Het 5de album markeert het begin van een stijlverandering, het is 1980 en onbevangen mooie dromerige muziek is uit.
Het moet directer compacter sneller en agressiever !
Eigenlijk was het ook wel mooi geweest, Heart had haar formule geperfectioneerd op "Dog & Butterfly" en was ook toe aan een nieuwe uitdaging.
Ze moesten het ook doen zonder gitarist van het eerste uur Roger Fisher want zijn relatie met zangeres/gitariste Nancy Wilson (die blonde) was afgelopen, dat was de reden dat hij de band had verlaten (al dan niet vrijwillig).

De opener laat het meteen al horen, het klinkt wat ruwer en direkter maar die mooie heldere zang is gebleven.
Ook verdwenen de subtiele meerdere gitaarpartijen, maar dat geeft niet want het titelnummer in al zijn eenvoud staat als een huis en is erg aanstekelijk !
In niet chronologische volgorde mijn verdere indrukken....
De 2 andere stevige nummers behoren helaas tot het slechtste wat ze ooit hebben opgenomen, "Break" werkt op m'n zenuwen want zo'n beetje alles is fout eraan (irritant met hoge uithalen gezongen, geforceerd snel gespeeld en rammelend).
Het hakkende "Strange Night" wil je nooit meer horen, alsof het in 1 take moest worden opgenomen.
Het idee erachter snap ik wel , niet te bedacht en spontaan vermoed ik maar het resultaat is rampzalig (op de zang na dan, de rest holt achter de galloperende drums aan en doen maar wat).

De bijna pure popnummers ""Even It Up" en "Raised on You" zijn gelukkig wel goed, die eerste swingend en met wat blazers (als single plaats 33 gehaald in the U.S).
Raised is ritmisch en leunt erg op snel gespeelde piano-achtig toetsenwerk, heerlijk nummer dit.
De rest van de songs wijken niet zoveel af van de "oude" Heart alhoewel kwalitatief alleen "Down On Me" hoogstaand is, inderdaad rauwe slepende bluesrock.
"Rockin' Heaven Down" is afwisselend maar blijft niet boeien daarvoor zijn de muzkale ideeen te magertjes en in de afsluiter "Sweet Darlin'" (vooral piano en zang). had meer gezeten maar het is verre van slecht.
Rest ons nog het mooie korte akoustische "Silver Wheels" die zo op de eerste 2 albums had kunnen staan en het laid-back ingetogen "Pilot" wat puur genieten is.
Jammer van die 2 hele slechte songs en de matige produktie / eindmix maar lager als 3,5 ster zou niet terecht zijn daarvoor hoor je toch teveel klasse !

Seattle bracht ons niet alleen grunge, maar ook mooie muziek door muzikanten die echt kunnen spelen, zingen en componeren.
Heart is zo'n band met als spil de zusjes Wilson, die beidden loepzuiver en met veel volume en inhoud kunnen zingen.

Hun carierre zou je kunnen opdelen in 4 fases, waarvan dit album de afsluiter is van de eerste fase waar onbevangen en met veel gevoel werd gemusiceerd.
Die stijl zou je kunnen omschrijven als een mengeling van rock en folk met dromerige sferische elementen erin en op elk album songs varierend van catchy en stevig tot ballads met akoustische begeleiding.

Men begint meteen met het enigste minpunt, het ingeblikte live-gejuich van de opener die dat toch echt niet nodig had.
Die mooie stemmen op de voorgrond met af en toe van die uithalen doen het voor mij, want "Cook with Fire" stelt niet zoveel voor als je kritisch luistert maar dat geeft niet.
Het afwisselende dynamische "High Time" is als compositie zeer sterk, stevig acoustisch en licht funky het zit er allemaal in.
Subtiel ingehouden begeleiding op "Hijinx", klinkt net zo vreemd als de songtitel.
De single "Straight On" bevat inderdaad lichtjes disco-invloeden met funky-achtig begeleidend gitaarwek (disco was hot in 1978), klinkt wel lekker en je zou er inderdaad op kunnen dansen.

