Het eerste 2014 album dat ik beluisterd heb is afkomstig van I Break Horses (ja het moet nog officieel uitkomen eind januari).
Hearts ken ik niet dus het is mijn kennismaking met dit gezelschap dat een aangename mengelmoes van indie, shoegaze, pop en electronic laat horen op Chiaroscuro.

Mysterieus maar niet betoverend, ambitieus maar niet grensoverschrijdend (iets wat me aan een band als The Knife soms wat tegenstaat), dansbaar maar zeker ook genietbaar.
Het doet me allemaal een beetje denken aan Gusgus waar ik dat gevoel ook regelmatig bij heb.
Want ja als ik namen moeten noemen dan komen Gusgus en The Knife toch wel naar boven bij mij met hier en daar een snufje Ladytron wellicht.
Het organische van Gusgus met het ietwat kille, berekende van The Knife.
New wave en shoegaze vinden elkaar hier op uiterst gemoedelijke wijze en het pakt goed uit.

Het zou kunnen dat het gewoon te maken heeft met noordelijker sferen en dat ik geen goede vergelijkingen maak. Die vergelijkingen zijn waarschijnlijk ook niet nodig.
Chiaroscuro is een opvallend album waar je van houdt of dat volledig langs je heen gaat.
Ik had een slechter album kunnen treffen om muziekjaar 2014 alvast mee te openen (een jaren '80 sausje doet het immers altijd goed bij mij) maar het heeft me ook niet omver doen blazen, daarvoor vind ik het tegen het einde toe een beetje 'gewoontjes' en soms zelfs wat slepend worden

I Have a Tribe is de uit Dublin afkomstige Patrick O’Laoghaire. Na twee EP's is het nu tijd voor een debuutalbum, en wat voor eentje!

Eerlijke pop/folk die in hun intieme setting met groot gemak het muzikale hart weten te raken.

Het hele album ademt een akoestisch geluid waar piano een grote rol speelt en waar de zang van O’Laoghaire ook wel opvalt. Het is geen virtuoos zanger, maar zijn geluid weet wel snel te raken.
Al op opener Passage is dit terug te horen. Gitaar, piano, warme zang.....het is allemaal niet nieuw maar de man weet wel hoe hij zijn muziek een fraai randje kan meegeven waardoor je al heel snel geboeid gaat zitten luisteren.

Zelf zegt hij dat zijn album deels is geïnspireerd door zijn tweejarige nichtje en hoe die aan de piano zit. Spontaniteit is het toverwoord.
Buiten spontaniteit is dit gewoon bloedmooi. Neem een nummer als After We Meet. Veel is er niet nodig om al je aandacht te grijpen. Aandacht zoals Antony het bijvoorbeeld ook kan (niet dat hij daar ook maar enigszins op lijkt, in dat geval denk ik eerder aan Damien Rice). Battle Hardened Pacifist is ook zo'n nummer. Schitterend!

Hij toerde eerder met Anna Calvi, Sophie Hunger en Villagers. Zeker die laatste is wel te vinden in hetzelfde vijvertje als I Have a Tribe.

Beneath a Yellow Moon is ontroerend, krachtig, elegant en puur.

De nieuwe iamamiwhoami lijkt op het eerste gehoor wat toegankelijker: ik hoor een lichte Cocteau Twins echo maar ook de Noorse Susanne Sundfør heeft er wat van weg en heel af en toe zelfs Robyn (Ripple is dan wel een betere Robyn).

Deze wat minder experimentele kant bevalt me eigenlijk prima want ondanks dat het misschien wat makkelijker in het gehoor ligt zijn de nummers pakkend en is die ijslaag best wel weg te smelten en dan blijven 10 hartverwarmende nummers over die stuk voor stuk staan als een huis.
Het snufje 80's die eroverheen gaat maakt het overigens ook extra interessant.

Onverwacht aangenaam album!

Vraag me niet hoe ik aan dit album gekomen ben.... ik vertel het gewoon
Van het Marc Almond nummer Only the Moment is een mooie cover gemaakt door ene Katarina Kovac. Deze versie ontroerde me enorm en ook de andere liedjes op haar myspace deden me wel wat.
Eenmaal een beetje bekomen van deze ontdekking (ze heeft helaas geen albums uitgebracht) ging ik snuffelen in haar vriendenlijst en daar stond IAMX tussen.
Ja en dan is de stap op internet niet groot en zo kwam ik al snel bij dit album uit dat groots van start gaat met President. Pompeus, bombast en dan zit je al snel goed bij mij. Dit is wat je noemt een presidentiële binnenkomst.
Titelsong The Alternative is wat directer. Qua zang kent het wat hoge uithalen zoals je ze ook hoort bij Muse en muzikaal gaat dit richting Depeche Mode (zeker ook door het rocksausje waarmee het overgoten is). Erg catchy moet ik zeggen.
Nightlife hakt er lekker in en is adrenaline-verhogend. Dit is een heerlijk rockende electronica stamper. Het doet me zelfs wat aan Soft Cell denken (dat duo komt regelmatig bij mij naar boven als ik IAMX hoor). Misschien erg van dik hout zaagt men planken, maar ik ben er wel gevoelig voor.
Lulled By Numbers gaat weer heel erg de Depeche Mode richting op, weliswaar met wat meer vocale acrobatiek (Placebo, Muse). Het tempo is wat lager en daardoor heeft het wat broeierigs.
Song of Imaginary Beings start als een Marc Almond-achtig nummer door de zeemansballade-achtige start. Al snel komt de beat er in en komen we terecht in een strak nummer dat lekker voortgaat.
The Negative Sex doet denken aan de galmende rock van hedendaagse bandjes als Editors. Niks mis mee, origineel is natuurlijk wat anders.
Bring Me Back a Dog is wat experimenteler en klinkt vooral donker. Alsof het regelrecht uit de goot komt: beetje vies en ruig.
S.H.E. is dan het mooie meisje dat je weer uit de goot haalt. Ietwat simpele rock is dan helaas wel het gevolg. Ik weet niet zo goed wat ik met dit nummer aan moet eerlijk gezegd. Ik herken er te veel 'foute bandjes' in terug die het goed doen bij emo-meisjes van 14.
Spit It Out heeft ook wel een verdacht sausje over zich maar weet zich uiteindelijk nog prima staande te houden. Wel moet ik toegeven dat er een beetje vermoeidheid toe gaat slaan.
Gelukkig veer ik weer op bij After Every Party I Die die het doomy sfeertje weer terug laat komen. Ook hier komt het allemaal wel wat gelikt over maar dat irriteert me niet zo.
This Will Make You Love Again vormt een prima einde van deze cd. Het is een wat kaler nummer dat gedragen wordt door piano.
Er zijn versies in omloop met een opvallende bonustrack: een strijkerskwartet dat het nummer Spit It Out speelt. Klinkt niet slecht maar past verder niet bij de rest van het album. Zang ontbreekt hier overigens.
In mijn achterhoofd blijft rondspoken dat ik niet echt tot de doelgroep behoor van IAMX. De opener wees daar nog niet echt op, maar gaandeweg zag ik het album toch een beetje schuiven richting rock voor emo-pubers met een electronica randje. Lekker depri wezen en toch uit je dak gaan. Commerciële alto of iets dergelijks. Of gewoon pure synthi-pop. Toch moet ik er gelijk aan toevoegen dat het me wel degelijk regelmatig heeft weten te boeien en dat ik dit zo slecht nog niet vind.

