Voor mij is dit een van hun beste, alle specifieke Saga kenmerken zitten in dit album gekoppeld aan vrijwel allemaal sterke songs die je kan onthouden zonder dat het irritant glad of commercieel klinkt.

On the Loose is gewoon een heel goede opener, lekker up-tempo.

Times Up is een origineel sfeervol nummer waarbij ze tenminste iets nieuws proberen.
De elektronische drums en de synthesizerbas maken juist dit nummer origineel, alhoewel ik een heel album met dit soort muziek saai zou vinden is 1 nummer op een Saga album een welkome afwisseling.

Wind Him Up is een heel goed nummer, dit nummer heeft hele sterke refreinen ?

Amnesia is juist door wat reggae invloeden in Saga stijl superorigineel !
Alleen het refrein word wat te vaak herhaald.

Framed begint wat zwak, dat wel ja maar na zo'n 2,5 minuut begint men in Saga stijl te soleren en wordt het opgebouwd naar een stevige climax (3 minuten genieten!).

The Interview is een pomprocknummer met een wat pratende zang, heerlijk subtiel ingevuld wat mij betreft.

No Regrets is enigzins filmisch en sfeervol.

Conversations is een instrumentaal nummer waarbij eens niet alles uit de kast wordt gehaald en daardoor niet minder interessant !

No Stranger is een stuwend Saga nummer die wat mij betreft een waardige afsluiter is van een van de beste Saga albums.
Ook hierin weer de nodige afwisseling met een heel apart begin en eind.

De nummers blijven vrij makkelijk hangen na enige luisterbeurten, dat aspect mis ik bij bv Saga hun 2de en 3de album, fantastisch album dus.

Een historische plaat in de geschiedenis van de hardrock, want deze word algemeen erkend als de allereerste NWOBHM release.
De heren van Saxon waren toen al relatief oud (zo achter in de 20), en hadden de grootste moeite om een platencontract te krijgen.
Ze tekenden voor het eerste de beste label die belangstelling voor ze hadden en dat was het franse Carrere records.

Uitgekomen in 1979 en vooral in de voor mij 4 sterkste songs is dat typische jaren '70 sfeertje nog hoorbaar.
Zo klinkt de drums lekker losjes in de opener en zal een Saxon gitaarsolo zelden langer zijn geweest als in "Frozen Rainbow".
Mooi en melodieus opbouwend, licht progressief te noemen ik hoor het liever als de wat simpelere beuknummers waar Saxon bekend mee geworden is.
En hebben ze ooit een mooier gevoelig middenstuk op plaat gezet als in het superafwisselende "Judgement Day" ?
En wat te denken over de imponerende afsluiter "Militia Guard", tromgeroffel en akoustische gitaarinbreng brengen het op smaak voordat de beheerste gitaarsolo verdwijnt in een fade out. Jammer dat deze song niet langer duurt het had een epos van formaat kunnen zijn.

De reden dat dit debuut maar 3,5 ster van mij krijgt is omdat ik weinig met de rest kan.
Zo lijkt het directe "Stallions of the Highway" nog het meest op de latere Saxon maar ontbeert het ook die latere kwaliteit.
"Big Teaser" is inderdaad Saxon meets glamrock en "Backs to the Wall" wordt. zo snel afgeraffeld alsof ze de laatste trein moesten halen.
Het reffrein van "Still Fit to Boogie" word teveel herhaald en Biff schreeuwt hierop meer als dat hij zingt.

Ik bezit de CD-versie met de 14 bonustracks, maar 2 songs van de Son of a Bitch demo (voorloper van Saxon, opgenomen in 1978) verschillen nogal van de debuutplaat opnames.
Zo zit er in "Rainbow Theme" zowaar af en toe een keyboard en "Frozen Rainbow" is qua gitaarsolo toch wel afwijkend.
Die BBC-sessie is lekker energiek en fel, ik hou wel van die live opnames zonder publiek.
Echter na de uitstekende live versie van "Judgement Day" geloof ik het wel, bija alle songs dan al dubbel gehoord maar eigenlijk moet je de hele CD (met de bonus tracks dan) niet achter elkaar draaien.

