Laat ik eens even een quote meenemen die geplaatst is door muziekobsessie bij het album Scott 4 van Scott Walker, een album en artiest die ik zeer hoog heb zitten.



Linkje gevolgd en aangekomen bij Grey Life van Val Stöecklein en wat schrijft dezelfde meneer dan weer:




En dan kan ik alleen maar zeggen: fijn hoor muziekobsessie. Fijn dat je me niet even per pm op de hoogte hebt gebracht zoals normaal gesproken. Fijn dat ik bijna een pareltje zou mislopen door jouw nalatigheid

Uiteraard mag hier een zeer grote knipoog bij want ik weet zeker dat ik hem nu gewoon te snel af ben en dat die pm er wel was gekomen, en aangezien ik erg makkelijk op de tips van deze user af kan gaan kon het bijna niet misgaan met Grey Life.

En dat doet het dus ook niet. Het staat vol met prachtnummers, inderdaad een beetje in de stijl van Scott Walker. Toch vind ik, in tegenstelling tot muziekobsessie, dit album het net niet halen bij Scott 4 (maar het is minimaal).
Ik heb iets meer feeling met de stem van Scott, die ik warmer vind en ook wat authentieker. Die van Val Stöecklein komt op mij iets meer doorsnee over. Iets beter passend bij die tijd ook (als je dat überhaupt over een stem kunt zeggen) en dat heb ik bij Scott niet. Die is zo ongelooflijk tijdloos en sprookjesachtig mooi. De eerste vier Scott albums hebben ook wat meer kitschrandjes dan Grey Life.
Misschien dat dat juist een enorme pré is voor de muziek van Val Stöecklein, want niet iedereen is immers dol op kitschrandjes zoals ondergetekende dat wel is.

Maar laat ik de vergelijking nu eens varen, want die is verder nergens voor nodig. Dan blijft een ongelooflijk sterk album over dat in mijn oren een klassieker is en dan wel een vergeten klassieker.
De strijkers vullen het geheel prachtig aan en geven het album zijn meerwaarde. De composities zijn zeer sterk: ze stralen kracht uit en tegelijkertijd breekbaarheid. Het komt ook allemaal heel oprecht en ongekunsteld over terwijl je dat misschien niet zou verwachten als je de omschrijving zo eens bekijkt.



Laat dat met een heleboel uitroeptekens nog eens vet onderstreept worden. Ik ben muziekobsessie dankbaar dat hij er bij dat andere geweldige album naar verwees, anders was het aan me voorbij gegaan.
Ik zit tussen de 4* en 4,5* (dichter tegen de laatste beoordeling aanschurend) maar omdat ik het niet op 1 lijn wil zetten met Scott 4 zou het een 4* moeten krijgen plus de mededeling dat dit soort prachtalbums eigenlijk helemaal niet beoordeeld moeten worden met die lelijke gele sterretjes. Eigenlijk staat muziek daarboven.
Toch krijg ik het niet gedaan om om die reden maar met 4 glitters te strooien. Daarvoor is het gewoon te mooi. Die 4,5* is dus terecht.

Deze muzikant verdient het om alsnog gehoord te worden, zeker na het lezen over zijn toch wat triestige artiestenbestaan!

Lange tijd heb ik Vampire Weekend aan me voorbij laten gaan: hele snelle luisterbeurten deden mij denken aan Arctic Monkeys.
What was I thinking??? Deze 'Paul Simon-Graceland-huppeldepup-pop' is dermate aanstekelijk dat ik elke keer als ik dit hoor in een zeer goede bui beland terwijl ik dat met die apen nog nooit heb gehad.
Voor mij valt dit een beetje in de huidige originele categorie pop/rock bandjes waar ook een jj in zit.
Wat ook knap is is het feit dat ik telkens nieuwe dingen hoor en beleef, terwijl een term als 'aanstekelijk' dat in eerste instantie niet zou doen vermoeden.
Fijne piano-loopjes, ingenieus verwerkte strijkers, warme zang en grappige tegendraadse ritmes. En als het dan allemaal nog klopt ook dan mogen we toch echt spreken van een zeer goed album en dat is een kwalificatie die ik Contra van Vampire Weekend toch heel erg graag mee wil geven.

In 2010 werden beide Vampire Weekend albums onverwacht favorietjes in de autorit naar Italië: die vrolijke, zomerse sound vormde een perfecte soundtrack daarvoor.
Als er aan albums zulke persoonlijke herinneringen kleven is het lastig om daar nog overheen te gaan en misschien is dat een reden dat ik toch wat voorzichtig probeerde te zijn in het uitkijken naar Modern Vampires of the City (wat natuurlijk niet lukte). Zou dit weer zo'n perfecte zomersoundtrack worden? Iedereen heeft het wel over de nieuwe Daft Punk in dat geval maar ik heb dan toch net even meer met Vampire Weekend.

