Een stevige no-nonsense plaat van Yes en Trevor Rabin die er persoonlijk voor zorgde dat Yes in ieder geval commercieel de jaren 80 overleefde.
Heb pas de concertvideo gezien die bij deze tour hoorde, zodoende was mijn belangstelling weer gewekt voor dit album.
Trevor Rabin had al diverse songs klaar liggen voor een eventueel nieuw solo album maar door zijn plotselinge toetreding tot Yes besloot hij dat die songs het fundament zouden vormen voor "90125".

Het openingsnummer heb ik teveel gehoord om echt goed te vinden, kan ik niet objectief meer over oordelen maar was natuurlijk een ijzersterke single.
Het minste nummer volgt nu, "Hold On" haalt de vaart eruit en zou je kunnen skippen.

De eerste uitschieter is "It Can Happen", prachig oosters aandoent intro boordevol dynamiek en herkenbaar.
"Changes" is hoogtepunt nummer 2, een complex intro soepel overlopend in een meer mainstream gedeelte, perfecte mix van de oude Yes met de nieuwe.
De heldere productie van topproducer Trevor Horn zorgt ervoor dat alles perfect op zijn plaats valt.
Het instrumentale "Cinema" zou net zo goed van Rush kunnen zijn, geweldig !

Het hoge nivo zakt wat in met "Leave It", bevat aardige stukjes maar als geheel weet het niet te overuigen.
Gelukkig weet "Our Song" dat wel, misschien wel het beste nummer van de plaat lekker up-tempo en herkenbaar.
Het ijzersterke refrein van "City of Love" laat je vergeten dat de rest niet al te veel voorstelt.
Het dynamische en wat logge "Hearts" sluit op waardige wijze af.

Deze staat in mijn Yes top 3 samen met "Fragile" en "Relayer".

Welkom bij alweer het 5de solo-album van Trevor Rabin, en de 2de waarbij hij Yes als begeleidingsband gebruikt.
Cynisch ? Ja en nee, zo staat o.a bij de produktie credits: produced by: Yes & Trevor Rabin.
Ik dacht toch echt dat hij gewoon een bandlid van Yes was, maar zijn naam moet toch apart vermeld worden.

Maar wat maakt het ook uit, deze plaat is lang niet zo slecht als de reputatie die hij heeft.
Mensen die het helemaal niets vinden vonden waarschijnlijk "90125" ook al niets, en kan ik begrijpen want dit materiaal verhoud zich tot de oude Yes zoals een solo-album van Freddy Mercury zich verhoud tot Queen's masterpiece Queen II.
Het creatieve verstandshuwlijk van Trevor Rabin en Yes heeft 3 kindjes voorgebracht die allen op hun eigen manier hun charme hebben (net zoals echte kinderen).
Het was een zware bevalling, al met al 2 jaar opnemen produceren en mixen.
Producer Trevor Horn had ruzie met toetsenist Tony Kaye en verliet het project terwijl Jon Anderson terugverlangde naar de oude Yes.

Ik vind 2 songs er duidelijk bovenuit springen nml het sfeervolle dreigende "Shoot High Aim Low" en het ijzersterke door Trevor alleen geschreven "Love Will Find a Way".
De perfecte gave produktie en studio trucjes zijn een meerwaarde die de songs net dat beetje extra geven om er met plezier naar te luisteren.
Die redden het logge titelnummer namelijk van het skippen, het enige minpunt hierop.
Het openingsnummer was een single en zet de toon voor de rest, niet al te moeilijk of uitgesponnen en vrijwel geen solo-gefreak.
Nog wel enig muzikaal avontuur in "I'm Running", vreemde maatsoorten dynamiek en een mooie opbouw oftewel het meest progressieve nummer.
"Holy Lamb" vind ik trouwens helemaal niet verkeerd, niets mis mee.

Typisch zo'n plaat die achteraf beter is als die lijkt, eigenlijk heb ik hem herontdekt doordat ik pas de originele CD heb aangeschaft.

De ritmesectie steelt wat mij betreft de show, luister eens naar het machtige quasi nonchalante baswerk van Chris Squire op het openingsnummer.
Samen met de drummer Bill Bruford zijn ze een klasse beter als de gitarist en keyboardspeler.
Hun echte klassieke sterbezetting zou ook na dit album tot stand komen.

Zo hoor ik gitarist Peter Banks af en toe iets vals spelen vooral in de snelle solo stukken en weet keyboardspeler Tony Kaye de middelmaat niet te ontstijgen.
"Then" is een heel chaotisch nummer, de instrumenten doen maar wat zo lijkt het.
Alleen het reffrein en het snelle stevige stuk blijven me bij.

Kan niet echt wennen aan het orkest, op de een of andere manier weten ze samen met Yes nooit een eenheid te vormen.
Luister eens naar het snelle stuk op "Everydays" waar alle instrumentalisten verzuipen in het geheel (inclusief orkest) terwijl ze proberen tegelijk te soleren, maar dan ieder voor zich.

Na dat geweld is "Sweet Dreams" een aardig rustpunt, om daarna het in principe aardige "The Prophet" productioneel om zeep te laten helpen.
Alsof alle sporen tegelijk benut moesten worden, wat een eindmix !

"Clear Days" is zo'n liefelijk Jon Anderson nummer, voor het eerst komt het orkest tot zijn recht want de overige instrumenten doen even niet mee.
Chris Squire gaat lekker los op "Astral Traveller", een voorbode op al het moois wat Yes later nog zou maken en al een stuk geslaagder omdat het orkest er niet doorheen tettert.
Heerlijk bombastisch einde trouwens.
Het slotnummer sust je wat in slaap op een prettige manier totdat je wakker schrikt van het orkest die het weer verpest.

Het moge duidelijk zijn dat ik niet echt kapot ben van dit album, met de beste bedoelingen gemaakt maar vooral de producer Tony Colton laat hierop zien hoe het niet moet.