Make-Up besloot om hun derde album maar zelf te produceren en dat gaat ze uitstekend af.

Het openingsnummer luistert lekker weg, klinkt vrij toegangkelijk en op het eind lekker scheurende gitaarsolos.
"Find Out" klinkt mij echter te simpel, nogal een matig nummer.
"Black Eyes" is vrij comercieel maar wel beter als het voorgaande nummer.

"1985" begint dreigend met een zwaar keyboardgeluid en is een geweldig goed nummer, ietwat symfonisch en een spetterende gitaarsolo !

De navolgende 3 nummers hebben het beste wat Make-Up zo goed maakt.
Herkenbare nummers, voldoende instrumentale intermezzo's die blijven boeien en een smaakvolle verdeling van het keyboard en gitaargeluid.
Ik vind de stem van zanger Nobuo Yamada ook wel erg geschikt voor deze band, is eigenlijk meer een popzanger die ook hardrock aankan.

"Just My Heart" begint met alleen keyboards en zang en is semi ballad-achtig.
Hierop hoor je ook goed die typische jaren 80 keyboardgeluiden.
De afsluiter is wat meezingachtig maar voor mij haalt dit album (nog net) 4 sterren en is duidelijk beter als "hun voorganger "Straight Liner".
Er is gewoon meer aandacht besteed aan de songs en dat hoor je.

Even voorstellen, Make-Up maakte ondanks de onzinnige bandnaam 4 erg goede abums in slechts 2 jaar tijd en is met X-Ray en Earthshaker 1 van de betere melodieuze hardrockbands van Japan in de jaren 80.
Later maakten ze trouwens nog 2 soundtrack albums van de Japanse anime serie Saint Seiya die overigens ook uitstekend zijn.

Frontman is zanger Nobuo Yamada (Nob voor vrienden) die samen met gitarist Hiroaki Matsuzawa het meeste opvallen in de band.

Vrij pompeus begint dit album met een kort instrumentaaltje waarin de keyboards zoveel mogelijk als een kerkorgel probeert te klinken.
Gaat vervolgens mooi over in het eerste echte nummer "Salvation Army" waarin de keyboards mooi overheersen, echter na 2 minuten volgt een zeer mooi middenstuk waarin een schitterende gitaarsolo zit.
Het nummer is zeer melodieus wat eigenlijk voor het hele repertoire geldt van Make-Up.
"Lightning Flash" is wat agressiever met wat meer nadruk op het gitaarspel, ook hier weer vanuit het niets een schitterende gitaarsolo die mooi overgaat in een keyboardsolo.
Ook de drummer Yoshihiro Toyokawa kan zich wat meer laten gelden in dit fraaie nummer.

Daarna even bijkomen met "Journey Is Over" , een rustig nummer met vrij stevige refreinen waarin mooi gebruik wordt gemaakt van dynamiek (zacht, stevig, zacht, solo etc).
In "Reply" vooral de zang op de voorgrond met weer schitterend solo gitaarwerk.
Het up-tempo "Through the Night" volgt, een vrij druk nummer wat desondanks een rustig middenstuk kent om vervolgens solistisch los te barsten.

"Frozen Way" begint met alleen keyboards en zang en houdt het midden tussen pop en hardrock.
Wat steviger is weer "Love & Hate" met weer een fraaie gitaar/keyboardsolo.
Het ingetogen "Injured Doll" besluit dit goede debuut, hierna zouden ze in 2 jaar nog 3 opvolgers maken waar de hardere kantjes wat vanaf zijn gehaald maar toch nog erg goed zijn.

Dit debuut is trouwens geproduceerd door Loudness drummer Munetaka Higuchi en dat heeft hij uitstekend gedaan.
Is denk daardoor het meest stevige Maku-Up album.
Voor de compleetheid maar vermelden dat ene Yasuyoshi Ikeda basgitaar speelt en Yohgo Kohno keyboards en zijn inbreng doet me wat denken aan de keyboardspeler van Heavy Metal Army (hebben 1 LP gemaakt, heb ik ook besproken).

Heerlijke Japanse jaren 80 hardrock, moeilijk te verkrijgen maar zijn in Japan dit jaar opnieuw verschenen helaas nogal prijzig.

Gitarist Hiroaki Matsuzawa overleed op 18 november 2010, hij werd slechts 50 jaar.
Hij was de gitarist van deze uitstekende melodieuze Japanse hardrock-band die in 2004 hun eerste 4 albums en een special collection CD + DVD in deze box heruitbrachten.
Gelukkig ben ik in bezit van deze fraai uitgevoerde box en ik zal die special collection CD hier bespreken.
Voor de eerste 4 albums verwijs ik naar mijn recensies, ik heb ze separaat besproken maar hier zal ik track 40 t/m 52 (die op de 5de CD staan) bespreken want ze zijn te goed om onvermeld te blijven.

De uitstekende single "Get the Hero" uit 1986 is zwaar toetsen georienteerd en begint pas na dik 2 minuten met zang, klinkt vrij commercieel en bevat van zo'n typische jaren-80 sound.
De B-kant ervan is up-tempo en ook hierop is toetsenist Yohgo Kohno nadrukkelijk aanwezig, eigenlijk is "Go for Tomorrow - Far Away -" net zo goed als de A-kant.
Het logge "Sekigahara" was de B-kant van de single "Fox on the Run" (jawel die Sweet cover) uit 1984 en overtuigt niet, vooral het stuitende simpele drumwerk irriteert.
De single "Find Out" vonden we al op een regulier studio album van ze, maar dit is de z.g remixed long version, dat betekent wat langere instrumentale stukken en wat meer studio foefjes.
Let vooral op de laatste 2 minuten, heerlijk lang gitaarwerk in een versneld tempo.
De B-kant hiervan vonden we ook al op hun 3de album "Born To Be Hard", dit is de clear cut versie en "She Lied" is een zeer goed maar ietwat overgeproduceerd en bassist Yasuyoshi Ikeda valt hierin op met virtuoze stukjes.