Vrolijke albums duiken altijd wel weer op en vorig jaar was het King Charles die voor een portie blijheid zorgde (en verdomd veel op Vampire Weekend leek) en nu mag de band het zelf dus overnemen.
Zijn ze er in geslaagd?

Ja en nee. Drie keer met hetzelfde op de proppen komen werkt niet en dat doen ze ook niet: het tempo is over het algemeen wat omlaag geschroefd maar de herkenbare sound is gebleven alsof ze wat meer de diepte in wilden gaan zonder al te serieus te worden.
Een zelfde band kweken als met de twee voorgangers lijkt onmogelijk of het moet komende zomer eenzelfde rol gaan vervullen maar dan op weg naar Zuid-Frankrijk alleen kun je zoiets niet forceren dus die kans is klein.
Dan maar gewoon vooruit met 12 nieuwe, uitstekende nummers die wat minder vrijblijvend lijken en dat mag een plus genoemd worden. Of je daar op zit te wachten zal voor iedereen verschillend zijn.
Ze zullen er niet heel veel nieuwe fans mee winnen en de oude liefhebbers zullen ze niet al te veel van zich vervreemden. En zo mag best geconcludeerd worden dat ze hun status consolideren op deze manier.

Hoog op een heuvel naar de ondergaande zon kijken, nog nagenietend van een warme zomerdag............ het is het gevoel dat dit album mij geeft.
Warm en zomers: twee onvermijdelijke termen die in verband moeten worden gebracht met Vampire Weekend.
Ik leerde ze kennen door de clip bij A-Punk en was toen nog niet overstag. Ik had op dat moment een beetje genoeg van dit soort nieuwe rockbandjes.
Gelukkig duurde deze vermoeidheid ook weer niet al te lang want inmiddels zijn ze mede door hun nieuwe album Contra weer helemaal terug in mijn gehoorsveld.
Muziek waar je vrolijk en blij van wordt en die toch goed in elkaar steekt waardoor het nergens een beetje plat wordt (iets wat op de loer zou kunnen liggen maar hier totaal niet aan de orde is).
Opmerkelijk bij dit soort muziek is dat ik het ook vrij snel weer genoeg vind en dan mag je wel stellen dat de speelduur perfect gekozen is. Voor mij hoeft het niet altijd eeuwig voort te gaan. Liever korte, puntige albums die vragen om repeat dan lange albums die je tegen het einde aan een beetje aan het uitzitten bent.
Nee, wat at aan gaat heeft Vampire Weekend dit goed begrepen waardoor ze een uiterst opmerkelijk en krachtig album hebben weten af te leveren.
Op naar de zomer zou ik zeggen!

Ok, Axel33 en thyson: belofte maakt schuld.

Hammill solo brengt mij de laatste tijd regelmatig in hogere sferen en om van jullie 'eeuwige gezeur' af te zijn ben ik begonnen met Godbluff.

Al na een paar seconden (!) weet ik genoeg: dit spannende intro zuigt je al helemaal naar binnen en na 2 en een halve minuut weet ik het zeker: YES, de heren hebben gelijk. aERo is verkocht. Wederom verkocht aan de bezwerende zang van Hammill, maar nu zeker ook aan de prachtige melodieën.
Oh, wat weet dit mij te raken. Het is nu al te vroeg om de heren gelijk te geven in hun stelling dat dit werk eigenlijk nog beter is van Hammill solo, maar het zou me niet verbazen als ik dat over een niet al te lange tijd ook zeker ga bevestigen.

The Undercover Man heeft een zuigkracht van jewelste: maar wel beheerst, heel geniepig zelfs. Een klein draaikolkje dat je langzaam opslurpt. En wat een heerlijkheid om je er aan over te geven. Laat maar komen allemaal.
Voor ik er erg in heb is dit nummer al weer overgegaan in Scorched Earth. Ook nu valt me op hoe beheerst de band tot een kleine ontploffing weet te komen.
Over de saxofoon heb ik het bij een solo-album van Hammill al eens gehad: heel soms irriteerde het geluid me wat. Hier is daar geen sprake van.
En ook hier ben ik plotseling al weer in het volgende nummer aangekomen: het bezwerende Arrow: een lekker spannend en rauw nummer waar Hammill het soms uitschreeuwt. En heel raar, misschien ook onterecht, maar hier merk ik toch weer dat ik een Marc Almond liefhebber ben. Op de een of andere manier moet ik er toch telkens weer aan denken (terwijl de overeenkomsten op dit album minimaal zijn).
The Sleepwalkers is een avontuurlijke afsluiter met een hoop bijzondere wendingen waar ik heel erg van kan genieten.

