In februari vertelde Steven van der Steen / Earial dat zijn nieuwe solo-album uit was; de opvolger van Nowhere Is Too Far.
"Ben je wederom op de akoestische toer gegaan of ga je nu je surf-invloeden gebruiken of wordt het onvervalste rock?" Niets van dit alles, het waren namelijk 14 composities gezongen in eigen taal.
Dit deed mij opveren want dit zou wel eens heel interessant kunnen worden....

Op Wij Stromen Als Halfdoden wordt al duidelijk dat het akoestische pad van de voorganger verlaten gaat worden. Het geluid is voller en je krijgt er duidelijk een band-gevoel bij ook al is het onder eigen naam verschenen. Dat Earial Pumpkins-liefhebber is komt naar voren in de elektrische gitaren die lekker vol door de boxen schallen zonder een al te dominante rol te krijgen. Allemaal dik in orde behalve het feit dat de zang naar achteren gemixed is waardoor het meer een instrument is geworden. Maar juist met nederlandstalige teksten vind ik dit juist een beetje een minpunt. Het is dus een bewuste keuze geweest van de artiest in kwestie en daar moet ik maar mee leren leven. Dit nummer is in elk geval al een fijne binnenkomer.
Een Felle Flits Ziet Iedereen is uptempo pop/rock met een prima gitaarsolo halverwege. Earial weet catchy nummers te schrijven.
De Pumpkins-invloeden horen we voor het eerst terug in Wees Blij Dat Het Leven Geen Zin Heeft, inclusief de hard-zacht dynamiek die deze band zo groots maakte. Juist als de gitaarmuur wordt opgetrokken vind ik dat de zang net wat te veel verzuipt. Maar de opbouw van het nummer is goed en het nummer klopt gewoon.
Ik... is wederom poppy en het kost me moeite om er stil op te blijven zitten. Als ik nummers als deze hoor moet ik een beetje denken aan de Vlaamse artiest Tom Pintens en zijn nederlandstalige solo-albums. Niet bepaald een verkeerd vergelijk want ik heb Pintens hoog zitten.
Dan zijn we aangekomen bij wat mijn favoriet van dit album is: Mooiste Waan. Wat een ongelooflijk heerlijk nummer is dit toch, typisch zo eentje die ik ontelbare keren achter elkaar kan beluisteren zonder dat het me verveelt. Is het toeval dat de zang hier ook beter uit de verf komt?! Dit mag van mij zo op single uitgebracht worden en een enorme hit worden want dat verdient dit nummer gewoon. Heerlijk!
Voor X. is een akoestisch nummer en dan denk ik gelijk terug aan het vorige album Nowhere Is Too Far. Ik hoor duidelijk dat Earial op dit gebied vooruitgegaan is: het is een heerlijk Elliott Smith-achtig nummer met een tekst in eigen taal. Tevens is het een perfect vervolg op het vorige nummer waardoor mijn aandacht totaal niet verslapt.
Piloot Komarov is een instrumental met fragmenten geleend van spacedemo.com; het vormt een mooie brug (of moet ik zeggen walk in space) naar Schreeuw Op Open Zee dat me wederom aan Tom Pintens doet denken. Het is een bijna hypnotiserend nummer dat me in de loop der tijd goed in zijn greep heeft weten te krijgen.
Drie Keer Onder Erewoord is er ook zo eentje. Het heeft tijd nodig te rijpen om vervolgens zijn pracht te tonen. Het intro ademt een desolate sfeer uit en dan opeens slaat het om in een kwaliteits nummer van eigen bodem waar niks meer van het desolate in terug te horen valt, eerder een lentefris geluid waar je alleen maar blij van kunt worden.
Klein Detail is een heerlijk wiegenlied dat ook langzaam is uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Wat is dit een heerlijk, lief liedje!
Toen ik voor de eerste keer het intro hoorde van Je Volgende Film moest ik denken aan K's Choice en hun nummers van het album Almost Happy. Het is een rustig akoestisch getint nummer met zeer fraaie electrische gitaarklanken er doorheen verwoven.
Op Val horen we audiofragmenten geleend van een ruimtedocumentaire van Discovery Channel. Het is een nummer met een prachtige spanningsboog: mysterieus en dreigend tegelijk om na 2 minuten heerlijk te exploderen.
Per Ongeluk valt in de categorie poppy rocksongs. Leuk, maar niet het meest opvallend op deze cd. Wel krijgen we wederom heerlijk gitaarwerk voorgeschoteld.
Afsluiter De Stroom is een verrassende afsluiter, wederom een akoestisch intro maar nu mag de piano, gespeeld door Marnix van Wijk, de hoofdrol opeisen. Na verloop van tijd wordt het nummer wat voller zonder te verzanden in bombast om vervolgens een lief, klein gehouden outro te krijgen.
Het is een perfect einde van een heerlijke cd waar ik steeds meer van ben gaan houden.

Waar de voorganger ietsje te veel van hetzelfde was, en daardoor soms wat te lang duurde, daar is dit album heerlijk afwisselend en horen we een artiest die aardig wat in zijn mars heeft. Wat mij betreft gaat hij hier mee door en weet hij hierna met een klassieker van eigen bodem op de proppen te komen (laat je bescheidenheid dan vallen Steven!). De term klassieker gaat nu wat ver, maar dat neemt niet weg dat hij mij in elk geval al veroverd heeft.
Nieuwsgierig geworden? Neem een kijkje bij de internetshops Sounds for Sure en CDVriend waar dit album voor een vriendelijke prijs te koop is of ga naar www.myspace.com/earial en laat je net als ik verrassen door een uitstekende artiest van eigen bodem!

Steven van der Steen is een actieve muzikant die verschillende projecten op naam heeft staan. De band Stark is z'n belangrijkste daarvan.
Ik leerde Steven kennen door een gezamenlijke voorliefde voor de Smashing Pumpkins en daarmee kwam ik er ook achter dat hij zelf niet onverdienstelijk muziek maakte. Ik was dan ook vereerd een exemplaar van zijn debuut solo-album Nowhere Is Too Far te mogen ontvangen; een album vol warme, akoestische nummers.
In het openingsnummer 5:45 hoor je al een mooie combinatie tussen akoestische gitaar, subtiel aangevuld met de electrische.
De zang is rustig en past goed bij de sfeer van het nummer evenals op de andere 11 die te horen zijn. Steven is geen groots zanger en dat hoor je soms ook wel maar dat zijn er zovelen niet en binnen deze composities is dat geen probleem. Mijn probleem zit hem juist in het feit dat hij niet 'durft' (althans zo voel ik dat), het zou zijn nummers alleen maar krachtiger maken als hij soms iets meer durft te geven. Het is eigenlijk mijn enige puntje van kritiek want hij heeft het absoluut in zich. Het gaat misschien wat ver om te zeggen dat ik in de verte een Elliott Smith sfeer hoor maar ik wil die naam toch echt genoemd hebben.
Het heeft me in 2006 wat tijd gekost om het album te doorgronden, omdat ik 12 akoestisch getinte nummers meestal net iets te veel vond, maar dat is inmiddels helemaal bijgetrokken.
Elke draaibeurt ontdek ik weer meer en valt deze cd steeds beter als de bekende warme jas.
Mooi album van een artiest die wat mij betreft wat meer aandacht mag verdienen.

Een facebook berichtje dat ik ontving:

Hi Eric
I saw you like Israeli alternative rock, like the cool Asaf Avidan & Mojos.
I'm a member of Eatliz, we used to perform together with them about 2 years ago
If you want, you can hera our music here
www.myspace.com/eatliz[/url]

and download it for free here www.eatliz.com/downloads[/url]

Hope you'll enjoy it & Cheers from Tel Aviv
Guy
Eatliz

Tja, zo kun je jezelf ook promoten.
Toch wilde ik de beroerdste niet zijn en ze eens de kans geven om wat kostbare luistertijd van mij in te pikken.

Huh?! Is het jazz? Bolsheviks gaat in elk geval wel zo van start, maar na 20 seconden horen we metalklanken. De koptelefoon kon gelijk op, want hier kreeg ik thuis gelijk al commentaar op. Eenmaal op werd het nummer een soort mengeling tussen Kate Bush, Björk en Hooverphonic. Hoorde ik zelfs een verre echo van Queen? Rommeltje? Nee, het klopte nog ook. Dit was dus een uiterst verrassend moment.
Violently Delicate is van hetzelfde laken een pak. Rock vermengd met jazz-achtige structuren.
Al wat volgt is een hard-rock, surf, punk, goth, power-pop gebeuren waar je u tegen zegt. Tegelijkertijd kan ik er inkomen dat het voor sommigen misschien wat te complex is en daardoor ook vermoeiend. Maar hoe knap is het als alles zo vreemd naast elkaar lijkt te staan en toch blijkt te kloppen. Natuurlijk; ze zijn niet de eersten die dit doen. Maar voor mij wel de eersten bij wie het niet irriteert. Ik moest onwillekeurig denken aan Victims Family met hun album White Bread Blues. Dat was too much. EatLiz doet het anders en verpakt het beter. Ik weet dat de vergelijking niet helemaal eerlijk is omdat het toch wel ver uit elkaar ligt maar het idee komt hetzelfde op mij over.
Ik las dat anderen er de Pixies in terughoren. Waar dan? vroeg ik me af. Ik dus niet. Ik hoor gewoon een uiterst bijzondere band uit Israel die ik wel eens heel erg zou kunnen gaan waarderen, want Violently Delicate is een uiterst bijzonder album te noemen waar ik veel plezier aan beleefd heb en ongetwijfeld nog ga beleven.