Zo, dat waren de enige 3 singles die Make-Up ooit uitbrachten en de trend is gezet van het hoge muzikale peil.

Na de eerste 4 studio-albums zou Make-Up nog 2 reguliere CD's uitbrengen, alle 2 soundtracks van de amine-serie Saint Seiya, waarvan het vlotte"Pegasus Fantasy" een track van is (uitgebracht in 1986).
Het verhaal achter "Never" weet ik niet, wel dat het up-tempo is en wel lekker klinkt inclusief gesampeld blazerswerk maar dat is gelukkig niet overheersend.
Ja, "Runaway from Yesterday" is geschreven door het Munetaka Higuchi Project Team en was al op de plaat gezet door zangeres Mari Hamada op haar debuut "Lunatic Doll".
Een typische hardrockballad zoals ze niet meer gemaakt worden, Munetaka Higuchi (de Loudness drummer RIP) produceerde trouwens zowel werk van Make-Up en Mari Hamada.
"Shadow Zero" lijkt me een oude opname die de plaat nooit gehaald heeft, klinkt wat demo-achtig maar is gevarieerd en goed.

"Wonderland" is een geweldig jazzrockachtige song afkomstig van de gelegenheidsformatie Mt.Fuji die ooit 1 LP uitbracht "Human Transport" uit 1983 en bestond uit leden van Loudness en Make-Up.
Er is nooit een officiele CD van verschenen en ik zal de eerste zijn die hem zal aanschaffen wat die ook gaat kosten, zo geweldig vind ik het want ik ken die hele plaat wel.
Ietwat overbodig volgen nu Engels gezongen versies van "Get the Hero" en "Go for Tommorow - Far Away", we hadden ze al eerder langs horen komen.
Het titelnummer van deze box is instrumentaal, mooi en sfeervol en zou zo een muziekje kunnen zijn aan het eind van een film (tijdens de aftiteling).

De DVD bevat 6 songs, allen gefilmd tijdens een concert op 9 september 1984 in Osaka en toen al eens op video uitgekomen, ze bewijzen hierop dat ze live al net zo goed zijn als in de studio.
Wat opvalt is "Matenrou", mooie toetsen gedomineerde breaks en virtuoos samenspel op het eind.
Verder vertolken ze "Fox On the Run, City Lights, Lady Rosie, Through the Night en Runaway From Yesterday".

Rest mij nog om te vermelden dat ze in 1996 een 2de soundtrack CD van die Saint Seiya anime serie hebben uitgebracht die uiteraard wat moderner klonk, meer poprock als hardrock maar nog steeds zeer goed met veel melodie.
Geweldige verzamelbox dit, ik geef die special collection CD een 4,5 en voor die andere albums had ik al waarderingen gegeven tussen een 3,5 en 4,5.

4,2 sterren voor "Memories of Blue", een absolute aanrader voor liefhebbers van Japanse melodieuze hardrock !!!!

Een mooi ingetogen pianostuk (gespeeld op keyboards) markeert het begin van Make-Up's 4de en toenmalig voorlopig laatste studio plaat.
Een uitstekende trouwens, "Kill the Night" is van grote klasse zo'n beetje vergelijkbaar met een regulier Survivor nummer die dit soort muziek tot in de perfectie beheersten.
Een mooie balans tussen toetsen en gitaar wat op "Dirty Man" goed te horen is maar de melodie wordt ook niet vergeten.
Het snelle "Machine Baby" is ietwat ruig ingezongen en zeer beheerst ingespeeld, en wat een geweldig nummer is "Wild Child" toch !
Hoog gezongen, ietwat bombastisch en een pakkend refrein met afwisselende stukken erin.

Dit was dus hun 4de studio album in 2 jaar, in Japan was dat destijds heel normaal om zoveel uit te brengen.
Tussen het uitbrengen van hun debuut en deze zat nog geen 21 maanden !
Alsof men bewust was dat roem wel heel eens tijdelijk kon zijn.

Het hoge pijl gaat gewoon door met "Rock Legend", catchy en met een vrij ruige gitaarsolo erin.
Een stevig begin van het snelle en supermelodieuze "Replicant Blue", grote klasse gewoon !
Een vreemd ingeblikt begin van "Trouble", origineel en met wat fantasie een industrial rocknummer te noemen.
Voorts het ietwat melancholische en sfeervolle "Man & Woman", gevolgd door het gedreven "Anytime" en ik besef steeds meer dat dit misschien wel hun beste album kan zijn want het pijl van de songs blijft onveranderd hoog.
Als afsluiter het instrumentale "Passage - Reprise", nu ingespeeld door de hele band met mooi samenspel van keyboards en gitaar.

Hiermee evenaart of overtreft Make-Up zelfs hun debuut, een verdiende 4,5 ster dus.

Even voorstellen, Mari Hamada maakte sinds 1983 al 20 albums waarvan de eerste 2 werkelijk je speakers uitknallen want die bevatten pure heavy metal.
Waar Europa en de VS nauwlijks indruk konden maken met metal zangeressen daar had Japan behalve Mari ook nog Misako Honjoh en Carmen Maki, zangeressen die op albums zongen die niet of nauwlijks onderdeden voor de gevestigde metal-orde.
Wat dat betreft waren een Lita Ford, Lee Aaron, Girlschool of Rock Goddes toch wel klasses minder als bovengenoemde zangeressen.