I salute you IAMX...........

Helemaal over het hoofd gezien dat IAMX een nieuw album uit heeft en eigenlijk al weer een tijdje.
Ik weet bij IAMX eigenlijk nooit zo goed hoe ik het goed moet beoordelen. Zodra de electro-pop ook meer pop is of een wat grotere bombast saus vind ik het erg lekker maar zodra het wat schreeuwerig wordt kan ik er minder mee. Het komt dan zo opgelegd over op mij. Te geforceerd en dat is hier eigenlijk ook weer.
Leuk voor Hurts-fans die een stapje verder willen zetten, leuk voor Depeche Mode fans die soms net even een ruiger randje willen horen maar het zit er net allemaal tussenin.

En zo ervaar ik het zelf ook. Leuk? Ja.... of eigenlijk nee....of ja toch wel...... ik kom er niet echt uit.
Volatile Times heeft z'n momenten maar heeft ook te veel nummers die me niet veel doen.

Jammer, dat meesterwerkje zou er in moeten zitten maar dat is niet deze geworden helaas.

Een nieuw solo-album van Ian McCulloch. Zijn vierde (Slideling dateert alweer uit 2003).

Solo heeft McCulloch zich steeds verder weten te verwijderen van zijn sound met The Bunnymen en daar is Pro Patria Mori geen uitzondering op.
Pro Patria Mori is een album geworden waar hij zelf nogal enthousiast over is: It’s the same magic in the air as I felt when recording “The Killing Moon” and “Nothing Lasts Forever”, amongst others.
Maar neem dit gerust met een zeer grote korrel zout. Pro Patria Mori staat vol lieve, zoetige liedjes met mooie arrangementen en aangename koortjes.
Op zich niks mis mee maar kom op Ian; doe nu niet of hier de hoogtijdagen van The Bunnymen terug te horen zijn. Zelfs de laatste Bunnymen albums, die toch ook heel wat minder ruig waren, lijken haast nog minder lief dan dit solo-album.

Horen we hier een verbitterde fan? Welnee. Maar dit nieuwe soloalbum laat een McCulloch op zijn braafst horen dus mocht je zin hebben in bravoure en avontuur dan heb je hier gewoon niks te zoeken. Nu gaf zijn vorige album Slideling ook al aan dat McCulloch solo andere koek is en die lijn trekt hij absoluut door.

Nu blijf ik het stemgeluid van McCulloch zeer aangenaam vinden en dat is hier niet anders en ik moet zeggen dat het allemaal heel erg verzorgd klinkt maar spannend is toch heel wat anders.
Echte fans van Echo and the Bunnymen zullen gillend weg rennen bij al dit bedaarde gedoe en nemen waarschijnlijk geen genoegen met deze ingeslagen koers.
Dat zal ik dus niet doen maar ik moet toegeven de knop echt even helemaal om te moeten zetten om dan vervolgens een aardig pop-album te horen vol tierelantijntjes die heel soms too much worden; ietwat te weeïg naar mijn zin.

Het album is tot stand gekomen via PledgeMusic (dit zie je steeds vaker): er moet een minimum aantal aan voorbestellingen gedaan worden wil het album uitgebracht worden en bij een 100% worden de creditcards pas belast.
Het is blijkbaar gelukt want vanaf 5 maart waren de downloads beschikbaar en werd 17 mei als release datum gehanteerd.

Pro Patria Mori is de zoetigheid zelve en daar moet je tegen kunnen. Daarbij moet je de link met Echo and the Bunnymen toch echt uit je hoofd zetten.
Lukt dat dan is dit een aardig album, lukt dat niet dan raad ik aan er niet eens aan te beginnen om teleurstellingen te voorkomen en daar kunnen de afsluitende woorden van Ian zelf echt niet veel aan bijdragen: Because you already know what I think. “Different Trees”, “Pro Patria Mori” and “Raindrops On The Sun” are the equi-greatest Holy Trinity of songs ever written.