Mag ik Guy Ben Shetrit bedanken voor zijn spontane bericht op mijn facebook?! Het is hem gelukt z'n band in the picture te krijgen en misschien zijn er nu ook op deze site mensen die dat gaan doen.

Echo & the Bunnymen komen 21 januari 2012 naar Paradiso voor een bijzonder optreden: ze spelen alleen hun eerste twee albums Crocodiles en Heaven Up Here integraal.

Mijn eerste reactie was 'Jammer dat het niet de opvoering van Ocean Rain is die ze ook wel eens doen'.

Die twee albums zijn prima maar behoren niet tot mijn favoriete konijnenmannen.
Porcupine is het eerste album dat ik echt helemaal te gek vind en wat daarna komt bevalt me allemaal erg goed (ja ook de latere albums).

Ik ben toen die twee albums weer gaan draaien om te kijken of ik de twijfel te gaan wat weg kan nemen en ik moet zeggen dat het toch wel weer leuk was om die donkere wave terug te horen. Waar ik Ocean Rain helemaal uit mijn hoofd ken daar was deze hernieuwde kennismaking toch wel weer een avontuur. Ik ontdekte ook dat niet alleen Villiers Terrace erg goed is maar dat er toch wel meer heerlijke nummers te vinden zijn op deze twee albums.

En toen kwam ik er achter dat er al een cd te verkrijgen was van een soortgelijk optreden opgenomen in Liverpool eind 2010 onder de naam Do It Clean (titel van een b-kantje). Uiteraard een must om te beluisteren. Zou dit album me definitief over de streep trekken toch naar Paradiso te gaan?

Het is een donker optreden, volgens mij ook letterlijk als ik YouTube beelden en de cover van dit album bekijk. Statisch ook, maar wat wil je met dit soort muziek en de leeftijd van de heren. Daarvoor hoef je niet te gaan. Muzikaal daarentegen is het prima in orde: er wordt degelijk gespeeld en op merkwaardige wijze klinken de nummers hier wat lichter in mijn oren. Je merkt dat we verder in de tijd zijn. Je hoort dit ook terug in de laatste albums van de heren.
Het is leuk om dit optreden terug te horen. Als ik dit de komende maanden nog eens flink blijf draaien zullen de nummers vanzelf wel in mijn hoofd gestampt worden zoals dat bij Ocean Rain het geval is.
Daarbij is het extra leuk om ook deze groep eens live meegemaakt te hebben want ik heb ze nog niet eerder op het podium gezien.

Paradiso? Ik hoop een kaartje te scoren als alles doorgaat want opeens staat er niets meer aangekondigd op de site van de zaal

Titelsong Meteorites opent dit nieuwe album van mijn oude helden Echo & the Bunnymen op majestueuze manier, of moet ik zeggen pompeus?

We horen wederom de Coldplay echo die we op de latere albums wel vaker konden horen (ook op de solo-projecten van Ian McCulloch). Coldplay noemt deze band regelmatig als invloed (ja het is heus!).
En de liefhebbers weten dan al wel waar we aan toe zijn: dit album past precies in de lijn van de laatste albums. Nergens urgent, niet echt scherp meer maar nog steeds prima pop/rock nummers. Dat vind ik dan......

Lekker galmende gitaarpartijen, echoënde koortjes en de wat hese stem van McCulloch: alle ingrediënten zijn weer aanwezig. Ingrediënten waar ze geen nieuwe fans mee maken en waar ze ongetwijfeld een hoop oude fans van weleer geen al te groot plezier mee doen.

Maar neem nu zo'n nummer als Constantinople...... dat doet me dan toch echt denken aan één van mijn favoriete nummers ooit: jaren '80 klassieker Tower of Strength van The Mission. Ik hoor dezelfde vreugde en ik waan me weer even in mijn tienerjaren, de jaren dat ook Echo & the Bunnymen groot(s) waren. Niet voor niets valt Ocean rain echt maar net buiten mijn MusicMeter top 10.
Lovers On The Run heeft soms gevoelsmatig een Marc Almond echo ten tijde van The Stars We Are (over jaren '80 gesproken).

Een band die ik altijd wel een warm hart zal toedragen of ze dan nog wel of niet urgent zijn doet er niet toe.
Tien fijne nummers die in het hedendaagse poplandschap nog steeds prima aanslaan bij mij. Dan heb ik echt geen zin om die nukkige ouwe bok uit te hangen die zo graag terugverlangt naar die oude tijd van dit gezelschap. Nee, dit is geen Ocean Rain, Crocodiles of Heaven Up Here.
Dit is Meterorites, een album dat er best mag zijn als je maar niet te veel die klassiekers in je hoofd blijft houden.
En dan vergeef ik ze zelfs het suffe Is This A Breakdown?.

Jaren '80, de jaren dat tiener aERo Prince-fan was, dat tiener aERo ook nog gewoon top 40 luisterde, maar ook de jaren waarin de wat betere, alternatieve (?) muziek werd ontdekt. Dit door te luisteren naar de Vara-dinsdag (generatiegenoten kennen vast Vara's verukkelijke 15 nog wel) en ook de VPRO woensdag (wat was Lotje IJzermans toch een heldin).
Bandjes als Lloyd Cole & the Commotions, Depeche Mode, Talking Heads, The Smiths, The Cure en Echo & the Bunnymen zijn daar goede voorbeelden van. Ik luisterde er graag naar. Het was de betere muziek uit die tijd zonder echt overdreven obscuur of alternatief te zijn. Voor mij was het al heel wat toen.
Het nummer Seven Seas was een hit op genoemde zenders en ik vond het geweldig. Ik had verder nog nooit van deze band gehoord, maar vond toch dat ik de rest ook maar eens moest horen. Met de zakcenten wist ik het niet te redden, dus tapete ik het maar over van een klasgenoot die het toevallig wel had. Daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Dat cassettebandje is al lang vergane glorie, maar gelukkig is het een paar jaar daarna vervangen op cd, die gaan wat langer mee
Silver zorgde al gelijk voor een moment. Dit vond ik allemachtig mooi. Het deed me ook wat denken aan het theatrale van Marc Almond die ik toen ook net begon te ontdekken.
Nocturnal Me greep me ook al snel bij de strot en luister maar eens naar hoe dit nummer zwierig aangepakt wordt. Psychedelisch zonder er rare visioenen bij te krijgen. Erg knap gedaan en anno 2007 nog even fris klinkend.
Crystal Days past heel erg in het rijtje namen dat ik eerder noemde. Typisch een popsong uit die jaren en ook hier herkende ik de stijl die Marc Almond in die tijd hanteerde, alleen klinken deze heren soms net even iets puntiger.
The Yo Yo Man vind ik nog steeds een lekker meegalm nummer. Nu weet ik ook wel dat dit een wat negatieve klank heeft, maar dan zeker niet voor mij. Alles klopt in dit nummer en wat heeft Ian McCulloch toch een mooie stem. En dan de muzikale begeleiding op dit nummer. Dat doet je simpelweg toch watertanden?!
Thorn Of Crowns laat zien dat heren ook wat 'agressiever' uit de hoek kunnen komen (denk een beetje aan Nick Cave). Theatraal, maar dan op een geheel andere wijze: spannend en absoluut meeslepend.
En dan wat vaak gezien is als een van de beste Echo & the Bunnymen nummers The Killing Moon. Een terechte beschrijving? Ik denk van wel. Het is een monumentaal nummer als je het mij vraagt. Het herbergt alle moois uit de jaren '80 muziek.
Hoezo 'jaren '80 een slecht decenium'? Zet verdomme dit nummer eens op en zeg het dan nog een keer zonder blikken of blozen.
En mocht je dan nog enige twijfel hebben zet dan Seven Seas maar op. Dit waren de pareltjes uit die tijd, en zoals ik al zei: het nummer waardoor ik deze band leerde kennen. Nog steeds een torenhoge favoriet van dit album.
My Kingdom heeft wederom weer een enorme kwaliteit en het gitaarspel in dit nummer blijft van een hoog niveau. Geen noot teveel.
Afsluiter en titeltrack Ocean Rain heeft een prachtige opbouw waar ik nog steeds van weg kan smelten. Ik vind het een ontroerend werkje, heel ingehouden en tegelijkertijd toch ook groots.
Dit is typisch weer zo'n album waar je geen bonustracks aan toe moet voegen. Nummers 1 t/m 9 horen bij elkaar, daar moet je niks anders meer op los laten. Dit is gewoon de perfecte afsluiter van een album dat ik nog lang hoop te koesteren.
Petje af voor een band die misschien groter had moeten worden, maar waarvan ik tegelijkertijd blij ben dat dit niet gebeurde. De status die ze nu hebben is mooi genoeg en heeft ze weten te behoeden voor de grote stadions (want zeg nu zelf: daar hoort deze muziek gewoon niet in thuis).