Inspirator hierin was Loudness drummer Munetaka Higuchi die zijn toenmalige vriendin als zangeres naar voren schoof en de plaat produceerde en drums inspeelde.
Hij verzamelde andere enigzins bekende japanse muzikanten om zich heen en onder de naam Munetaka Higuchi Project Team vormden zij dus de begeleidingsband van Mari Hamada.
De felle opener "Noah" zet de toon, veel breaks gedicteerd door de beste metal-drummer die er ooit was met korte snelle gitaarsolos.
Mari Hamada's zang komt niet echt bovenuit de instrumenten, haar zang is even belangrijk als de rest.
Het swingende "Tokio Makin' Love" kent een traditionelere opbouw en klinkt wat vriendelijker.
De mooie power-ballad "Runaway from Yesterday" is ook al op plaat gezet dor de melodieuze Japanse hardrockers Make-Up en is ere een zoals uit het boekje (rustig begin, opbouwend harder met gitaarsolo op het eind) zoals ze die alleen in de jaren '80 konden maken.

Op het korte sfeervolle instrumentale "Love Maker" zou ik het wel kunnen doen, toepasselijke titel.
Mooie melodieuze stukken op het beukende "Black Hole" en "All Night Party" is meer poprock wat voor de afwisseling wel aardig is.
Op de gehele plaat is ook vrij ingetogen begeleidende keyboards te horen van Yuki Nakajima.
Het korte instrumentale "Mistress" is een voorbode van het speed metal-achtige "Spacer", a-la de opener weer heerlijk fel met puntige solos.
Nu wel overheersend keyboards in het bombastische begin van "Lights", spacey geluidjes ook in de solos.
De afsluiter "Bottom Energy" klinkt in aanleg wat gewoontjes en ontstijgt dat ook niet oftewel het minste nummer voor het laatst bewaard.

Moeilijk te verkrijgen deze CD, nog in 2008 uitgegeven in Japan maar nu al weer out of print.
Echt een aanrader, de volle 4 sterren waard en misschien via ebay nog eens te pakken te krijgen.

Het 2de studioalbum van Mari Hamada binnen een jaar na het debuut op de Japanse markt geslingerd.
Het Munetaka Higuchi project team heeft als songwriters en uitvoerenden de touwtjes weer in handen echter de impact en de verrassing is minder als "Lunatic Doll".
Wat lijkt "Don't Change Your Mind" op "Hiroshima" van Gary Moore, een plagiaat rechtbankprocedure zou hij zeker gewonnen hebben.
Mooi ritmisch instrumentaal tussenstuk in "Violence Fire", wat opvalt is dat Mari haar stem wat meer op de voorgrond is gemixt
Lekkere zanguithalen op "From Long Ago" en zowaar een Rush-achtige break in het poprocknummer "Xanadu".

Aanstekers paraat voor "Lost My Heart", de verplichte powerballad die niet echt overtuigt.
Een echte knaller heb ik tot dusver nog niet gehoord, het titelnummer klinkt mainstream wat meer leuk is voor de afwisseling als dat het echt goed is.
De navolgende 2 songs zijn het ook niet echt, ja het klinkt op zich wel goed maar pas bij "Jumping High" word het debuutnivo gehaald.
De bezieling en energie zijn daarin weer helemaal terug, de sferische afsluiter had wat eerder op deze plaat langs moeten komen.

Het lijkt net of ze de songs van beidde albums hebben onderverdeeld in een A-categorie (het debuut) en B (deze plaat) maar het blijft kwalitatief gedegen metal.
Na Munetaka Higuchi (de drummer) was de belangrijkste man van het team de gitarist Kitajima Kenji die de gitarist was van Make-Up.
Beidde helaas overleden trouwens, hun erfenis is te horen op vele uitstekende Japanse hardrockplaten.
Na dit album zou Mari Hamada met andere muzikanten een hele rits melodieuzere AOR hardrockalbums maken en in de jaren '90 zelfs easy-listening (daar haakte ik af).

Het is 1999 en een kille schoonheid biedt ons "Marillion.com" aan....
De mooie hoesfoto ten spijt is het geheel een kartonnen flutverpakking die enigzins goedkoop aandoet.
Veel fans kennen die mening ook op de muziek toe maar daar ga ik niet in mee.

Lekker luchtige opener, in tegenstelling tot de echte fans vind ik Marillion op zijn best als ze wat compactere songs maken en ik zal in deze CD niet teleurgesteld worden.
Saxofoons vind ik altijd leuk als toevoeging dus "Deserve" kan bij mij al bijna niet meer stuk, ook al stelt het verder niet zoveel voor.
Mooie spanningsopbouw in "Go" ,Steve Rothery hoor ik solos spelen die qua sfeer op "Clutching at Straws" niet zouden misstaan.
Het relaxte "Rich" luistert lekker weg, is afwisselend alhoewel Steve Hogarth wat schreeuwerig zingt irriteert mij dat niet.
"Enlightened" kabbelt maar wat voort en vergeet je al voordat het afgelopen is, kan je mooi even bij je hifi-installatie vandaan om koffie in te schenken ofzo.

"Built-in Bastard Radar" is wederom zeer laagdrempelig, ik lees weleens dat Marillion in deze periode gewoon popmuziek maakte maar daar ben ik het niet mee eens.
Daarvoor zijn de songs te doordacht en afwisselend, het merendeel luistert wel weg als ware het popsongs zo ook deze.
"Tumble Down the Years" weet echt te overtuigen, klinkt als een single en door de ingetogen benadering juist zo sterk.

Ze konden het niet laten, "Interior Lulu" duurt een kwartier, een sfeervol begin slaat op 4:30 ineens om in heftig instrumentaal gefreak om op 6 minuten weer gas terug te nemen.
Darna een wat stuurloos verloop met af en toe mooie stukken erin en de laatste 3 minuten zijn weer vrij heftig.
De afsluiter "House" kent de sfeer van een pauzemuziekje maar dan 10 minuten lang, gelukkig is het de laatste song maar van mij had het eraf gemogen.

