De opvolger van Earthshaker's debuut kwam al 9 maanden daarna uit.
Het tempo van platen uitbrengen in Japan lag in die jaren op grofweg 3 albums per 2 jaar met als extra's nog de nodige live albums, EP's etc.

Het openingsnummer overtuigt nog niet echt maar (natuurlijk) "Young Girls" mag er zijn, een up-tempo vrij commercieel nummer met een prettig herkenbaar refrein.
"Shiny Day" neemt weer wat gas terug en het is nu wel duidelijk dat de wat rauwere kant die op het debuut nog te horen was nagenoeg is verdwenen.
Het 4de nummer is een ballad met veel rustige stukken erin waar eigenlijk de zang van Masafumi "Marcy" Nishida het nummer maakt.

"More" is erg goed, weer wat harder en meteen herkenbaar.
"2217" laat alle kenmerken van de band goed horen maar het 7de nummer is een mislukte poging een luchtig snel rock n'roll nummer te maken.

Gelukkig is de afsluiter van grote klasse, beetje bombastisch en met een aardige spanningsopbouw naar het einde waarin gitarist Shinichiro "Shara" Ishihara lekker los kan gaan.

Toch een wat mindere plaat na het hele sterke debuut, maar gelukkig zouden ze dit meer als goed maken op hun derde album "Midnight Flight".

Na 4 studio albums een live album, keurig zoals het hoorde in de jaren 80.
Ietwat pretentieus begint het album met een klassiek intro (ook dat was niet ongewoon in die jaren) wat ze over de PA lieten draaien om vervolgens met het sterke nummer "More" te beginnen.
Het mindere "Kioku No Naka" volgt daarop maar wordt weer goedgemaakt met "Zawameku Tokieto" wat 1 van de klappers is van hun 3de album.

Nummer 4 en 5 zijn ook 2 van hun beste nummers, goede songkeus voor dit live album.
"Yume No Hate O" is het slotnummer van hun debuut, ietwat episch (op het eind) en wat ruiger het verschil is duidelijk te merken met het latere wat commercielere werk.

"The Night We Had" is ronduit zwak, komt maar niet op gang en klinkt ongeinspireerd.
Het hele commerciele "Take My Heart" vind je niet op een regulier studio album want het stond op een EP'tje die ze toen recent hadden uitgebracht.

Gelukkig worden dan 2 knallers gespeeld van het hele sterke "Midnight Flight" waaronder het mischien wel ultieme Earthshaker nummer "Radio Magic".
Men besluit met "Come On" waarin het publiek lekker meezingt, klinkt meer als een openingsnummer maar dat mag de pret niet drukken.

Het verschil met de studio uitvoeringen is niet echt groot maar daar leent de muziek van Earthshaker zich ook niet voor.
Gitarist Shinichiro "Shara" Ishihara klinkt af en toe wat ruiger in zijn spaarzame solos en de zanger Masafumi "Marcy" Nishida zingt net zo helder en zuiver als de studio versies.

Jammer dat er maar 1 song van hun debuut gespeeld wordt maar dat is samen met het spelen van het zwakke "The Night we Had" eigenlijk het enige punt van kritiek.
Gewoon een heel goed live album dus !

Earthshaker koos voor dit album voor een wat simpelere opzet van de songs.
Een ander woord daarvoor is wellicht commercieler, en het moet gezegd worden dat dit album toch wel een fikse stap terug is ten opzichte van het eerdere werk.
Niet dat het echt heel slecht is, daarvoor bezitten ze simpelweg teveel klasse maar het klinkt allemaal wat ongeinspireerd en gemakzuchtig.

Geproduceerd door Mike Porcaro (bassist van Toto) en opgenomen in de Ocean Way studio in the States lijkt het alsof ze het werk gelijktijdig met een vakantie hebben gecombineerd.

De eerste 2 songs zijn nogal nietszeggend, "She Makes Me Feel Good" klinkt dan weer lekker catchy en "Top Secret" heeft een gaaf instrumentaal stukje erin.
De semi ballad "If Tomorrow Comes" klinkt te clichematig maar is op zich wel aardig.