Het akoustische titelnummer kent mooie zanglijnen en is daardoor heel herkenbaar en wonderschoon.
Het sferische dromerige "Lighter Touch" zwalkt een beetje alle kanten op en bevat zowaar stevige gitaarsolos en gedoseerde synthesizers-begeleiding.
Mooi die violen (al dan niet keyboards) die op de helft van "Nada One" invallen met de gehele band, verder hoor je het akoustisch gitaarwerk erg op de voorgrond.
Ja,, "Mistral Wind" is misschien wel het mooiste nummer ooit door Heart geschreven.
Na ruim 2 minuten hoor je 1 van de mooiste overgangen ooit, met lichtjes een phasing effect en dan die uithalen van de lead-zang !
Knap dat de band niet te bombastisch het thema uitwerkt, sometimes less is more en dat bewijst zich hier.

Een favoriet Heart album van me uit de beginperiode, samen met "Little Queen" (uit 1977).
Ik heb de CD versie zonder bonus tracks, ben daar toch wel benieuwd naar want het zijn 3 nummers die ik niet ken.

Dit is het zwarte schaap van de Heart discografie, ik betwijfel of ze hiervan ooit live een nummer hebben gespeeld (op die 2 live-nummers na die er op staan dan).
Het zit zo, ze hadden een contract voor 2 LP's bij Mushroom records die dus het succesvolle debuut hadden uitgebracht.
Beidde partijen kregen ruzie en Heart vertok naar een andere maatschappij (Potrait), en Mushroom bracht snel "Magazine" uit met 5 songs die nog niet helemaal af waren (Heart was al bezig met opnames) en voegden er 2 live songs aan toe die al in 1975 waren opgenomen.

Dus voor "Little Queen" nog werd "Magazine" uitgebracht, maar via de rechtbank werd afgedwongen dat de plaat teruggetrokken moest worden van de markt.
Echter Mushroom bedong dat de plaat alsnog kon worden uitgebracht nadat Heart de opnames fatsoenlijk mochten afmaken.
Dus de plaat werd met een andere trackvolgorde en mix etc opnieuw uitgebracht na "Little Queen", en die versie is ook later op CD terechtgekomen.

Dit wetende is het niet verbazend dat "Magazine" nogal tegenvalt in vergelijk met de andere albums uit het begintidperk.
Het begint nog redelijk met "Heartless", als single nog plaats 24 bereikt in the States en ook het zowel logge als slepende "Devil Delight" mag er zijn.
Toch hoor je al dat de produktie niet zo mooi en sprankelend is als anders, alhoewel het akoustische "Just the Wine" erg goed klink incluis dwarsfluit en orkestrale begeleiding.
Het verval begint met de cover "Without You", klinkt als een demo en het loopt niet.
Groot gemaakt door versies van Harry Nilsson en Mariah Carey maar Heart had er beter af kunnen blijven.

Het titelnummer is stuurloos en klinkt onaf, nogal weinig subtiel zijn de keyboards ingemixt.
In 1979 nog op single uitgebracht maar werd de eerste flop voor ze.
Het korte "Here Song" is aardig maar heel kort, daarna kan je stoppen met luiseren.
Als je dat niet doet dan hoor je die live opnames uit 1975 (dus nog voor het debuut opgenomen) en zoals de titel al vermoed is "Mother Earth Blues" zo'n vervelend en traag bluesdeuntje en een cover trouwens.
Dat gospel-achtige "I've Got the Music in Me" ken je wel en na deze versie wil je het nooit meer horen wat een rampzalige uitvoering zeg (meezingen enzo).

Tsja, 3 goede songs (de eerste 3) en 3 echt slechte.
Die andere 2 gemiddeld dus kom ik op 2,5 ster.
Gezien de geschiedenis van "Magazine" volkomen begrijpelijk en een opmerkelijke rariteit in de Heart discografie.

Heart is volwassen geworden, afgeronde songs waar de scherpe kantjes zijn afgehaald geen uitspattingen meer ala "Mistral Wind" of de rauwe rock van "Bebe Le Strange".
Ook zijn de korte akoustische instrumentaaltjes verdwenen maar daar staat tegenover dat de produktie nooit zo goed klonk als voorheen maar de plaat deed commercieel gezien weinig.

