Op CD verschenen samen met het debuut en terecht want Partner leverde kwalitatief hoogstaande popmuziek af en bestond uit muzikanten die hun instrumenten uitstekend beheersten.
Wat steviger en meer down to earth dan het debuut en dat bevalt me wel.
De eerste 2 songs zijn echte rocksongs die meteen blijven hangen en waar alles aan klopt !
Vooral "Running Around" staat als een huis van mij hadden ze deze stijl wel op het hele album mogen tonen (stevige rock dus).

Dan lijkt "Wish I Was Back" in eerste instantie wat tegen te vallen (lijkt wel een slaapliedje) maar de stevige solo op het eind maakt het toch de moeite waard.
Partner klinkt af en toe wat te braaf en dat is jammer, "I'll Be Waiting for You" heeft flauwe zanglijnen maar het instrumentale jazzy tussenstuk is dan weer van grote klasse.

De volgende 4 songs zijn gedegen MOR songs waar de gitaarsolo's van Bert Bessems het zaakje regelmatig boven de middelmaat uittillen en waar "Look over Your Shoulder" toch wel knap in elkaar zit.
Met "Never Told Her" is er weer een compacte rocksong te horen wat ik toch liever van ze hoor, daar lijkt het begin van "Your Smile" ook op te wijzen maar helaas zwalkt het alle kanten op had volgens mij meer in gezeten.

Voor liefhebbers van Nederpop interessante band, veel te goed om links te laten liggen.

De minimalistische uitvoering van de nogal heavy songs zorgen voor een constante spanningsboog die ik qua sfeer vrij uniek noem. Tot op het bot ontkleed, vrijwel geen toegevoegde franje of toeters en bellen.
Het draait om coupletten en reffreinen en zanglijnen, de rest is ondergeschikt. Zelfs de gitaarsolos zijn spartaans.
Is ook het enige album waarbij een groepslid boven de andere uitsteekt en dat is natuurlijk Sammy Shmoulik Avigal, alsof alles om zijn zang gecomponeerd is. Natuurlijk zijn er gitaarsolos maar de vaak moddervette riffs vallen meer op.
Pas bij "Message from Hell" komt er enig tempo in, wat mij opvalt is ook de productie die het verschil maakt. Zo goed heeft die Saxon producer een Saxon plaat nooit laten klinken. Dat zorgt ervoor dat mindere songs toch boeiend blijven omdat het puur genieten is hoe de instrumentatie afzonderlijk klinkt.
"The Hangman" wijkt af, het instrumentale avontuur wordt daar opgezocht zonder de sfeer van het geheel te veranderen. Er zitten bij wijze van spreken meer tempowisselingen in als in de rest van het album.
Zelfs de verplichte ballad op het eind past naadloos in het geheel.

Voor mij de beste hardrockplaat uit Nederland uit de eerste helft van de jaren '80. Samen dan met het debuut van Vengeance uit 1984 die qua sfeer en opbouw van composities wel wat op deze lijkt.

Alhoewel er voor dit album misschien wel steviger werk van Nederlandse bodem is verschenen zoals Golden Earring's "Life" of bepaalde songs van het debuut van Earth & Fire (echt waar !) wordt dit gezien als de eerste echte Nederlandse hardrock plaat.
Daar ben ik het mee eens, met de NWOBHM (met dank aan de post-punk periode) had de hardrock / metal zich opnieuw gedefinieerd.

Niet te moeilijk beginnen, "Dirty Street Fighter" en "You Can Go" hebben als fundament een simpele riff waarbij de refreinen redelijk snel blijven hangen.
Zal live prima klinken, op plaat valt het wat tegen maar ik kan me voorstellen dat je in die tijd het anders ervaart als ik nu want dit type muziek was toen vrij nieuw.
Ik was positief verrast toen ik "Bombers" hoorde, dat ze dit ook kunnen dacht ik nog (heb een half jaar geleden voor het eerst kennis gemaakt met de muziek van Picture).
Zo zou het melodieuze instrumentale stuk niet misstaan hebben op het debuut van Iron Maiden, terecht dat "Bombers"altijd op concerten gespeeld wordt.

Verder toch wel een afwisselende plaat geworden, "No More" sleept zich lekker lui en traag naar het einde en hoor ik dubbele bass-drums op het snelle "One Way Street" ?
De vroegere kant 2 start met het bluesrock-achtige "You're a Fool", zitten aardige breaks in maar niet echt sterk.
"Get Back Or You Fall" is lekker up-tempo maar stelt verder weinig voor.
Alhoewel muzikaal ze niet echt op elkaar lijken doet Picture me aan Saxon denken, muzikaal steekt er niemand echt bovenuit de band moet het van de songs hebben en het collectief.
De beperkte synths in "Rockin' in Your Brain" en de speelse hoge vocalen in "He's a Player" redden die songs van de middelmaat.
Het ingetogen "Fear" is van grote klasse, mooi opgebouwd naar een climax met zanger Ronald van Prooijen in een hoofdrol.

Het scheen dat de band niet tevreden was met de eindmix, daar kan ik me in vinden maar onbedoeld brengt dat een zekere charme met zich mee.
Qua muzikale beleving maakt het mij niet uit dat de debuutplaten van Def Leppard, Saxon & Iron Maiden dat ook hebben.
Ruim voldoende voor deze historische hardrockplaat van eigen bodem, nog niet zolang geleden uitgebracht met "Diamond Dreamer" op 1 CD trouwens.

De laatste Floyd plaat die nog met een zekere onbevangenheid is gemaakt, niet zo doordacht als het latere werk.
Gilmour krijgt de eerste 2 songs alle ruimte zonder dat er van hem fantastische dingen worden verwacht.
"Burning Bridges" klinkt lekker lui, niets hoeft een aangenaam kabbelend deuntje is het.
Ik schrik altijd wakker van "The Gold It's in The... ", bijna hardrock te noemen waar ze niet zo goed in zijn alhoewel hety gewoon een goede song is.
Verstoort een beetje de sfeer vind ik, maar bij "Wot's.. Uh the Deal" (wat een songtitels zeg) wordt dat weer hersteld, acoustisch en rustgevend weer.

Vind het allemaal een mix van onafgemaakte songs en sfeertekeningen en dat is niet negatief bedoeld.
"Mudmen" is een sterk instrumentaal stuk, gaat verder waar de eerste 2 songs zijn gestopt alhoewel wat ruiger is het in diezelfde sfeer.
Een uitschieter is "Childhood's End" alleen door Gilmour geschreven en bevat sterke herkenbare zanglijnen.
Net zoals track 3,5 en 6 had "Free Four" niet misstaan op de A-kant van "Meddle", het sterke gitaarwek voorkomt dat het al te flauw wordt.
"Stay" vind ik qua song (te) weinig voorstellen maar irriteert ook niet omdat het op de achtergrond onopvallend aanwezig is, het pretendeert niet meer te zijn als dat wat het is.
Het slotnummer had zo op "Ummagumma" kunnen staan, vreemd weird en psychedelisch is het.
Ach wat geeft het, zie het als een defintief afscheid van de oude psychedelische Floyd.

Ik denk dat in 1972 niemand had kunnen voorspellen dat ze tot die 4 klassiekers op rij hierna in staat waren.
Althans ik hoor dat muzikaal in dat oude werk niet terug op 1 plaatkant na (de song "Echoes" natuurlijk).