De openingsriff van "Dreams" is sprekend die van Y & T "Don't Stop Running" maar is verder wel een klasse minder.
Track 7 is zo'n typisch kampvuurnummer, unplugged dus en meezingen maar....
Bij vlagen hoor je de oude Eartshaker in "Natural Hearts" maar het gaat nogal moeizaam.
"Fight It Out" ben je al vergeten voordat die afgelopen is en de afsluiter "Your Song" is alleen zang en keyboards met af en toe wat gitaarintermezzo's.

Het lijkt alsof ze expres een wat lossere benadering hadden bij schrijven en opnemen van dit album.
Ach ze hadden al zoveel goeds uitgebracht en ze probeerden iets anders .... en wetende dat het hierna weer bergopwaarts zou gaan maakt mij dat niet uit.
Maakt de rest alleen maar beter !

Na de voorgaande enigzins noodgedwongen koerswijziging van de voorganger simpelweg "Earthshaker" genoemd uit 1992 na een jaar alweer een opvolger in dezelfde soort stijl.

Dus wederom een heldere productie, wat ruigere meer op de voorgrond klinkende gitaren.
Track 1 opent lekker snel, in het Engels en in een iets minder snel tempo volgt "Labyrinth" die wat melodischer is.
Track 3 is ook weer wat trager, nu gewoon mid-tempo en met aardige dynamiek erin.
De keyboards vallen nu eigenlijk nauwlijks meer op alhoewel Toshio Egawa nog gewoon vast bandlid is.

Geen Earthshaker album is compleet zonder ballad (al dan niet met aanstekers), wel "Say Goodbey" behoort tot de categorie met aansteker !
Track 5 is lekker log, slepend en heavy tegelijk.
Voor het eerst hoor je hier ook de keyboards die probeert als een jaren 70 Hammond orgel te klinken.
We gaan weer lekker beuken op "Somebody to Love" waarin zowaar het orgeltje ook te horen is.

Mooie duidelijke zanglijnen in "Real World", weer heavy en melodieus tegelijk.
Het snelle "Such a Fool" klinkt ongeinspireerd en gehaast en "Sweet Emotion" is een melig nummer die meer origineel als echt goed is.

Mooi zeg, zo'n instrumentale gitaarintro-achtig nummer "Cry" die dus overloopt in "Big Break".
Heel mooi samenspel tussen gitaar en zang, het ietwat galmende cleane gitaargeluid hierop vind ik erg mooi.

Ondanks 2 mindere nummers (track 8 & 9) toch een ruime voldoende.
Hierna zou Earthshaker gedurende 8 jaar uit elkaar gaan en pas in 2001 weer bij elkaar komen en een nieuwe CD uitbrengen.
De gitarist Shara zou in die periode deel uitmaken van de superformatie Sly (waarin ook de Loudness drummer en zanger van het eerste uur inzaten) en daarmee 4 albums en een E.P uitbrengen.

Earthshaker bracht niet alleen reguliere albums uit, maar ook diverse singles, mini LP's etc.
Oorspronkelijk was "Shaker's Shakies" een mini LP bestaande uit de eerste 4 nummers en nummer 9.
Men heeft de oorspronkelijke mini LP "Exciting Mini 2" uit 1985 erbij op gezet om tot een volwaardige CD te komen echter niet alle nummers zijn nieuw dus zie ik het meer als een extra rarities CD (of zoiets).

Earthshaker maakte in de studio toch al steeds vaker gebruik van keyboards dus besloot men om Toshio Egawa als volwaardig bandlid in te lijfen, zo is hij ook in de hoesfoto verwerkt.
Hij is al goed te horen op het openingsnummer, in een dienende rol dat wel.
Toch overheerst de gitaar, lekker stevige solos in meteen al vrij herkenbare nummers, geldt ook voor "Kokoro Made Wa".
"Orange Agent" is zowaar een instrumentaal nummer, mooi opgebouwd met smaakvolle keyboardbegeleiding en klinkt een beetje soundtrack achtig

Wat volgt is een mooie rustige versie van Okizarishi Toki (More), dat nummer stond ook al op hun 2de album "Fugutive" uit 1984 maar die oude versie is veel steviger als de uitvoering op "Shaker's Shakies"
Daarna komt dus die oorspronkelijke mini LP "Exciting Mini 2" uit 1985 waarbij vooral "Take My Heart " opvalt, weer zo'n perfect nummer..
Track 7 "Yume No Hate O" was de afsluiter van het debuutalbum en dat nummer hebben ze er in een remix versie erop gezet.
Het klinkt inderdaad wel iets beter maar ik zit niet echt op remix versies te wachten, en volgens mij de meeste mensen niet.

