Deze plaat sprak mij om een of andere redenen altijd het minst aan van de gehele Van Halen discografie (ja, inclusief die ene met Gary Cherone).
Ten onrechte blijkt nu, heb 'm pas origineel aangeschaft en de opener geeft me meteen een goed gevoel over de rest.
Geweldig drumwerk op dit ijzersterke nummer en ik hou wel van dat typische jaren'80 soundje waarbij af en toe de keyboards duidelijk meedoen en de gitaar niet overheersend aanwezig is
De single "When Its Love" is natuurlijk rete-commercieel maar dat geeft niet, het klinkt wel lekker en je weet toch wel dat heftiger werk zal volgen.

Geweldig intro van "Afu (Naturally Wired)", de tegendraadsheid ten tijde van David Lee Roth is tijdens deze gehele song te horen.
Heerlijk die droge drumsound en dat instrumentale stuk waar ze lekker los gaan als vanouds !
Ben niet zo kapot van "Cabo Wabo" alhoewel die koortjes wel geinig zijn, nogal een logge song die maar niet echt op gang wil komen en te lang duurt.
Het snelle "Source of Infection" is lekker over the top, een van de hardste Sammy Hagar-era songs.

Het rustige "Feels So Good" is melodieus zonder gladjes te klinken, de instrumentale invulling daarvoor is te eigenwijs en daardoor wel weer interessant.
Daarintegen heeft het tamme "Finish What Ya Started" de status van redelijke achtergrondmuziek.
Vanaf het bombastische instrumentale stuk van "Black and Blue" is het genieten door de mooie opbouw naar het einde toe.
"Sucker in a 3 Piece" klinkt in aanleg lomp en saai, maar ook bij deze song is de opbouw zodanig dat het steeds heftiger en wilder wordt.
De afsluiter is een vervelende blues die nooit uitgebracht had moeten worden.

Ga steeds meer waardering krijgen voor de Sammy Hagar periode, dit album verdiend gehoord te worden wat mij betreft een ruime voldoende.

Dit was 1 van mijn eerste platen, zo'n 30 jaar geleden.
Pas nu origineel op CD in mijn bezit en ik waan me weer in mijn tienerkamertje, wat een nostalgie !
Waar het debuut de luisteraar met een mokerslag trof en niet meer losliet daar liet deze de luisteraar vertwijfeld achter, men moest er de tijd voor nemen.

Van Halen II toont progressie, al was het alleen maar om niet te proberen het debuut te overtreffen, nee er is ruimte voor doordachtere songs en eigenlijk werd hier de echte Van Halen sound geboren (hier val ik De buurman in bij).
Men vergeet nog wel eens hoe ongelooflijk goed de ritmesectie is, swingend muzikaal improviserend en toch niet te freakerig (bv in "Outta Love Again") ook hier is dat voor het eerst goed te horen.
De opener en cover "You're No Good" is dreigend en log maar houd wel de aandacht meteen vast.
De perfecte single "Dance the Night Away" is melodieus en het beukende "Somebody Get Me a Doctor" vind ik wat minder maar duurt kort.

David Lee Roth kan al zijn maniertjes en macho gedrag kwijt in het swingende "Bottoms Up!" (wat wil je met zo'n titel).
Absolute uitschieters is het snelle "Light Up the Sky", geweldige melodie en overgangen + die koortjes die het helemaal afmaken.
Bestaat trouwens bijna helemaal uit coupletten, wat het refrein zou kunnen zijn word pas op het eind gezongen.
In een lagere versnelling volgt "D.O.A.",waar Eddie gitaristisch flink los kan gaan.

Het mooie tokkelende begin en opbouwende einde is het mooist in het verder wat mindere "Women in Love".
De David Lee Roth show gaat weer van start in het eveneens swingende en ietwat melige "Beautiful Girls" waarin de ongelooflijk goed drummende Alex in opvalt.
Deze plaat was het begin van het supertrio albums die ze op rij uitbrachten, die 3 vangen de essentie en klasse van Van Halen !!!