O wat heb ik het lang niet aangedurfd om dit album te beluisteren, zeker ook na alle kritiek die dit album over zich heen heeft gekregen.
Toch vond ik het een keer tijd worden om ook dit album van de Bunnymen te beluisteren en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was bij het horen van de eerste tonen van Gone, Gone, Gone. Maar angstig zat ik te wachten op de zang die wel een keer zou gaan inzetten. Even was er wat verwarring, maar al snel was ik gewend. Op het tweede nummer Enlighten me was ik de hele Bunnymen-link al kwijt en hoorde ik zo'n typisch begin jaren '90 engels bandje. En misschien is dit wel mijn 'geluk' geweest. Ik hoorde gewoon geen Echo & the Bunnymen, ik hoorde een bandje dat eigenlijk best goede nummers op een album had gezet. Waarom zou ik me moeten aansluiten bij de vooringenomen kritiek? Ik kan toch ook beoordelen zonder het idee mee te nemen dat Ian er niet bij zit en dit album not done is. Ik moet toch beoordelen wat ik hoor en niet welke zanger ik mis? Nee dames en heren; dit album viel helemaal zo slecht niet moet ik zeggen. Misschien dat ik het niet naast de rest van de albums moet zetten, maar aangezien ik dan niet weet onder welke noemer dan wel wordt het toch gewoon Echo & the Bunnymen. Een eenmalig uitstapje (weliswaar eentje die de hekkensluiter vormt in mijn Echo-top 10) die me achteraf gezien enorm meeviel.

Een tijdje terug werd er een topic geopend waarin je Echo & the Bunnymen-albums in favoriete volgorde mocht neerzetten maar let wel: alleen de eerste 4.
Zelf gaf ik te kennen dat topic onnodig te vinden omdat er al een topic bestond waar je je top zoveel van deze band kon plaatsen.
Blijkbaar vonden velen het toch nodig om een apart topic in stand te houden waar alleen die eerste 4 aan bod kwamen.
In mijn ogen een beetje 'puristen-werk' in het kader van 'vroeger was alles beter'.
Verder kon het me allemaal niet zo veel schelen en omdat ik ook niet vies ben van het latere werk (What Are You Going to Do with Your Life? krijgt 4,5* van mij) besloot ik het gewoon te laten bij een volledig lijstje van wat toch wel een zeer geliefd bandje is van mij.
Ja, als we blijven vergelijken kunnen we tot in het einde der dagen concluderen dat het nooit meer als toen zal worden en op zich is daar ook niks mis mee: ieder zijn of haar ding.
Ik merkte ook dat ik als groot Ocean Rain-liefhebber (het album is onlangs naar een 11e plaats gezakt in mijn toplijst door toedoen van The Smiths) ietwat afweek t.o.v. de liefhebbers van het oudere werk.

En dan verschijnt daar nu het 11e album van Echo & the Bunnymen (Reverberation meegerekend) en ik verwacht dat de kritieken wel weer van hetzelfde laken een pak zullen zijn: nee, het is niet meer als vroeger.
Wat is het dan wel? Ik denk dat ze de lijn van het vorige album Siberia vrolijk voort zetten met veel ongecompliceerde rocksongs met een pop-inslag. Twinkelende gitaarpartijen, catchy nummers en de ietwat rasperig klinkende stem van Ian McCulloch die ondanks de zeer lichte slijtage (als ik het zo mag noemen, of verbeeld ik me dit gewoon?!) en dan hebben we The Fountain kort samengevat.
Puristen die voor de eerste 4 gaan zullen er hun schouders wel over ophalen en degenen die daarna ook zijn blijven aanhaken krijgen er gewoon een prima album bij dat niet te boek zal staan als het beste wat 2009 te bieden heeft maar dat zeker veel luisterplezier kan schenken aan veel muziekliefhebbers waarvan ik er eentje ben.
Op een Ocean Rain deel 2 zat ik toch al niet meer te wachten

Laat ik beginnen te zeggen dat ik een enorm groot liefhebber ben van de konijnenmannen. Ik was dan ook blij te zien dat er een nieuw album aan zat te komen, totdat bleek dat het om herbewerkingen ging.

Meer favoriete artiesten van mij zijn deze band op dat vlak voorgegaan en eigenlijk zelden vond ik dat geslaagd. Maar wie weet.......

Nou, ik weet het......... ook deze gaat in de lange rij 'dit hoeft niet en het voegt niks toe'. Met andere woorden: een beetje slappe hap.
Alle scherpte is er uit en dan blijven wat gezapige nummers over zoals ze die op hun laatste albums vaker afleveren. Gek genoeg vind ik dat daar helemaal niet erg. Dat zijn lekkere popsongs, niet meer of minder. Maar dit zijn wel klassiekers als Bring On the Dancing Horses, Lips Like Sugar, Seven Seas of The Killing Moon. Die hoef ik niet in belegen veertigers, vijftigers variant te horen.

Deze richting de vijftig lopende liefhebber hoort ze het liefst zoals ie ze hoorde toen ie tiener was. Die latere Echo & The Bunnymen popalbums zijn gewoon geinige aanvullingen. Deze The Stars, The Oceans & The Moon versies vind ik niet geinig. Integendeel.

Blijf met je tengels van deze nummers af. Oh wacht, het zijn jullie nummers. Nou goed: lekker cashen dan maar waardoor er weer een tour tegenaan gegooid kan worden. Prima, daar kan ik wel mee leven. Niks mis met centen verdienen. Maar ik sta nu niet meer in de startblokken om een dure vinyl-versie te gaan kopen. Misschien ooit nog wel als ik toch de kriebels krijg omdat ik de boel zonodig compleet wil houden (kijken hoe lang ik dit vol ga houden).

Nee, zitten veertigers en vijftigers echt op deze belegen versies te wachten? we zijn toch zeker niet bejaard?!

Slecht is het niet, maar de teleurstelling is toch wat groot zullen we maar zeggen.

Ik heb wel een zwak voor Ed Harcourt. Is het zijn wat hese, melancholieke stem? De desolate sfeer die hij telkens zo treffend weet te vertalen naar muziek?

Geen idee, wel dat zijn albums heel constant zijn en blijven.

Back into the Woods is een ingetogen album dat met minimale middelen is opgenomen. Zo klinkt het in elk geval.
Als je de begeleidende stukken mag geloven kan dat ook kloppen: de 9 tracks zijn binnen 6 uur opgenomen in de befaamde Abbey Road studios.
Zelf beweert Harcourt dat hij wilde experimenteren als gevolg van een strak gepland leven met jonge kinderen die ervoor zorgen dat hij vroeg zijn bed uit moest om vervolgens braaf naar de studio te gaan en op te nemen met artiesten als Lisa-Marie Presley en Paloma Faith.
Een regulier leven waarbij hij bij thuiskomst zichzelf beter leerde kennen.

Waar we voorheen een Harcourt konden horen met rijk gearrangeerde nummers, orkestraal, zwierig, toch desolaat en vol emotie daar horen we nu een sobere sfeer waar de piano de hoofdrol krijgt alsof hij in je huiskamer achter de piano kruipt om je een privé-optreden te geven.

Intiem is het toverwoord voor Back into the Woods; intieme nummers geschreven door een gelukkige Harcourt. Het pakt bij veel artiesten niet altijd goed uit maar Harcourt levert gewoon kwaliteit. Misschien even wennen voor de fans maar wellicht wint hij er ook nieuwe zieltjes mee.
Deze oude ziel blijft hem in elk geval nog even volgen en geniet er weer volop van.

Ed Harcourt heeft me eigenlijk nog nooit teleurgesteld en het verbaasde me dat ik alle albums evenveel waardering heb gegeven terwijl ik gevoelsmatig toch wel wat verschil ervaar. Enfin, de vraag is natuurlijk of Lustre hetzelfde gaat doen of dat Harcourt te lang niets meer van zich heeft laten horen zodat mijn interesse deze keer minder is geworden.
De titeltrack Lustre opent gelijk al weer goed: het is zeer herkenbaar Harcourt. Ietwat hese stem, zwierig barok geluid met een laagje euforie waar je blij van wordt.
Vervolgens krijgen we nog eens tien nummers voorgeschoteld die weer het beste in de man naar boven hebben weten te halen. Over het algemeen redelijk uitbundige, zwierige songs met een laagje cabaret. Onverwachte instrumenten op onverwachte momenten zoals we dat ook op de voorgangers al konden horen; Heart of Wolf is er een mooi voorbeeld van.
Zonnige momenten als op Do As I Say Not As I Do of A Secret Society wisselen wat ingetogener momenten af (Killed By The Morning Sun).
Lustre is niet veel meer of minder dan de voorgangers. Hij slaagt er wederom in om een bijzonder album te maken die misschien niet meer zo weet te verrassen maar genoeg te vermaken, te ontroeren en vooral te plezieren. Want dat het speelplezier er weer vanaf druipt moge een feit zijn en ik blijf graag nog even aan mijn boxen gekluisterd zodra Ed Harcourt mijn woonkamer vult en ik doe graag mijn oordopjes in terwijl ik de iPod op Lustre zet.
Welkom terug Ed!

