Ja, deze plaat is misschien onverwacht heavy (voor Kiss begrippen) maar dat wil bij mij niet meteen zeggen dat het echt goed is.
Ik heb trouwens de USA CD-versie met als hoes een suffe ongeschminkte hoes foto waarop Bruce Kulick te zien is die evenals Ace Frehley geen noot heeft meegespeeld op dit album.
De meeste gitaarpartijen zijn ingespeeld door Vinnie Vincent en wat andere studio muzikanten.
De trackvolgorde is daarop ook anders.

Na de uitstekende opener stelt "Killer" zwaar teleur en live zal "Keep Me Comin'" wel leuk zijn (meezingen etc) maar hier kan ik er weinig mee.
Met als co-writers Adams / Vallance mag je toch meer verwachten als het logge "Rock and Roll Hell" ?

Zoals wel vaker redt Paul Stanley menig Kiss plaat, zo ook bij deze want "Danger" evenaart het nivo van de opener en "I Love It Loud" is natuurlijk 1 van de beste Kiss singles ooit.
De powerballad "I Still Love You" is van grote klasse, jammer dat het ego van Gene de boel verpest want natuurlijk moet hij op deze plaat toch echt 4 songs afgeleverd hebben.
"Saint and Sinner" is ronduit zwak en het afsluitende"War Machine" gelukkig iets beter.

Eigenlijk een middelmatig Kiss album, jammer had veel meer in gezeten.

Ik heb die oude Kiss albums altijd vermeden omdat ik de live versies superieur vond klinken.
Ben nu de schade aan het inhalen en zo hoor ik ook wat songs die "Alive!" nooit gehaald hebben en dat is wel zo leuk.
"Got to Choose" en vooral "Parasite" die een ritmisch te gekke gitaarriff heeft vond ik altijd tot de betere songs van "Alive!" horen.
Ze vallen me in de studio uitvoering niet tegen, zo zonder gejuich en vette live-sound blijkt maar eens te meer dat ze tot de hoogtepunten van het oude Kissm ouvre horen.
"Going Blind" kon ik al unplugged maar vind de studio-versie nog beter.
Staat nogal ver af van de Kiss stijl is nml een bluesachtige ballad kan misschien verklaard worden doordat ene Stephen Coronel dit nummer schreef samen met Gene Simmons toen ze nog samen in Wicked Lester zaten (een pre-Kiss band).

Ook live heb ik "Hotter Than Hell" en "Let Me Go, Rock 'N' Roll" nooit ene zak aangevonden en nu ook niet.
Wat ze ooit in het titelnummer zagen is mij een compleet raadsel, en ik ben nooit zo'n fan van snelle songs die weinig om het lijf hebben en eigenlijk vooral dienen om gitaarsolos af te leveren.

"All the Way" en "Mainline" zijn gewoon degelijke goede rocksongs die terecht de live albums niet gehaald hebben omdat ze nogal verbleken bij het geweldige "Watchin' You" bijvoorbeeld.
Laatstgenoemde bevat lekker veel breaks met dito tempowisselingen en klinkt afwisselend zonder dat de herkenbare groove verdwijnt.
Wist ik veel dat "Comin' Home" origineel hierop staat !
Ik kon 'm natuurlijk al van die "MTV Unplugged" CD en is hierop ook een uitschieter.

"Strange Ways" zou eigenlijk door Ozzy ingezongen moeten zijn dan was het een te gek Black Sabbath nummer geweest.
Vocaal kan Kiss niets hiermee, zowel de leadzang van Peter Criss alswel de achtergrondzang zijn volkomen misplaatst.
Die eindsolo van Ace is op zich goed maar die hakkelende solostijl van Tony Iommi zou er ook beter op klinken.
Wat allemaal zou heeft natuurlijk weinig zin om te vermelden ik doe het alleen om aan te geven wat voor stijl die song heeft, wel een aparte Kiss song zo.

Ik rond naar boven af 4 sterren omdat de uitschieters de mindere songs ruimschoots compenseren.

Wel, ik heb de opnames van dit album bemachtigd dus daar gaan we bij waarschijnlijk de enigste Nederlandstalige recensie hiervan.

Je hebt zeldzaam, nog zeldzamer en onvindbaar.
Dit album is nagenoeg onvindbaar, ja soms staat die te koop aangeboden op ebay voor een hoog bedrag en de reden is dat er maar 560 exemplaren van geperst zijn en er nooit opnieuw is uitgebracht.
Alleen op LP dus en nooit officieel op CD uitgebracht, op zich vreemd want Krokus werdt in de jaren 80 redelijk bekend in Europa (in hardrockkringen dan) en heeft zelf in the States de hitparades gehaald.
Meestal wordt oud werk dan opnieuw uitgebracht maar is bij deze nooit gebeurd en dat is jammer want het is een alleraardigst debuut van Krokus.