Vreemd toch dat er maar 1 band was die Nederlandstalige hardrock maakte (voor zover ik weet), maar ze maakte wel 2 uitstekende platen.
In 2004 eindelijk op CD uitgekomen maar nu alweer nagenoeg onvindbaar, evenals de opvolger "Stale Verhale".

Denk niet dat dit een bandje was die in eigen beheer zomaar met een goede plaat kwam, nee de toenmalige popjournalist Lou Beerens ontdekte ze en schreef het merendeel van de teksten en nam ze onder zijn hoede.
Nederlandstalige popmuziek was "in" in die jaren en alhoewel ze hardrock maakte kregen ze toch een contract bij een label en namen dus "Schandale" op.
De teksten zijn vaak grappig maar ook serieus want thema's zoals de koude oorlog, werkloosheid, vriendschap en geweld worden niet geschuwd.

Ik vraag me wel af hoe goed ik dit had gevonden als ze niet in het Nederlands hadden gezongen.
Sommige teksten blijven je bij en volgens mij zijn je gedachten minder op de muziek gericht als je aandachtig de tekst volgt.
Per nummer zal ik een stuk tekst eruit lichten en enige toelichting geven.

1 Je vrienden uit de kroeg, wat zijn ze werkelijk waard ?
Heel mooi slepend begin, met licht funky baswerk en mooie dynamiek.
Tof die versnelling op het eind.
2 Het is een niet te stuiten plaag, als ik hippies zie krijg ik pijn in mijn maag.
Lekker beuknummer, was op single uitgebracht maar zal met zo'n tekst wel vrijwel niet gedraaid zijn op de radio vermoedt ik.
3 Hee meid ik beslis, wat goed voor jouw is....
Weer zo'n mooi intro, enigzins reaggae invloeden.

4 Ik heb geen ene moer, omdat ik van het leven geniet.
Na weer zo'n goed begin een beukend staccato nummer.
Grappige tekst wel.
5 Ze was de complete kick voor mij
Weer funky baswerk en akoustische stukken erin maken dit een hoogst origineel hardrocknummer.
De bassist en gitarist tillen deze band toch wel naar een hoog nivo, is goed op dit nummer te horen.
6 Rot toch op, met je stomme kop, je krijgt een klap in je nek een dreun voor je bek !
Het hoge nivo zakt helaas iets in, de gitarist red eigenhandig dit nummer met mooie gitaarinvullingen en een mooie solo.

7 Ik voel me bedonderd, ik voel me genaaid
Ook bij deze, hulde voor gitarist Tekkie !
8 Als 2 grootmachten gaan streidden, is er hetzelfde lot voor ons beidden.
Een van de hoogtepunten van deze plaat, mooi instrumentaal tussenstuk in dit hakkende ballad-achtige nummer.
9 En bij de bakker is al het brood uitverkocht.
Een typisch NWOBHM nummer, niet echt geweldig.

10 Maar man, ze was een stoot... maar ze was pet in bed.
Is volgens mij gewoon AC/DC met de Vandale zanger Bert van Klaveren.
11 Ze zei, niet hoger dan m'n knie....maar dat dat beviel me niet.
Lekker snel afwisselend met grappige tussenstukjes, weer een knaller.
12 Weet je wat ik doe, ik schrijf haar een brief. Op roze papier en schrijf daarin he meid ik vind je lief.
En dit is Status Quo met de Vandale zanger, voor het begin hebben ze ook nog bassist Pat Rademaker gebruikt.
In al z'n eenvoud wel O.K, was ook op single uitgebracht.

Drummer Luc Gare vertrok na de opnames en ze kregen er een beduidend heavier drummer voor terug nml Leon Biessen die op de opvolger "Stale Verhale" te horen is.
Wat jammer dat ik ze toendertijd nooit live gezien hebt, maar ze schijnen weer te bestaan.
Deze plaat is voor mij puur jeugdsentimend, blij dat ik de originele CD hiervan bezit.

