De plaat en zijn verhaal....
Dit album was al opgenomen in 1981 met de volgende sterbezetting:

Gary Moore (ex Skid Row, Colosseum II,Thin Lizzy en G-Force) - guitar, vocals
Don Airey (ex Colosseum II, Black Sabbath, Rainbow, MSG en Ozzy Osbourne) - organ, keyboards
Tommy Aldridge (ex Black Oak Arkansas, Pat Travers Band en Ozzy Osbourne) - drums
Jimmy Bain (ex Rainbow en Wild Horses) - bass
Charlie Huhn (ex Ted Nugent) - vocals

Om voor mij onbekende redenen kwam deze plaat pas in 1983 uit in Japan en in 1984 in Europa.
Gary Moore was niet blij met die releases want hij was al bezig met een solo-carierre bij een andere platenmaatschappij waar hij in 1982 en 1983 al reguliere releases had uitgebracht die op zich aardig liepen en zijn naamsbekendheid in de hardrockwereld werd steeds groter.
Naar mijn weten is dit ook de enige plaat onder de naam van Gary Moore waarbij hijzelf niet de lead vocals verzorgt.

Deze opnames lagen dus nog op de plank bij een platenmaatschappij waarbij Gary Moore al weg was en werden dus een paar jaar later alsnog uitgebracht.
Waarom in 1981 dit al niet is uitgebracht is onbegrijpelijk, ikzelf vind he een vant Moore's beste release uit de jaren 80 !
Waarbij zijn 2 albums uit 82/83 nogal log overkwamen en zijn latere werk de standaardhardrock paden nauwlijks ontstegen (tot zijn blues-periode natuurlijk en "Run for Cover" is door popinvloeden een uitzondering) daarbij is "Dirty Fingers" een uiterst gevarieerde hardrockplaat geworden.

De opener "Hiroshima" behoort tot het beste wat hij heeft gemaakt.
Snel, pakkend, flitsende gitaarsolos en een tekst die je moeilijk kan negeren.
Het korte instrumentale titelnummer is in feite een gitaarsolo en is een aardige opmaat naar het stuwende "Bad News" een wat beukend heavy nummer en na dit nummer weet je ook wat voor soort zanger die Charlie Huhn is nml eentje die de grenzen van zijn vocale kunnen opzoekt en er regelmatig overheengaat.
Dus vaak overslaande stem, hoge uithalen en kan me voorstellen dat niet iedereen dat zal waarderen.
De cover "Don't Let Me Be Misunderstood" ken ik vooral van Santana maar stamt oorspronkelijk uit 1964 op plaat gezet door Nina Simone maar werd een jaar later een flinke hit door de versie van the Animals.
In ieder geval is dit een goede uitvoering, lekker herkenbaar en enigzins commercieel wat de gevarieerdheid van de plaat ten goede komt en wat een heerlijk foute uithaal weer van de zanger op het eind van het nummer !

Het leukste stukje van "Run to Your Mama" komt na zo'n 2 minuten nml afwisselend gesoleer van gitaar en keyboards.
Erg goed drumwerk hierop trouwens ook.
Het navolgende "Nuclear Attack" gaat over de koude oorlog en de angst voor een nucleare aanval, een tekst geheel in de tijdsgeest van begin jaren 80.
Vind er muzikaal weinig aan.
"Kidnapped" lijkt wel een nummer van Gary Moore's G-Force projekt uit 1980.
Nogal radiovriendelijk, commercieel en een aardig rustpunt.

Maar we gaan erweer voor op "Really Gonna Rock", het nummer klinkt zoals het genoemd is.
Het lekker losjes gedrumde (Lonely Nights) kent weer wat meer diepgang, goed opgebouwd en redelijk pakkend.
Hee, Gary zingt toch ook nog een nummer !
Een mooie rustige ballad is "Rest in Peace" en gelukkig niet over the top, ingetogen gespeeld.
Heeft wat weg van zijn latere hitje "Empty Rooms" alleen deze was er dus jaren eerder, erg mooie solo ook op het eind trouwens.

Gewoon een erg goed album van Gary Moore, misschien wel zijn beste en meest afwisselende uit zijn hardrockperiode.

De kinderhoes ten spijt, nooit klonken de heren zo macho en het is het enigste album van ze waar ik moeite heb met de zang van Barry.
Hij zingt mij te overdreven stoer en is te overheersend aanwezig, zal grotendeels wel in de mix zitten maar toch.....
Terug op het pure rockfront, ik weet me de reclame posters op de stations nog wel te herinneren waar dat ook op gesuggereerd werd.