Natuurlijk Ian

Laatst was ik in Londen en deze Franse dames waren in veel metrostations goed vertegenwoordigd op billboards. Het zei me helemaal niks. 'Zal wel een grote top 40 act zijn' dacht ik gelijk

Niets van dat alles is waar.

Toen ik Oya voor het eerst hoorde, omdat ik toch wel nieuwsgierig was geworden door al die billboards, moest ik gelijk denken aan Bishi die op haar album Albion Voice een zelfde soort sound laat horen. Ik hoor etnische klanken vermengd met electronica. Broeierig, zwoel en toch best toegankelijk. Heel fascinerend en fris.

Typisch zo'n album dat alle kanten op kan gaan en dat doet het dan ook. Soms ronduit betoverend, dan weer vermoeiend.
De tweeling doet me denken aan de zussen Gysel van Zita Swoon Group die af en toe een beetje richting Björk gaan (maar dan met meer soul).
Het album kent ook de broeierigheid die Tricky wel eens laat horen.

Bijzonder album dat nergens geforceerd 'hip' klinkt en daar was ik even bang voor. Nee, het komt allemaal heel ontspannen over en ik ben aangenaam verrast hierdoor.

Soms is het zo fijn als je een tip krijgt dat een artiest of album iets voor jou kan zijn.

Maar nu? Niks, nada, noppes! Niemand die aan me dacht....

Dan kan het meedoen aan spelletjes op deze site ook helpen. Afgelopen week was Ichiko Aoba aan de beurt in het topic 'Greatest Hits Of'. Even dacht ik aan een klassieke pianist, maar Mitsuko Uchida is toch wel iemand anders en ik ging er niet van uit dat klassiek de hoofdrol zou krijgen (misschien hoog tijd).
Dit was een weekje die ik moest overslaan omdat ik echt nog nooit iets van Ichiko Aoba had gehoord. Maar snel door wat nummers scrollend leerde me dat dit aangenaam was.

Waar te beginnen? Nou ja, ze heeft een nieuw album uitgebracht dus dat leek me een mooie start. En mooi is het zeker. Dit past wel in mijn straatje.

Dromerige, feeërieke klanken die vrij gemakkelijk in het gehoor liggen en waar ik mezelf teruggeslingerd zie naar de tijd dat ik veel naar lounge luisterde aan het begin van deze eeuw. Dat bedoel ik helemaal niet negatief en ik zal dit zeker ook niet onder die categorie scharen, maar ergens hoor ik wel de rust terug, rust die voor sommigen misschien wel als saai bestempeld kan worden.

Ik hoor ook wat Air, Beth Gibbons, Agnes Obel (Luciférine: wat een parel is dat) en meer van dit soort artiesten en dan kan ik toch echt wel de conclusie trekken dat dit wat voor mij is. Op naar een volgend album als deze wat gedaald is.

Aalgladde pop, glijmiddel voor de oren etc. etc.

Dat is dus hoe ik er over denk!

HO! STOP!

Is dit dezelfde aERodynamIC die Josh Groban wél waardeert, en die ook niet vies is van Sarah Brightman op zijn tijd?

Jazeker!

Vraag me niet waarom: dit vind ik té.
En dan ook nog eens versie nummer 20658790 van White Christmas, Silent Night en Ave Maria.....................tja dan ben ik er klaar mee.

Waar ligt ook al weer mijn laatse Groban cd?

De clip behorende bij Redeemer valt nogal op natuurlijk, of misschien wel beter: valt uit de toon. Alsof flower power en hippies nooit zijn weggeweest dartelen naakte dames rond in de video. Het zal wel denk ik dan, maar dat denk ik niet bij het nummer zelf dat me behoorlijk weet te boeien.
En dan leert nader onderzoek me dat dit album alweer het derde is van Imaad Wasif (lid van o.a. The New Folk Implosion, mij overigens niet bekend).
Wat leert dit album me nog meer? Dat het een bonte verzameling is van psychedelica, blues en rock. Dat het ongelooflijk retro klinkt en dat het tegelijkertijd toch ook weer niet rechtstreeks de tijd terug in duikt.
Wasif schept een soort afstand die vervreemdend werkt en juist die vervreemding trekt aan. Je mag dichtbij komen maar niet aanraken. Zoiets. Ja, dat is natuurlijk erg opwindend.
Dit album is ook een wilde trip: zodra meneer lekker rockt is het al weer over en krijgen we tedere klanken voor onze kiezen. Meneer verleidt, flirt en pest. Van Nick Drake naar de Beatles ten tijde van Revolver. Van Elliott Smith naar Chris Cornell naar Devendra Banhart en laten we een toefje Jeff Buckley-weltschmerz dan ook maar niet ongenoemd.
Over het algemeen is de toon vrij rustig en voel je je als in vis in het vaarwater der hedendaagse folkies (op Last.fm komen we uit bij Adem, Sam Amidon, Great Lake Swimmers of M. Ward ).
Allemaal vergelijkingen die handig kunnen zijn maar verder ook erg misleidend. Het rare met dit album is dat ik alles al ergens eens gehoord heb en dat het daarom weinig moeite kost om er in te komen maar als je me dan vraagt wanneer dan en wie dan moet ik het antwoord schuldig blijven.
Dat is verder niet zo erg; The Voidist is een bijzondere cd die door alles en iedereen wordt ondergesneeuwd lijkt het wel waardoor we het niet terug gaan zien in de eindlijstjes. Wel in die van mij? Eh, nee. Maar laat ik er dan gelijk achteraan vermelden dat het zeker de moeite waard is om dit te gaan beluisteren. Het is namelijk best een verademing in het huidige muzikale landschap.