Beter dan Hammill solo? Ik vind nu nog van niet. Anders dan Hammill solo wellicht? Vind ik eigenlijk ook niet.
Geweldige cd? Een volmondig ja. Meer dan geweldig zelfs.

Van der Graaf Generator laat je alle hoeken van de kamer zien met dit Godbluff

En dat gaan we nu belonen met 4,5 gouden glitters (en kijk niet raar op als er over een paar weken 5* genoteerd staan ).

Ach, als ik aan Godlbuff begin kan ik Pawn Hearts natuurlijk gelijk ook wel doen was het eerste dat ik dacht toen ik Godbluff aan het beluisteren was.

En zo geschiedde:

Lemmings (Including Cog) pakte me niet gelijk bij mijn lurven zoals dat bij de eerste tonen op Godbluff wel gebeurde. Een prima nummer hoor, maar toch iets te progrockerig (he getver: etiketjes) in mijn oren en op de een of andere manier weet dat me toch nooit helemaal voor de volle 100% te overtuigen.
Misschien is dat waar ik voor gewaarschuwd werd. "Het is allemaal net wat complexer dan het solowerk van Hammill aERo'. Het valt me nog mee, maar het complexere zorgt er wel voor dat het ook wat killer op mij overkomt en me daardoor niet gelijk weet in te pakken.
Dat geeft niet, er zijn immers nog 2 nummers aanwezig (de bonustracks niet meegerekend).
Door naar nummer 2 dus Man-Erg. Ah dat piano-introotje lijkt er al meer op en zeker als Hammill begint te zingen. Dit herken ik dan wel weer van de solo-albums. Dit klink al lekker meeslepend! En dan opeens na bijna 3 minuten: surprise............ de wending. Knorrende sax, tempo-verhoging, gekte, wat na een ruime 2 minuten weer terugvalt op een rustiger tempo en een Hammill die je weer vertroetelt met zijn bijzondere stem.
Ja dit nummer weet mijn volle aandacht een ruime 10 minuten goed vast te houden. Dit hoor ik graag.
En dan die 23 minuten durende afsluiter A Plague Of Lighthouse Keepers. Een nummer dat valt op te delen in a. Eyewitness b. Pictures/Lighthouse c. Eyewitness d. S.H.M. e. Presence of the Night f. Kosmos Tours g. (Custard's) Last Stand h. The Clot Thickens i. Land's End (Sineline) en j. We Go Now
Een complex nummer waar ik misschien wat meer over zou kunnen schrijven als ik het ik weet niet hoeveel keer gehoord heb.
Het is geen gemakkelijke zit in elk geval, maar het valt me ook alleszins mee. Een uitstekend en vooral avontuurlijk nummer. Laat ik het daar voorlopig nog maar even op houden.

Al met al maakte Godbluff gelijk een verpletterende indruk op mij. Pawn Hearts deed dat ietsje minder. Maar genoeg om te durven zeggen dat het wederom een album is waar ik mijn vingers bij kan aflikken.

