Als Tori Amos liefhebber heb ik het heel lang niet aangedurfd om aan dit album te beginnen. Als je het zo las moest dit wel het slechtste van het slechtste zijn en kon niemand geloven dat achter dit prulwerk de vrouw zat die later van die mooie muziek afleverde.
Ook Tori zelf wil niks meer met Y Kant Tori Read te maken hebben.
Genoeg reden dus om dit maar ver weg te houden. Toch won de nieuwsgierigheid het en achteraf kan ik maar 1 conclusie trekken: overtrokken gedoe allemaal.
Je hoort hier wel degelijk op sommige momenten de vrouw met piano die ik zo bewonder. Goed, er is een jaren '80 sausje overheen gegoten maar zo klonken zo veel artiesten in die tijd en zelfs dan kan ik dit zo beroerd niet vinden.
Neem afsluiter Etienne Trology: wijkt dit nu echt zo vreselijk veel af van haar latere albums? Welnee! Dit is uitstekende pianopop zoals we haar wel vaker horen.
Dat het album enorm geflopt is zal best maar dat is geen reden om er zo negatief over te doen want als je het zo allemaal leest denk je te maken te krijgen met een draak van jewelste en dat hoor ik er echt niet in. Ik denk dat iedereen elkaar graag nawauwelt.
Dat het geluid op een aantal nummers gedateerd klinkt is een feit maar dat doen zo veel albums uit die tijd. Neemt niet weg dat The Big Picture zo naast een jaren '80 popklassieker van Tiffany kan staan (I Think We're Alone Now) en ik hoor er ook wel namen als Pat Benatar of Berlin in. Die hoek dus. Neemt ook niet weg dat ze anno nu nog net zo smachtend zingt als op Cool on Your Island, ook al is het een luchtige popsong, en Fire on the Side had best op een Tori Amos-album kunnen staan.
Slecht? Nee. Haar latere werk is boeiender en mooier misschien maar geloof zeker niet alle zwaar overtrokken negatieve reacties op dit project.
Madonna meets Kate Bush anno jaren '80............ op z'n tijd niks mis mee

Met dank aan bonothecat die het geweldige nummer Analog Wheel plaatste in het topic 'Maak kennis met 2012'.
Wat een heerlijk nummer is dat toch en daardoor gelijk een perfect visitekaartje voor de rest van het album. Maar dan is het altijd nog even afwachten of dat ook zo goed is want je hebt nu eenmaal van die albums waar maar 1 nummer op staat die je echt kan waarderen.
De kans dat de rest minder is of tegenvalt is met dit soort uitschieters altijd erg groot.

Uiteindelijk hebben we te maken met 8 nummers naast de schitterende opener want die intervallen mogen dan weliswaar leuke verbingsstukken vormen, echte nummers zijn het niet.
Die 8 nummers bevielen me zeer zeker wel. Zoals ik al dacht halen ze het (net) niet bij Analog Wheel maar heel vervelend kan ik ze zeker ook niet noemen.

Yeti Lane maakt rock op een manier waar ik wel van houd. Ze smeren hun nummers aardig dicht met een hoop geluiden zonder dat het complete chaos wordt. Ze weten het allemaal in goede banen te leiden. Door al die (electronische) toevoegingen vermijden ze dat het saaie doorsneerock is. Qua zang is het allemaal niet heel erg bijzonder: een hoop galmende echo maar dat stoort me niet. Het past wel in het sfeertje met al die rondvliegende synths en gitaarsolootjes.
Er hangt dan ook een enorme jaren '80 vibe over dit album maar wel heel erg anno nu. Dus van retro is totaal geen sprake. Grote verschil zit hem vooral in de wat grotere gebaren die we hier horen.

Voor mij is dit dan ook een zeer frisse ontdekking geworden van een album waar een hoop in te ontdekken valt. Catchy nummers met een scherp, soms wat chaotisch, randje. Dromerig door de zang waardoor er een aangename mengelmoes van stijlen ontstaat die ervoor zorgen dat dit allemaal heel boeiend klinkt.

Het leukste album van Yma Sumac als je het mij vraagt.
Mijn eerste kennismaking met deze dame dateert al van enige tijd geleden.
In 1997 presenteerde Robert ten Brink de travestieshow. Die bevatte twee categorieën: 1 onderdeel ging om wie zich miss travestie mocht noemen en het andere onderdeel was de categorie act/performance (dus minder hoe ze eruit zagen maar puur de act). Die show werd gewonnen door ene Ferry van der Veer, ja ja later bekend als transeksueel Kelly en als ik het goed heb zat er bij de finalisten een act met muziek van Yma Sumac: het nummer Taki Rari.
En om dit nummer was het mij vooral te doen. Het viel op door de hoge zang en ik weet me nog te herinneren dat de act te maken had met de imposante borstpartij die meebewoog op de muziek. Als ik het zo teruglees klinkt dit erg banaal, maar dat zijn drag-acts wel vaker.
Het heeft me wel op het pad van Yma Sumac gebracht mede door het reclame-nummer Malambo No. 1 (voor een auto en ik weet niet meer welke).
Momenteel draait er weer een reclamespot waar haar muziek voor gebruikt wordt.
Ach, als dat de manier moet zijn om kennis te maken met deze muziek dan moet dat maar.