Op het album met de Helge Tallqvist Band liet Ina Forsman al horen over een gouden strot te beschikken. Blues was daar waar het om draaide en blues is nog steeds van groot belang op haar 'eigen' debuut.

Maar nu horen we een wat radiovriendelijker geluid, doordat er wat meer pop, soul en r&b doorheen gemengd is. Hierdoor sluit dit album mooi aan bij dat van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats die er recentelijk ook aardig wat aandacht mee wist te vangen.
Het is denk ik ook niet gek als ik de naam Amy Winehouse erbij haal. Toch is dat misschien wel iets te veel eer. De stem van La Winehouse vind ik nog karakteristieker en haar nummers raken me net iets meer.

Ina zingt over Bubbly Kisses en misschien is dat bubbly ook wel een term die bij dit album past. Heel fijn, maar voor het nog grotere werk heb je een ferme tongzoen nodig. Het is dat wat me voor nu nog even weet te weerhouden van een torenhoge score.

Maar mijn 4* staat er dan wel met kracht, want Ina Forsman levert hier een ongelooflijk lekker album af en ze laat gelijk al zien dat we rekening met haar moeten gaan houden. Ze is immers nog jong en ik ben er van overtuigd dat ze met nog veel grootsere albums kan komen.
De stem heeft ze al en die zal alleen maar rijper worden. De begeleiding is nu al ijzersterk, dat zit al helemaal goed en met die nummers komt het ook wel goed, want daar is nu al niet veel mis mee.

Ina Forsman levert een album waar ik op hoopte en wat ik verwachtte. Ik had het extra leuk gevonden als ze me werkelijk van mijn sokken zou blazen en dat is niet het geval. Maar damn, wat lekker allemaal!

Toen ik Magic Kids voor het eerst hoorde waande ik me even in de Efteling's Diorama: lang vervlogen tijden kwamen naar boven. Onverbiddelijk verbonden met mijn kindertijd.
Als ik daar nu met mijn nichtje kom slaan we het over. Meisjes en treintjes... het gaat blijkbaar niet samen, daarbij is het gewoon 'saai' aldus deze 7-jarige.

Goed. Indians dus. De sound van dit album heeft iets ongrijpbaars. Je waant je in een feeërieke wereld. Anton Pieck, sprookjes en, eh, miniatuurtreintjes
Het gaat niet op voor alle nummers op dit album, gelukkig maar want anders zou het wel wat weeïg worden allemaal.
De liedjes zijn aardig maar weten vooralsnog niet echt te beklijven en het is de zang die het op een gegeven moment een beetje verpest.
Sommige nummers lijken ook nog ietwat doelloos voort te gaan (I Am Haunted).

Het zijn kanttekeningen bij een album dat er nog niet helemaal is maar waar je wel de potentie van de band hoort. Ooit zouden ze zomaar dat meesterwerkje kunnen maken. Je voelt dat het er in zit.
Somewhere Else is dat vooralsnog niet.

Rauwe tante nummer 3 dit jaar die me goed weet te bekoren. Na Anna Calvi en PJ Harvey bevalt ook Inga Liljeström uit Zweden, eh, Australië me goed. Globetrotter deze dame geloof ik want ze komt uit Wales en is ook vaak in Parijs te vinden.

Haar rauwe, hese stem valt op en ook de gitaar klinkt ruig en dan kom je al snel uit bij PJ Harvey.

Het is de cello op dit album die het geheel een wat luchtiger tint geeft en die ervoor zorgt dat de nummers de ruimte krijgen om te ademen; een reden waarom ik de oudere albums van PJ Harvey bijvoorbeeld wat moeilijker trek. Ik mis daar die luchtige momenten.
Sommige nummers klinken zelfs poppy maar altijd weer met dat rauwe randje en verrassende twists. Hierdoor blijft het fris en spannend en moet ik ook zeggen dat ondanks het feit ze wel in dezelfde vijver vist als PJ Harvey ze voldoende eigen smoel heeft.
Een nummer als Drowning Song doet me zelfs een beetje denken aan The Dresden Dolls met de intonatie van Björk en de heesheid van Adele en dat alles op zo'n kinderpianootje!
Mascara Black vind ik iets te veel een PJ Harvey rip-off maar wat klinkt die cello toch hemels tussen al dat rauwe geweld: ik neem het haar gelijk niet kwalijk. En neem de spanning op His Thieving Ways. Dat is echt zo ijzersterk gedaan. Daar word je bijna bang van: van die nummers die heel smerig onder je huid kruipen.

Opvallend dat Anna Calvi gelijk aansloeg bij een groot publiek (en terecht) en dat dit album nog geen enkele stem kende en toch al is gereleased in april dit jaar.
Misschien dat er nu wat verandering in gaat komen. Dit album verdient dat wel. Ik ben om (en als je dan ook nog eens hebt opgetreden met held Scott Matthew kun je nog weinig fout doen bij mij).

De dames doen het goed in 2011 kunnen we wel stellen.

Ingrid Chavez was te horen op het album Lovesexy van Prince als The Spirit Child. Snel daarna dook ze op in de film Graffiti Bridge en was ze te horen op de gelijknamige cd van de kleine man uit Minneapolis.
Ze bracht ook een album uit op het Paisley park label en was daarmee de zoveelste Prince-protegée.
Ik vond er niet veel aan: wat poëtisch gedoe dat niet oprecht overkwam op mij en daarmee leek het exit Chavez.
Ze keert nu na jaren terug met een nieuw album los van Prince.

