U2 had altijd mindere songs op hun albums, zo vond ik bv plaatkant 2 van "the Unforgateble Fire" ontzettend zwak.
Mede daardoor kom ik bij U2 op 1 uitzondering na ("Achtung Baby") nooit hoger als 4 sterren.
Hier is inderdaad "Get on Your Boots" te stupide voor woorden maar dat duurt maar 3:23 minuten.
Voor de gehele CD geldt dat Bono zijn stem teveel op de voorgrond gemixt is, vooral het openingsnummer wat ik al niet echt geweldig vind wordt hierdoor verpest.
"Magnificent" toont de passie en bezieling waarmee ze groot zijn geworden maar het kan beter.
"Moment of Surrender" is op zich aardig maar meer ook niet, echt een b-kant ofzo maar hier niet echt op zijn plaats.

Echter vanaf "Unknown Caller" vind ik het genieten, mooie intro's sterke songs en afwisselend.
Een klassieker vind ik "I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight", zo mooi !
"Stand Up Comedy" had op "Achtung Baby" niet misstaan maar is wat overgeproduceerd, wat dat betreft snap ik de kritiek daarop wel maar echt sterke songs kunnen dat hebben.
Een vreemd begin van "Fez - Being Born" maar wat geeft dat als je zo wordt meegozgen in dat mooie sferische klanktapijt ?

Het rustige "White as Snow" is een mooi rustpunt voor het geweldige "Breathe", lekker bombastisch begin en groots.
Nogal nietszeggende afsluiter trouwens maar op elk album van ze komen dat soort songs voor.
Nog net geen 4 sterren maar dat kan nog komen, zeker de helft van de songs zijn zeer sterk.

Mocht je meer live-opnames willen hebben van UFO (Schenker periode) met songs die niet op "Strangers in the Night" staan dan is deze beslist de moeite waard.
O.K, de helft dubbelt dan met die beroemde live-plaat maar de andere helft had je live nog niet.
Afkomstig uit 4 opnamesessies in de periode 1974-1977, te weten 2 BBC-sessies en 2 live concerten.

De eerste 3 songs zijn van een radio-opname in oktober 1974 en door het hoge improvisatiegehalte zijn andere versies van "Rock Bottom" altijd de moeite waard.
De eerste helft van "Time on My Hands" is zeer rustig, maar de rest is een gitaarsolo waarin Michael bewijst dat hij al op zeer jonge leeftijd (hij was destijds 19 jaar) de beste hardrockgitarist van zijn tijd was.
Het terechte B-kantje "Give Her the Gun" is een Status Quo-achtig deuntje met een tempoversnelling en met Michael in de hoofdrol.

Ter promotie van de destijds verschenen LP "Light's Out" 3 songs daarvan opgenomen bij de bekende DJ John Peel in juni 1977.
Ik blijf "het simpele Too Hot to Handle" zwak vinden maar het snelle "Lights Out" doed je weer opleven.
Echt schitterend is "Try Me", een gevoelige ballad met mooi samenspel van keyboards en gitaar.

Met publiek nu de oudste opnames uit juni 1974, "Oh My" doet weer denken aan Status Quo waarin Michael naar believen alle kanten op soleert.
Willie Dixon schreef "Built for Comfort ", erg vreemd om UFO een echt bluesnummer te horen spelen en het kan mij niet boeien.
Het dromerige "Space Child" is geweldig, rustig opgebouwd en dit soort nummers zouden ze later niet meer schrijven helaas.
Wat moet het toch mooi zijn voor iemand die voor het eerst "Doctor Doctor" hoort !

Geen verassingen meer bij de laatste live-sessie uit 1975, of het moet zijn dat toetsenist Danny Petronel hierop meespeelt en je af en toe nogal geforceerde toetsenpartijen hoort.
Vooral de drummer levert een topprestatie op "Let It Roll" en juist "Mother Mary" kan een extra slaggitarist gebruiken (wat toetsenist / gitarist Paul Raymond later wel kon).
Het dynamische "Out in the Street" kan ik altijd horen, bij "Shoot Shoot" heb ik dat minder is echt een typische live-afsluiter.