Het 3e album van Ed Harcourt. Een artiest die hier nooit echt goed doorgebroken is tot nu toe. Gaat dat met deze 3e dan wel lukken ? Ik vrees van niet. Het is weer een juweeltje geworden, absoluut. Maar het ligt enorm in het verlengde van de eerste 2 albums (waarvan het debuut mijn favoriet is): niks nieuws onder de zon dus. Wel weer hele mooie composities die toegankelijk zijn, maar vaak verrassen. Misschien hier en daar ietsje "ruiger" dan zijn voorgangers, maar dat stelt niet zo veel voor.
Ik kom er mijn tijd wel weer mee door. Er kunnen niet genoeg singer-songwriters als Ed Harcourt zijn naar mijn idee, want deze man behoort op dat gebied tot de absolute top en hoort ook in dit land meer erkenning te krijgen.

Opener Whirlwind in D Minor doet me denken aan Hawksley Workman en is duidelijk anders dan ik van Ed Harcourt gewend ben, maar wat een prachtig nummer. Het geeft al gelijk een goed gevoel over dit album.
Visit from the Dead Dog circuleert al enige tijd op het internet dus was al enigszins bekend bij mij. Weer een ouderwets goed Harcourt liedje. Heerlijk zomers en blij.
You Only Call Me When You're Drunk is een wat rustiger nummer. Piano, trompetje, strijkers en dat zonder het te zoet te laten klinken, totdat we na 3 en een halve minuut het tempo opschroeven en het uit laten monden in een groots, opgezwollen geluid ..... Heel goed gedaan.
Last Cigarette begint simpel op gitaar waar later de viool bij komt. Eenvoudig maar erg mooi. Het doet me ergens anders aan denken, maar ik kan er nu even niet opkomen.
Op Shadowboxing klinkt Ed wat als Bono. Hiermee is het zeker geen U2-achtige song. Het klinkt mij als een goed jaren '60 achtig nummer in de oren. Heel vertrouwd, maar voor Harcourt-begrippen toch wel weer anders.
Late Night Partner opent op piano met een zoetgevooisd strijkers-geluid op de achtergrond. Dit vind ik dan wel weer een nummer zoals ik dat herken van de vorige albums. Ook dit vind ik geen slecht of minder nummer. Zes nummers op rij die gewoon heel sterk zijn. Dat gaat de goede kant op.
Revolution in the Heart is ook een bekende, want wederom een nummer dat al langer op het net rondzwierf.
Dit nummer zorgde er voor dat mijn belangstelling, die na het vorige album wat minder was geworden, toch gebleven is. Dit is gewoon een ijzersterk popnummer zoals alleen grote artiesten kunnen maken. Ook hier weer die Hawksley Workman-link, maar dat zal vooral aan de Bono-achtige stem liggen (nooit eerder in de gaten gehad dat Ed Harcourt daar ook wat op leek).
Ik heb meestal een hekel aan shananana-achtige oplossingen in liedjes, maar hier werkt het halverwege wel goed moet ik eerlijk zeggen.
Until Tomorrow Then deed me vanaf de eerste tonen gelijk al denken aan dat fantastische album van Richard Swift. Het zwierige, oude geluid is daar ongetwijfeld de reden van. Het had zo op zijn album kunnen staan.
Voor Scatterbraine gaat precies hetzelfde verhaal op: een zwierige wals uit lang vervlogen tijden wat ook weer op dat album van Richard Swift had kunnen staan. Ook hier weer een versnelling halverwege: de wals begint een dronkenmanslied te worden: het hele orkest hijst het niet meer.
Rain on the Pretty Ones opent wat duisterder en doet me een beetje aan de pathos van Marc Almond denken en dat is zeker aan mij besteed!
Wat een topnummer is dit: een absolute favoriet.
Pristine Claw opent weer lieflijker. Een rustig kabbelende gitaar zorgt voor het intro, en de wat hese stem van Harcourt kleurt de rest in (aan het eind gevolgd door andere instrumenten waar de trompet (?) even een hoofdrol krijgt). Een heel klein beetje een Sufjan Stevens-gevoel krijg ik er wel bij, alleen dus een gitaar in plaats van de banjo.
Mooi klein rustpuntje op deze veelzijdige cd.
I Am the Drug is weer exotischer op de manier zoals Marc Almond dat ook wel eens doet. Het is uitbundig en doet het bij mij weer erg goed. Een feest in wat duisterder kroegjes waar matrozen en hoeren de dienst uitmaken (dat is het beeld dat ik er bij krijg: heb de echte tekst nog niet gevolgd). Zwieren met die handel: huppa de dansvloer op.
Braille is een melancholisch nummer wat naar mijn idee een mooie afsluiter zou zijn: het feest is ten einde....
Maar Good Friends Are Hard to Find is gekozen om dit ijzersterke album af te sluiten.
Een mooi nummer op piano en viool. Een tweede, rustige afsluiter dus. Een prachtige ook, alleen jammer dat deze twee nummers na elkaar komen. Het had nog meer indruk gemaakt als hij gekozen had voor 1 rustige afsluiter i.p.v. 2.

Kortom, het is wel duidelijk: aERo is momenteel heel erg in de wolken met de nieuwe Ed Harcourt.
Ik vind het zijn mooiste (en de anderen waren al niet misselijk).
Na de vorige plaat was ik eigenlijk afgehaakt; ik vond het mooi zo en dacht dat Harcourt geen echt boeiende nieuwe er aan kon toevoegen.
Daar zit ik dus duidelijk fout mee, want die geweldige nieuwe is er in de vorm van The Beautiful Lie.

Begin jaren '90 was ik echt wel fan van Eddie. Voor mij had ie toen de looks en zeker de voice.
Die stem ben ik blijven waarderen op zijn verder toch wat grillige muzikale pad met de mannen van Pearl Jam.

En toen was daar ineens een solo-album vol Ukelele Songs na zijn soundtrack voor Into the Wild. Wat een deceptie was dat zeg. Juist omdat ik Into the Wild zo sterk vond.

Het heeft even mogen duren voordat er een opvolger uit zou komen in de vorm van Earthling. De hoes beloofde niet veel goeds, maar het gaat om de muziek zullen we maar zeggen. Gastartiesten in de vorm van Elton John, Ringo Starr en Stevie Wonder. Toe maar.

Vol gas gaat Vedder van start met de pompeuze opener Invincible (lekkere krachtpatserij) en het flink rockende Power of Right. Het is niet vervelend, maar gevoelsmatig mag het ook wel ietsje minder, en dat doet hij dan op Long Way, wat veilige poprock is. Doet het goed bij iedereen, van de Ilse de Lange fans tot aan de Bruce Springsteen adepten. Het mag misschien wat aan de saaie kant zijn en de gitaarsolo nogal cliché; ik vind het toch best een fijn nummer. Of ik dit van Eddie wil horen ben ik dan nog niet helemaal over uit.

In Brother the Cloud horen we de geest van Pearl Jam een stuk sterker terug. Beetje rechttoe, rechtaan rock zonder al te veel franje. Beetje gas geven en een beetje gas terugnemen waardoor zijn zang goed uitkomt. Beetje lomp af en toe, maar dat mag met dit soort nummers best wel.

Dat lompe en rechttoe, rechtaan gevoel blijft eigenlijk het hele album wel hangen bij mij. Zo klinkt Fallout Today ook. Best een vrij nikserig nummer waar het lekker meegalmen is, maar door die karakteristieke stem valt het toch weer op.
Op The Dark gaat het gaspedaal weer in. Ik ontwaar hier een jaren '80 rock-vibe. The Cult had er ook goede zaken mee kunnen doen denk ik. Ook dit is verre van origineel, maar ik kan er wel van genieten.

The Haves was het album al vooruitgesneld. Al eerder refereerde ik aan Bruce Springsteen en dat gaat op voor zowel de rockkant als de ballades zoals dit nummer. Best fraai, maar ik mis een beetje magie, magie die ik wel hoor op Into the Wild.