A Flutter and Some Words gaat van start met Wing of a Bird en gelijk gaan mijn wenkbrauwen omhoog: krijgen we nu weer zo'n wauwel-album? Maar nee, want Mine klinkt een beetje jazzy en doet me denken aan Silje Nergaard maar dan met net even wat meer electronica er in verwerkt.
Titeltrack A Flutter and Some Words dat na het korte intermezzo Exhale volgt valt op door de viool. Het is een laidback nummer met wederom een jazzy vibe waar doorheen electronica is gewoven. Het doet denken aan veel triphop platen van weleer en klinkt zeker niet verkeerd, misschien een beetje langdradig op den duur.
Op The First Darshan (Song for Ameera) kan Chavez het niet laten om al pratend het nummer vorm te geven. Die poëzie moet en zal er dus toch in verwerkt worden evenals een Hallelujah aan het einde.
Back Roads gaat in downtempo voort en langzaam begin ik mijn aandacht te verliezen.
By the Water krikt het tempo wat omhoog en wederom moet ik aan Silje Nergaard op de poppy toer denken. Bands als Morcheeba komen ook een beetje om de hoek kijken bij dit nummer.
Path of Rain is weer zweverig en komt niet goed op mij over helaas hoe mooi de instrumentatie verder ook is.
Op Returning to Seed is het heerlijk zweven maar tegelijkertijd is het in mijn oren te veel van hetzelfde.
Tightrope heeft Tom Waits trekjes en hoe prima het nummer verder wel is ervaar ik telkens het gemis van die o zo bekende grauwende, snauwende Waits.
No Goodbyes is weer de jazzy Chavez die me wat aan Nergaard doet denken, alleen vind ik het heerlijk om naar die artieste te luisteren en weet Chavez me maar met moeite te boeien.
Dit gaat ook op voor Terrible Woman. Als ik dit op de achtergrond zou horen zou ik zweren van doen te hebben met Nergaard. Mooie trompet en ondanks de lengte van het nummer pakt dit me dan weer wel.
Isobel is geen cover van Björk maar ergens leg ik toch wel een beetje de link naar IJsland omdat de sfeer een beetje doet denken aan Sigur Rós.
Kwetterende vogels vormen het intro van A Flutter Coda dat ik niet meer of minder als een sfeerschets beschouw (invloed van Sylvian?).
Dreamland heeft iets tergends: je denkt dat er naar een climax gewerkt wordt die uiteindelijk niet komt.

Tja, wat moet ik toch met Ingrid Chavez? Het debuut van jaren geleden deed me niks (terwijl ik sommige artiesten uit de Prince stal best goed vond).
Dit album pakt me ook niet echt. Het gaat maar door en door zonder dat het spannende wendingen krijgt. Het is absoluut sfeervol, het klinkt erg verzorgd en ik denk dat er een groot publiek voor kan zijn maar of het dat ook gaat bereiken valt te bezien.
Ik haak voorlopig niet aan.....

Aangezien ik nog even moet wachten tot begin december vooraleer ik dit schijfje in de cd speler kan stoppen doe ik het met de versie op Spotify.

Al bij de eerste klanken waar de cello van Kathleen Rollins-McKie te horen zijn smelt ik.... voeg daar de aangename zang van Andrew Hayes bij en ik kan al na 2 minuten stellen dat deze EP niet meer stuk kan.
Scene of the Crash is ontroerend en meeslepend en de ruigere kant maakt het nummer alleen maar intenser. Dit zijn binnenkomers waar je u tegen zegt!
Doet u er nog maar een paar zou ik zeggen (zelfs al is het maar een EP!).
Vincent heeft ook een hoofdrol voor Kathleen en de samenzang doet me denken aan het superieure over elkaar heen buitelen van Richard en Linda Thompson en dat mag u een compliment noemen voor Interiors.
Het is fris en sprankelt aan alle kanten en dat is wel eens anders in dit genre.
Die frisheid hoor je ook terug in The Kingdom dat lekker puntig klinkt. Nergens kakt deze EP in en dat komt doordat de volgorde van de nummers perfect is gekozen. Wie van dit soort nummers niet blij kan worden is gewoon een groot chagrijn.
Op afsluiter Firework and Dreams is een zekere gejaagdheid te horen die dit kwartier vol goede muziek alleen maar verder opstuwt naar een hoger enthousiasme bij ondergetekende.

De snippets klonken goed, het feit dat er cello klanken te horen zijn maakt het alleen maar mooier en dat dit dan ook nog eens in mijn straatje past is alleen maar mooi meegenomen maar de kers op de taart is toch wel dat ik dit gewoon een verdomd fijne EP vind.
Dit doet uitkijken naar meer. Laat dat album er dus maar snel komen!

Absolute aanrader.

Toen het debuut net uit was vond ik Interpol een retestrak gitaarbandje dat weliswaar niet vernieuwend was maar wel ongelooflijk cool met pakkende nummers.
De aandacht verslapte wat bij de opvolger en daardoor kwamen ze terecht in het rijtje 'bands die een nieuw uit te komen album hadden dat mij niet meer zo kon boeien'.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat er geen nieuwsgierigheid meer zou zijn van mijn kant.