Maar liefst 4 singles werden eraf gehaald waarbij alleen het tamme "This Man Is Mine" slechts plaats 33 haalde in de US, nogal een zeurderig popdeuntje.
Die andere singles waren de uitstekende stevige opener "City's Burning", mooi overgedubt gitaarwerk hierin en "Bright Light Girl" dde sfeer van de opener aardig vasthoudt.
Als 4de werd het afwisselende "The Situation" uitgebracht, dynamisch met rustige stukken erin sfeervol ondersteund met keyboards en voor mij het beste nummer van de plaat.

Het titelnummer is trouwens ook een nietszeggend popdeuntje, jammer.
Vlagen van de jaen 70 Heart klinken door in "Perfect Stranger" waarin Ann Wilson weer eens flink kan uithalen.
Geldt ook voor "Angels" alleen zang en akoustische gitaar in daarin maar het blijft niet hangen, als het afgelopen is ben je het alweer vergeten.
Bij "Hey Darlin" moet ik denken aan Sky Radio, verder niets mis mee het iriteert niet echt.

Het knap opgebouwde "One Word" met mooie gitaarsolos is een uitblinker van deze redelijk constante plaat.
Het hard rockende "Fast Times" mag er ook zijn, waar op "Bebe Le Strange" dit soort songs te slecht voor woorden waren daar zijn ze hierop veel beter uitgwerkt (en ingespeeld/geproduceerd).
Instant orkest-keyboard geluiden + hymne-achtige melodie + zang = America, niet echt mijn ding.

Een ruime voldoende weer, Heart was nog zoekende naar de juiste stijl wat vooral commercieel een paar jaar positief zou uitpakken.

Heavy Metal Army was een van de eerste Japanse hardrockbands samengesteld uit leden van eerdere succesvolle Japanse bands.
De leden zaten al eeder in Blues Creation, Murasaki en 5X.
Ook speelde de keyboardspeler Yuki Nakajima al op het waanzinnig goede solo album "Destruction" van de helaas overleden Loudness drummer Munetaka Higuchi.

Ik wist al van het bestaan van dit album maar had het nooit aangeschaft omdat ik dacht dat de zang door een niet Japanner werd gedaan maar het is een Japanner (Hiroto Arasaki) die zich John Joseph Patterson noemt.
Als special-guest speelt ene Mr X gitaar mee die dus Kyoji Yamamoto bleek te zijn (van Bow Wow, Vow Wow).

Het openingsnummer klinkt meteen al alsof je het nummer al kent, heel herkenbaar en lekker dominant aanwezige toetsenpartijen.
De zang klinkt niet echt Japans, er wordt in het Engels gezongen en de gitaarsolo in dit nummer wordt gedeeld met de uiterst smaakvolle toetsenpartijen.
Heel melodieus allemaal en heel heldere produktie en het eind is een gitaarsolo met wat gefreak van de bas erdoorheen.
"Yes Or No" vervolgt sterk met weer sterk aanwezige toetsenpartijen die wat mij betreft dit hele album naar een hoger nivo tillen.
Yuki Nakajima soleert als de beste in dit catchy nummer en het zou zo maar een single kunnen zijn.
Goed te horen dat de bandleden al zeer ervaren waren !

"Changeling" begint wat harder en om zowaar zang in het Japans nu, een snel up-tempo nummer met de nodige wat vreemd overkomende tempowisselingen met ineens een loodzwaar keyboardgeluid erdoorheen.
Op het eind lekkere wah-wah gitaarsolos.
Vervolgens weer Engelse zang op het wat logge "Retaliation" die me wat aan "Stonehenge" van Spinal Tap doet denken
Haha, de kenners weten dan genoeg maar het is niet hinderlijk die link naar Spinal Tap.
Alleen wat teveel heavy metal cliche's in 1 nummer, that's all.