Good and Evil is rock & rooooooollllll. Het fanatieke en venijnige soort waar Pearl Jam ook wel eens mee komt. Nu begin ik inmiddels wel een belegen middelbare kerel te worden, dus ik zou dit wat vermoeiend moeten vinden, maar juist op dit album veer ik even op. Het vuur is even terug.
Nou denkt Vedder: dan ga ik daar toch even mee door op Rose of Jericho. Ik ontwaar zelfs een lichte Interpol-echo of zoiets. En ineens ben ik er helemaal bij. Dit zijn wel nummers die me pakken. Misschien niet verrassend, maar voldoende pit om het leuk te maken. Eddie kan het heus nog wel.

Welja, als het vuur dan toch brandt kunnen we net zo goed doorgaan op Try met de mondharmonica van Stevie Wonder. Upbeat rockabilly van de bovenste plank.
En dan mag Elton John meedoen op Picture. Mijn keuze is het niet. Ik vind de stemmen niet lekker matchen en het heeft wel een heel hoog musical gehalte als je het mij vraagt. Meer Elton dan Eddie en daarmee een wat vreemde eend in de bijt. 'I'm still staaaanding...'.
Oh, wacht.......

Is het toevallig dat op het Beatlesesque Mrs. Mills Ringo Star als gastartiest (op drums) wordt opgevoerd? Denk het niet. Waar de invloed vandaan komt moge duidelijk zijn. Het is net even wat anders en daardoor eigenlijk best interessant.

Op het laatste nummer On My Way horen we Vedder's biologische vader Edward Severson Jr., de man die nauwelijks aanwezig was in het leven van Vedder.

Earthling is van dik hout zaagt men planken op z'n Vedders. Daar moet je een beetje tegen kunnen. Bij mij gaat dat twee kanten op: momenten dat ik dat helemaal prima vind en momenten dat me dat tegenstaat. Hierdoor is het geen Into the Wild, maar gelukkig ook geen Ukelele Songs. Toch geef ik het album het voordeel van de twijfel vanwege de tweede helft welke ik een stuk sterker vind.

Ongetwijfeld gaat Earthling een love-hate album worden waarvan ik verwacht dat mensen het de hemel in prijzen en waar mensen het zullen affakkelen. Ik zit er een beetje tussenin en rond het dan positief af naar boven. Want eenmaal een Vedder-adept.....

Laat ik beginnen te zeggen dat ik een enorm fan ben van Eddie's stemgeluid. Lange tijd heb ik zelfs geroepen het de mooiste stem in de muziek te vinden. Ik denk daar nu iets anders over, maar feit is dat zijn warme geluid mij wel weet te bekoren en niet zo'n beetje ook.
Zijn solo-uitstapje in de vorm van de soundtrack bij de film Into the Wild beviel me wel, net als andere solo-tracks te vinden op verschillende albums (b.v. de soundtrack van Dead Man Walking).

En nu dan Ukulele Songs, 'a collection of original songs and covers performed by Vedder on ukulele'......

Tja, zijn stemgeluid blijf ik koesteren; had één van de nummers op een soundtrack of verzamelalbum tussen andere nummers gestaan dan had ik het waarschijnlijk als losstaande track nog wel wat gevonden. Maar bijna 35 minuten naar ukelele getokkel luisteren trek ik niet eerlijk gezegd. Het is niet storend, het is niet slecht, maar op den duur begint het dodelijk saai te worden en dan kan zelfs Eddie's stem er niet voor zorgen mij nog bij de les te houden.
Zestien nummers is echt veel te veel zelfs als ze allemaal zo ongelooflijk kort zijn. Pas als er een cello bij komt veer ik op (Longing to Belong). Dat soort dingen had ik graag veel meer gehoord: rijker, barokker i.p.v. het akoestische ukelele geluid.
Het duet met andere held Glen Hansard weet de boel overigens ook niet te redden: mooi tweestemmig gezongen, heerlijk om deze stemmen samen te horen, maar die ukelele wekt bij mij dan verder geen emoties meer op. Ik hoop Sleepless Nights ooit nog in een andere muzikale omlijsting terug te horen want dat verdient dit nummer zeker.

Helaas: de eerste echt grote tegenvaller van dit jaar is voor mij een feit.

Ik ga nu iets zeggen waarmee ik waarschijnlijk alle Editors-fans op de kast krijg.
Opener, tevens single, Smokers Outside The Hospital Doors heeft Coldplay trekjes............
Moet ik me al gaan verschuilen?
Ik bedoel hier niets negatiefs mee, maar toen ik het nummer een paar keer gehoord had moest ik daar opeens aan denken en heeft het me nooit meer los gelaten. Misschien komt het door het ietwat bombastische tintje dat het heeft meegekregen. Het klinkt lichter, hoopvoller, minder duister. Natuurlijk wijkt het niet zo heel erg veel af van nummers op het debuut, maar ik kan gewoonweg niet die link loslaten.
Dat loslaten gebeurt overigens wel gelijk bij het tweede nummer, het puntige titelnummer An End Has A Start. Lekker opzwepend en strak en echt weer helemaal naadloos aansluitend op het debuut. Interpol? Joy Division? Ja ja ja, we weten het allemaal wel en het klopt ook. Lekkere rock. Wat zeg ik? Lekkere pop-rock.
En dan volgt The Weight Of The World. Dit nummer straalt wat Echo & the Bunnymen-achtigs uit en ook hier toch het ietwat lichtere geluid. Tegen het einde ook in dit nummer weer wat bombast en ja dan schiet toch Coldplay weer door mijn hoofd (ook al ligt het er hier minder bovenop en klinken Editors wat ruwer dan genoemde vergelijking).
Bones lijkt inderdaad wat op Munich wat ik hier al eerder las. Dit nummer had zo op The Back Room kunnen staan. Het rockt lekker en ik snap ook best wel dat mensen dit soort nummers dan weer aan Interpol linken alleen dan in een light-versie (en ga je ze met Joy Division vergelijken dan is het extra-light). De originaliteitsprijs gaan ze er niet mee winnen, maar als we zo beginnen kunnen we stellen dat dat voor het overgrote deel van de hedendaagse bandjes opgaat.
Dit is voor mij wel een nummer dat ik naarmate ik het meer hoor een beetje vind afzwakken; een euvel dat ook voor het debuutalbum opging overigens.
When Anger Shows valt op door het gebruik van piano. Een prima drumgeluid eronder en de snerpende gitaren maken het af. Prima nummer en vaart een ietwat andere koers dan we gewend zijn van de mannen.
Voor The Racing Rats gaat de laatste opmerking ook wel op. Het is net even anders en dat is ook hard nodig, want anders hebben we echt te maken met een debuut-kopie en of we daar op zitten te wachten? De band wordt al zo veel vergeleken met anderen.
Hemelbestormend kan ik het nummer niet noemen maar het is wel een van mijn favorieten van dit album en daarbij ook erg dansbaar.
Tijdens het intro van Put Your Head Towards The Air verwacht je een stadion-aansteker-ballade en dan denk je al snel 'oei oei oei'.
Halverwege een walsachtige deun met een U2-achtige sound en dan gaat het tempo in elk geval een stuk omhoog. Dan denk je dat het nummer naar een enorme climax toewerkt en dan zorgt het gehum van de backings ervoor dat dat net niet gaat gebeuren.
Verwarrend nummer moet ik zeggen: ik ben er nog niet uit of ik dit goed vind of dat ik het too much vind. Hier moet de tijd het echt gaan leren denk ik.
Echo & the Bunnymen flitst voor de tweede keer voorbij in mijn gedachten als Escape The Nest speelt. Geen ongelukkige vergelijking natuurlijk (je kunt ook met mindere goden op één hoop gegooid worden). Uiteraard hoor ik liever Echo zelf, maar dit nummer is zeker niet verkeerd.
Spiders is weer wat rustiger van toon. Op dit soort nummers vind ik het stemgeluid van Tom Smith er toch voor zorgen dat ik deze plaats in de categorie 'niet zo bijzonder'. Het nummer kent te weinig spanning of opwinding en dan redt Smith het met zijn stem al helemaal niet.
Ook Well Worn Hand begint rustig op piano. Dit nummer zal ook blijven draaien rondom dat piano-geluid.
Prima om dit als afsluiter op het album te zetten. Prima nummer ook, alleen raak ik er emotioneel gezien niet door geraakt en het is vaak erg fijn als juist dit soort nummers dat nu wel doen.
Hierdoor mist het toch net even te veel aan kracht wat jammer is.
Al met al viel het me wel mee moet ik zeggen. Ik had er eigenlijk helemaal geen verwachtingen bij positief dan wel negatief.
Ik vrees dat dit album net als het debuut een aantal keren flink gedraaid zal gaan worden en dat het daarna niet veel meer de kast uit zal komen. Absoluut een aangenaam plaatje maar ik moet gaan zien wat de tijd er mee zal gaan doen. Voor nu is dat niet echt belangrijk. Nu is het gewoon leuk de nieuwe Editors te horen.