Bij de eerste keer luisteren (ik heb er op moment van schrijven 3 opzitten) was het de opener Pioneer to the Falls die me toch wel even alerter maakte. Hoe lekker desolaat is de sfeer en wat hebben ze er toch aan toegevoegd? Prachtige opbouw en hierdoor kreeg ik er gelijk heel veel zin in. Wat een sterk begin is dit zeg!
No I in Threesome begint duister en wordt daarna al snel wat pakkender. Het rockt prima door zoals we gewend zijn van de heren. Verder weinig nieuws onder de zon, fans zullen zich hier geen buil aan kunnen vallen.
Scale heeft iets slepends en wisselt gelukkig nog voldoende af om het nummer voor saaiheid te behoeden: iets waar ik met Interpol toch wat vaker last van heb. Een heel album is altijd net even te veel voor mij. Prima nummer, niks meer of minder.
Single The Heinrich Maneuver kennen we inmiddels al een tijdje en ik vind dat nog steeds een uitstekend nummer. Valt er nog wat over te zeggen? Nee, niet echt. Interpol zoals we Interpol graag horen. Weinig nieuws onder de zon eigenlijk.
Mammoth lijkt wat minder donker te klinken of ligt dat nu aan mij? Nog even en ik ga ze vergelijken met Franz Ferdinand. Gaan het nog vrolijke Franzjes worden die jongens van Interpol. Van mij mogen ze, want ik vind dit een lekker nummer.
Pace Is the Trick komt langzaam op gang en kent een mooi gitaargeluid (maar dat is bij deze band altijd wel het geval). Zit goed in elkaar.
Bij All Fired Up begint de bij mij telkens opkomende Interpol-moeheid te ontstaan. Op de een of andere manier begint mijn aandacht te verslappen als ik te veel van deze band achter elkaar hoor. Op dit album is dat dus bij dit nummer het geval. Een nummer waar niet veel mis mee is maar waar ik ook niet echt warm voor kan lopen.
Gelukkig start Rest My Chemistry opvallend en ben ik al weer bij de les. Het is een nummer dat net even minder jachtig is en een bepaald sfeertje kent dat ik nog niet zo veel van ze gehoord heb. Moeilijk te omschrijven wat ik er dan in hoor, maar ik vind het in elk geval wat afwijken.
Who Do You Think? is dan weer typisch Interpol (of moet ik toch één van de namen noemen waar zij hun inspiratie vandaan halen?).
Donker, somber maar wel een prima nummer.
Bij Wrecking Ball moet ik gelijk denken aan dat nummer van Neil Young. Dit is daar geen cover van. Ik vind het wel een sterk nummer met genoeg boeiende momenten.
The Lighthouse is inderdaad wat experimenteler en dat vind ik zo erg nog niet (ook al doet het nummer me tot nu toe nog niet zo veel).
Dat experiment had van mij wat meer gemogen op dit derde album, alhoewel ik er al rekening mee had gehouden dat dat niet zou gebeuren n.a.v. de voorafgaande single.
De opener ontpopt zich gelijk al als beste nummer, maar er volgt nog genoeg lekkers om je zoet te houden.
Viel het mee of tegen? Eigenlijk geen van beiden. Wat meer experiment had ik leuker gevonden, maar ik kan hier prima mee leven. Gewoon een prima rockplaat waar ik voorzichtig wil gaan inzetten op 3,5* met uitloop naar een halfje meer (en dan zit er daarna niet meer in vrees ik).

Jonna Lee kennen we ook nog wel onder de naam iamamiwhoami. Nu is het ionnalee.

Heeft dat een reden? Ik denk het wel. Onder deze naam is haar muziek wat toegankelijker geworden lijkt het wel. Meer pop zoals je het vaker hoort bij vergelijkbare dames uit het hoge noorden. Denk aan Susanne Sundfør of Eivør.
Misschien wat minder spannend dan de voorgangers maar daardoor niet minder genietbaar.

Voor mij als The Irrepressibles fan extra interessant door de bijdrage van Jamie Irrepressible (Jamie McDermott) op het nummer Dunes of Sand, toch wel één van de betere tracks op Everyone Afraid to Be Forgotten.
Met 15 nummers een behoorlijke zit en dan is het al vaak zo dat er een aantal nummers best achterwege gelaten hadden mogen worden. Misschien hier ook wel, ook al vermaak ik me het volle uur uitstekend.

Waarschijnlijk komt dit door de afwisseling. Van feeëriek naar een vol dansgeluid als bijvoorbeeld op Work. Avontuurlijk wisselt rustiek af, maar doet dat zo dat het allemaal goed behapbaar blijft. Soms wel een beetje lomp.
Het lijkt wel of Jonna mikt op een breder publiek, maar toch ook nog dicht bij zichzelf wil blijven. Ze gaat minder ver dan bijvoorbeeld een Björk, maar is zeker nog een brug te ver voor een gemiddeld poppubliek.

Dat maakt Everyone Afraid to Be Forgotten een interessante plaat. Heel verrassend is het allemaal niet, maar het weet absoluut te boeien. Typisch zo'n album waar je even zoet mee kunt zijn.

In mijn jongere jaren werd ik gekgemaakt met Iron Maiden door een zeer goede vriend die enorm fan was (en nog steeds is ondanks het feit dat de wapperende haren nu een kaal koppie zijn geworden).
Gisteren vroeg ik nog wat nu zijn favoriete album van de band is en dat bleek dus Powerslave te zijn.
Zelf ben ik helemaal niet zo ver dat ik een favoriet Iron Maiden album kan aanwijzen. Drie albums ken ik behoorlijk goed en de rest heb ik allemaal wel eens in die tienerkamer van weleer voorbij horen komen uiteraard.
Het nummer dat me al die jaren wel is bijgebleven is Rime of the Ancient Mariner dat ik toen een knap staaltje werk vond en dat ik nog steeds zeer goed weet te waarderen.
Het opvallende is dat ik in die tijd zijn andere liefde Metallica vrij snel had opgepikt en sinds hun Black Album ben ik die blijven volgen. Met Iron Maiden is dat toch anders: die ben ik pas de laatste jaren wat serieuzer gaan beluisteren en dan als eerder gezegd nog niet eens alles van de band. Powerslave in elk geval dus wel, puur omdat het album zo geroemd is en ook hier op de site het zeer goed doet.
Iron Maiden zal wel nooit zo'n enorme impact op me krijgen als b.v. een Metallica (vergeef me de vergelijking: het gaat slecht om jeugdherinneringen) maar dit album kan er zeer goed mee door voor een niet al te groot hardrock/metal kenner.