Ook "Wall" stond ook al op het debuut, een heel goed nummer en volgens mij staat dezelfde versie er hier weer op.
Vervolgens een lange live versie van het nummer "Arigato Kimi Ni" die oorspronkelijk op het 4de album "Passion" stond uit 1985.
Te traag en te lang vind ik, typisch iets waar je bij had moeten zijn om dat leuk te vinden.

Toch 5 nieuwe nummers op deze CD, allen van de vertrouwde goede Earthshaker kwaliteit.
De rest konden we al maar de andere uitvoeringen maken het toch wel weer leuk om te hebben ook al voegt dat niet veel toe aan de oorspronkelijke uitvoeringen.

Wat doe ik mezelf aan ?
Ik bedoel hoe moet ik nu nog de zoveelste Earthshaker plaat bespreken zonder in al te veel herhalingen blijven vallen, immers deze is ook in dezelfde stijl gemaakt als zijn voorgangers.
Ik hou me vast aan het feit dat dit het laatste album is in de vertrouwde Earthshaker stijl, hierna kwamen de jaren 90 en Earthshaker werdt wat ruiger maar daarover in de volgende recensies meer.

Toch hoor je hier wat meer jaren 80 elemnten in terug, zo klinkt in het openingsnummer de drums expres erg mechanisch en de keyboards laat voorzichtig wat trance achtige geluidjes horen maar overheersend zijn de warme zang en het gitaargeluid.
Track 1 en 2 lopen mooi in elkaar over, "From Mainstreet" is wat sneller met duidelijk de iets andere drums en keyboardgeluiden erin verwerkt.
Daarna echt 1 van de beste songs van ze, track 3 begint overrompelend met zwaar aangezette keyboards en galloperende drums.
Semi akoustische gitaar en een freakerige bass leiden dit nummer naar fantastische zanglijnen, melodische wendingen en ingetogen solos.
Echt weer zo'n perfect nummer van ze, misschien wel het beste wat ze ooit hebben geschreven !

Na zo'n begin kan je alleen maar wat gas terugnemen, "12 Gatsu" begint acoustisch met zang en komt later wat op gang.
Even bijkomen dus maar het pakkende "Memories and Reality" is weer lekker up-tempo.
"Bayside Moon" zit vol jaren 80 geluidjes, erg leuk trouwens dat jazzy tussenstukje na 2 minuten.

Bombastisch en theatraal zijn woorden die van toepassing zijn op "Criminal", druk ingevuld en echt alles uit de kast in nog geen 4 minuten .... geweldig nummer !
Track 8 is mid tempo en ze nemen wat meer de tijd voor de invulling, weer wat traditioneler maar wel met de drukke jaren 80 geluidjes erin verwerkt.
"End" ga ik niet proberen te beschrijven, ik volsta dat het zo op "Exile on Main Street" had kunnen staan van the Rolling Stones.

Track 10 is de minste van deze plaat, beetje log en de afsluiter is bijna een popnummer die deze plaat niet waardig afsluit.
Wel goed maar nou niet kenmerkend voor het totale gebodene.

Zonder die laatste 2 nummers had ik 5 sterren gegeven, nu 4,5 ster maar wat een geweldig album weer van Earthshaker.
HULDE !

Uli Jon Roth (echte naam Ulrich Roth) was een gitaargod in de jaren 70 bij de Scorpions en na zijn vertrek verworden tot een cultfiguur in de marge.
Vrijwel altijd zal zijn naam verbonden blijven met die fantastische periode van de Scorpions dat hij er deel van uitmaakte en speelt mee op misschien wel het beste live album aller tijden (Tokyo Tapes, uit 1978).
Slechts weinigen hebben solo-platen van hem in bezit, zal verschillende redenen hebben en eigenlijk zag je ze ook nooit in de platenwinkels liggen.