Ik vind hem een stuk beter als de voorganger "Radiaton", vooral de eerste 8 songs laten een eenheid horen en die laatse 2 zie ik maar als een soort van bonus qua sfeer vind ik ze niet echt erbij horen.
Een ruime voldoende, 3,5 sterren dus.

Tussen Marillion met Steve Hogarth en mij is het nooit wat geworden.
Ja, ik heb het vaak geprobeerd en bezit een handjevol CD’s van ze maar zo’n beetje op de helft van een album beginnen de songs mij steeds minder te zeggen en hoor ik ze simpelweg niet meer.
Uitstekende zanger, geweldige muzikanten daar ligt het niet aan maar het weet mijn aandacht niet vast te houden.

Bovenstaande is een uitstekende reden om er eens een recensie aan te wijden, en laat ik expres nou kiezen voor het album wat het minst gewaardeerd wordt door de MM lezertjes.

Na het onzinnige intro "Costa del Slough" start men met het energieke "Under the Sun".
Toffe spacey keyboardgeluiden en Steve Rothery die wat losser en ruiger speelt als anders, een lekkere herkenbare opener.
Sterke zanglijnen en een geluidsbrei dat is "The Answering Machine" maar het past wonderwel.
Een wat meer traditionelere Marillion in "Three Minute Boy" maar om in de sfeer te blijven is het einde weer lekker ruig.
Tot nu toe valt het niet tegen, Marillion die wat met zijn tijd meegaat bevalt me zeer maar helaas zet men dat niet door.
De vaart wordt er volledig uitgehaald met "Now She'll Never Know", een fluisterende Steve en vrijwel onhoorbare instrumenten en dat 5 minuten lang, jammer !

"These Chains" kan ermee door, de wollige produktie red het nummer eigenlijk maar met het nietszeggende "Born to Run" kan ik helemaal niets.
Geweldig begin van "Cathedral Wall" echter de coupletten zijn langdradig en saai maar de instrumentale stukken schudden mij wakker maar het blijft niet boeien.
Pas na 6 minuten begint de afsluiter een beetje op een song te lijken, daarvoor denk je steeds wanneer begint het nou eens ?

Ja, dit is wel een hele vrijblijvende en magere Marillion plaat geworden.
Qua songwriting zijn track 5,7 en 9 een ramp en echt goed zijn alleen 2 en 3 wat mij betreft.
Kortere pakkende songs in deze stijl had ik een heel album wel leuk gevonden, echter "Radiation" is een lange zit gebleken.

Na dik 30 jaar eindelijk deze CD in mijn bezit om de context te horen van die ontzettende grote hit die erop staat.
Het titelnummer is precies wat ik verwacht van dit album, bombastische rock met theatrale zang wat een goede opener zeg.
Ik heb "You Took the Words Right Out of My Mouth..." altijd een lekker nummer gevonden, alleen jammer dat er in die 5:04 eerst 50 seconden alleen gepraat zit en precies 20 keer de songtitel wordt gezongen.
Schitterend achtergrondkoortje trouwens op die 2de single van dit album.

Het rustpunt "Heaven Can Wait", op zich wel O.K maar daarna verwacht je dat het weer los gaat barsten maar niet dus.
Het veel te flauwe en simpele "All Revved Up with No Place to Go" hoort hier gewoon niet op thuis, evenals die irritante saxofoon die het alleen maar erger maakt.
Die tempoversnelling op het eind had dan ook niet meer gehoeven.

Het navolgende "Two Out of Three Ain't Bad" is op zich een aardige ballad maar daar was ik eigenlijk nog niet aan toe.
Op de een of andere manier kan ik Paradise altijd wel horen, al zal het nodige jeugdsentiment er ook mee te maken hebben.
Ik zat toen in de 6de klas en in de klas hadden we het erover daags na Toppop, wat een dikke zanger zeg met die jonge griet ja visueel had het veel indruk gemaakt.
Blijft toch wel een erg goed nummer, meer een soort mini-musical waarbij de videoclip de perfecte vertolking van is.
Jammer dat in het slotnummer de bombast maar even losbarst, te lang alleen maar zang en piano te horen.

Opmerkelijk dat keyboardspeler Jim Steinman alleen alle nummers heeft geschreven.
Een ruime voldoende wat mij betreft, 3,5 ster !

En toen was er ineens Mercyful Fate, de band die lak had aan het welbekende inro-couplet-refrein-couplet-refrein-solo opbouw van een song.

Wat heet, op de meest onlogische momenten knallen de gitaarsolos je om de oren alsook tussenstukken en tempowisselingen.
Dat laat de openingstrack al meteen goed horen, pats-boem meteen een gitaarsolo die bij andere bands pas netje in het midden wordt gespeeld.
Daarna misschien het meest normale nummer wat ze ooit hebben opgenomen (niet qua tekst), klinkt vrij tam maar wel erg goed.
Opmerkelijk ook dat King Diamond vrijwel niet hoog zingt in "Nuns Have No Fun".

De openingstrack van kant 2 "Doomed by the Living Dead" gaat weer helemaal los in die typische MF stijl.
Misschien de enigste filler uit hun roemruchte periode (1982-1984) is wel "Devil Eyes", een ronduit zwak nummer.

Deze E.P is dus een opmaat naar die 2 legendarische albums die daarna zouden volgen.
Van de 4 tracks zijn er 3 gewoon erg goed, verplichte aanschaf derhalve voor een beetje MF fan.

Heb mijn vinyl hiervan pas verkocht voor 65 euro.
Dat was wel de eerste persing die een witte rand heeft aan de voorkant, latere persingen die minder waard zijn hebben de zwarte (zoals in de afbeelding).
Met origineel tekstvel is die veel meer waard maar die heb ik er nooit bij gehad.
Uiteraard heb ik deze EP op CD staan nml op "In The Beginning".