Essentieel voor de ware UFO fan, deze CD maar moeilijk te verkrijgen.

In 1992 leidde UFO alweer een jaar of 5 een marginaal bestaan.
De tijd van de grote labels was voorbij en meer dan ooit teerde men op de roem die vooral in de jaren ’70 tot stand gekomen was.
Men toog naar Japan waar elke grote hardrockband uit vervlogen tijden groter is dan in de rest van de wereld en nam daar een live CD op.
Dit trouwens ter promotie van hun pas verschenen uitstekende melodieuze studio album “High Stakes and Dangerous Men”, waarvan 5 songs ook hierop zijn verschenen.
En zo hoort het ook, liever dat (tracks 1,2,4,6 & 7) als oude meuk alhoewel als je erbij bent wel weer leuk is om iets echt herkenbaars te horen.

De toenmalige gitarist Laurence Archer doet zijn best op de oude Schenker songs, als hij het technisch niet meer redt (meestal op het einde van de solo) dan geeft hij zijn eigen draai eraan en dat geeft niet.
Helaas kiest men vooral voor de doodgespeelde oude UFO songs, echter “Cherry” en “C'mon Everybody” zijn een positieve uitzondering hierop.
Je moet maar durfen als gitarist, “Rock Bottom” naspelen en of je wilt of niet elke afwijking van het origineel valt op jammer dat men er niet onbevooroordeelt naar kan luisteren.
Ik prefereer de nieuwere songs, waarbij “She's the One” en “One of Those Nights” de uitschieters zijn.

Te horen is dat men speelde in een niet al te grote zaal (club Citta in Tokyo), en de opnames zijn van een uitstekende kwaliteit.
Eigenlijk alleen interressant voor de die-hard UFO fan (zoals ik), heb hem trouwens als dubbel uitgave met het veel mindere “Live in Texas” (met gitarist Paul Chapman, bootleg kwaliteit).

De destijds 19 jarige tiener Michael Schenker maakt hier zijn debuut bij UFO, weg met die vage space-rock en voor het eerst volwassen klinkende (hard)rock songs met natuurlijk spetterend gitaarwerk von der Meister selbst.
Vergeet niet het is 1974 en het is niet zo dat dit je speakers echt uitknalt, de productie klinkt nogal basic en droog wat op zich niet erg is.

Sommige songs stellen niet zoveel voor maar Michael Schenker tilt het met zijn gitaarspel naar een hoger plan wat de opener meteen al laat horen (geldt ook voor "Time on My Hands").
Een mooi veelal akoustische song "Crystal Light", in de hardrock kon toen meer als nu en je hoort het schitterende resultaat.
De sudio versie van de UFO klassieker "Doctor Doctor" doet vrijwel niet onder voor de beroemde live versie wat ook geldt voor "Rock Bottom"
Een rustig kabbelend begin van "Space Child" wat de opmaat vormt voor bijna een sfeervolle 2 minuten durende gitaarsolo.

Let wel, dit is totaal anders als die beroemde live-plaat "Strangers in the Night" wat die bevat vrijwel geen rustig werk wat dat betreft hoor je hier veelal een totaal andere kant van UFO.

De gitaarrif op "Oh My" zou zo van Status Quo kunnen zijn maar het hele nummer door klasse solos van Michael die hier echt het verschil maakt tussen een gewoon rockbandje of een klasse hardrockband.
Echter ook hij kan "Build for Comfort" niet redden, een suffe blues-cover.
Wel heel mooi is het instrumentale "Lipstick Traces" en mijn favoriet het gevoelige dromerige "Queen of the Deep" waar ik gelukkig ook een live versie van heb.

Een hoeksteen van de melodieuze hardrock deze plaat, er kwamen 5 hele mooie jaren aan !