Het zag er veelbelovend uit voor ze, vrijwel alleen maar positieve recensies voor hun optredens en demos en een contract bij het grote Arista.
Vlak voordat het debuut werd opgenomen werd 2de gitarist Duncan Barnwell uit de groep gezet vanwege de muzikale meningsverschillen.
Men had het idee dat het op de een of andere manier gecompenseerd moest worden en daarom hoor je de toetsen nogal nadrukkelijk aanwezig in de nogal drukke arrangementen.

De Simple Minds werden groot gebracht door Arista, het debuut was nog niet uit en ze kwamen al op TV (Old Grey Whistle Test) om ze in the U.K ook buiten Schotland beroemd te maken en dit album werdt o.a ook opgenomen in de beroemde Abbey Road studios.

"Someone" opent toegankelijk zonder dat het te gewoontjes klinkt.
Vrij herkenbaar maar met de eigenzinnige zang en de nadrukkelijke toetsenpartijen onstijgen ze het gewone rockbandje die ze in eerste instantie lijken te zijn.
Dit nummer en ook andere songs doen me vooral aan the Sparks denken uit die tijd, die de mix van rock en eigenzinnigheid perfect beheersden en ook erg keyboards georienteerd waren.
De eerste single van de band "Life in a Day" haalde zowaar plaats 62 in de U.K hitparade en is op zich een prestatie voor het kille afstandelijke wat zeurderige nummer (niet een voor de hand liggende single keus, vind ik zelf).
Het vrolijke "Sad Affair" (met saxofoon) is een klasse beter, compleet met voorzichtige gitaarsolo en vrij traditioneel gearrangeerd.
Op "All For You" de eerste tekenen van minimalisme ook al komt dat door de drukke produktie er nog niet helemaal uit, een eerste aanzet tot een echt eigen geluid.
Het lange "Pleasantly Disturbed" zou je bijna progressief kunnen noemen, een lang dreigend intro met vioolspel van Charlie Burchill erdoorheen.
Na 4 minuten een bombastisch keerpunt, tempoversnelling en dramatische synthesizer geluiden toevoegend neemt het nummer je mee naar het defenitieve einde en wat weten ze hier toch een geweldige ijzingwekkende sfeer neer te zetten !

Op "No Cure" hoor ik vrijwel een 1 op 1 kopie van the Sparks (ga die band ontdekken, beste lezers) maar dat geeft niet want een luchtig niemendalletje was nu wel gewenst.
De 2de single "Chelsea Girl" is voor mij ook het 2de dieptepunt van de plaat, vervelend en zeurderig net als die eerste single en het wist zich niet in de hitparade te verkopen.
Hoeveel verschillende ideeen kan je in een nummer proppen, veel zo blijkt uit "Wasteland" en het klinkt ook nog.
Erg rock-georienteerd wat ook geldt voor "Destiny" maar hier pakt het minder goed uit, een stuurloos nummer.
Alles uit de kast in "Murder Mystery", erg afwisselend en gitaargeorienteerd.
Veel gitaarriffjes en tempo versnellingen, ze klinken hier bijna als een echte rockband maar het einde is nogal chaotisch.

Na het verschijnen van dit debuut waren de recensies in de Engelse muziekpers vooral negatief.
Achteraf waren de verwachtingen ook veel te hoog, het merendeel van de leden was nog geen 20 jaar oud en ze moesten nog hun eigen sound vinden en vervolmaken.
Commercieel gezien was het geen succes, Arista had goede hoop met de opvolger maar vrijwel niemand (op de bandleden na dan) zou erg blij worden van "Real To Real Cacaphony".

Toch vind ik dit een alleraardigst debuut met 7 redelijk tot goede songs, 3,5 sterren dus.

Welkom allemaal bij het meest ontoegankelijke Simple Minds album, zo mooi als deric raven kan ik het niet verwoorden maar dit zijn mijn bevindingen.

Van het openingsnummer kan ik nog wel de humor van inzien, inderdaad van een uitzichtloze duisternis en dat doet mij goed.
Wat een gepruts op "Naked Eye", "Citizen" zet een wanhopige donkere beat neer en "Carnival" klinkt als een medley van 3 verschillende goede songs.

"Factory" is muzikaal interessant maar iets te lang, bij "Cacophony" voel en ervaar ik niets en gepruts nummer 2 heet "Veldt".
Zowaar een echte song, "Premonition" schud je wakker in positieve zin met bezielende zang en stuwende baslijnen.
Ook echt is "Changeling" maar op het intro en wat tussenstukjes na niet boeiend.