Tienerkitsch of niet? Het spookte wel door mijn hoofd toen ik dit album hoorde van Yohanna die tweede werd op het songfestival dit jaar (van mij had ze mogen winnen).
Het zal wel aan mijn bui liggen maar dit album vind ik heerlijk sentimenteel zwelgen in misschien wat vals sentiment maar dat is op zijn tijd erg lekker kan ik wel zeggen.
Yohanna's stem is schitterend en wie weet wat deze jonge artieste nog voor ons in petto heeft.
Dit album krijgt binnenkort een re-release en daar zal neem ik aan Is It True? aan toegevoegd worden. Het past er goed bij want de andere nummers passen in dezelfde categorie.
Typisch zo'n cd waar je de wat minder in muziek geinteresseerde liefhebber ook blij mee kunt maken en er zelf ook nog plezier aan kunt beleven. Het betere top 40 werk zeg maar.
Normaal niet passend in mijn straatje wegens 'te klef' maar nu even wel

Yola Carter liet voor haar onlangs verschenen debuut solo- album al eerder van zich horen met de EP Orphan Offering.
Nu ze onder de naam Yola lekker scoort met Walk Through Fire, welke vooralsnog mijn favoriet is van 2019 werd ik nieuwsgierig naar deze zes nummers.

Al tijdens de opener Home veer ik overeind. Het is wat puurder dan de nummers op haar album. Recht je ziel in. Yola heeft niet veel toeters en bellen nodig om te overtuigen. Op deze manier vind ik haar stem eigenlijk nog beter tot haar recht komen.

What You Do is veel meer country dan we gewend zijn van haar (tenzij deze EP de eerste kennismaking op solo-gebied is). Gewoon een lekker nummer.

Orphan Country pakt me dan weer wat meer. Hier drukt de soul een wat groter stempel op wat toch wel een country ballad genoemd mag worden. De strijkers geven het een absolute meerwaarde.

Heed My Words is een akoestisch getint nummer waar de vocalen van Yola goed kunnen floreren.

Dead and Gone borduurt voort op het vorige nummer: de warme stem van Yola die sobere ondersteuning krijgt. Misschien wat minder opvallend zoals veel van haar nummers op het debuut, maar daarom zeker niet minder interessant.

Afsluiter Fly Away valt op door de viool en de rauwe gitaarbegeleiding. Yola zet hier ook wat meer kracht en af en toe een lekkere snik.

Hiermee toont ze aan dat Phantom Limb gewoon een goede band was en dat ze solo zeker ook wat in haar mars heeft. Een mooie opmaat voor een nog veel mooier volwaardig debuutalbum.

Yonderboi maakt er telkens geen haast mee. Tussen het eerste en tweede album zat 5 jaar en nu deed hij er 6 jaar over om deel 3 uit een drieluik het levenslicht te laten zien.

Zelf wist ik niet dat de vorige albums onderdeel zouden moeten zijn van een trilogie maar de promo-praatjes voor Passive Control hebben het daar wel over dus het zal wel.
Het gaat uiteindelijk om de muziek.

Deze keer heeft Yonderboi (Laszlo Fogarasi) zich laten inspireren door zijn grote liefdes: sci-fi en fantasy. Cultfilms als de Hongaarse meteo of Kin-Dza-Dza stonden dan ook model voor dit nieuwe album.

Van een nog jong ventje dat ten tijde van de lounge hausse goed boerde met zijn debuut naar een volwassen kerel die weet wat ie wil en zelf de touwtjes in handen wil hebben (zo is hij verantwoordelijk voor o.a. het foto-artwork).
Uiteraard moest er ook weer een zangeres meedoen en deze keer is dat 24-jarige Charlotte Brandi die hij vond door MySpace.

Maar is het ook wat, dat Passive Control? Deze keer geen invloed van Tom Holkenborg (Junkie XL) maar dat maakt niet zo veel uit. Passive Control is net als Splendid Isolation meer poppy dan het debuut. Het stickertje lounge mogen we dan ook lekker weglaten
Die invloeden waar ik het over had zijn wel terug te horen en geven het album daardoor een bepaalde schwung.