Echter vrijwel alle songs zijn dik in orde, toch knap slechts 2 jaar na het vrij dramatische "Keeper of the Flame".
Ik moet ervoor in de stemming zijn, maar de eerste 5 songs zouden zo van mij live achter elkaar gespeeld mogen worden.
Juist het titelnummer vind ik wat minder (te hoog meezinggehalte), het rustige "One Shot Away from Paradise" komt zeer gelegen na al die spierballen rocksongs.

In diezelfde sfeer "When Love Turns to Pain", niet echt bijzonder maar luistert lekker weg.
"In a Bad Mood" gaat men weer lekker los, wat een ijzersterk refrein heeft dat en samen met "Planet Blue" mijn favorieten.
Als afsluiter de geflopte single "Pourin' My Heart Out Again", een mooie ingetogen ballad gezongen door George.

Ik heb ze in die tijd nog zien optreden in het Haagse Zuiderpark, ze waren weer helemaal terug en toen ook nog een drumstokje van Ceasar opgevangen.
Mooie herinneringen, en een verdiende 4 sterren voor de bloody buccaneers.

Een hele goede Earring plaat, snap het lage stemgemiddelde niet zo.
Staan geen fillers op, elke song heeft wel iets speciaals.
De 2 singles van dit album zijn natuurlijk perfect voor de massa, maar ook voor de fans.
Pakkend, herkenbaar en de lange versie van "Twilight Zone" kan ik blijven horen geweldige opbouw heeft het.
Redelijk bekend is ook nog "Future", vind ik ergens nog het minst geslaagd.
Op de snellere tussenstukken na een wat zeurderige song maar wel sfeervol en dat redt het bij mij.

Door het gedoseerd toevoegen van keyboards klinkt "Baby Dynamite" ietwat spacey, hypnotiserend zelfs.
Mijlenver weg van de rockende Earring, prachtsong dit bij voorkeur liggend op de bank beluisteren met de ogen dicht.
"Last of the Mohicans" wordt meer gedragen door het naar voren gemixte baswerk van Rinus, een vlotte up-tempo song met voldoende afwisseling en kent een perfecte opbouw.

Wat opvalt bij dit album is dat het meer als een sfeervol popalbum overkomt als rock, en die "tijdelijke" stijlverandering doet de Earring goed.
Het begin van "Lost and Found" is geweldig, symfonisch bijna en de spanning wordt het hele nummer vastgehouden.
Het semisch acoustische "Chargin' Up My Batteries" en laid back "Secrets" klinken beidde toch weer totaal anders en staan helemaal op zich.

Alhoewel het songmateriaal zeer sterk is maakt de gedurfde produktie van Schel Schellekens het helemaal af.
Gitaar minder op de voorgrond, basgitaar prominenter aanwezig en regelmatig keyboards, ik vind het heel geslaagd !

Voor mij met enige afstand hun slechste album uit de jaren '70.
De gitaarsound klinkt afschuwelijk en George en Eelco zitten elkaar meer in de weg als dat ze elkaar versterken.
"Roxanne", "Tempting" en "U-turn Time" zijn de dieptepunten, George zij ooit eens dat ze in deze periode songs hebben opgenomen waar zijn broek van afzakt als hij ze nu terughoort.
Op het blues-achtige "Leather" soleren de heren erop los zonder ook maar 1 keer in de buurt te komen van hun magie op "Contraband" of het live album.

De single "Movin' Down Life" is een sterke song, blijft overeind ondanks de slechte mix en de overkill aan gitaaroverdubs.
Ja, de vroegere kant 2 is een stuk beter te genieten.
"Against the Grain" klinkt doordacht en klinkt niet zo opgefokt, biedt zelfs wat ruimte aan een saxofoon.
Het disco-achtige titelnummer klinkt lichtjes funky, met de single mijn favorieten hierop.
Ondanks het mooie intro weet "Cell-29" mij niet te blijven boeien, kabbelt een beetje voort maar irriteert ook niet echt.

Tijdens de Amerikaanse tournee na dit album verlaat Eelco de band, zowel op als buiten de buhne liepen de spanningen hoog op met vooral George.
Dit album flopte genadeloos in de USA, de tournee aldaar koste heel veel geld en bij terugkomst in Nederland had de Earring grote schulden opgebouwd.
Mede doordat de produktiekosten van dit album erg groot waren, tussen de 250.000 en 300.0000 gulden.
Zo waren de zangpartijen van Barry en George in de VS opgenomen, en de hoes kostte ook een klein fortuin.
Het mocht allemaal niet baten, dieper konden ze eigenlijk niet meer zinken.....

Goede songs laten zich niet verpesten door een z.g kille productie en toegevoegde electronica.
"Turn the World Around" is toch een geweldige single ?

