Ex Santana leden Gregg Rolie (keyboards, zang) en Neal Schon (gitaar) in een band die later echt succes zouden krijgen met sterzanger Steve Perry maar voordat het zover was eerst 3 albums zonder Steve maar met veel instrumentaal uitgesponnen stukken.
De zang was bijzaak en Gregg deed dat redelijk omdat het accent toch op de gitaristische kwaliteiten van Neal lag.

Dromerige space-rock in de opener "Of a Lifetime" met gitaarsolos die klinken als een ruige David Gilmour op dubbele snelheid, kan dus niet slecht zijn dacht ik zo.
Even bijkomen met "In the Morning Day" om na 2 minuten freakerige instrumentale krachtpatserij te horen (keyboard en gitaarsolos).
Geen zang op "Kohoutek" maar wel veel dreiging, bombast en jazzrock.
Wat een egotripperij ij die solos, en wat een te gek nummer !

Daarbij steekt "To Play Some Music" wat vreemd af, op het relatief korte solo-stuk na een vrij gewoon nummer en nogal zwak.
Op dit debuut speelt ook nog een andere gitarist mee nml George Tickner (hierna verliet hij de band) en van zijn hand is het instrumentale "Topaz" waarbij weer alle remmen losgaan met relatief lange rustige stukken erin.
Daarna begint bij mij wat gesoleer-moeheid op te treden, ik had hierna graag 2 echte songs willen horen maar het zijn variaties op eerder gehoord werk om te laten horen hoe goed ze hun instrument beheersen.
Maar mocht je daar geen genoeg van krijgen dan zal vooral de afsluiter "Mystery Mountain" je niet teleurstellen.

Ach, later zouden ze zat "gewone" songs schrijven met zanger Steve Perry en ik mag beidde line-ups graag horen.
Wat zou het toch leuk zijn als er ooit live opnames beschikbaar komen van de pre-Steve Perry periode....

Wat meer songstructuur en minder gesoleer op deze 2de Journey plaat, de opener is zelfs vrij simpel van opzet en wat tam, ik vind er weinig aan.
Het origineel van "It's All Too Much" van de Beatles is toch beter, het mystieke is er helemaal af en het valt te prijzen dat Journey het een totaal ander arrangement geeft maar het is richtingsloos.
Niet al te best begin maar het begin van "Anyway" geeft hoop, rustig en bombastisch tegelijk maar de belofte word niet ingelost alsof ze verkrampt niet voluit willen gaan.

Een ruig rechtoe-rehtaan nummer, ze kunnen het wel getuige "She Makes Me (Feel Alright)" en juist dit erg on-Journey achtige nummer vind ik tot nu toe het beste.
Op "You're on Your Own" gaan ze erweer zelf in geloven, het dient vooral om te laten horen hoe goed ze op hun instrumenten zijn en dat werd tijd.

Zou deze plaat nog te redden zijn ?
Sfeervol begin van het lange titelnummer, je voelt gewoon aan dat ze hierop gaan knallen.
Neil Schon begint op 2 minuten een mooie solo en na wat gas te hebben teruggenomen volgt een mooi instrumentaal middenstuk met opbouwend naar het einde toe een heerlijk lange gitaarsolo.
Ritmisch en snel, hoor eens hoe goed Aynsley Dunbar kan drummen op "Midnight Dreamer" en hier hoor je de jazzrock-invloeden goed in terug.
Het laatste smaakt het best, de afsluiter is afwisselend en soms jazzy met heerlijk gefreak van alle leden.

Wat jammer dat de eerste 3 niet al te best zjn, dan begin je toch aan de rest al wat verveeld.
Ik geef 3 sterren want het debuut vond ik toch beter die ik 3,5 ster gaf.

Het beste werk van Journey in de pre-Perry periode, eindelijk een goede balans tussen songwriting en gesoleer.
Van compacte rocknummers is nog geen sprake maar de hele plaat blijft boeien en wat is de produktie toch mooi helder en sprankelend.
Zo is "Spaceman" een toegakelijke opener.
In "People"gedoseerd gefreak wat goed uitpakt, "I Would Find You" is wat traag en saai.
Zweverig en zwalkend, zo klinkt "Here We Are" apart intro trouwens.

Ja, de vroegere kant 2 klinkt een stuk steviger wat de snelle rocksong "Hustler" meteen al bewijst.
Het titelnummer maakt vooral indruk met de tempoversnelling maar ik vind Journey op z´n best als ze jazzrock integreren in hun songs.
Dat doen ze in het instrumentale "Nickel and Dime", een geweldig hoogtepunt !
Het zware "Karma" met logge blues invloeden is een heel aparte Journey song, de laatste 2 songs vind ik de beste.

Wat een goede muzikanten zijn het toch, dat hoor je nog het best op de eerste 3 albums van ze.

Eigenlijk een geweldig album van ze, al klinken de versies op "Unleashed in the East" beter, neemt niet weg dat "Sinner" en "Diamonds & Rust" geweldige songs blijven.
De toegevoegde waarde van deze plaat zit hem vooral in die onbekendere nummers die vrijwel nooit live gespeeld werden.

Zo is "Last Rose of Summer" een mooi voorbeeld van hun gevoelige melodieuze kant, een stijl die na deze LP vrijwel nooit meer te horen was.
Hier bewijst Rob Halford ook niet hardrocksongs te kunnen zingen (op de vorige 2 albums waren daar ook al voorbeelden van te horen).
Eigenlijk onbegrijpelijk dat hij nooit solo zoiets gedaan heeft, ja qua image had hij later natuurlijk een megastoer imago hoog te houden.

B.Robertson zei het al, inderdaad het intro van "Let Us Pray" had zo van Brian May kunnen zijn.
Daarna hoor je eigenlijk de oerversie van wat later speed-metal zou zijn, wat vooral door het snelle beheerste gitaarspel komt want dat snelle drummen deed Queen al op hun debuut in 1973 (in Modern Times Rock 'N' Roll).
Sterke zanglijnen ook, eigenlijk geweldig gewoon.
Geldt ook voor "Here Come the Tears", begint heel dromerig en rustig om na 2 minuten groots en bombastisch uit te barsten.
Ja, "Dissident Aggressor" hakt er ook lekker op in en wat had deze en "Let Us Pray" op "Unleashed" geweldig geklonken stel ik me zo voor.

"Starbreaker" is nogal catchy en "Call for the Priest / Raw Deal" is goed maar niet zo sterk als de rest.
De bonustrack "Race with the Devil" is ook toendertijd opgenomen maar daarvoor in de plaats kwam die cover op voordracht van producer Roger Glover.
Hij zag goed in dat het anders veruit de zwakste track zou worden.
Ja, "Jawbreaker" misstaat hierop volledig.
Totaal niet de sfeer uitademend van die tijd en ook maar een middelmatig had van mij eraf gemogen.

Toch maar eens beginnen aan die engelstalige biografie van ze die ik al een paar jaar heb liggen, altijd leuk om bands en albums te herontdekken.
Kocht nml die 5 CD-box van ze voor een tientje waar dit album in zat (samen met "British Steel, Turbo, Painkiller en Angel of Retribution).