Als ik de eerste 3 albums buiten beschouwing laat is dit de Queen plaat met de meest onbekende pareltjes van ze.
Alhoewel ik dit album al ruim 30 jaar ken was ik er een paar jaar gelden pas achtergekomen.

De (hard)rocker "Tie Your Mother Down" valt nog het meeste uit de toon, plat en ordinair bijna vergeleken met de rest dacht ik zo.
Een piano en Freddie klonken eigenlijk nog nooit zo mooi als in "You Take My Breath Away".
Brian May op zang in "Long Away" kan ik ook altijd horen, mooi ingetogen popnummer van hem.

Waar "a Night at the Opera" vooral bombastisch en erg aanwezig is, daar is dit album wat relaxter en bescheiden alhoewel het zeker zo afwisselend is.
Eigenlijk kan ik deze meer hebben als zijn voorganger alhoewel ik ze allebei 4,5 ster geef.

Voor mij had dat heavy snelle tussenstuk in "The Millionaire Waltz" niet gehoeven, een iets te geforceerd nummer al met al.
Daarintegen vind ik "You and I" weer een heerlijk Queen nummer, supermelodieus met fantastisch tussenstuk en eind erin.
Van hun doodgedraaide singles uit de jaren 70 kan ik "Somebody to Love" nog redelijk goed hebben en "White Man" is zo'n nummer waarin alles zit wat Queen zo beroemd maakte dus veel bombast, dynamiek en theatrale zang.

Luchtiger van toon is "Good Old-Fashioned Lover Boy", lijkt in opzet simpel maar er zit meer in als je denkt.
Het hypnotiserende "Drowse" is gezongen door Roger Taylor, qua instrumentatie en sfeer een van de meest vreemde Queen nummers ooit maar mooi en itrigerend tegelijk.
Er wordt in stijl afgesloten met "Teo Torriatte (Let Us Cling Together)", een heel rustig begin maar later komt er een koor bij en wordt er wat in het Japans gezongen (een soort ode aan de fans in Japan) en op het eind het mooie outtro, hetzelfde als waar de plaat mee begon.

Een album voor de Queen gevorderden, geduld zal hier beloond worden.

Leuk, Queen die gewoon 4 tracks van "Hot Space" speelt terwijl daar niemand echt op zit te wachten !
Het gevaar van een live album van een band met heel veel hits is dat het een verkapte Greatest Hits live wordt en uiteraard is dat bij Queen voor zo'n 50 % ook waar.
Maar dat is mijn probleem, heb veel singles vroeger te veel gehoord op de radio en ik kwam ze ook tegen op hun reguliere albums maar veel mensen zullen het te gek vinden.

Het begin vind ik te gek, wat is "The Hero" toch een geweldige opener en de snelle versie van "We Will Rock You" vond ik altijd beter als het origineel maar eigenlijk is het bijna een totaal ander nummer.
De rockerige versie van "Action This Day" gaat live ook wel lekker en op zich klinkt "Play the Game" ook steviger maar heb er nooit veel aan gevonden.
"Staying Power" klinkt te gehaast en te druk, als studio uitvoering komt het veel beter tot zijn recht.

"Somebody to Love" en "Now I'm Here" kan ik eigenlijk niet meer horen maar op zich goede songs natuurlijk.
"Dragon Attack" is niet mijn ding, heb een hekel aan funk en het mierzoete "Love of My Live" en gedegen "Save Me" ook niet.
Daarna wordt het interessanter, "Back Chat" met die heerlijk achterhaalde elektronische drumpads en met verlengde gitaarsolo op het eind.

Het weirde "Get Down Make Love" is altijd leuk ze improviseren dat tussenstuk ook een beetje althans zo lijkt het.
De gitaarsolo van Brian may zit vol effecten en delay, daardoor blijft het genietbaar en is het niet zo'n egotripperij.
Ook zonder Bowie blijft "Under Pressure" 1 van hun beste hits en bij "Fat Bottomed Girls" zie ik nog steeds die poster voor me die je bij "Jazz" kreeg en gewoon op mijn kinderkamertje hing.

En daarna ? Daarna haak ik af....
Een feest der herkenning, teveel voor mij alleen "Sheer Heart Attack" weet mij te verassen alhoewel de studio versie meer impact had maar origineel is het wel om 'm gewoon te spelen.

De kwaliteit van de opnames en de prestaties van de bandleden zijn prima, maar stiekem kijk ik veel meer uit naar die "Live at the Rainbow '74".