Deze LP titel ken ik al sinds ik me in die jaren bekeerde tot het hardrockgeloof.
Niemand had hem en een paar jaar geleden mij op CD aangeschaft voor een appel en een ei.

Mijn indruk en wat feitjes !

1:Geinig, nog opgenomen met Doug Sampson op drums en alleen Dave Murray op gitaar (en verder natuurlijk Paul en Steve) dus als viermansband.
Klinkt wat vlak en minder energiek als die latere versie, maar blijft een geweldige song.

2. Sledgehammer heeft geen zanger maar een prater, alleen de gitarist kan eigenlijk een beetje spelen. Ja, de basist en drummer houden de maat maar spelen ook continu hetzelfde.
In 1983 een LP uitgebracht en dat was het dan .....

3. De Ericsson Fischer band is Zweeds en met wat fantasie is dit misschien wel het eerste progressieve NWOBHM nummer. Ze brengen net genoeg variatie aan dat dit blijft boeien ook al wordt het in 1 tempo afgeraffeld. In de 80's 3 LP's uitgebracht.

4. Niet te verwarren met de Amerikaanse gitaarband. Deze Engelsen brengen echte niets-aan-de-hand blues maar wel goed gedaan. Totaal out-of-place op Metal for Muthas en hun verdere discografie bestaat uit slechts 2 singles.

5. Praying Mantis bestaat nog steeds met als enige originele leden de broertjes Troy (gitaar & bas). Toen het er echt om ging slechts wat singles en 1 LP uitgebracht en vanaf de jaren "90 tot nu een redelijk stabiele carierre als nostalgische NWOBHM-act maar wel veel albums uitgebracht.
Hun bijdrage hier smaakt naar meer, ondanks de slappe zang. Uitstekend solistisch gitaarwerk en een sterke song inclusief sterk instrumentaal tussenstuk.

6. Ethel the Frog heeft in 1980 ook nog hun enige LP uitgebracht. Wie door de verschrikkelijke demo-kwaliteit heenluistert hoort gewoon een aardige song die vooral door het sterke drumwerk overeind blijft.

7. Zo'n kleine 30 man heeft ooit in Angelwitch gespeeld. Ze bestaan nog steeds en hebben in ruim 30 jaar 5 albums uitgebracht. Hier vertegenwoordigd met een bombastisch mini-eposje.
Ze willen veel te veel laten horen in 5 minuten dus alle metal cliché's vliegen je om de oren !

8. Maiden bewijst hier waarom ze als enige band met 2 songs vertegenwoordigd zijn.
Het ijzersterke Wrahtchild word nog steeds live door ze gespeeld en terecht.

9. Samson verrast hier met een mooie afwisselende ballad inclusief felle synthesizersolo.
In deze song hoor ik enorm veel potentieel wat volgens mij in hun carierre nooit eruit is gehaald.

10. Nutz had tussen 1974 en 1977 al 3 LP's en 1 live plaat uitgebracht. Of is dat een andere Nutz ? Toch symphatiek dat ze tussen die beginnende bands mochten staan voor een eventuele come-back. Dit pretentieloze niemendalletje zorgde daar terecht niet voor.

Van de E.F band, Praying Mantis en Samson wil ik wel eens meer horen. Met die 2 Maiden songs is de helft dus gewoon goed.
Die andere helft heeft de beste bedoelingen dus maak ik het af op 3 sterren.

Je vraagt je af waar het is misgegaan voor Trespass, als enige vertegenwoordigd met 2 uitstekende songs op deze onderhoudende NWOBHM verzamelaar.
Toen het er echt om ging slechts 2 singles en een EP uitgebracht, en pas veel later hun eerste volwaardige LP (in 1993).

Eazy Money heeft helemaal niets uitgebracht en ik ga mee in de recensie van Sir Spamalot dat er inderdaad een lekker keyboard / gitaar duel inzit.
Je hoort hierop Marc Storage zingen, die al snel werd weggekaapt door het Zwitserse Krokus en korte tijd in de jaren '80 zeer succesvol was.
Janick Gers is natuurlijk helemaal goed terechtgekomen. White Spirit geeft hier een heel sterk visitekaartje af (vooral dat instrumentale stuk is zeer goed), ben benieuwd naar hun LP uit 1980.

Goede bijdrage's verder zijn er van Xero met een mooie spanningsopbouw, net als Trespass toendertijd nergens gekomen maar in 2007 als download en vorig jaar als fysiek een geheel album uitgebracht met retrospectief werk erop.
Ook Dark Star kan me zeer bekoren, een belachelijke titel (Lady of Mars, had zo van Spinal Tap kunnen zijn), maar de 2 gitaristen doen wat aan Thin Lizzy denken en maken mij nieuwsgierig naar meer.

Horsepower is Amerikaans en leveren een ronduit slechte glamrock song af, heeft hier niets te zoeken volkomen misplaatst dit !
Red Alert klinkt als een kruising tussen new-wave en punk, heeft een lekkere drive maar eigenlijk ook helemaal geen NWOBHM.
De bluesrock bijdrage komt van Chevy, gaan instrumentaal lekker los met een meezingstuk erin komt denk live stukken beter tot zijn recht.

Vreemdste bijdrage komt van The Raid, een razendsnel basloopje met eroverheen niet al te subtiel een gitaar die klinkt als een speelgoedsetje (inclusief versterker).
Weird gezongen ook, op het eind bewijst de gitarist dat hij kan soleren, dat dan wel weer.
Ik ga me verder verdiepen in de NWOBHM, op CD zijn verzamelaars wel te vinden maar de meeste zeer duur (collectors prijzen, OOP).