Hardrock kreeg zijn gestalte met de debuutreleases van Uriah Heep, Black Sabbath, Led Zeppelin en met alweer het 5de album van Deep Purple (In Rock).
Allemaal uitgebracht in een periode van 1,5 jaar en bovengenoemde bands zouden vooral in de jaren '70 zeer groot worden.
Nogal onderschat vind ik Uriah Heep, natuurlijk waren ze een grote band maar waar de mythische status van de andere bands onaangetast is gebleven daar is UH verworden tot een gewoon bandje waarnaar ook nooit gerefereerd wordt als een van de pioniers van de (progressieve) hardrock.
Misschien omdat ze altijd maar zijn doorgegaan, permanent op tournee waren en de vele releases door alle jaren heen die uiteindelijk alleen maar door de die-hard fans gekocht werden.

De belangrijkste songwriter Ken Hensley deed hierop nog maar ten dele mee en had niets geschreven wat misschien het wisselvallige nivo van de songs verklaart maar hun debuut is al met al onderhoudend genoeg voor een ruime voldoende.
Niet al te subtiel wordt het intro van "Gypsy" ingezet en zet even door na die eerste verschrikkelijke zin "I was only seventeen, I fell in love with a gypsy queen" want de pakkende gitaarrif en hoge samenzang hierin zorgen voor de allereerste UH klassieker die volgens mij nu nog live gespeeld wordt.
Geen keyboards te horen op het wederom gitaarrif georienteerde "Walking in Your Shadow" met een hoofdrol voor gitarist Mick Box die hierin een van zijn eerste kakrakteristieke wah-wah solos laat horen.
Vreemd maar waar, het navolgende "Come Away Melinda" is een cover en werd in hetzelfde jaar (1970) ook door UFO op hun gelijknamige debuutplaat gezet (die verder vol staat met verschrikkelijke space-rock).
Het origineel ken ik niet maar is voor het eerst op de plaat gezet door de folkband The Weavers in 1963, en ergens als compositie het meest geslaagd van dit album.
Het is een hele mooie ballad, volgens mij met mellotron (die klinkt als een orkest) en ingetogen zang maar evenals "Lucy Blues" is het zo anders als de UH stijl die je verwacht dat je er niet echt op zit te wachten.
Ja, dat bluesnummer is ook zo afwijkend dat op de Amerikaanse versie men het eraf heeft gelaten (en "Bird of Prey" daarvoor in de plaats heeft gezet) en wat opvalt is dat op het einde na je helemaal geen gitaar erin hoort.

Grappig, de recensist van The Rolling stone verklaart dit "If this group makes it I'll have to commit suicide. From the first note you know you don't want to hear any more" bij de bespreking van dit debuut.
Als het goed is zou die dus al een kleine 40 jaar dood moeten zijn .....

De nogal technisch beperke bassist Paul Newton heeft tenminste 1 ijzersterk nummer geschreven, zo is "Real Turned On" met zijn ijzersterke zanglijnen en bombastisch begin het hoogtepunt van de vroegere kant 2 van de LP.
Daarbij valt de niets aan de hand bluesrock van "Real Turned On" nogal tegen maar het Black Sabbath-achtige "I'll Keep on Trying" is erg geslaagd.
Ook al is de hoge heldere zang van Byron het tegenovergestelde van de grafstem van Ozzie die dit nummer ook zo zou kunnen inzingen, instrumentaal bedient men zich van logge early BS-riffs (hun debuut kwam een paar maanden eerder uit).
Jazzy invloeden in de afsluiter "Wake Up (Set Your Sights)", het rustige 2de gedeelte lijkt wel een totaal ander nummer maar door de afwisseling en tempowisselingen inderdaad zeer interessant !

Van de bonus tracks zijn de BBC sessie uitvoeringen van "Dreammare" en "Gypsy" lekker fel en hoor je een jonge gretige UH erg gedreven spelen.
Het nummer "Born In A Trunk" staat er in 2 versies op en stamt nog uit de Spice tijd, die de voorloper was van UH en het klinkt als een b-kantje.
Op de zoveelste andere versie van "Gypsy" zit ik eigenlijk niet te wachten evenals die van "Come Away Melinda".
Rest nog de US album version van "Bird of Prey" een ijzersterk nummer en een andere versie van "Wake Up (Set Your Sights).