Maar 1 bezettingswisseling ten opzichte van "Rendez-Vous", exit bassist Andre Versluys en zijn plaats werd ingenomen door Toeroe Leerdam.
De funk invloeden werden een stuk minder en men poogde wat meer afgeronde rock-nummers te schrijven.
Redelijk tam begint men met het titelnummer, weinig opzienbarend verder.
Jan van der Mey heeft 7 songs geschreven, "Running and Hiding" is daar de eerse van en hij zingt het ook zelf.
De live versie vond ik meer ballen hebben maar het blijft een goede rocksong.
Een vreemd begin van "Rollin' Through the Midnight Rain", op het refrein na komt het niet echt op gang maar afwisselend is het wel.
Jan heeft wel beter werk afgeleverd als "Do You Love Me", nogal een flauw nummer.

Het up-tempo instrumentale "Last Boat (From Ambon)" is een van de hoogtepunten van de plaat, de muzikanten bewijzen hierop hun kunnen en doen dat ook op een onderkoelde manier op het relaxte "Goin'Down".
Het gedreven "Only Rebels" met erg goed bas en drumwerk is een 2de hoogtepunt, "Love Is the Answer" (redelijk) en "In Favour of the Lord" (matig) klinken nogal als reli-pop (de songtitels en koortjes).

De achtergrondzangeressen Jerney en Jody zijn brengen het snelle "I'll Be Fine" op smaak en zowaar reagge invloeden in "Fire Works".
Met "Fly On" levert Jan van der Mey een perfecte pop/rock song af, zo een waarmee het debuut van Powerplay vol mee staat.
Op de laatse 2 nummers wordt weer wat losser gemuciseerd waarbij de instrumentale afsluiter van grote klasse is.

Al met al vond ik "Rendez-Vous" toch wat beter maar gelukkig zou voor mij "Rock Invader" beidde overtreffen.

Vitesse heeft bestaan van 1975 t/m 1994 en heeft zo'n 40 muzikanten versleten.
De enigste constante factor was natuurlijk drummer/zanger herman van Boeyen en op de hoes van hun 2de LP zie je de toenmalige huidige en ex-bandleden op de hoesfoto staan.
In de eerste helft van de jaren 80 waren ze de rockband van Nederland, speelde op tal van festivals en jongerencentra oftewel je kon niet om ze heen.
Ze waren ook veelvuldig op TV te bewonderen, in Duitsland waren ze relatief populairder als hier en er bestaan opnames van Vitesse uit deze periode gemaakt door het Duitse Rockpalast (dus gewoon uitgezonden op de Duitse TV).
Ook kan ik me nog de z.g Veronica's Rocknight nog herinneren, een paar uur lang live concerten van Nederlandse bands live op TV en Vitesse op het eind in een jam met het grote Golden Earring.

Hoe vergankelijk roem is kan je duidelijk zien op MM, geen regulier album haalt meer als 8 stemmen en dat doet geen recht aan hun muzikale kunnen vind ik.
Vandaar dat ik hun 3 albums uit de periode 1977-1979 uitgebreid wil bespreken omdat ik hiervan de officiele 3 CD box bezit, in 2007 uitgekomen maar al jaren uitverkocht.

Op Herman van Boeyen na is eigenlijk alles veranderd ten opzichte van het debuut 2 jaar eerder uitgekomen.
Dat debuut heb ik nooit gehoord maar daarop zong Herman Brood en leek zodoende meer een solo-album van Brood als een typische Vitesse LP (volgens latere recensies).
Allemaal andere muzikanten en Herman die behalve drums ook zelf maar gaat zingen.
Een nog jonge Jan van der Meij (gitarist, zanger, componist) wordt van het conservatorium gehaald en ook gitarist Rudy de Queljoe (ex-Brainbox en Kaz Lux band, later Massada) trad toe tot Vitesse.
Bassist Andre Versluys maakt ook deel uit van de bezetting en wetende dat Herman van Boeyen ooit bij Supersister heeft gedrumd en je ziet dat het leden zijn met ruime ervaring bij niet de minste bands.
Uitstekende muzikanten dus, gelukkig laten ze dat niet horen door ellenlange solo's of ander gefreak maar komt tot uiting door korte funky-achtige rocknummers.