Expliciete liefhebbers van het debuut zullen dit album net als de voorganger wat minder vinden en vond je juist dat tweede album erg fijn dan zal dat nu niet veel anders zijn.
Zelf heb ik nooit een duidelijke voorkeur gehad. Het debuut sloeg in als een bom en beleefde ik heel intens, zeker ook omdat ik toen wel van lounge hield, en die tweede vond ik gewoon een zeer vermakelijk album.
Ik heb hem bij beide albums ook live mee kunnen maken en dat waren twee compleet verschillende belevenissen. Het zou leuk zijn om hem nu wederom eens live te kunnen bewonderen alhoewel het dan wederom belangrijk is welke muzikanten hij meeneemt want Laslo is zelf toch een man die achter de knoppen blijft staan.

Passive Control is een lekker album dat met zangeres Charlotte Brandi soms aan The Knife doet denken (She Complains) maar dan puur op vocaal gebied want muzikaal neigt het vooral naar Splendid Isolation.

Misschien komt het doordat dit album nogal lang op zich liet wachten. Misschien omdat de samples me wel heel erg nieuwsgierig maakten. Maar een heel licht gevoel van teleurstelling kan ik niet onderdrukken.
Waar voorganger Shallow and Profound heel warm aanvoelde vind ik dit Splendid Isolation iets killer en afstandelijker klinken. Het lijkt ook wat meer op hitsucces gericht te zijn, terwijl de voorganger min of meer bij toeval een klapper werd.

Niet goed dus? Nee, dat wil ik niet zeggen; ik geef immers wederom 4 sterren. Ik had misschien net iets meer en beters verwacht (een 4,5 album wellicht?!). En overtreffen is niet aan de orde, evenaren welzeker.
Er staan erg sterke (pop)nummers op dit album die er zeker goed ingaan bij mij. Bij sommige nummers krijg ik zelfs een unheimisch gevoel en dat contrasteert dus lekker met het pop-gehalte. Een perfecte balans tussen deze 2 uitersten wat mij betreft, alhoewel de donkere nummers mijn voorkeur genieten.
Die typisch Hongaarse invloeden keren ook terug, maar hebben toch een kleinere rol toebedoeld gekregen als op het debuut.
De tweede helft vind ik een heel stuk sterker dan de eerste helft.
Binnen het genre is Yonderboi duidelijk wel een van de grotere sterren.

Lounge?? Als je dit album hoort mogen we echt wel zeggen dat dat passé is. Dit album past absoluut niet meer binnen dat plaatje.
En de lichte teleurstelling? Die is misschien na flink wat draaibeurten helemaal verdwenen, omdat dit gewoon een ijzersterk album blijkt te zijn. De tijd zal het gaan uitwijzen.

Peter Brewis is o.a. met zijn broer David lid van de band Field Music, een band waar ik verder niet bekend mee ben. Voor mij is dit nieuwe project van hem met Sarah Hayes een kennismaking.
You Tell Me is de naam en tevens titel van het debuutalbum. De twee ontmoetten elkaar bij een Kate Bush event waar Sarah optrad. Een mooiere start zou je niet kunnen bedenken zou je zeggen.

Wat me bij eerste beluistering opviel was dat het allemaal behoorlijk veel kanten op stuitert en toch binnen een gevoelsmatig kader blijft. You Tell Me is niet makkelijk met één stickertje te labelen. Dat maakt het gelijk al interessant, maar bevat ook een risico in de vorm van onrust. Wat willen ze nu echt?! Maar zoals ik al zei blijft het toch allemaal goed bij elkaar, waardoor de onrust niet de kop op steekt.

Enough to Notice opent op een manier waardoor ik gek genoeg aan Kate Bush moet denken ten tijde van Hounds of Love, dat gevoel is na 30 seconden al weg want dan begint Sarah te zingen en kom ik uit bij een favoriete zangeres van mij: Maria McKee (wat is er van haar geworden?!). Peter valt bij en we maken kennis met de samenzang die het hele album door te horen is. Een lekkere poptrack, waar vooral de instrumentatie in combinatie met de (subtiele) samenzang opvalt.

Op Get Out of the Room valt de instrumentatie wederom op, en dit nummer heeft voor mij gevoelsmatig wel degelijk een Kate Bush-vibe. Er hangt ook een licht jaren '80 geluid overheen, wat ik wel vaker ervaar op dit album. De groovy bas geeft het nummer net een beetje extra schwung.

Foreign Parts opent met strijkers op een manier zoals Clare Fischer dat deed bij Prince ten tijde van Parade. Qua zang kan ik de Maria McKee-link niet loslaten, met dat verschil dat McKee het meestal nog wat krachtiger aanzet. Het barokpop gevoel is groot bij dit nummer en is tevens een stijl die mij altijd erg aanspreekt. In dit geval moest ik denken aan de zussen McGarrigle en dan is de link met Rufus Wainwright ook zo gelegd. Let wel: de bombast blijft achterwege en daardoor klinkt het spannend en niet kitscherig. Het enige bezwaar bij dit nummer is dat ik het einde nogal abrupt vind, alsof ze niet wisten hoe dit nummer goed af te ronden.