De karakteristieke voege UH stijl is hierop al volop aanwezig maar zou nog geperfectioneerd worden, de releases hierna zouden qua nivo een stijgende lijn bevatten tot hun ultieme meesterwerk "Demons and Wizards".

Met het vertrek van Ken Hensley verdween voor mij de ziel van Uriah Heep.
Het is een waardig afscheid geworden, voor de laatste keer genieten van de arrangementen van het belangrijkste bandlid.
Ik heb nog een stokoude CD-versie zonder extra songs, vrijwel geen zwakke nummers op te ontdekken alhoewel de single "Carry On" wat ondermaats is.

De zanger John Sloman haalt het maximale uit zijn stem, zijn overdreven Glenn Hughes-achtige zang zal niet iedereen bekoren maar ik mag het wel
Hoogtepunten zijn het funky "Imagination", let op het fantastische baswerk van Trevor Bolder en de versnelling in het dromerige "Out on the Street".
Gitarist Mick Box valt vooral op met uitstekende solos in de opener "No Return" en met een slepende melodische gitaarlijn in "Fools".

Het lichtvoetige "Won't Have to Wait Too Long" is wederom funky waar John Sloman zich helaas teveel laat gaan en op de single na zijn eigenlijk alle songs superafwisselend en inventief.
Het catchy "Feelings" zou een betere single geweest zijn, en de afsluiter "It Ain't Easy" is een mooie ballad geheel geschreven door Trevor Bolder.
Ik vind het juist een heel geinspireerde plaat, er is nog ruimte voor avontuur en muzikaliteit en heb nooit begrepen dat het als een van de minste werdt gezien.

Luister er nog maar eens naar en laat het rustig op je inwerken, met "Demons and Wizards" en "Innocent Victim" de meest evenwichtige Uriah Heep plaat.

Nieuwkomer en superbassist John Wetton schreef niet mee aan de songs en weer leverde Uriah Heep een zeer wisselvallige plaat af, echter de mindere nummers hierop zijn niet zo slecht als die op "Wonderworld".

Meteen maar met het hoogtepunt beginnen, "Return to Fantasy" is de laatste klassieker in de oude Uriah Heep stijl.
Gierende keyboards, een lekkere drive en mooie melodielijnen maken dit tot een geweldig nummer.
Het epische "Beautiful Dream" doet er nauwlijks voor onder, wat een geweldige vocale presatie van David Byron op het eind van dat nummer !
Een ander hoogtepunt is het instrumentale tussenstuk van "Devil's Daughter", complex en jazzy wat de drummer Lee Kerslake eigenlijk niet aankan.
Ook zeer goed is het ingetogen "A Year Or a Day", echter de rest is beduidend minder.

"Shady Lady" is opgebouwd rond een Status Quo-achtige riff met een bluesy gitaarsolo van Mick Box, op zich nog wel redelijk.
Het getoeter en de koortjes op "Prima Donna" maken me nerveus, klinkt mij te vrolijk.
Aangezien ik niet van echte bluesmuziek hou kan ik ook niets met "Your Turn to Remember", "Showdown" zit vol met goede ideeen maar is te gehaast uitgewerkt.
De ballad "Why Did You Go" is qua kitsch op het randje.

Wat zal vroeger kant 2 van de LP minder vaak gedraaid zijn dan kant 1, vermoed ik.

De B-kantjes "Shout It Out" en "The Time Wil Come" klinken ook zo, en van de demo-versies vind ik "Prima Donna" beter als het origineel.
Hierna mogen David Byron en John Wetton nog 1x schitteren op het zwaar onderschatte en betere "High and Mighty".