Dank Monsieur' voor de tip. Als het om een Belgische artiest gaat ben ik dan wel snel alert.

Als ik naar de klankkleur van Iskander Moon's stem luister hoor ik een echo Duncan Laurence en zou ik niet weten uit welk land hij komt dan zou ik eerder de neiging hebben om hem als Nederlands te betitelen, daar er meer van dit soort alternatieve pop uit Nederland komt (ik denk bijvoorbeeld aan HAEVN of Dotan).
Maar de Zweedse Isak Danielson komt ook wel bij me naar boven. Bon Iver zie ik voorbij komen: maar daarvoor mist dit net wat teveel scherpe randjes vind ik.

Wat zegt dit dan? Dat we het hebben over vrij toegankelijke pop met een klein alternatief randje waar wat orkestrale klanken het net even wat fraaier maken. Zang tip top in orde en redelijk binnen de lijntjes allemaal.

En dat is dus niet erg! Salt Moon City mag dan wellicht niet het meest originele album zijn, het zit fraai in elkaar, misschien ietwat te glad, maar ik kan hier absoluut wel van genieten.

Wat is dat toch met bandjes die menen hun naam in hoofdletters te moeten schrijven? Het gebeurt steeds vaker. Een trend? Je groter voordoen dan je bent? Wie het weet mag het zeggen.

Maar daar gaat het hier verder niet over. Het was de hoes die mijn aandacht trok. Sterk in eenvoud wellicht? Altijd goed als album artwork het doet, want qua muziek had ik er nog helemaal niks van gehoord. De singles zijn aan me voorbij gegaan.

En dan valt de rauwe stem op (doet me soms een beetje aan die van Finn Andrews van The Veils denken op sommige momenten), het britpop geluid en de sprankelende gitaar. De gitaar die het toch net boven het niveau 'ach weer zo'n bandje' weet te tillen. Ja, natuurlijk is het ook zonder de kenmerkende gitaar 'weer zo'n bandje', maar iets is toch blijkbaar wel prettig. En dat terwijl een eerste, vluchtige beluistering van de singles op YouTube me nu niet direct over de streep trokken.

Het album in z'n geheel en op het gemak beluisteren was de juiste manier om echt wat meer indruk te maken. Geen indruk in de zin van verrassing, wel over de frisheid ervan en de uitstekend in het gehoor liggende nummers. Typisch zo'n album waarvan je denkt 'doe nog maar een rondje', en dat is knap voor muziek dat aanvankelijk helemaal niet zo hemelbestormend lijkt te zijn. Is het ook niet, maar fijn is het wel degelijk. Eerlijk is eerlijk: meer nog dan ik aanvankelijk dacht.

Die eerste beschouw ik ook nog steeds als juweeltje en die tweede was inderdaad ietsje minder maar nog steeds leuk genoeg voor mij.
Deze derde haalt dat debuut niet maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik dit samenwerkingsverband niet meer zo opvallend vind. We kennen het nu wel en dat is op zich niet erg, want elke groep beoordeel je op die manier. En we kunnen na 3 albums niet meer spreken van een 'gelegenheidsproject'. Het is een volwassen en volwaardige samenwerking geworden waar je van houdt of niet.
De variatie is op dit album misschien wat groter waardoor het toch allemaal weer interessant blijft. De rockabilly klinkt rauw, maar door Isobel blijft het tevens iets zoets houden. Beauty & Beast worden ze vaak genoemd en het is zo waar als wat natuurlijk.
Verder kan ik Hawk niet bepaald een verrassend album noemen: niet in algemene zin (daarvoor zijn de composities nu niet bepaald wereldschokkend te noemen) en ook niet voor wat betreft deze samenwerking.
Hetgeen geboden wordt is gewoon goed en dan beloon ik het er ook naar. Ik mag graag naar dit duo luisteren!

Een prima terugkeer met een grotere rol voor Mark Lanegan. Meer van hetzelfde en toch een tikkie anders (voor mijn gevoel wat duisterder en dat zal ongetwijfeld door de grotere rol voor Lanegan komen).
Liefhebbers van de vorige cd zullen dit album ook wel kunnen waarderen, degenen die dat album maar niks vonden kunnen dit ook wel met een gerust hart laten liggen.
Het is hier en daar wat aan de kitscherige kant door de stroperige strijkers, maar als je daaroverheen de stem van Lanegan hoort dan is het voor mij een combinatie om je vingers bij af te likken. En wie wil nu eens niet met zijn vingers in de strooppot zitten zo af en toe?
Wat wel opmerkelijk is is dat ik op het vorige album gelijk een paar hoogtepunten kon ontdekken, nummers die ook gelijk in mijn hoofd zaten en dat is hier veel minder het geval.
Voorlopig neig ik nog naar de eerste samenwerking tussen dit duo en daarom voor deze een halfje minder, maar nog altijd een dikke 4*.

Ivo Bernard. Ivo wie?

Ik had nog nooit van hem gehoord terwijl als je kijkt op YouTube hij toch regelmatig te gast is geweest in allerlei radioprogramma's.
Hij speelt in de band The Dollybirds maar ook daar ben ik niet echt bekend mee (ik ken ze van naam en meer niet)

Ivo staat morgen in het voorprogramma van Jonathan Jeremiah en dan is het altijd leuk om even te kijken of het wat is.
Zo kwam ik terecht bij Untitled #1 dat een mooi akoestisch nummer bleek te zijn. Dat smaakte naar meer en zo is zijn EP van 2 jaar terug al snel aangeschaft via iTunes (hopelijk morgen een fysiek exemplaar te koop bij het optreden).