Kleine labels misschien, zijn eeuwige hippie-look etc wie zal het zeggen ?
Kort na zijn vertrek bij de Scorpions richte hij de band Electric Sun op met Clive Edwards op drums (later o.a UFO en Wild Horses)) en bassist Ule Ritgen (later Zeno, Fair Warning en schilder).
Muzikaal gezien is deze eerste Electric Sun plaat dik in orde, ja hij kan niet zingen maar de nadruk ligt op zijn Hendrix-achtige gitaarspel.

Het titelnummer doet me ongewild aan "Polar Nights" denken.
Mooi opzwepend gitaarwerk eromheen, het grote verschil met een Scorpions/Roth song is dat hij hier niet wordt ingedamt dus langer en meer solo-gitaargeweld en een lossere benadering van de songstructuur oftewel minder compact en herkenbaar.
Het psychedelische korte "Lilac" bestaat uit gepraat en gesoleer, vreemd nummer dit.
Mooi intro op "Burning Wheels Turning", wat opvalt is dat de productie warm en ruimtelijk klinkt.
Een hymne-achtig tussenstuk na 3 minuten, bombastisch en mooi overgaand in de song zelf een geweldige track dit !

Veel ruimtelijk accordenwerk op "Japanese Dream" inclusief vaag gepraat erdoorheen, dit soort nummers hadden nooit op een Scorpions album kunnen komen het bewijst dat hij niet voor niets uit die band gestapt is.
"Sundown" is een zwakke compositie maar het gesoleer vergoed veel.
Na het spacey akoustische "Winterdays" begint de zang van Ulrich op "Still So Many Lives Away" te irriteren.
Op zich is het een mooi verhalend nummer maar als ik directeur van zijn platenmaatschappij was dan had ik geeist dat er een echte zanger zijn platen moet zingen anders werd er niets opgenomen !
Ik besluit dan ook een halve ster vanwege die slechte zang van de eindwaardering eraf te halen.
Ruim 10 minuten het titelnummer, bombastisch episch en zweverig klinkt het.
Een beetje jazzy ook en helemaal instrumentaal, liefhebbers van Frank Marino zouden dit zeer waarderen.

De bonusnummers zijn totaal iets anders, is afkomstig van een eenmalig project waarop Ulrich Roth piano-stukken componeerde voor 1 of 2 pianos opgenomen in 1991.
Het is computer gegenereerd en van de 12 stukken die het gehele project omvat (Aquila Suite – 12 Arpeggio Concert Etudes for Solo Piano) staan er 3 songs op.
Op zich best aardig maar dat je er op zit te wachten, nou nee.

Toch een goed album dit, voor het eerst laat Ulrich Roth zich helemaal gaan en de uitstekende ritmesectie voelde dit prima aan, 4 sterren (muzikaal) - 0,5 ster (zang) = 3,5 ster.

Volgens mij had Ulrich Roth geen Uli Jon Roth willen zijn maar Jimmy Hendrix.
Niet alleen zijn gitaarspel verraad dat, maar ook zijn eeuwige hippie-look uiterlijk en andere dingen.
Zo was de eerste Electric Sun plaat opgedragen aan de heilige Jimmy en hij had een soort van relatie met ene Monika Danneman die de vriendin van Jimmy Hendrix was en degene die hem voor het laatst in leven had gezien.
Ulrich Roth componeerde zelfs met Monika enkele Scorpions songs (waaronder "We'll Burn the Sky") en ze mocht de artwork doen van de Electric Sun platen.
Hoe dichterbij kan je bij je idool komen ?
Wel, richt een powertrio op (toen al jaren uit de mode) waarbij je zelf gitaar speelt en zingt en breng platen uit.

Ten opzichte van de eerste plaat is drumer Clive Edwards vervangen door Sidhatta Guatama en het is allemaal wat beter (helderder) geproduceerd.
Probleem is wel dat de afschuwlijke zang van Ulrich nog duidelijker te horen is, eigenlijk weet je niet wat je hoort zo slecht is dat.
In mijn eindwaardering trek ik ook 1 ster eraf door die zang (bij het debuut hield ik het nog op een halve ster aftrek).