Ben niet zo kapot van deze, begint wel erg sterk met "Sunrise" de sfeer en magie van Demons and Wizards is meteen te pakken. Wel die sfeer wordt meteen de nek omgedraaid met "Spider Woman" een song die elk lokaal kroegbandje uit z'n mouw kan schudden.
Met "Blind Eye" in de herkansing, veelal akoustisch met Thin Lizzy-achtig gitaarwerk erin. Prima song maar we hebben nu al 3 totaal verschillende songs achter elkaar wat erg fragmentarisch overkomt.

"Echoes in the Dark" begint oheilspellend en dreigend, mooi uitgewerkt verder maar had beter tot uiting gekomen als het tussen songs had gezeten in datzelfde soort sfeertje.
Want hierna komt "Rain", piano en zang erg mooi op zich maar weer een totaal andere setting deze song.
"Sweet Lorraine" kabbelt maar een beetje ongeinspireerd door, en irriteert mij nogal door het overdreven keyboardgeluid dat wil zeggen 2 noten keihard ingemixt te vaak en niet al te subtiel.

Het ingetogen "Tales" is dan wel weer erg mooi gedaan en matcht mooi met het titelnummer wat tot de hoogtepunten van Uriah Heep gerekend kan worden.
Wat was Gary Thain toch een fantastische bassist, vooral goed te horen in de titelsong.

Ik tik deze recensie terwijl ik 'm beluister. begon met dat ik er niet zo kapot van ben maar valt zo op het eind toch wel mee.
Begin en eind geweldig, 2 flutsongs en de rest gewoon wel O.K. Zit 'm vooral in het fragmentarische karakter van dit album. Had 'm daarom nooit op CD aangeschaft, heb wel de LP maar die liggen al tientallen jaren op zolder te verstoffen. Lang leve Spotify, elk album verdient een 2de kans!

Amper 10 maanden na "Sweet Freedom" wordt "Wonderworld" op de markt gegooid.
Hun 7de studio album in 4 jaar tijd, kwantiteit ipv kwaliteit en dat is voor het eerst echt goed te merken.
De strijd om de macht tussen David Byron en Ken Hensley doet ook al geen goed zo valt te lezen in het boekje en de verslavingen van tenminste 3 bandleden beginnen ook hun tol te eisen.

Gelukkig begint de plaat met het machtig mooie titelnummer en het gedreven afwisselende "Suicidal Man".
Helaas qua nivo een vrije val met een stuitend simpele ritmesectie in "The Shadow and the Wind" met veel Lalala gezang, een aanfluiting dit.
Wat volgt is het snelle rock 'n' roll achtige "So Tired" een nogal nietszeggend 13 in een dozijn nummer.
Een zwaar aangezette ballad, heel mooi en wat jammer dat "The Easy Road" zo kort duurt.

Weer snelle rock 'n' roll in "Something Or Nothing", je mist er niets aan.
Gelukkig volgt het aparte "I Won't Mind" waarin gitarist Mick Box zich eens lekker mag uitleven.
Hij soleert zo'n beetje het gehele nummer door, het feit dat het geen topgitarist is stoort niet want in al zijn beperkingen haalt hij het maximale uit zichzelf.
De muziek in "We Got We" is al net zo vreemd als de songtitel, verschillende stukjes achter elkaar geplakt zonder samenhang zo klinkt het.
"Dreams" lijkt meer op een voordracht met muzikale begeleiding en bevat nogal irritante keyboard geluidjes en een instrumentaal eind wat als een nachtkaars uitgaat.

Vooral dit album is een voorbeeld dat niet alles uit de David Byron jaren goed was, ik vindt het hun minste uit die periode.
Van de bonustracks is het ingetogen akoustische "Stones Trow" zowaar wel aardig en de live- versie van "I Won't Mind".

Dit zou de laatste LP zijn waarop bassist Gary Thain te horen was.
Kort na het verschijnen hiervan werd hij uit de groep gezet vanwege het niet meer functioneren door zijn heroineverslaving en overleed eind 1975 aan een overdosis.