Nadat ik die documentaire over Ozzy (gemaakt door zijn zoon) had gezien was mijn interesse voor Ozzy weer eens gewekt.
Zo heb ik zijn 3 eerste solo albums (die ik nog kon van vroeger) op CD aangeschaft en "Bark at the Moon" is vooral qua productie een vooruitgang en kent (weer) een mooie balans tussen diverse hardrockstijlen.

Mijn favorieten hierop zijn "Centre of Eternity" en "Waiting for Darkness", prachtig opgebouwd en door het nadrukkelijk aanwezige toetsenspel enigzins symfonisch te noemen.
Alleen "Now You See It, Now You Don't" is ondermaats te noemen, komt vooral door het teveel herhaalde refrein welke als een simpel kinderdeuntje klinkt.
Het mainstream "So Tired" vind ik een mooi nummer, en luister eens op het eind van "You're No Different" hoe goed het gitaarspel van Jake E. Lee is !

Verder springt het titelnummer eruit, lekker up-tempo en verveelt nooit wat meestal later wel het geval is bij vlotte goed in het gehoor liggende openers.
Een mooie beschrijving van zichzelf in "Rock & Roll Rebel", samen met "Slow Down" kwalitatief goede hardrocksongs maar weinig opzienbarend.

De bonus-tracks zijn terecht b-kantjes geworden en neem ik niet mee in mijn waardering
Wat een mooi supertrio, die 3 albums in 3 jaar tijd !