Editors......... het debuut was natuurlijk een alleraardigst plaatje ook al hoorden we niet echt iets nieuws. De opvolger eigenlijk hetzelfde laken een pak en heel eerlijk gezegd had ik niet verwacht hierna ooit nog interesse te hebben voor deze band. Twee albums waren genoeg wat mij betreft.
Maar album nummer 3 bleek een single te hebben die opviel door een ander geluid. Over de synths op Papillon is al aardig wat gezegd en ik behoor tot het kamp die dat wel kan waarderen. Hierdoor kreeg ik enorme belangstelling voor In This Light and on This Evening en werd het een album waar ik zowaar naar uitkeek.

In This Light and on This Evening mag als titeltrack openen en heeft een Bowie-achtig sfeertje. Ik moest ineens aan Cat People (Putting Out The Fire) van the thin white duke denken alleen dan wel van een veel mindere kwaliteit en zonder die intense opbouw (ik praat over de versie die te vinden is op Quentin Tarantino's Inglourious Basterds). Niet echt een spectaculaire opener maar het belooft toch aardig wat.
En dan begint Bricks and Mortar. Wat klinken die synthesizers hier pijnlijk slecht zeg. Alsof ik naar zo'n tiener b-film uit de jaren '80 zit te kijken of aflevering 538 uit Miami Vice. Nee, dat pleit niet voor Editors zullen we maar zeggen. Het enige echt positieve is dat ik er toch wel een kenmerkend Editors liedje in hoor maar dan moet ik die dikke electronicadrab er wel vanaf schuiven. Duidelijk een geval van 'jammer' en daarbij duurt het nummer ook gewoon te lang voor mijn oren.
Papillon heb ik een enkele keer gehoord en gezien en daar heb ik het snel bij gelaten. Ik wil graag dat vooruitgesnelde singles onderdeel van het geheel blijven en dat gebeurt niet als je ze tot in den treure beluistert. Wat mij de eerste luisterbeurt opviel was het Depeche Mode/New Order-achtige geluid. Dat vond en vind ik geen slechte zet. Het nummer weet mij wel te pakken vanwege zijn pop-uitstraling. Ja, ook hier wel die soms wat lelijk klinkende synths maar nu kan ik ze goed hebben en nu ik het hele album heb beluisterd vind ik dit nummer nog steeds erg goed. Het is er in elk geval de oorzaak van geweest dat ik deze cd blind in bestelling heb gegooid een tijd terug.
You Don't Know Love lijkt ook al zo'n trip terug richting jaren '80. Op zich niks mis mee, maar dit mist toch wel diepgang. Te vluchtig, te oppervlakkig, te nietszeggend. Jaren '80? Dan wel de 'foute' kant er van. Wat me wel opvalt is dat ik de gitaren niet echt mis.
The Big Exit doet me heel erg sterk aan nummer denken waar ik maar niet op kan komen. Misschien komt het ooit nog eens..... Tom Smith verlaat hier zijn donkere baritongeluid om af en toe over te gaan op falsetto. Er hangt een dreigend toontje in dit nummer maar daar staan de mannen bekend om, helaas doen de electronica dit hier en daar toch iets teveel teniet waardoor het dreigende eigenlijk iets lulligs begint te krijgen. Ik ben er in elk geval nog niet uit met dit nummer. Het heeft zo z'n krachtige momenten maar er bestaat ook nog de nodige twijfel van mijn kant.
The Boxer heeft een licht kabbelende electronische piano als ondergrond met daaroverheen grote vlagen synths die er overheen vallen als een ietwat verstikkende wollen deken. Op de één of andere manier doet dit nummer me weer wat meer ondanks het feit dat je zit te wachten op een climax die uitblijft. Zijn het dan toch die gitaren die het hem hier doen?!
Op Like Treasure vervullen de synthesizers meer een rol op de achtergrond. Hier zijn ze in elk geval een stuk minder opdringerig op een enkel stukje 'solo' na. Het klinkt wat zweveriger allemaal en op zich vind ik dit wel best zo. Ik stoor me in elk geval niet aan het geluid dat ze voortbrengen en dat is ondertussen al heel wat.
Eat Raw Meat = Blood Drool is natuurlijk een maffe titel maar gaat dat ook op voor het nummer zelf? Het valt wel op moet ik zeggen. Zo lichtvoetig hebben ze volgens mij niet eerder geklonken en ergens is het nog catchy ook. Dan maar minder donker, dan maar een andere richting; hier kan ik nog wel wat mee alhoewel ik verwacht dat dit misschien wel het meest controversiële nummer van dit album zal blijken te zijn: sommigen zullen er van gruwen, anderen gaan dit erg leuk vinden. Ik neig dan toch meer naar het laatste. En zeg ik iets heel engs als ik hier Sugababes in hoor? Vooruit, het alternatieve broertje ervan (wees mild voor me als je dit gaat quoten ).
Ergens ben ik blij dat dit album slechts 9 nummers bedraagt. Walk The Fleet Road is een prima, lichtvoetige afsluiter met Depeche Mode-sfeertje en doet me een beetje aan a-ha denken (The Sun Always Shines on TV blijft maar door mijn hoofd malen).
Oei, wat zeg ik daar nu weer: na Sugababes nu ook al met a-ha komen aanzetten. Tja, het is natuurlijk allemaal 'bij wijze van' maar eerlijk is eerlijk ; daar schuilt natuurlijk wel wat waarheid in.

Heb ik spijt mezelf te hebben laten gaan door slechts 1 nummer waardoor dit album al lang en breed in bestelling staat?
Ja en nee. Er staan een paar aardige momenten op dit album tegenover een paar draken.
Vernieuwing is leuk maar het pakt helaas niet altijd even goed uit. Teleurstelling? Ik denk het wel; mijn verwachtingen waren na Papillon opeens erg hoog geworden en misschien dat het daardoor net even wat harder aankomt. Toch wil ik het album het voordeel van de twijfel geven met een 3,25* die ik afrond naar boven, beseffende dat 3,5* misschien wat aan de hoge kant is. Laat de tijd straks maar echt beslissen of dit bijgesteld moet worden naar beneden (naar boven kan ik me nauwelijks voorstellen).

Op Het album van Eefje de Visser staat Genoeg moois om van te genieten. Zo is de opener voor mij al gelijk thuiskomen in een warm Huis waar je je welkom voelt.
Ik Dacht Na of dit wel zou aanslaan hier thuis, want mijn partner die Naast Me staat is sowieso niet dol op Roosbeef, Spinvis of Lucky Fonz III. Moet ik tot mijn grote Verdriet straks weer naar de koptelefoon grijpen als ik dit wil horen? En zou dat dan wel zo erg zijn? Juist dan sluit je alles om je heen af en is het slechts mijn gedachte die Afdwaalt naar andere oorden waar dit album me naartoe voert: liggend In het Gras, starend naar de voorbijdrijvende wolken op een mooie zomerdag of juist terug naar mijn weekendje Schotland een paar jaar geleden waar het koud en grijs was maar wat puur genieten was.

Eefje lukt het aardig om mij even van deze wereld weg te voeren met of zonder koptelefoon op mijn hoofd. Het zijn ook allemaal verschillende scenes. Zo is het ook heerlijk om dit op de iPod mee De Stad in te nemen. Zittend in de Trein richting Rotterdam en daar de Hartslag van die bruisende omgeving extra benadrukt voelend door de mooie, rustgevende zang van Eefje en idem begeleiding. Daarin verschilt ze toch wel van eerder door mij genoemde collega's. Ik denk zelfs wat meer aan het laatste album van Wende Snijders die eenzelfde soort vibe heeft.
Twaalf nummers lang genieten is het voor mij en dan is De Koek helaas op (hoe vaak is deze zin al gebruikt in recensies?!). Misschien nog even de Hartslag EP meepikken maar dan is het gedaan. Gelukkig is muziek er voor de eeuwigheid en indien gewenst is de repeatknop snel gevonden.

Had ik al gezegd dat ik De Koek een mooi album vind?

Het klinkt allemaal weer heel herkenbaar waarmee ik wil zeggen dat Eefje gewoon uniek is in Nederland maar dat niet alleen: ze durft de diepte in te gaan door een soberder album af te leveren.
Waar Eefje op het vorige album nog verschillende kanten van zichzelf liet horen, kanten die wonderwel perfect bij elkaar pasten, daar benadrukt ze hier meer de sfeer: warm, gloedvol en tegelijkertijd wat afstandelijker, mysterieuzer wellicht.
Het is wat ongrijpbaarder geworden. Het benaderbare meisje is opgegroeid en neemt afstand.

Zoiets nodigt daarom gelijk wel meer uit: Eefje prikkelt wellicht wat meer en vraagt meer inspanning van de luisteraar door niet alles gelijk prijs te geven.
Dat zou luisteraars kunnen afstoten. Tegelijkertijd denk ik dat velen net als ik juist zullen vallen voor deze stap voorwaarts.
Het Is blijkt een avontuur geworden dat je in alle rust moet ondergaan en dat vraagt wat tijd.

Dit tweede album mag een groot succes genoemd worden voor wat betreft de kwaliteit ervan. Het talent druipt er vanaf en we mogen onszelf gelukkig prijzen dat we een artieste als Eefje in ons land kunnen koesteren.