Mark Charles Heidinger levert zijn debuut af onder de naam Vandaveer.
Zet het album op en hoor op However Many Takes It Takes een jonge Bob Dylan. Folk met een toegankelijke touch. Het deed me gelijk denken aan tijdgenoot Josh Ritter.
Op Marianne, You've Done It Now... is dat gevoel weer een stuk minder. Dit komt door de toevoeging van de klarinet die het hier en daar een oosters folk-randje geeft (klezmer gaat me iets te ver). Het klinkt wel lekker fris en maakt het meer anno nu.
Grace & Speed klinkt lekker in het gehoor en doet me weer aan Josh Ritter denken. Moderne folk die wel degelijk doet herinneren aan de oude tijd.
Als The Streets Is Full Of Creeps begint verwacht je snel de grom van Tom Waits, maar zodra Vandaveer gaat zingen kun je weer rustig gaan zitten. Hij gromt niet maar ondanks dat ademt het in de verte toch wel wat Waits, maar dan van het zeer toegankelijke soort.
Tekstueel gezien zou het dan wel weer een Waits song kunnen zijn. Het gaat over een agent die genoeg heeft van het tuig van de straat. Op zijn laatste werkdag schiet hij op de voorbijgangers en pleegt vervolgens zelfmoord.
One Past The Moat zou zo een Josh Ritter song kunnen zijn maar ook die heeft uiteraard echoes van grootheden als Tim Hardin, Dylan en Nick Drake in zich. Zo ook Vandaveer. Een mooi in het gehoor liggend nummer met heerlijke melodie. Helaas erg kort met zijn 1:39 minuten.
Crooked Mast klinkt wederom overtuigend en komt eerlijk over. Degelijk uitgewerkt op de akoestische gitaar die hier de hoofdrol vervult.
Different Cities gaat over een jongen met veel vrienden die allemaal ver bij hem vandaan wonen. Dit nummer doet me een beetje denken aan Nick Harper, een songwriter die helaas nooit echt is doorgebroken.
2nd Best heeft mooie koortjes en straalt wederom van puurheid. Heerlijk als de klarinet inzet: het geeft het nummer net dat extra beetje klasse mee.
Parasites & Ghosts heeft het dromerige waar ook Simon & Garfunkel bekend om zijn. Het kan zich ook meten met hun klasse.
Met Roman Candle komt dit album swingend ten einde. Het einde van een kort album. Best jammer, want het is een alleraardigst album en Vandaveer zet zich hier prima mee op de kaart. Nu maar hopen dat het opgepikt gaat worden want er vissen nu eenmaal veel van dit soort artiesten in de grote folk-rock vijver.

'Spelletjes' op deze site kunnen heel leuk zijn, zeker als het gaat om topics waar je kennis kunt maken met muziek zoals in Maak kennis met... 2018.

Ik had nog niet eerder van VanWyck gehoord maar Listen to You Breathe wist me gelijk al te pakken. De kalmerende zang van Christine Oele was één, de schitterende instrumentatie twee. Liedjes die gelijk je emotionele snaar kunnen raken. Dat is altijd fijn en het is toch net even wat leuker als het dan ook nog eens gebeurt door een zangeres van eigen bodem. Dan mag je gewoon best trots zijn.

Zodra strijkers een grote rol spelen ben ik al sneller om en als het dan ook nog eens zo smaakvol wordt gedaan als op An Average Woman dan heb je volledig mijn aandacht. En aandacht is het sleutelwoord voor mij als ik luister naar de nummers van VanWyck. Ze weet te boeien, ze weet je muisstil te maken en ze weet alles om je heen te doen vergeten. Tijdloos gaat samen met ademloos. Tijdloos zijn de klanken die je tegemoet komen en ademloos is je reactie.

Heel veel is er niet nodig om zo te imponeren als An Average Woman doet. Nederlands? Zal best. Dit heeft internationale allure.

Die conclusie wil ik wel trekken: leuk nummer!.

Iedereen kent het wonderbaarlijke verhaal wel van die opvolger die 35 jaar op zich liet wachten. De opvolger van Just Another Diamond Day, Lookaftering, was in principe het wachten waard zullen we maar zeggen.
Tussen dit rariteitenkabinet en Lookaftering zitten slechts 2 jaar en het eerste woord dat me te binnen schiet is puur.
Ja, inderdaad, de liedjes zijn weer wonderbaarlijk mooi, eenvoudig en vooral zo helder gezongen.
Niks nieuws t.o.v. wat we kenden; overigens klinkt het titelnummer en veel anderen van cd 1 wel even wat voller dan we gewend zijn en dit nummer kende ik ook al wat langer evenals Love Song, I'd Like To Walk Around In Your Mind en Winter is Blue [demo] die als extra tracks te vinden zijn op Just Another Diamond Day, soms wel in een iets gewijzigde vorm. Maar het is ook puur omdat we Vashti soms horen praten (ze kondigt haar nummers aan op cd 2) en reageren met een lief lachje tijdens het intro van het nummer Leave Me en dat maakt dit album eigenlijk best bijzonder: het maakt het nog nét even charmanter en lieflijker.
Liefhebbers van de vorige 2 albums kunnen dit blindelings kopen denk ik, want het is een mooie aanvulling. Er zit een groot verschil tussen de eerste en tweede cd (die veel kaler is to.v. de veel rijker georkestreerde eerste). Okee, het is misschien meer van hetzelfde met name op cd 2, dat is zeker waar, maar ik kan daar totaal niet om malen want zeg nu zelf: wie vind het op zijn tijd niet heerlijk om met deze zoetgevooisde stem en dito klanken eens helemaal tot rust te komen. 'Doet de gordijnen toe' (om met Gé en Arie Temmes te spreken) en sluit de wereld even buiten met alweer een juweeltje van Vashti Bunyan.