De opener klinkt lekker, is up-tempo met heerlijk solo-gitaargeweld erop.
Een stuwende riff in "Indian Dawn" en het klinkt al wat freakeriger zonder dat het teveel wordt.
Wat ritmischer en afwisselende instrumentale stukken erin en een heftig snel eind, geweldig nummer !
Door het gebruik van het wah-wah effect en de manier van gitaarspelen klinkt het alsof je naar een plaat luistert uit het flower-power tijdperk.
Dat hoor je vooral op "I'll Be Loving You Always" met wel hele sterke Jimmy Hendrix invloeden.
Het titelnummer is een snel nummer waar zowaar wat akoustische gitaarpartijen in zijn opgenomen en luistert wel lekker weg.

Vage effecten dmv delay en feedback in het korte "Prelude in Space Minor" en een bombastisch begin van "Just Another Rainbow" waarin de geest van ..... ....... (zelf raden) weer stevig in rondwaard.
Even bijkomen met het rustige "Children of the Sea" om met "Chaplin and I" zo'n halfpratend nummer af te leveren waarin af en toe stevig gesoleerd wordt.
In het begin van "Hiroshima: Enola Gay - Tune of Japan- Attack - Lament " hoor je de Enola Gay opstijgen om naar Hiroshima te vliegen en na 4 minuten volgt een dreigend rustig stuk.
Je voelt als het ware de naderende bom dichterbij komen, de mensen slapen nog en zijn zich niet bewust van de verschrikking die hen wacht.
De bom vat na 6 minuten, destructie en chaos dmv instrumenten die op hol zijn geslagen (je ziet de aanval zo voor je).
Een gitaarsolo die niet weet waar het heen moet, twijfelende begeleiding en stuurloosheid kenmerken de komende paar minuten.
De slachtoffers beseffen niet wat hun overkomen is en zelden heb ik muziek zo treffend een verschrikkelijke situatie horen nabootsen.
Het is muzikaal het hoogtepunt van de plaat en zelfs te vergelijken met de sterkste intrumentale stukken op de Scorpions "Tokyo Tapes" live-plaat.
Deze plaat is opgedragen aan de vermoorde Egyptische president Anwar el-Sadat, een mooi gebaar van Ulrich vind ik zelf.

De bonusnummers zijn weer van dat project waarin Ulrich computer-gegenereerde pianomuziek componeerde (uit 1991) en zijn niet eens zo misplaatst na "Hiroshima", het geeft je wat rust om het een en ander te overdenken.

Mocht je de zang niet al te storend vinden dan is dit een heel goed album, ze gingen er wel voor wars van enige commerciele invloeden en de epic "Hiroshima" is eigenlijk al het kopen hiervan waard.

Lekker obscuur dit.
Een Japanse band die in eigen beheer slechts 1 album uitbracht en in 2008 het alsnog op CD uitkwam op het grote Scotti Bros label.
Weliswaar met een andere hoes (een fantasy-achtige tekening van een stoere krijger die een draak te lijf gaat) maar als low-budget uitgave zonder OBI.

Melodieuze hardrock met een duidelijk aanwezige toetseninbreng in een dienende rol.
Geluidstechnisch een beetje een brei maar dat geeft niet want de songs en uitvoering zijn prima in orde.
Helemaal 1986 dit, keurig volgens de ongeschreven melodieuze hardrockregels uit die tijd.
Solootje hier, rustige tussenstukjes daar af en toe wat uptempo zoals in de opener "Rock Kingdom".
Zanger Yuzo Shimazaki verzuipt een beetje in het geheel, hij zingt ook wat geforceerd maar is wel toonzuiver met af en toe zo'n heerlijk foute uithaal.

"Dead Point" is wat log maar de Earthshaker-achtige solo van gitarist Seiji Yoshimi mag er zijn.
Versnellinkje erbij in "Get It Makin' Time", het klinkt allemaal erg lekker.
Toetsenist Kazuhiro Nakatake laat zich wat meer gelden in "Midnight Angel" wat bij vlagen wat aan Rainbow doet denken, het snelste nummer tot nu toe.
Weer mid-tempo in "Burning Generation" met voldoende afwisseling het peil blijft hoog.

Hoogtepunt is "1999 (From Final Planet)" kent een mooie opbouw en is episch en ietwat bombastisch tegelijk.
Gaat misschien wel 4 sterren worden, wordt steeds beter naarmate ik het meer ga draaien.