Het begint allemaal voortvarend, de opener klinkt lekker misschien juist door alle studio/keyboard toevoegingen zelfs een grappig jazzy tussenstukje erin.
Barry praatt zichzelf door het nummer heen en dat geeft niet want het is toch al een aparte song.
Traditioneler is "Too Much Woman", staat als een huis en klinkt positief zou ik wel eens live willen horen.
"One Word", een ietwat dramatische ballad die een iets soberdere uitvoering had verdiend maar blijft goed.

Bij het titelnummer had ingegrepen moeten worden, zelden zo'n kil log gedrocht gehoord van ze.
Gelukkig daarna die zeer sterke single, helaas geen echt grote hit geworden.
Daarna blijft het behelpen, het lijkt me dat zelfs in 1989 je drumcomputers toch afwisselender kon laten drummen als op het redelijke "Circles" ?
"Say My Prayer" bevat stevig gitaarwerk waarbij de sobere ritmesectie op z'n plaats is, hier klopt het allemaal wel.

Ik heb op youtube "Distant Love" gezet, daarop zie je Rinus op zijn song alleen keyboards spelen best wel bijzonder.
Ik had vroeger alleen de LP dus "Nighthawks" was nieuw voor me maar heb al die tijd dus niets gemist.
Had altijd gedacht dat "My Killer My Shadow" erg goed was maar valt me nu toch tegen, er gebeurt niet al te veel in.
Al met al valt dit album me mee, heb pas de CD en vond vroeger de LP nogal tegenvallen.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 ster, de tegenvallende drumcomputer rond 'm af naar beneden.

Terug bij af, na het afschuwlijke “Grab it for a Second” moest eerst de Nederlandse markt maar weer overtuigd worden van het bestaansrecht van de Earring.
Geld voor internationale aspiraties was er niet, en zowel de hoes als de produktiekosten waren low-budget.
Toch is deze plaat niet zo slecht als beweerd wordt.
De mindere songs zijn nog redelijk genietbaar en irriteren niet, en het is een heel afwisselende plaat geworden.

Nou niet eens een up-tempo song als opener maar het mooie opbouwende "Heart Beat" die net als de andere songs die op 2nd Live terecht zouden komen minder indruk maken als de live-uitvoeringen.
Het sfeervolle "Need Her" mag er ook zijn, semi-acoustisch met een mooie gitaarsolo, "Sellin' Out" kent eenzelfde soort benadering alleen jammer van dat rare einde.
"Snot Love in Spain" (wat een titel) vind ik nogal zeurderig, vooral die stukken met mondharmonica.
Misschien wel het beste nummer in die crisisjaren geschreven door ze, "Save Your Skin" doet me qua sfeer wat aan de "Seven Tears" periode denken (door het intro en later de dwarsfluit).

"D Light" luistert lekker weg echter "Tiger Bay" is ondermaats is qua nivo een b-kantje van een single die een LP niet gehaald zou mogen hebben.
"Weekend Love" was nationaal de eerste grote hitsingle na "Bombay" en terecht, het schijnt dat het in feite in demo was die zomaar op de LP is terechtgekomen.
Het navolgende "Don't Close the Door" ben je al vergeten voordat het afgelopen is.
Snelle rock, "Don't Stop the Show" past er niet echt tussen ook al is het wel goed.
Voorzover ik weet is "By Routes" het enigste instrumentale werkje wat ze ooit hebben opgenomen, relaxte afsluiter van deze symphatieke Earring plaat.

Ik heb weinig op met de eerste 2 songs, nogal chliche-matige snelle rockers zijn het.
De rest van het meest ondergewaardeerde Earring album vind ik echter geweldig !

"My Town" kent pakkende duidelijke zanglijnen met doordachte riffjes van George.
Het dynamische duo erna neemt gas terug en vervelen geen moment, perfecte afwisseling tussen rustig en stevig en qua opbouw zit het perfect in elkaar.

De vroegere kant 2 van de LP vind ik zelfs een van de beste plaatkanten van ze, voor het laatst (in de studio) klonken ze als jonge enthousiaste muzikanten die van elk nummer wel iets aparts konden maken.
Het ritmische "Cut 'Em Down to Size", en het melancholische "Will & Mercy", het gejaagde "Come in Outerspace" met een rockende George die helemaal los gaat en een smaakvolle saxofoon in het relaxte "Going Crazy Again".

Ik vind de produktie veel beter als hun 2 albums hiervoor (wat helderder), echter een veelgehoorde klacht is dat de Earring toendertijd de tijdsgeest niet meer aanvoelde.
Wat mij betreft maakt juist deze plaat zo sterk, ze deden gewoon hun eigen ding waarin de songs centraal stonden zonder geforceerde invloeden van buitenaf.