Cloud Nine Echo staat vol prachtige liedjes; sober als Untitled #1 maar andere nummers weer verfraaid met een enkel toegevoegd instrument en dan die verdomd aangename stem van Bernard.
Het verbaast me dat er verder zo weinig bekend is over hem en dat het bij deze ene EP blijft tot nu toe. Een klein half uurtje muziek van deze man is gewoon veel te weinig, dat vraagt gewoon om meer.

Het is fijn wakker worden deze zondag met schitterende muziek van eigen bodem, want dat is het.
Nu nog wat meer bekendheid en komen met dat volwaardige debuut: het zou meer dan verdiend zijn!

Ivo wie? Ivo Bernard! Een naam om in de gaten te houden.

Zo aan het begin van dit stuk zou ik mezelf kunnen quoten bij een paar andere albums. Iets met een tip krijgen (in dit geval van user duvelboy), en dat degene die dat deed het perfect heeft aangevoeld.

Dit is er weer zo eentje. De laatste keer was in 2014 toen Nakhane mij getipt werd, nu is het Ivo Dimchev. Een in Londen woonachtige Bulgaar die aan art performance op het podium doet. Daar kan je je van alles bij voorstellen natuurlijk. Maar deze ietwat androgene artiest heeft niet eens veel poespas nodig om te kunnen raken. Zoek zijn live uitvoering van opener Traveling Light maar eens op. Of beter: beluister het hele live album dat vlak hiervoor verscheen.

Androgeen, breekbaar… dan kom je al snel uit bij Antony/ANOHNI. Ook Ivo is niet vies van vibrato toevoegingen in zijn zang. En als hij de hoogte in gaat kom ik al heel snel uit bij mijn andere held op dat vlak: Jamie van The Irrepressibles.

Goed, al die namen mogen inmiddels misschien weer wat minder ‘hip’ zijn, en misschien zijn velen een beetje moe geworden van alle genderneutrale toestanden in 2017; zorg er alstublieft voor dat je naar Sculptures gaat luisteren, en mocht je kaarten voor Motel Mozaique hebben, ga hem dan zeker zien in Rotterdam dit voorjaar.

Ik heb na beluistering van dit album een 'probleem'. De lijstjes zijn ingeleverd, het album van het jaar bepaald, maar wat nu er regelrecht een nieuw album binnenkomt op die positie? Ja, dan wordt het achterafwerk. Maar wat boeit het?! Albums zijn er niet voor de lijstjes. Dit is mijn nummer één over 2017. En waarom dan wel?

Sculptures is een album dat me weet te raken, dat me kan doen schudden op de bank, dat mijn muziekhart heel snel doet kloppen.
Mensen die mij hier kennen weten dan dat het theatraal is, orkestraal, en dat klopt hier helemaal. Voeg er dan wat moderne snufjes in de ANOHNI-trant aan toe, of denk een beetje aan James Blake of SEVDALIZA en je krijgt een indruk.
En hebben we het over indruk dan kan ik je zeggen dat het dat op mij gemaakt heeft. Een heel diepe indruk. Een album dat me het meest aan The Irrepressibles doet denken (voornamelijk door de falsetstem) kan alleen maar geweldig zijn.

Een emotionele rollercoaster is wat je staat te wachten als je begint aan de twaalf nummers. Je moet gevoelig zijn voor de nodige pathos, niet bang voor vibrato en kunnen zwijmelen bij breekbare liedjes en orkestrale klanken, want dat is wat Sculptures weet te bieden.

En zoals wel eerder voorgevallen op deze site: als aERo zo uit z’n dak gaat, weet dan dat het gemeend is, en weet ook dat het vaak toch wel bijzonder is mits je een beetje op één lijn zit qua smaak (jullie weten wie jullie zijn).

Fuck de jaarlijstjes. Sculptures levert in één klap een parel van heb ik jou daar op, en Ivo Dimchev is een nieuwe muzikale held waar we hopelijk nog veel van gaan horen.

Ik ben weer verliefd……

Van deze Israelische zanger kende ik al 2 albums: eentje met voornamelijk rustige akoestische nummers (het debuut) en eentje met van alles en nog wat.
Dit album opent met een Depeche Mode-achtig nummer Rak Tevakesh en dat verbaasde me toch wel moet ik zeggen. Weliswaar wat minder spannend maar dat hij er naar geluisterd heeft is wel duidelijk en ook zijn stemgeluid komt hier net even wat beter tot zijn recht (het heeft het zijdezachte van Martin L. Gore en ja ook zijn geluid vind ik meestal net iets te vlak zo ook dat van Ivri Lider).
Hierna stuitert het album alle kanten op. Van een beetje pop-rock Mit'orer en Ani Yodea Ma Ata Tzarich naar wat folky akoestisch HaDrachim HaAruchot tot de stemmige pop die we kennen van het nummer Bo dat hij zong in de film Yossi & Jagger: BeKetzev Achid BeTnuot Shel HaGuf om vervolgens weer een beetje Depeche Mode-achtig te eindigen (Samim Lev).
Zoals ook bij de andere albums hink ik een beetje op 2 gedachten. Het hebreeuws geeft het wel een exotisch tintje mee maar dat hoor ik verder in zijn nummers totaal niet terug. Zijn stem vind ik te vlak maar verder zit het allemaal wel degelijk in elkaar en zet ik de muziek er niet voor uit. Prettige, neutrale afwisselingsmuziek op het wat pittiger werk ui tmijn collectie zal ik het dan maar noemen.