Water Cooler heeft ook een jaren '80 geluid en klinkt vrij tegendraads. Tori Amos heeft in haar latere jaren wel eens van dit soort nummers opgenomen, maar bij haar klonk het dan toch wel wat fraaier, want hier vind ik de jaren '80 sound wat aan de lelijke kant. Dat het een boeiend nummer is blijft dan weer wel overeind, met dezelfde kritiek als hiervoor: waarom weer zo'n abrupt einde?!

De op piano steunende Springburn is duidelijk een verwijzing naar Joni Mitchell. Je herkent de stijl onmiddellijk. Prachtig, melodieus en toch vrij eenvoudig.

Met No Hurry zijn we duidelijk in rustiger vaarwater aangekomen. Hier draait het vooral om de samenzang, met piano en gitaar in de hoofdrol. Een lief, klein tussendoortje.

Op Clarion Call horen we het duo op z'n best denk ik. Hier klinkt het doordacht, relaxed en komt alles goed bij elkaar: de kristalheldere zang van Hayes, de samenzang met Brewis en de mooie arrangementen. Duidelijk een hoogtepunt van het album. Joni Mitchell echoot hier wederom fijn in door.

Jouska borduurt nog wat voort op het vorige nummer. Deze wat meer akoestische track geeft een intieme sfeer en de strijkers zorgen voor een sentimentele toevoeging.

Invisible Ink draait om een wat nerveus piano-ritme en haalt me toch een beetje uit de flow van het album. Ook Starting Point doet dat een beetje. Ik krijg hier het gevoel dat ze iets experimenteel-achtigs willen doen zoals Kate Bush het deed op haar album The Dreaming, ook al lijkt het er verder niet echt op. Maar wie weet; dat album had ook z'n tijd nodig bij mij. De strijkers zijn in elk geval wel erg fraai in dit nummer. Het outro zou een prachtig einde van het album kunnen vormen.

Maar Kabuki is de daadwerkelijke korte afsluiter. Een soort kleine toegift.

You Tell Me verrast me eigenlijk heel positief. Ik vind het lastig om nu te bepalen in welke hoek we dit moeten plaatsen. Er zitten zoveel fraaie randjes aan. Daarbij herken ik ook wat elementen van artiesten die ik goed vind, zonder dat het er echt op lijkt. Hierdoor is You Tell Me een beetje ongrijpbaar en heb ik gevoelsmatig mijn eerst echt interessante album van dit jaar te pakken.

The xx zorgt er (onbedoeld) voor dat Young Marble Giants weer in de belangstelling staat en dat is niet geheel onterecht.
Ik kende ze wel uit de jaren '80 maar dat mag verder niet echt een naam hebben. Juist doordat ik The xx onverwacht toch wel heel erg leuk ben gaan vinden wist ik zeker dat ik deze cd weer eens moest beluisteren. 'Weer eens' ja, want ik kan me herinneren dat ik dit op een cassettebandje had overgenomen van een toenmalige vriend en ik weet ook dat ik er toen niet veel mee gedaan had omdat ik het te kaal vond klinken en er verder niet veel mee op had. Zijn liefde voor The Cure deelde ik toen veel meer.
Er ligt een parallel met het heden, want ook The xx werd aanvankelijk zeer zuinigjes onthaald door mij en is uitgegroeid tot één van mijn favoriete cd's van dit jaar.
Hetzelfde gaat op voor Young Marble Giants en dit album van ze: wat een charme, wat een heerlijkheid!
Ik kan me best voorstellen dat ik dit in mijn tienertijd niet oppikte en daar baal ik toch wel van. 'Vaag kennen' is nu eenmaal niet 'al jaren verliefd zijn op'. Er valt dus een hoop schade in te halen en daar ben ik dan ook mee bezig.
Een track voor track bespreking is onmogelijk omdat ik snel zal vervallen in allerlei oeh's en aah's terwijl de nummers juist zo 'lief en klein' zijn en daar ontlenen ze wat mij betreft hun charme aan.
Daar moet je verder niet met je schrijftengels aan willen komen; daar moet je met je muziekliefhebber-oren naar luisteren, van genieten, en verder iedereen duidelijk maken dat ze niet zo stom moeten zijn om dit te pindakazen (niks cassettebandjes anno 2009) en er vervolgens niets meer mee te doen.
Luisteren, luisteren, luisteren is mijn tip en ontdek voor de zoveelste keer dat de jaren '80 echt niet zo beroerd waren als menigeen wil doen laten geloven!!!!!