Bij "Film Theme" mag ieder zijn eigen film bedenken, ikzelf zie een Nederlandse jaren 70 film voor me maar welke weet ik nog niet.
Afstandelijke kille keyboards op "Calling Your Name", ze overheersen zo dat je het nummer meer als een sfeer ervaart als een echte song wat het in potentie wel is.
"Scar" had instrumentaal moeten blijven, de zang haalt de magie weg die het instrumentale begin wel had.

Soms moeten bands zulke albums maken voordat ze kunnen pieken, af en toe hoor ik stukjes "Sons and Fascination" wat voor mij 1 van de beste platen ooit gemaakt is dus het was het waard.

Het was 1990 en ik zat in dienst (lichting 89-6), een kamergenoot liet me een cassettebandje horen met dit album erop.
Hij vond het pure cultmuziek en was heel verrast dat het van de Simple Minds afkomstig was.
Ikzelf vond het al gauw beter als hem, en tot op de dag van vandaag is het mijn favoriete niet-(hard)rock album geworden (ik luister voornamelijk naar de betere hardrock).
Eigenlijk heb ik dit soort muziek verder helemaal niet, als ik wave uit die tijd hoor vind ik het vaak niet interessant.

Echter dit album is van de buitencategorie, het heeft een hypnotiserende flow waar vooral de bassist en de stemmig donkere keyboardgeluiden verantwoordelijk voor zijn.
Het is grotendeels ook dansbaar wat het toegankelijk maakt en de soms bizarre experimenten op de voorgaande albums zijn verleden tijd wat de samenhang van het album alleen maar versterkt.
Mijn favoriete songs zijn het monotone dreigende "Boys from Brazil" en het sombere "Seeing Out the Angel".
Verder valt "This Earth That You Walk Upon" ook op, net als mijn favorieten niet dansbaar en uitermate deprimerend.

Geen goed album zonder minder nummer en dat is hier het titelnummer, de coupletten en de zang klinken gezocht en het wil maar niet op gang komen.
Zonder dat ik het negatief bedoel vind ik de rest van de songs inwisselbaar, beetje dezelfde tempo en sfeer maar afzonderlijk uitermate sterk.

Ik heb ze slechts 1x zien optreden en dat was in 1991 tijdens de "Real Life Tour" waar ze volgens mij "Love Song" speelden en ik baal nog steeds dat ik pas van de 5x5 tour hoorde terwijl ze al in Amsterdam geweest waren.
Toch maar eens speuren naar goede live opnames van voor "New Gold Dream".

De 6 opnames van Smile (track 1 t/m 6) zijn dus allemaal opgenomen in 1969 maar toendertijd nooit uitgebracht.

Voor het eerst zagen deze songs het levenslicht op een LP genaamd "Gettin'Smile" alleen uitgebracht in Japan in 1982 en later dus op deze CD uitgave uitgegeven in 1997 en inmiddels al jaren niet meer te krijgen.
Dit zijn ook de enige 2 officiele releases, alle andere zijn uitgebracht op bootlegs en de geluidskwaliteit daarop is nogal slecht.

De kwaliteit op deze CD is in ieder geval dik in orde, de opener "Earth" is een mooi slepend nummer.
De zang van Tim Staffel doet me nogal aan wijlen zanger/songwriter Jeff Buckley want hij had precies zo'n stem.
Weinig subtiel zijn er ook keyboards in verwerkt, het nummer komt nogal druk over qua instrumentatie.
"Step on Me" is een nogal flauw deuntje, heeft wat weg van een kinderliedje.
Natuurlijk kennen we "Doin' Alright" van het Queen debuut, deze versie haalt het niet bij de Queen versie maar is toch leuk om te horen hoe Smile het brengt (wat rommeliger en tammer).

"April Lady" is aardig met Brian May op zang, beetje half-acoustisch nummer en Roger Taylor is ook goed te herkennen in de achtergrondzang.
Vrij bombastisch begin van "Blag", een stevig nummer waarin je later een deel van de gitaarsolo kan herkennen van het Queen nummer "Now I'm Here"
De afsluiter "Polar Bear" sleept lekker traag en loom naar het einde van de oorspronkelijke Smile opnames.