Verwacht geen hardrock waarmee ze later bekend werden maar stel je in op een progressief-achtige rockplaat.
Van de gitarist Hansi Droz en bassist Remo Spadino is later nooit meer iets vernomen, ze verlieten Krokus na dit album.
De overige leden Chris von Rohr (toen nog op drums) en Tommy Kiefer (zang en gitaar R.I.P) maakten later wel de glorietijd van de band mee.
Hieronder per song mijn bevindingen:

1. Niet al te hoopgevend begin, nogal een vrijblijvend rockdeuntje en beroerd gezongen.
Geeft niet, de zang is in een soort van pratende vorm en er wordt niet al te veel gezongen.
2. Tof basstukje aan het begin, relaxte gitaar en drums vallen in en een gospelzang-achtig koortje.
Mooi gitaarwerk en afwisselende stukjes in dit Vitesse-achtige instrumentaaltje, besluit met een drumsolo.
3. Mooi rustig begin en een tempo versnelling overgaand in een instrumentaal stuk.
Sterk gitaarwerk op het eind.
Sluit je ogen en je waant je ook in 1976, sfeervol !
4. Bijna jazzrock-achtig, instrumentaal en heel goed.

5. Countryrock meets hardrock.
6. Kort pianodeuntje.
7. Wederom sterk gitaarwerk in de 2de helft van het nummer.
8. Jazzy begeleiding met conga's en een pratende Tommy Kiefer.
De felle gitaarsolos maken het nummer af.
9, Bombastisch begin in weer een instrumentaaltje.
Dromerig en wat teveel gepiel wat nergens heengaat, krijgt op het eind wat meer structuur en besluit goed.
10. Waar Angela Part 1. stopt gaat deze hierop verder.
11. Net als het begin een niet al te sterk einde.

Leuk om te horen hoe Krokus begon, nog vrij van commerciele invloeden.
Ik hoop toch dat het ooit officieel op CD word uitgebracht, niet wereldschokkend maar wel leuk.

Nog nooit officieel op CD verschenen, dit derde album van het Zwitserse Krokus.
Alsof ze nooit meer een cent in dit album willen steken, was toendertijd wel anders want hij verscheen inderdaad in 5 verschillende hoezen.
Ik heb de versie van die grauwe foto van een fabriek (genaamd "Pay it in Metal).

Muzikaal gezien een allegaartje, de pure hardrock kwam pas met de komst van zanger Marc Storage op het volgende album "Metal Rendez-Vous"
De opener "Killer' is wel heel goed, staat als een huis en zanger Chris von Rohr (werd later bassist) vind ik best goed zingen.
Heeft een vrij heldere stem en het refrein ( I Kill You Tonight....) blijft hangen.
Het navolgende "Werewolf" heeft een lekkere drive, met ruimte voor gesoleer en komt een beetje jamsessie-achtig over maar toch wel een goed nummer.
Daarna wordt de goede sfeer verpest door het stuitend simpele "Rock Ladies", jammer want de song bevat wel goede gitaarsolos.

Het mooie rustige "Bad Love" werkt toe naar een heftig einde, mooi samenspel van gitaar en samenzang.
Daarna gaat het goed mis, track 5 (niets aan de hand bluesdeuntje) track 6 (glamrock-achtig) en track 6 (kortne snelle rocker) zijn niet aan mij besteed.

Mocht je de plaat na het 6de nummer nog niet hebben uitgezet dan hoor je een akoustisch deuntje "Suzie", niet bijzonder wel weer een verademing.
Daarna het nietszeggende stevige "Pay It" en het redelijke up-tempo "Bye Bye Baby", tenminste een goede afsluiter.

.

Was het debuutalbum nog een alleraardigst progressief rockplaatje, de opvolger verkent andere (rock)terreinen.
Komt misschien ook wel doordat er een gitarist en bassist waren vervangen en het commerciele succes van het debuut nul was.

Ook lie men leden van een andere band (Montezuma) meespelen op veel nummers, maar het mag niet baten want dit is best wel een matige plaat geworden.

De opener "Highway Song" is een melodieus goed hardrocknummer met samenzang.
Het titelnummer is een snelle rocker en "Festival" pure easy listening met een mooie gitaarsolo.
Tot nu toe redelijk goed maar daarna volgt er een uiterst slap reggae deuntje en een zeurderig hardrock nummer.

Een heavy blues op "Lonesome Rider", daarna een niets aan de hand deuntje (verplicht skippen) en aub nog een keer skippen (slow blues).
Tik eigenlijk meteen maar door naar de afsluiter (track 9 is een uiterst simpel deuntje).
De afsluiter mag er zijn, een relaxte rocksong eindelijk weer eens bezieling en gevoel te horen !

Tsja, 3 echt goede songs (1,3 en 10) en 2 redelijke (2 en 6) en de rest gewoon slecht.
Geef hem 2 sterren en toch ben ik blij dat ik hem origineel op CD heb.
Toen ik begin jaren 80 Krokus ontdekte (vanaf het 3de album) wist ik van het bestaan van de eerste 2 albums maar kon er nooit aan komen want toen waren ze al niet meer te krijgen.
Heb me voorgenomen om ze ooit eens in mijn bezit te hebben en dat is me bij deze dus gelukt.