Hun 2 na best gewaardeerde studio plaat op MusicMeter en niet ten onrechte !
Er zijn zelfs 2 songs nog beter dan "She Flies on Strange Wings" nml het dromerige zweverige "Silver Ships" gezongen door George en het wonderschone "Hope"

Ergens eind jaren'80 begon ik me te verdiepen in de Golden Earring historie en de ene openbaring volgde op de andere......
Grootste verassingen waren die geweldige eerste live LP en o.a dit album.
Een mooie mix van hardrock en melodie, in die periode was ik nog officieel hardrocker maar de LP's van de Earring en Queen tot pakweg 1975 wonnen het met gemak van de "echte" hardrockbands uit die tijd en dat vind ik nog steeds.

Het freakerige "Don't Worry" en het weirde "This Is the Other Side of Life" zijn ook goed op hun eigen manier.
Laatstgenoemde is misschien wel het meest vreemde wat ze ooit op plaat gezet hebben, duidelijk niet in 4 kwartsmaat en vreemd gezongen door Barry met volgens mij af en toe wat sitar.
Jammer dat dit soort leuke flauwekul alleen maar in de jaren '60 en '70 gemaakt werden.

Ook knap dat George in al zijn beperktheid het ego trippende "You're Better Off Free" interessant weet te houden daar deze song alleen maar een excuses is om heel lang te soleren.

Heb ooit ergens een stuk gelezen over de totstandkoming van deze hoes, het kwam erop neer dat het de eerste gefotoshopte hoes was in ieder geval in Nederland.
De dwarsfluit en saxofoon bijdragen maken het gewoon dat het 1971 is als je deze plaat beluistert.

Hulde aan de band die dit jaar al 50 jaar platen uitbrengt !

Zo'n 3,5 jaar na 2nd Live alweer een live album op de markt, commercieel bezien begrijpelijk want in die tussentijd 2 grote hits en veel publiciteit over hun altijd bijna doorbraak in de States.
Ik lees in de comments dat men deze plaat te steriel vind overkomen, klink idd minder ruig maar de songs hebben dat extra ruige in mijn ogen helemaal niet nodig.

Wat is dan de meerwaarde van zo'n live plaat ?
De tijdsduur van de songs zijn langer, meer uitgesponnen wat voor mij toch wel een live gevoel geeft.

Minpunten zijn de aanwezigheid van "Long Blond Animal" (ook een stuk langer, veel geouwehoer van Barry maar klinkt wel OK) en "Radar Love".
Had daarvoor in de plaats gewoon 2 songs van "Cut" of "NEWS" erop gezet, had je helemaal een perfect tijdsbeeld waar de Earring in die tijd voor stond.
Het titelnummer is niet echt geweldig, maar irritanter is dat zo'n studio opname midden tussen de live songs is gekwakt.

De DVD van deze concerttour is eigenlijk leuker, visueel prima in orde.
Mooie lichtshow, de heren zagen er prima uit (waren in die tijd ergens in de 30) nooit heeft hun stage show er beter uit gezien als toen.
Ik dan heb ik nog niet eens over die danseressen in het leer, geweldig toch ?
Staan ook extra nummers op, waaronder het door mij hoog gewaardeerde NEWS waar Barry met een ghettoblaster (wat een woord trouwens) op zijn schouder het podium ronddoolt.

De DVD zou ik 4,5 ster geven, het album 3,5 ster en wat zou het mooi zijn als er ooit een expanded edition zou verschijnen.

Als je het blikkerige geluid en de mechanisch klinkende drums voor lief neemt dan hou je een redelijk album over, niets meer en niets minder.
Ik hoor ook een band die hard moet werken om tot dit resultaat te komen.
Geen superhit, geen echt verrassende songs en allemaal keurig tussen de 4 en 6 minuten.

De 3 singles vallen het meest op, "They Dance" vind ik een leuke vrolijke opener en "Quiet Eyes" weet net zoals "Why Do I" mij alleen live echt te overtuigen.
Op zich is er weinig mis mee met de studio versies maar live klinken ze zoveel beter dan pas hoor je hoe sterk ze zijn.

Verder degelijke songs die prima in elkaar zitten, het klinkt lekker redelijk up-tempo maar echt bijblijven doen ze me niet.
Volgens mij zijn ze ook zelden live gespeeld (op "The Hole" tour na dan).
Het experiment wordt enigzins opgezocht in "Jump and Run", een verademing het wat lossere drumwerk hierin.
"Shout in the Dark" is ook wat afwisselender, een pluspunt is dat er geen slechte songs op dit album staan.

Typisch zo'n plaat die je nooit draait, maar reuze meevalt als je dat toch doet.
Was van plan 3 sterren te geven, maar is gewoon 3,5 waard.