Het Is gewoon een prachtplaat

Een nieuwe Eefje de Visser is gewoon iets leuks om naar uit te kijken. Al helemaal als single Scheef veelbelovend blijkt te zijn. Dan kun je het album rustig bestellen zonder er verder eerst eens naar te luisteren via Luisterpaal of weet ik wat voor dienst. Ik vertrouw op haar kwaliteiten.

En dat album werd vandaag door meneer de postbode bezorgd met een handtekening als extraatje (niet dat ik dat nu zo belangrijk vind).

Die kwaliteiten van Eefje zijn er nog steeds. Wel word ik wat lacherig van begeleidende promo-praatjes als 'dat ze naar Barcelona vertrok om daar de nummers te schrijven en het vervolgens op te nemen in Utrecht, Gent en Frankrijk. On-Nederlandse, exotische invloeden, broeierige, stadse sferen en een extraverte mind-set zijn duidelijk hoorbaar'. Het eerste is leuke extra informatie, de daaropvolgende aanprijzing vind ik niet passen bij Eefje, maar dat zal wel aan mij liggen en als het de nieuwsgierigheid bij de mensen bevordert: vooruit dan maar.

Of het echt nodig is? Ik hoor gewoon een album dat voortborduurt op de voorganger, ik hoor een warme sfeer waar electronica een iets prominentere plaats opeist. Meer dan voorheen. Ik hoor ook een plaat die nog wat verder afstaat van dat o zo charmante debuut waar ik voor viel. Anders, niet persé beter of minder leuk.

En dat zijn de artiesten die interessant blijven natuurlijk: een beetje vernieuwen, maar dat ook niet al te groots aanpakken. Heel subtiel eigenlijk. En subtiel is een term die opgaat voor de nummers van Eefje. Wat ik vooral knap vind is dat Eefje bijna een genre op zich is geworden. Herkenbaar en eigen.

De onderhuidse spanning van haar tweede album is gebleven en mijn waardering voor haar als artiest is dat ook. 'Nachtlicht' voldoet aan al mijn verwachtingen. Eefje verrast niet zo heel erg meer, maar consolideert haar prachtige stijl en voegt er voldoende, kleine, nieuwe elementen aan toe.

En dat is goed zo.

Voorlopige favorieten: Scheef, Jong en Wacht.

Wat valt hier eigenlijk nog over te zeggen? Mark Oliver Everett is het nog steeds niet verleerd om ons mooie liedjes te schenken.
Droevig, met hier en daar toch ook wel glimlach-momenten.

Earth to Dora valt in de wat luchtiger midden-categorie van de band.

Het klinkt vertrouwd, het is fraai, verrassend allerminst en we horen wederom vakmanschap. Zitten we daar op te wachten als we ook één van de andere albums kunnen draaien?! Nee, niet echt. En toch vind ik het weer fijn om wat van ze te horen en doen ze me er een plezier mee.

Maar ik geef toe: ik heb ze allemaal, maar ik draai alleen Beautiful Freak, Electro-Shock Blues en Daisies of the Galaxy wat vaker, en die albums zitten beter in mijn systeem. De rest is allemaal fraai en toch inwisselbaar. Daar gaat deze nieuwe niks aan veranderen denk ik zo.

En ligt het aan mij of is die rasp op de stem van Everett nog erger dan voorheen?

Toen Beautiful Freak net uit kwam was het een lievelingsplaatje van mij en dat is het lang gebleven. Toch was het daarna een beetje vallen en opstaan. Electro-Shock Blues kocht ik pas een aantal jaar na release, Daisies of the Galaxy werd weer gelijk aangeschaft en vervolgens geloofde ik het wel met als gevolg dat ik de daarop volgende albums al niet eens meer gehoord heb.
Pas bij Hombre Lobo haakte ik weer aan en op de één of andere manier ben ik er nu dus blijkbaar weer eens snel bij.

End Times zal mijn Eels-beleving niet gaan veranderen. Eigenlijk vind ik wat ik van ze ken gewoon dik in orde en dat gaat ook voor deze nog te verschijnen cd op. Tegelijkertijd besef ik ook dat het zo maar weer kan gebeuren dat er hierna albums overgeslagen gaan worden.
Waar hem dat nu precies in zit weet ik niet helemaal te verklaren. Is het misschien toch omdat ik Eels altijd mooie werkjes vind afleveren maar dat ze net een beetje om mijn hart heen blijven draaien in plaats van me daar vol te raken?!
Dat is ook met End Times wel een beetje het geval. Ik hoor wederom heerlijke liedjes maar inderdaad: 'we kennen het kunstje inmiddels wel'. Het zou zomaar de reden kunnen zijn waardoor dat debuut indertijd veel meer indruk maakte en ook langer bleef hangen. Nu is er slechts sprake van een nieuwe schakel in de keten. Maar het moet gezegd: het klinkt fijn allemaal. We missen de afwisseling van Hombre Lobo maar we krijgen er een behaaglijke melancholiek voor terug en daar ben ik nooit vies van. Eels loopt er het risico mee dat het door velen als saai zal worden bestempeld en daar kan ik inkomen: het avontuur lijkt een beetje op de achtergrond. Wat een geluk dat ik soms heerlijk kan genieten van 'saai'

Breekbare liedjes, humoristische liedjes (van het zwarte soort), lieve liedjes, aangrijpende liedjes: het is weer allemaal aanwezig op deze gevarieerde nieuwe Eels.
Het is fijn dat ze gemaakt worden en het is fijn ze te beluisteren.
Wat wil een mens nog meer? Verrast worden? Gaat niet meer lukken denk ik maar dat hoeft ook niet meer daarvoor heeft heer E zich al genoeg bewezen in het verleden.

Dat heb ik zelf ook lange tijd gedacht (okay: de minste na Shootenanny!). Nu ik even in een Eels-periode zit kom ik daar meer en meer op terug.
Het is lekker afwisselend en de rockvibe slaat enorm aan bij mij. Let wel: ik hou juist van die kleine, lieve liedjes die over het algemeen rustig klinken maar tussen dat enorme aantal begint Souljacker juist enorm op te vallen door het ruigere randje dat hier en daar aanwezig is. We zijn dat nu eenmaal niet erg gewend van E (Zo'n What Is This Note? is dan ook erg twijfelachtig en ik begrijp dat velen dit gewoon ordinaire herrie vinden).
Op een aantal nummers moet ik het volume wel omhoog gooien om vervolgens eens lekker swingend door de woonkamer te gaan (en die is redelijk groot dus dat kan).
Groeiplaatje? Dat wil ik het niet noemen, maar het was voor mij een kwestie van even het geheugen resetten en opnieuw beluisteren. Leuk dat het dan toch wat anders blijkt uit te pakken. Nog steeds staat het album niet al te hoog in mijn lijstje Eels albums maar ik begin het wel enorm leuk te vinden en misschien moet ik binnenkort maar gewoon eens toegeven aan het feit dat ik dit wel heel erg leuk ben gaan vinden en dat ik dan maar eens niet mee moet gaan in de algehele tendens als zou dit album tot de mindere behoren

Veelal korte, maar schitterende juweeltjes waarin Mr. E het weer voor elkaar krijgt allerlei emoties op ons los te laten; tekstueel en muzikaal gezien.
Het blijft toch een machtig mooi, somber en ontroerend universum waarvan wij toch maar getuige mogen zijn. Het is vaak zo triest en de kleine liedjes brengen dat zo bijzonder naar buiten.
Eels maken mij regelmatig melancholisch zonder dat ik er zwaarmoedig van word: lief, teder en vooral klein. Dat zijn voor mij de kernwoorden van Tomorrow Morning.
Verder verloopt het allemaal wel een beetje volgens bekend recept maar dat maakt mij niet uit. Het is 18 keer genieten geblazen en dat is er geen eentje te veel.

Eels kan weinig fout doen bij mij dus verwacht een niet al te kritische noot van mijn kant
Al helemaal niet met een opener als Bombs Away die me wel erg aan dEUS doet denken (Theme From Turnpike).
Het toont al aan dat we de 'ruigere Eels kant' opgaan zoals we ze in het verleden al eens eerder gehoord hebben. Het is de kant van Eels die niet iedereen waardeert, evenals de 'happy kant' van Mark Oliver Everett
Wat dat aan gaat is het vooruitgesnelde Peach Blossom wel een mooie voorbode voor dit album.
Ook Kinda Fuzzy is swingend en funky en jawel, ook hier weer een soort dEUS-vibe en wel eentje die ik een tijdje niet meer hoor bij die band.

Er wordt ook gas teruggenomen zoals in Accident Prone of The Turnaround en daar is de band altijd sterk in maar hier vind ik het een beetje saai en doet het me vooralsnog een stuk minder.
En zo wisselt het album lekker af met de nadruk op uptempo plus lekker rollende drums en een gruizige sound (Stick Together).