Als extra zijn er 2 songs van ene Eddie Howell op te vinden waarop Freddie Mercury piano en achtergrondzang verzorgt en Brian May gitaar en ook achtergrondzang inspeelt en zingt.
Heeft dus helemaal niets met Smile te maken en was ooit een single uitgebracht in 1976.
Maar liefts 2 versies van dit deuntje, hadden ze van mij er wel af mogen laten.

Ben je een echte Queen fan dan mag eigenlijk deze curiositeit niet ontbreken in je collectie, maar zie er nog maar eens aan te komen.

Het meest vreemde van dit debuut is misschien wel dat vrijwel alle nummers door anderen zijn geschreven.
Alleen gedeeltes van de openingstrack en "Best Thing" zijn door de band zelf geschreven.
.
Ze openen dus met het ruim 13 minuten durende "Movement for the Common Man".

Dat nummer is als volgt opgebouwd:
1. Children Of The Land
2. Street Collage
3. Fanfare For The Common Man
4. Mother Nature's Matinee

De eerste 3 minuten klinkt het als een standaard rocknummer maar ineens volgt een korte percussie/drumsolo, valt daarna even stil en soleren gitaar en keyboards afwisselend.
Ineens hoor je straatgeluiden en een conversatie (de muziek is helemaal weggevallen), en de band valt na 7 minuten lekker bombastisch in.
Alle kenmerken van wat Styx later zo beroemd maakte hoor je daarna in dit nummer terug.
Ook mooi om na 10 minuten de stem van Dennis DeYoung te horen, en tot het eind ook akoustische gitaren al met al een zeer geslaagde song en meteen ook het langste nummer uit de Styx historie.

Men kan "Right Away" daarna alleen maar als rustpunt zien, beetje flauw nummer gezongen door James Young.
Het mooie "What Has Come Between Us" is een voorbode op die mooie typische Dennis DeYoung ballads die hij later zou perfectioneren
."Best Thing" is het enige wat Styx volledig zelf geschreven heeft op dit album, mooie samenzang hierop en aardige akoustisch gitaarwerk maar de song zelf stelt niet al te veel voor.

James Young zingt op "Quick Is the Beat of My Heart", aardig solos hierin en lekker losjes drumwerk hierop.
"After You Leave Me" is traag en erg op de voorgrond hierin de stem van James Young, het minste nummer van de plaat.

Eigenlijk alleen maar 2 echt goede songs (track 1 & 3) maar op het laatste nummer na dan bij vlagen aardige muziek.
Nu ik hem aandachtig heb geluisterd valt de plaat me mee, echter in vergelijking met de topalbums die veel later zouden verschijnen toch maar 2,5 ster.

Mooi om te horen hoe Styx progressie boekt ten opzichte van het debuut.
Op het Bach riedeltje "Little Fugue in "G" " na alle nummers zelf geschreven, ze begonnen het te leren !

Op 2 nummers na schreef Dennis DeYoung alles, de opener is een stevig up-temo song waarin men sommige gitaarrifjes net niet foutloos kan spelen wel grappig om te horen.
De single "Lady" een melodramatische ballad is wat mij betreft de eerste Styx klassieker.
In 1973 op single flopte het, maar in 1975 opnieuw uitgebracht haalde het de 6de plek in de Amerikaanse hitlijsten.

John Curulewski tekende voor het schitterende "A Day" een lang dromerig spacey nummer door hem ook gezongen.
Is zo'n on-Styx nummer, lijkt op geen enkel ander nummer van ze.
John schreef en zong ook "You Better Ask", een slap blues achtig deuntje.
Jammer, na 1 van de beste nummers van het album meteen de minste.

Het mooie sombere "Father O.S.A." is een ander hoogtepunt, een zwaar aangezette over the top ballad gezongen door Dennis DeYoung.
Compleet met orgel, keyboards en gitaarsolos wordt alles uit de kast gehaald.
Het stevige "Earl of Roseland" volgt met hoge samenzang, heerlijk gewoon.
Men sluit niet al te sterk af met het door James Young gezongen slotnummer maar duurt gelukkig niet al te lang.

Op deze Styx plaat liet John Curulewski zich dus het meeste gelden, hij verliet de band net na het opnemen van hun 5de album "Equinox" uit 1975 omdat hij meer tijd met zijn gezin wou doornemen.
Heeft verder geen plaatwerk meer opgenomen maar werd gitaarleraar in Chicago en stierf in 1986 op slechts 37 jarige leeftijd.