Michael had wel zin in iets speciaals, ter ere van het 25-jarig bestaan van zijn band besloot hij alle zangers die ooit in de MSG gezongen hadden uit te nodigen om wat nummers in te zingen.
In de eerste plaats is dit gewoon een studio-album met de Finse zanger Jari Tiura, maar op 6 songs zingen 6 andere zangers.
Alle nummers zijn aan elkaar geplakt, geen stiltes ertussen en dat is wel eens origineel alswel vermoeiend.

Helaas wordt het hoge peil van zijn destijds 3 voorgaande studio-albums niet gehaald, maar door de originele opzet is dit toch wel een aardige onderhoudende plaat geworden.
Eigenlijk had hij veel songs al geschreven voor een nieuwe plaat met de band UFO, dat zou een concept-album worden maar zover kwam het niet vandaar misschien de veelal korte songs die in elkaar overgaan.
UFO bassist Pete Way is wel van de partij op dit album.

Voor de overzichtelijkheid puntsgewijs de songs met mijn impressies.

1 Virtuoos technisch en ritmisch gespeeld met breaks, sterk refrein en krachtige
volle zang van Jari Tiura.
2 Verschillende songs in 1 song, erg sterk drumwerk en herkenbaar evenals de opener erg goed.
3 Met zanger Leif Sundin en een wat traditioneler arrangement, in de sfeer van de plaat
"Written in the Sand" uit 1997 waarop Leif zong.
4 Met zanger Chris Logan, beetje bluesachtig met wat knauwende zang van Chris en wat
langere gitaarsolos.
5 De tijd wordt genomen om de song op te bouwen, doordacht een song met kop en staart.

Tot dusver een prima plaat, we luisteren verder.

6 Een beetje traag zwalkend nummer, vreemd arrangement.
7 Een heftig begin, zwak refrein en de stem van Jari begint te irriteren.
8 Met zanger Kelly Keeling, een goede song maar de instrumeten klinken te hard
en te veel als een brei waardoor de zang van Kelly erin verzuipt.
9 Je verstaat "Looking for Satan", een ronduit zwak deuntje.
10 Sterke intstrumentale stukken en refrein, had meer in gezeten.

Het nivo zakt in, maar het samenspel van de muzikanten blijft zeer sterk met als uitblinker drummer Jeff Martin.

11 Beukend en ietwat dreigend, Jari kan ook goed laag zingen.
12 Opbouwend erg sterk, episch en bombastisch erg sterk !
13 Mooie refreinen, te verschillende stukjes aan elkaar geplakt.
14 Vooral genieten in de instrumentale stukken, virtuoos drumwerk.
15 Ritmisch tegendraads, voor het laatst is zanger Jari te horen.

Als toetje 3 songs met 3 andere zangers en een instrumentaaltje.

16 Gary Barden meldt zich, een song met kop en staart met een vreemd chaotisch jazzy
tussenstuk.
17 Is het toeval dat Graham Bonnet zingt op het swingende hoogtepunt van het album ?
Ook nog afwisselend, topsong !
18 Gedegen en herkenbaar gezongen door
19 Instrumentaal met opvallende toetsenbijdrage van gitarist / toetsenist Wayne Findlay.

Het moet gezegd worden dat het een gedurfd ambitieus project is, misschien iets te.
Met een wat betere drogere productie waarop de instrumenten beter te onderscheiden waren zou het een topalbum geweest kunnen zijn.
Jammer dat Michael zelf de producer was, zal wel geldgebrek geweest zijn om een producer in te huren.

Wordt wel steeds beter, duidelijk een groei-album voor Michael Schenker fans met geduld.

Een mooi tijdperk was aangebroken voor de Michael Schenker fans, eigenlijk al begonnen in 1995 met de release van UFO's "Walk On Water".
De albums gezongen door de vlakke zanger Robin McAuley klonken wel lekker maar dat was ook alles, dus tijd voor een andere bezetting en een echt goede plaat !

Een rustig begin met de opener, op het eind verassende tempowisselingen.
Een geweldig stuwend instrumentaal nummer, dat is "Essence" opgebouwd rond een snelle gitaarrif en hoor ook de klasse van drummer Shane Galaas.
De nieuwe zanger Leif Sundin zingt zelden hoog en is niet al te aanwezig, helemaal in dienst van de song.
Hij heeft een warme hese stem die niemand kan irriteren, in ieder geval geen typische hardrockzanger.

Bombastisch begin van "Cry No More", het draait allemaal niet meer om de solo's maar de songs zijn 1 geheel en de ritmesectie steelt de show.
Het snelle "Back to Life" is melodieus en up-tempo tegelijk met heerlijk stacato-achtig samenspel.
Topproducer Ron Nevison produceerde top, het zal wat gekost hebben maar hoor maar eens hoe goed alles is ingemixt etc.
Perfecte verhoudingen tussen de instrumenten, af en toe subtiel een keyboard het maakt het allemaal helemaal af.

Het titelnummer heeft een semi-akoustische inslag en is lekker laid-back, "Love Never Dies" is van opzet te simpel en moet het (voor het eerst) van de gitaarsolos hebben.
Heel tam begint "I Will Be There" en je denkt steeds wanneer er wat gaat gebeuren, nogal teleursellend dus.
Jammer dat het refrein van "Take Me Through the Night" teveel wordt herhaald, afwisselend inventief en echt weer sterk is "Down the Drain".
Het religieuze "I Believe" doet hopen op een plaats in de hemel voor iedereen, mooi opgebouwd met rustige stukken erin.

De laatste 2 nummers stonden al op het legendarische debuut en zijn opnieuw ingespeeld.
Het voegt niets toe maar stoort ook niet echt, goed en overbodig tegelijk.
De MSG had zichzelf opnieuw uitgevonden en perfectioneerde deze stijl op de navolgende 3 studio-albums, een verdiende 4 sterren !