Het sprookjesachtige van het debuut of Daisies of the Galaxy ontbreekt. De emotie van Electro-Shock Blues ook.
We krijgen er een aantal ballads voor terug die niet tot hun allerbeste genoemd kunnen worden maar daardoor nog steeds uiterst aangenaam (met name I Am Building a Shrine is prachtig) en een aantal swingende tracks die me zeker wel kunnen bekoren.
Deze laatste categorie heeft in elk geval mijn voorkeur. Nummers als Bombs Away, Kinda Fuzzy, Peach Blossom, Stick Together of New Alphabet gaan er goed in bij mij.

Wonderful, Glorious zal onder de fans geen potten breken denk ik en ik vrees voor wat teleurstelling hier en daar. Ik behoor daar niet toe. Dit is gewoon een heerlijke toevoeging op hun inmiddels uitgebreide discografie. Goed om ze weer met nieuw werk te horen.

We hebben zeven jaar moeten wachten op een nieuw studioalbum onder de naam Efterklang.

Ik zag deze band ooit samen met Anna von Hausswolff in Rotown en dat was geweldig. Vrij snel daarna ben ik ze gewoon nog een keer gaan zien in Madrid in een oud, schitterend theaterzaaltje. Zelfde tour, maar compleet andere belevenis.

En na wat zijsprongen is er nu dan een Deenstalig album verschenen. Tegelijkertijd met Søren Huss, dus twee albums kort achter elkaar in een taal die ik niet machtig ben.
In beide gevallen maakt dat niet uit. Efterklang weet sfeer te scheppen, zonder dat ik hoef te weten waar het nu echt over gaat.

Altid Sammen is nogal 'to the point'. Geen grootse gebaren of orkestrale klanken, maar nummers zonder al te veel poespas die wel een magisch sfeertje weten te behouden. Heel puur en aards dus.

Het is even wennen, maar als je de vorige albums gewoon even buiten beschouwing laat hoor je hier een fris album waar je je goed in kunt onderdompelen. De focus ligt echt op het geheel, omdat de teksten er even minder toe doen (tenzij je deze alsnog wilt gaan uitpluizen met een vertaalprogramma of je de Deense taal machtig bent).

Parades viel bij mij in de categorie 'wel leuk' en wist daarna eigenlijk niet echt uit te groeien tot persoonlijke favoriet. Er was iets met dat album dat me er van weerhield. Afstandelijk? Ik weet het niet want juist het barokke, de tingels en tangels zouden het goed moeten doen bij mij.
Toch vond ik dat ik ze nog een kans moest geven door te luisteren naar Magic Chairs dat opent met Modern Drift dat wederom rijkelijk gevuld is met strijkers en blazers. Spekkie naar mijn bekkie zou het moeten zijn, maar hoe prima het nummer ook is: echt raken doet het me niet. Ik vind het prima ja, en daarmee houdt het op.
Op Alike krijgt de electronica een grotere rol dat prima samengaat met o.a. blazers. En weer ervaar ik hetzelfde: klinkt leuk maar komt niet goed aan om te spreken van een 'uit mijn dak moment'.
Nu user musicfriek de term 'zwieresque' heeft geintroduceerd wil ik dat van stal halen als I Was Playing Drums begint. Gaat goed, maar dan slaat het nummer over in een mengeling van van alles en nog wat. En opeens heb ik weer een reden waarom ik dit net niet de status van supergroep vind hebben; het is de stem van de zanger die me weinig tot niets doet.
Raincoats is gezellige electronica met dito achtergrondzang van de dames (ik moest even denken aan de zangeressen van Zita Swoon). Best een boeiend nummer maar ik vind er wederom iets kils van uit gaan. Het is te bedacht en dat zou ook een reden kunnen zijn waarom het mijn hart niet volledig weet te raken.
Bij Harmonics besef ik dat dit doet denken aan The Shins, ook zo'n bandje dat eigenlijk best goed is maar dat ook iets afstandelijks in zich heeft. Het is een prima nummer maar wederom net even wat te gekunsteld hoe mooi ik de blazers en strijkers ook vind.
Full Moon kent wat leuke wendingen en klinkt bijzonder door het koor dat gebruikt wordt (een beetje Björk-gevoel wekt het op bij mij).
The Soft Beating heeft iets gospelachtigs en bij Scandinavian Love komen de Sufjan Stevens-associates weer bovendrijven.
Mirror Mirror is ook de titel van het door mij zeer gewaardeerde album van The Irrepressibles die ook niet vies zijn van strijkers. En verhip: dit klink best wel zwieresque maar ik geef toch echt de voorkeur aan genoemde band.
Natural Tune mag dit album eindigen met fijne samenzang en een heerlijk barokke begeleiding en daarmee is het gelijk mijn persoonlijke favoriet van een album dat zeker niet slecht is maar waar ik te afstandelijk tegenover blijf staan. Het weet me niet voldoende te raken en daarmee vrees ik dat het einde oefening is voor Efterklang wat mij betreft. Ik hou het bij de twee albums die ik nu van ze ken en heb daar wel genoeg aan denk ik.
Het zou helemaal in mijn straatje moeten passen maar doet dat blijkbaar niet voldoende; een term die ik wel wil op laten gaan voor Magic Chairs. Drie glittertjes kan ik er namelijk net nog wel aan kwijt en dat is net voldoende.

Efterklang..... dat zou echt iets voor mij moeten zijn en zo kwam ik ooit terecht bij het album Parades dat viel in de categorie 'leuk maar ook niet veel meer dan dat'. Opvallend omdat ik nogal gecharmeerd ben van barokke toevoegingen in muziek.
In elk geval was het genoeg om de opvolger Magic Chairs ook te beluisteren. Ook daar hoorde ik kleine elementjes van artiesten die ik persoonlijk erg goed vind. Ik hoorde een snufje Shins, Björk, Irrepressibles en ietsje Sufjan. Een superalbum zou dat moeten zijn maar nee.... ik vond het eigenlijk nog minder dan Parades.

Waarom ik dan nog aan Piramida ben begonnen weet ik zelf ook niet. Minder toeters en bellen misschien? Want als diezelfde toeters en bellen die ik altijd zo waardeer in muziek juist bij Efterklang niet uitpakten dan misschien wel een wat soberder sound wat dit album volgens de berichten zou moeten zijn.

En opeens kwam daar de band Wild Beasts in beeld. Een band die ik vanaf het begin wel erg goed vond maar waar laatste album Smother er wat langer over deed bij mij maar uiteindelijk wel heel hoog gewaardeerd werd. Die nare term 'groeiplaat' was er van toepassing.
En na de eerste vier nummers van deze nieuwe Efterklang bekroop mij meer en meer het gevoel dat Piramida ook wel eens die richting op zou kunnen gaan.
Verdomd! Minder toeters en bellen, soberder en juist dan slaat het notabene bij mij aan. Ik kreeg al zo'n voorgevoel en het blijkt uit te komen want ondanks dat het hele album er eentje is van weinig pit of feest klopt het op de één of andere manier voor mij.

Geen uitschieters maar drie kwartier een haast hypnotiserende sfeer. Zoek het juiste moment uit om het draaien en je beleeft echt dat sprookjesachtige zoals de naam van de band doet vermoeden. Een wat grauwe, donkere herfstochtend als vandaag, de schemering die invalt om een lange herfstavond in te luiden, een mistig bos wellicht (neem die mp3-speler mee) en later dit jaar zie ik het ook wel gebeuren op kille winterse dagen.

Efterklang is er in geslaagd om mij nu wel volledig in te pakken met een uiterst sfeervol album waar subtiliteit het toverwoord blijkt te zijn.

Ten tijde van Piramida was ik helemaal in de ban van Efterklang en zag ze twee keer optreden: in Rotterdam en Madrid. Heerlijke optredens.

En toen leek het gedaan met de band totdat ze in 2019 toch weer terug waren met Altid Sammen, nu snel opgevolgd door Windflowers. Andere tijden, andere beleving.

Het album opent wat traag met Alien Arms en dat blijkt het begin te zijn van meer nummers in hetzelfde tempo. Lady of the Rocks is niet meer dan een sfeerschets.

Mij weet dat toch niet helemaal te pakken, ik vind het wat saai zelfs. Nu is Casper Clausen ook geen zanger van wereldformaat en heeft ook niet echt een heel opvallende stem, en dat zorgt er bij mij voor dat het hier en daar allemaal wat stroperig klinkt. Maar ergens is het ook wel heel puur door de instrumentatie.

Vanaf Dragonfly verandert dit en daarmee kan ik toch wel opgelucht adem halen. De voorgaande nummers lijken hierdoor ineens een wat meer sfeervolle opmaat te zijn voor de rest van het album met Åbent Sår als sterke afsluiting.

En die eerste nummers? Ongetwijfeld zullen die nog wel groeien. En daarmee levert Efterklang toch wel een fraai album af. Andere tijden, andere beleving... zeker. Maar de band weet in elk geval telkens weer te verrassen.