Een goede plaat al met al, dus 3,5 ster.
Klinkt wel ontzettend gedateerd, maar we schrijven 1973 en heeft zo z'n charme.

En dan is er ineens zomaar een Styx EP met 2 songs opgenomen al tijdens de Crash of the Crown sessies (geen B-keus volgens de band) want die waren bedoeld voor release op record Store Day 2021.

De nieuwe songs duren kort, "The Same Stardust" is pakkende poprock met die typische Styx samenzang inclusief gitaarsolo. Prima!
"Age of Entropia", de helft van de song klinkt als een soort intro naar een episch meesterwerk.
Echter na 80 seconden slaat het om naar een soort uittro alsof we op het einde van dat epische meesterwerk zitten die nooit gespeeld is. Best origineel en het klinkt geweldig.

En dan nog 5 live songs, opgenomen in de tijdsperiode 2018-2020.
Het overbekende "Mr. Roboto" blijf ik geweldig vinden, en wat lijkt de stem van Lawrence Gowan toch op die van Dennis DeYoung. Live heeft deze song nog dezelfde magie als 40 jaar geleden.
"Radio Silence", schijnt een hoogtepunt te zijn op het laatste studio album, inderdaad erg goed maar ik heb dat laatste studio album nog niet gehoord dus ik weet niet of ik het daarmee eens ben.
Lijkt wel wat op "Man in the Wilderness" wat daarna volgt, expres zo achter elkaar gezet?

"Miss America", na de Styx emo ballads op zich een welkome afwisseling maar komt denk beter tot zijn recht als je er zelf bij bent op het concert.
"Renegade", een onvervalste hardrocker alhoewel het intro anders doet vermoeden. Had liever wat live uitvoeringen gehoord van mijn favoriete Styx album "Crystal Ball" maar dat album wordt enigzins genegeerd door ze.

Desondanks een sterke EP, een 8 dus 4 sterren.

In 1974 kwamen 2 LP's uit van Styx nml 1 in februari en 1 in november.
Deze kwam eerder uit als "Man of Miracles" die echter in de MM index als derde staat, het is maar dat u het weet.

Op deze plaat profileerde James Young, dat is die gitarist met dat lange blonde haar zich voor het eerst als songwriter.
En eerlijk is eerlijk, alhoewel ik kort door de bocht zijn composities vrijwel altijd als de minste van vrijwel elke Styx plaat vind tekent hij hier voor het sterkste nummer nml "Young Man".
Dat vind hij zelf blijkbaar ook want hij heeft het later nog eens opgenomen op een solo CD.
Het is een stevige song met veel dynamiek, een akoustisch begin en veel hard zacht stukken met een tegendraadse keyboardsolo.
Is eigenlijk 1 van de beste songs van de eerste 4 platen van Styx.
Verder tekent hij nog voor de openingstrack "Witch Wolf", een typische rechtoe rechtaan rocker die hij later nog meer zou schrijven.

Dan hebben we nog die andere gitarist John Curulewski die met 3 nummers vertegenwoordigd is op deze vreemde Styx plaat.
Hij begint goed met "As Bad as This", een dromerig akoustisch riedeltje met zijn lage stem die hoe simpel ook blijft boeien.
Wat jammer dat na een paar minuten de meligheid de overhand krijgt want het 2de gedeelte van die song genaamd "Plexiglas Toilet" slaat echt helemaal nergens op !
Het "22 Years" van hem is maar meteen het minste nummer van de plaat maar gelukkig tekent hij ook voor "The Serpent Is Rising".
Is mijn favoriet nummero 2 van deze CD, ook veel dynamiek hierin en lekker (over the top) bombastisch.

"Krakatoa" is wat gepraat en vage synthesizer geluiden en gaat over in het "Hallelujah Chorus".
Ook erg melig maar wel erg overtuigend en goed gedaan die massale koor samenzang.

Dennis DeYoung komt met de degelijke tracks 2,5 en 7.
"The Grove of Eglantine" en "Jonas Psalter" zijn vrij log en James Young zingt er ook lead vocals op mee.
"Winner Takes All" is wat luchtiger van toon en klinkt vrij commercieel.

Het schijnt dat Styx dit album als hun slechste beschouwd maar ik ken er wel een paar die minder zijn als deze.
Is wel de meest afwisselende, ook al staan hier geen mierzoete Dennis DeYoung ballads op.