Het "Rockin' Long Spell of Rain" is wat ballad-achtig met nadruk op rustige solos.
"Street Seller" is het hardste nummer van dit album en kent zowaar Rush invloeden, een sterk beukende ritmesectie met veel gitaargeweld erin.
Een fantastisch nummer dit !
Even bijkomen met "That's Hammurabian Police" die volgens mij door een andere zanger wordt ingezongen, in het Japans.
Als je denkt dat het nummer wat gewoontjes klinkt dan brengt je de allesomverblazende gitaarsolo je op andere gedachten want het wordt dan weer gewoon een heel goed nummer.

"Bird of Destiny" begint heel rustig en doet erg jaren 70 aan (positief bedoeld).
Gaaf middenstuk met afwisselend weer keyboard en gitaarsolos.
Beetje vreemd nummer dit, in de rustige stukken lijkt het wel een band die in een nachtclub de muziek verzorgt of zoiets.
Aan afwisselende nummers geen gebrek....

Dit album is nooit officieel op CD verschenen in Japan zelf, echter wel via het Italiaanse Hot Metal Records in 1993.
Er is op zich nog wel aan te komen voor een redelijke prijs als je flink speurt en wat jammer dat ze maar 1 album hebben uitgebracht want de band bestond niet al te lang.

Ik ga echter speuren naar solo werk van de keyboardspeler Yuki Nakajima want die schijnt ook een paar solo albums te hebben uitgebracht.
Hij heeft trouwens ook dit album mede geproduceerd en ik kan alleen maar besluiten door te zeggen dat als je de kans hebt dat je dit album gewoon kan aanschaffen !!!

Vergeleken met zijn overrompelde debuut neemt Hiro wat gas terug, al zou je dat bij opener "The Butcher" en "The Murder in the Midnight" nog niet zeggen. Tal van instrumenten leidden daarin een eigen leven en schreeuwen om het hardst dat ze het beste kunnen soleren zonder op de anderen te letten.
Om de luisteraars op adem te laten komen is daar gelukkig "Fantasia" waarin dwarsfluit en klavecimbel rustig samenspelen om ineens een snerpende blikkerige gitaar te laten excelleren.

Het pakkende deuntje op dit album is "Good Morning People" waarin het lijkt alsof Hiro op een klein goedkoop speelgoedpianootje speelt. Klinkt ook heel simpel alsof een kind het speelt en de gitaar jengelt er weer vrolijk doorheen.
Daarna zowaar zang op "Always", een rustig laid-back niets aan de hand deuntje gevolgd door het nerveuze jazzy "The Skyscraper".
Daarna 2 zangnummers, ene Joey Smith zingt op het doowop achtige "My Dear Mary" met een belachelijke Zappa-achtige tekst wat uitermate grappig is.
"Melancholy" doet zijn naam eer aan, zo klinkt het ook en sluit dit vreemde album rustig kabbelend af.

Eigenlijk net zo vermakelijk en goed als zijn solo-debuut, 4 sterren.

Hiro Yanagida is een Japanse toetsenist die al in diverse bands had gezeten en meespeelde op diverse albums van anderen voordat hij zijn eerste solo LP afleverde.
Ook in Japan kon in die tijd alles op muzikaal gebied, men hield zich niet in en het resultaat is een kakofonie van instrumentale rockmuziek met een hoofdrol voor de toetsen afgewisseld met korte stukken zoals dwarsfluit enzo om op adem te komen.

Mijn CD hoesje beschrijft het als volgt:

A mixture between Miles Davis - electric mixed with fusion and psychedelic elements, the music ranges from full frazzled extrapolation & thunder rock to spaced abstract-panning experiments.

Er gebeurt altijd wel wat, geregeld hoor je ook elektrische viool en vooral het deuntje van "Happy, Sorry" blijft in je kop hangen.
Ook het klavecimbel geluid hoor je geregeld, in "Yum" heel mooi samen met dwarsfluit.

Hierna zou hij nog 3 solo albums maken, de opvolger in de stijl van dit debuut en daarna 2 totaal andere albums qua stijl.
Verslavend deze, heb 'm al vaak gedraaid in die 2 maanden dat ik deze in bezit heb.