De opener "Midnight Oil" is daar meteen al een mooi voorbeeld van, slappende bas en een stevige gitaarsolo erin doen je verlangen naar meer.
Het titelnummer komt erg Herman Brood-achtig over en is wat meer rechtoe rechtaan.
Het swingende "Split" is meteen het langste nummer met daarin de tijd voor een rustig tussenstuk en vrij lange gitaarsolos, echter "Curtain Raiser" is bijna pure funk en ietwat saai.
Een mooie spannende opbouw in "Work It Loose", in het beheerste samenspel hoor je de grote klasse van de muzikanten !

Let op de geweldige begeleidende gitaarpartijen in "Give It All Youv'e Got", als song stelt het niet zoveel voor maar de invulling hierin is puur genieten.
Het enigste nummer geschreven (en gezongen) door Jan van der Mey is "We'll Do the Music Tonight" en is een pure popsong.
Is een voorbode op het geweldige debuut van Powerplay (de latere band van Jan van der Mey) waarin herkenbaarheid en melodie (ontdaan van alle franje) op de eerste plaats staan.
Van het Vitesse debuut heeft "You Can't Beat Me" een tweede kans gekregen, weer in de typische rock / funk stijl en ben benieuwd hoe die eerste uitvoering dan klonk.
Zowaar 2 minuten rocken met "Dirty Flirty Train", en in de afsluiter "Come on Camaro" alle ruimte voor de virtuositeit van de muzikanten.

Vitesse was nog jaren verwijderd van hun doorbraak met pakkende popsongs, op Rendez-Vous staat de pure muzikaliteit op de eerste plaats.
Hopelijk komt het ooit tot een heruitgave van deze plaat, is gewoon te goed om in de vergetelheid te geraken !

Een unicum !
Geen bezettingswisselingen in de line-up en Vitesse heeft eindelijk zijn stijl en sound gevonden.
Volwassen rocknummers zonder halfslachtige funkinvloeden en vrij herkenbaar allemaal.

De snelle opener blijft je meteen al bij en een heerlijk verassend instrumentaal eind.
Er word gas teruggenomen met "Kickin' on Love" en er rest tijd en ruimte om de gitaristen de nodige ruimte te geven.
Jan van der Meij schreef en zingt de single "On the Run", een jazzy begin en opvallend goed drumwerk waar de rest van de band zich aan optrekt (de losse benadering van de voorgaande platen hoor je hier op terug).
Ondanks de toevoeging van een saxofoon valt "Still Diggin'" mij wat tegen alhowel de laatste minuut wel weer aardig is.

Het ballad-achtige wonderschone "Sweet Dreams" duurt helaas veel te kort en met "Dirty Business" overtreft Jan van der Meij zichzelf als songwriter, weer zo'n pareltje van hem en ontdaan van alle overbodige franje.
Na het tegenvallende "Heaven on the Line" (flauw refrein) zowaar de eerste echte hit van Vitesse namelijk het catchy "Rock 'N' Roll Band" die plaats 29 bereikte in de top 40.
Het snelle "Heartbreaker" gaat erin als koek en "Comin' Home" bevat inventieve breaks, zit meer in als je denkt.

Erg sfeervol, slepend en wonderschoon is "Whole Lot of Travellin'".
De muzikanten houden zich hoorbaar in en dat komt het nummer alleen maar ten goede.
Echter in het instrumentale "Surinam Airways" gaan ze lekker los, geschreven door bassist Wilco Leerdam.
Het lange mid-tempo achtige "Down and Around" besluit deze uitstekende Vitesse plaat.
Het fundament was gelegd voor de latere live-platen en hun latere echt commerciele succes.