijzen dat ze helemaal up-to-date en niet achterhaald zijn en willen leven van oude roem. Daarna komen ze wat tot rust alsof ze het opnameschema voor zijn en is er meer ruimte voor muzikale avonturen.
Om te voorkomen dat de luisteraar in slaap valt, razen ze plotseling "What's The Truth?" erdoor heen, dan verrassen ze met "Suicide Doll". Jazzy, speels en heavy tegelijk, Akira speelt constant op een hoog niveau, hoe vreemd de nummers soms ook zijn.
Daarna spelen ze wat meer traditionele metalnummers, desondanks blijft het allemaal erg heavy.
"Inflam" is catchy en klinkt lekker commercieel, een verademing na die wall of sound. Je moet er zin in hebben, maar wat ze spelen is muzikaal van grote klasse.
Het is natuurlijk niet te vergelijken met wat Loudness eerder in deze bezetting heeft gedaan. Hun eerste jaren waren gevuld met inventieve hardrock van hoge kwaliteit en zeer goede nummers en even later hun melodieuze periode. Wat dat betreft is het fijn dat ze zichzelf niet herhalen maar nieuwe wegen durven in te slaan.

Toen ik in 2004 de titel hoorde van de nieuwe Loudness CD "Racing" wist ik dat het een enorme bak met herrie zou zijn.
Het intro heeft wel wat weg van een startende race auto, daarna volgen 2 afschuwlijke up-tempo songs die vol zitten met geforceerde overstuurde zang en herrie-gitaarsolos die kant nog wal raken.
De eerste tekenen van muzikaliteit komen voor in "Believe It Or Not" waarin tenminste nog afwisselende tempo's en herkenbare zanglijnen in voorkomen + rustpunten.
De navolgende 2 songs zijn wederom zeer heavy met verrassende wendingen, best goede songs eigenlijk.
"Live for the Moment" zou een hitsingle kunnen zijn, in vergelijking met het gebodene hiervoor.

Het racemonster stokt zowaar, het tegendraadse "Crazy Samurai" swingt en in "Telomerase" wordt de tijd genomen om een song eens fatsoenlijk uit te bouwen.
Let wel, het is allemaal ontzentend heavy gebracht en Minoru zingt / schreeuwt op het toppunt van zijn kunnen.
Is ook van toepassing op "Tomorrow Is Not Promised" en "Misleading Man" die beidden niet echt kunnen boeien maar dat komt ook doordat je al teveel gehoort hebt.
Wat dat betreft zou je van deze CD nooit alles achter elkaar moeten beluisteren, begin de 2de keer bij "Crazy Samurai" dan begin je tenminste nog met 2 goede songs.
En als je zin hebt in medogenloze herrie begin je bij "Racing" en zet je hem af totdat je er genoeg van hebt.

Iets relaxter van opzet is het stuwende "R. I. P.", en het dynamische "Don't Know Nothing" maar meer dan redelijke songs zijn het niet.
Het snelle punkachtige "Unknown Civilians" besluit in stijl en al met al is het best een redelijk album maar je moet er wel voor in de stemming zijn.
In 2005 werd zowaar "Racing" internationaal uitgebracht door het Duitse Drakkar Records, volledig in het Engels gezongen en een andere songvolgorde.
Daarbij zit als bonus-CD het zelfgecoverde "Rock Shocks" album bij, ook opgenomen in 2004 en die kost je maar 1/3 van de oorspronkelij originele Japanse editie.

Om de een of andere redenen leek het Loudness leuk om wat nummers van hun eerste 5 studio CD's opnieuw op te nemen en op 1 CD te zetten.
De verpakking krijgt van mij in ieder geval al een 5 wat ik heb zelden zo'n mooi uitgewerkte CD verpakking gezien.
Een transparant bedrukt inlegvel voor het mooie boekje en een extra hardkartonnen omhulsel, het is echt een mooi geheel.

Wat meteen opvalt is de lager gestemde gitaar van Akira, het openingsnummer word meer stacato gespeeld als het origineel en klinkt toch wel verrassend anders.
Nummero 2 benaderd toch meer het origineel maar "In the Mirror" wordt lekker snel (en ook weer lager gestemd) gespeeld.

Meezingen met "Crazy Night" natuurlijk, klinkt wat logger en doffer.
Op het eind improviseert Akira wat meer, leuke uitvoering.
Het haknummer "Esper" lijkt wel een punknummer, door de lage zang en het donkere gitaargeluid komt dat.
Even bijkomen met "Like Hell", om daarna weer door te denderen met "Lonely Player".

Een van mijn favorieten "Street Woman" wordt trager gespeelt en Akira speelt wat extra improvisaties door het nummer heen.
"Angel Dust" is niet noemenswaardig anders maar bij "Rock Shock" zitten toch wel andere stukjes en een totaal andere solo.
Eigenlijk vind ik deze uitvoering beter als het origineel.

De navolgende 2 nummers verschillen miniem van het origineel en wat mooi dat ze een van hun beste nummers voor het laatst bewaard hebben.
"Mr. Yesman" is ook wat trager maar nog steeds een fantastisch nummer.

Goede songkeuze, en door de lagere toonsoort toch wel anders als de originelen dus de moeite waard ook al heb je de eerste 5 albums al van ze.