Een bos poedelhaar met een gezicht erin.
Opgenomen in L.A in 1989 met veelal Amerikaanse sessiemuzikanten, dit is het solodebuut van ex Loudness zanger Minoru Niihara.
Hij had die band net verlaten en binnen no-time was dit album gereed.

Het openingsnummer zet meteen de toon, luchtige rock met een stevig gitaarsausje.
Komt allen tezamen is de vrolijke boodschap en er mag meegezongen worden, Minoru doet het zijn toehoorders in de studio al voor.
Pretentieloze up-tempo in "Stand Up to the Danger", koortjes in het refrein en wat klinkt het lallemaal lekker.
Alsof hij een Heart cover zingt, zo klinkt "Come over Me" want op de Japanse zang na klinkt het superamerikaans je hoort het zo uit de autospeakers schallen terwijl je een mooie kustweg afrijdt in Californie.
Te overdreven zangaccenten in het radiovriendelijke "I Can't Wait" maar wel een heerlijke ruige gitaarsolo hierin.

Solo albums voegen alleen maar iets toe als de artiest ook daadwerkelijk iets anders doet als in zijn vaste band.
Een mooi voorbeeld hiervan is "Dynamite", eerst een minuut gepiel tussen zang en acoustische gitaar om daarna band en smaakvolle saxofoon te laten invallen.
Een heerlijk popnummer dit, bij Loudness zou hij dit nooit erdoor hebben gekregen.
Dat geldt ook voor "You Can Do It", meer sfeer als song welke bestaat uit mooie zanglijnen met ingetogen begeleiding.
Wat opvalt is dat de instrumenten ondergeschikt zijn aan de zang, natuurlijk zijn er gitaarsolos maar die leidden de aandacht niet af van het geheel.
"Bluest Sky" is unplugged, wat minder overdreven zang hierop had geen kwaad gekunt.

"Stayin' Alive" komt nog het meest in de buurt van de latere commerciele Loudness stijl en melige blazers in het luie bluesy "Fool for You", je moet ervoor in de stemming zijn.
Pure pop in "Too Long Away to Reach" welke heerlijk voortkabbelt met zangeressen te horen in de refreinen.
Wat meer inhoud en bombast in het ballad-achtige "I'll Never Hide My Love Again", slepend en dromerig met mooie lange gitaarsolos op het eind.

Eigenlijk is "One" beter te doen als de wat logge Loudness albums hiervoor, afwisselend en luistert lekker weg.
Minoru kan het ook alleen, een verdienstelijk solo-debuut dit !

Het debuut van de Japanse zangeres Misako Honjoh valt op doordat de volledige bezetting van Loudness erop meespeelt, oftewel ze zijn gewoon haar begeleidingsband!
Zo is meteen al de achtergrondzang van Minoru Niihara te horen in de opener en laten de muzikanten middels een virtuoos instrumentaal intermezzo horen dat ze bovengemiddeld goed kunnen spelen.
In "Climax" wordt wat gas teruggenomen, melodieuzer van toon en het gitaargeluid (vooral de solos) van Akira Takasaki doet me wat denken aan de blikkerige sound van Gary Moore op het album van de band G-Force maar irriteert niet.

In die tijd waren er ook 2 andere Japanse zangeressen redelijk bekend en actief in de hardrocckscene nml Mari Hamada en Carmen Maki.
Vocaal gezien waren zij beter geschikt voor de echte metalsongs, Misako komt wat beter tot haar recht in de melodieuzere stukken zoals te horen in "Stoned the Night" waarin de bassist lekker op dreef is middels een korte solo.
Kort door de bocht, ze klinkt een beetje als een klein meisje als het muzikaal wat te heftig wordt.

Het album bevat maar liefst 5 covers, "Warrior" is van USA cultband Riot en een prima excuus om een speedy rechttoe-rechtaan metal song op de luisteraar los te laten inclusief flitsende solos.
"After Ilussion" had Loudness een paar maanden eerder uitgebracht op hun beste album ever "Devil Soldier", nu is de ballad aangedikt met strijkers (die klinken behoorlijk echt maar zouden ook uit keyboard kunnen komen) en klinkt daardoor nog melodramatischer.

Cream's "White Room" wordt ongegeneerd dubbel versneld afgespeeld en in een metal jasje gegoten. Het blijft een hele goede song, wat je er ook mee doet dat blijkt maar weer.
Tijd voor een eigen song, geschreven door Akira Takasaki (hij schreef alle niet-covers,die van Loudness dan wee wel).
Is al net zo bizar als de titel "Hell Is for Children", reggae begin - rock refrein - weer reggae couplet - rock refrein - speed metal versnelling - virtuoos tegendraads instrumentaal einde!
"Lost in Hollywood" kennen we van Rainbow, natuurlijk sneller gespeeld en de spacey keyboardsolo van Novela toetsenist Toshio Egawa valt op.
Qua tempo blijft men in de buurt van Slade's "Cum on Feel the Noize", nogal overbodig dus deze versie.

Nee, "As Time Goes By" is niet een Rolling Stones cover maar een niet al te indrukwekkende mid-tempo song, alhoewel er instrumentaal in het 2de deel nog een aparte draai aan gegeven wordt.
In de periode 1982 - 1985 zouden maar liefst 7 albums van haar uitkomen, ik heb ze compleet op 2 dubbel CD's.
Ruim voldoende dus 3,5 ster voor dit halve cover album.

Schenker herenigt met Barden, wij kalende hardrockers springen een gat in de lucht en het geluk kan niet meer op als blijkt dat Simon Philips, Don Airey (die nauwlijks te horen is) en Neil Murray ook van de partij zijn.
Ben ik cynisch ?
Een beetje wel maar de bandleden doen toch denken aan 30 jaar terug toen Michael Schenker 3 klassieke LP’s op rij uitbracht in slechts 3 jaar tijd.
Groot was mijn verbazing toen ik de eerste keer dit album heb gehoord, de produktie kan je vergelijken met een beginnend hardrockbandje uit pakweg 1980….
Dat kan natuurlijk niet meer goedkomen, breng dan niets uit denk ik dan al soleer je nog zo goed.
Verder speelt de ritmesectie echt stuitend simpel, in niets is te horen dat zij die gerenommeerde sessie-muzikanten zijn (zijn ze het wel ?).
De fan wordt eigenlijk voor gek gezet, wat een aanfluiting al en dan heb ik het niet eens over de songs gehad.

Wel, de poppy opener "City Lights" degradeerd je hifi-instalatie tot een AM-radiootje en dat zal die de gehele CD zo blijven.
Neemt niet weg dat het een goede song is die meteen blijft hangen.
Het veelvuldig herhalen van het reffrein in "Competition" irriteert, word teveel een kinderdeuntje zo.
Revanche in het sterke vlotte "You", heerlijke gitaarsolos en wat jammer dat de produktie zo slecht is.
Degene die dit naar de knoppen hielpen waren Michael zelf en Siggi Schwarz, een Duitse gitarist met wie hij wel eens meespeelde op cover-CD's.
Even volhouden want na het onbeduidende "End of the Line" doet "Summerdays" in vlagen denken aan Schenker's solo debuut-jaren vooral in het instrumentale middenstuk.
Standaard hardrock in "Night to Remember", met een geweldige solo maar als song stelt het teleur.

In de periode 1999-2003 maakte de MSG 3 erg goede albums die vol stonden met technisch hoogstaand gespeelde songs en voor mij eigenlijk de laatst echt goede releases van ze waren.
Aan die periode doet "Wings of Emotion" mij denken, licht bluesachtig en avontuurlijk ingespeeld met een sterk reffrein.
Het heilige vuur wakkert verder aan in het pittige "Come Closer", jammer van het kinderlijke refrein.
Hoogtepunt is "Cross of Crosses", alles klopt hieraan en voor even is de ouderwetse magie weer terug.

Het is toch wel duidelijk dat met een goede songwriter erbij Michael tot grootse dingen in staat is.
Dat was zo met Phil Mogg (van UFO), met Graham Bonnet en met Gary Barden is dat zo.
Dan krijg je echt afgeronde songs, en ook al staan er hierop een paar slechte op altijd hebben ze wel iets, welke ook geldt voor "Nana" waar mooie melodische zanglijnen op te horen zijn.
"The One" drijft op Michael zijn fantastische solos en voor het eerst een tof intro op de afsluiter "This Time" waarbij het avontuur weer eens word opgezocht.

Net als zoveel andere releases van de MSG is het weer net niet.
De redenen heb ik al aangegeven maar er is simpelweg toch teveel klasse te horen om niet minder als 3,5 sterrren te vergeven.

Wel, de bekendste artiest die hierop meespeelt is de gitarist Kyoji Yamamoto die naast Akira Takasaki de bekendste gitarist van Japan is.
Heeft tientallen platen gemaakt met zijn band Bow Wow en Vow Wow en ook een handjevol solo albums uitgebracht.
Lees mijn recensie maar van het Bow Wow debuut: Bow Wow - Bow Wow (1976)
De keyboardspeler Yuki Nakajima heeft pas mijn interesse gewekt, hij speelt mee op het album "Heavy Metal Army", zie mijn recensie: Heavy Metal Army - Heavy Metal Army (1981)
Hij heeft in ieder geval 1 solo album gemaakt in 1982 "the Prophecies" waarvan ik betwijfel of die ooit op CD verschenen is, schijnt een progressief album te zijn en wil ik zeker eens horen.

Nobuo Yamada was de zanger van de melodiueze hardrockband (niet lachen) Make-Up.
Heb pas een recensie losgelaten van hun debuut "Howling Will" uit 1984: Make-Up - Howling Will (1984) en heeft ook nog een stuk of 25 andere albums ingezongen o.a van de Japanse rockband Grand Prix waar ik de CD's mettertijd ook wil aanschaffen.
De rest van de muzikanten is mij ook onbekend maar de recensie van Sir Spamelot heeft mijn interesse weer gewekt van dit fantastische album, dus maar weer eens opgezet.
.
De plaat opent met 2 instrumentaaltjes, heerlijk (progressief) jaren 80 hardrock.
Alle instrumenten krijgen de ruimte om hun kunnen te vertonen zonder dat het te ver doorslaat naar egotripperij.
Track 3 (Tiger) is de eerste met zang wat in feitte ook op een Loudness album had kunnen staan maar de toegevoegde keyboards en de andere zanger maakt het verschil.
"Prayer" is een aardig kort instrumentaaltje en daarna volgt de ballad "Runaway from Yesterday".
Daarvan heb ik dus 3 versies:
1.die van zangeres Mari Hamada (staat op Lunatic Doll uit 1983), speelt Munetaka ook op mee en had dat album ook geproduceerd.
2. die van de band Make-Up, met jawel zanger Nobuo Yamada (staat alleen op een de CD "Special Collection" die alleen in de CD-box "Memories of Blue" zit en ergens uit midden jaren 80 stamt).
En dan deze versie, het is een mooie powerballad die even voor de nodige rust zorgt.

"In the Dark" is eveneens met zang en wat inderdaad opvalt is dat zeker de nummers met zang allemaal mooie afgeronde songs zijn.
Geldt ook voor "Death" wat een vrij tam nummer is, maar daarna weer heerlijk genieten van de laatste 2 instrumentale nummers.

Wat is het toch jammer dat Munetaka Higuchi maar 2 solo albums gemaakt heeft, want het geweldige "Free World" uit 1997 mag er ook zijn.