Just Another Day is en blijft voor mij één van de mooiste popliedjes. Een nummer dat stamt uit de jaren dat ik sowieso wel van dit soort muziek hield: Coldplay, Turin Brakes enzovoort, ja daar paste Venus in Flames (vernoemd naar het Velvet Underground's Venus in Furs) goed tussen: mooi verzorgde nummers waar je je geen buil aan kon vallen maar wat ook niet al te spannend klonk.

Eigenlijk is Jan de Campenaere na zijn debuut altijd wel zo doorgegaan. Uitstekende albums waar je niet naar luistert om het avontuur maar die je opzoekt vanwege de warme stem en de kalmerende sfeer want die uitwerking heeft hij wel op mij.
Funeral Dancer is gewoon weer niet anders: 11 prachtige nummers, verzorgd en voorzien van heerlijke vocalen.

Toch wringt de schoen daar een beetje want het begint echt een beetje te veel van hetzelfde te worden en ik mis toch zo'n enorme klapper als Just Another Day.
Ik heb dat bijvoorbeeld ook met het nieuwe album van Turin Brakes. Waar Coldplay nieuwe wegen is gaan bewandelen, of je die nu waardeert of niet, daar zijn Turin Brakes en dus ook Venus in Flames gewoon stug doorgegaan met waar ze goed in zijn maar wat dus wel voor verzadiging zorgt bij mij.

Er is weinig aan te merken op Funeral Dancer zeker als je weet wat je kunt verwachten maar dat heb ik op de 3 voorgangers ook gehoord.
Niks mis met veilige albums zeker als ze uitgevoerd zijn als hier maar 4 keer is misschien wat te veel.

Enige echt jammere is dat ik Venus in Flames slechts 1 keer live heb mee kunnen maken en dat was helaas als voorprogramma van Woodface (de band van Gert Bettens; zus Sarah is te horen op het mooie Dance with Me). Mocht ie in de buurt komen dan zal ik hem zeker nog eens live willen meemaken.
Tot die tijd doe ik het met Funeral Dancer, uiterst geschikt voor de rustiger momenten op de dag.

Jan De Campenaere noemt zijn nieuwe album Intimacy. De hoes straalt dat wel een beetje uit (ook wel cliché als jet mij vraagt) en ook de nummers op het album gaan hier van uit: het zijn redelijk sobere nummers geworden.
Het debuut sloeg indertijd heel erg goed aan bij mij, met name door de verrijking van de strijkers. Nog steeds is dat album wel een lievelingetje. De opvolger was iets te veel Coldplay-achtig stadion rock en vond ik eigenlijk best te pruimen (beter dan X&Y in elk geval) maar het was toch wel licht stapje terug en deze Intimiteit-plaat gaat nog een stapje terug want ik vind hem op een gegven moment wat eentonig worden. Ik mis verrassing, ik mis spanning en ik mis die strijkers.
Het is een beetje als met de nederlandse Solo (Michiel Flamman) die in dezelfde muzikale vijver vist: na twee albums weet je het allemaal wel en gaat de smeuigheid er van af hoe jammer ik dat ook vind.
Intimacy is best een 'okee-album' maar dat is niet genoeg om er voor te zorgen dat ik dit jaren blijf draaien. Nu is het meer het compleet houden van de collectie en dat lijkt me niet helemaal de bedoeling.
Op zich kan ik er prima van genieten en dat laat ik ook wel blijken uit mijn beoordeling, maar van de drie is dit toch de minste. In elk geval heb ik voor de komende tijd toch wel weer nieuw materiaal van Venus in Flames in huis en dat is wel zo prettig want ik was er aan toe. En wie weet blijkt het in de loop van de tijd juist nog te groeien. In dat geval zal ik mezelf quoten en er onder schrijven dat ik hier onzin heb staan te verkopen

Inmiddels op cd en dus eens vergelijken met mijn live-bevindingen.
Het rockt iets minder hard en klinkt allemaal net even wat gelikter op dit album dan dat het live klonk.

De stem van Jan De Campenaere blijf ik heerlijk vinden net als op het debuut.
En dan de songs he.

Veel meer up-tempo dan op het schitterende debuut. Prachtige songs. Songs zoals ik ze graag op die laatste Coldplay gehoord had, en dan kom ik gelijk al bij mijn kritiekpunt: ik had zo gehoopt dat De Campenaere nog meer een eigen stijl zou gaan ontwikkelen en dat is niet helemaal het geval.
Ik hoor hier net iets teveel Coldplay en consorten (soms zelfs een beetje U2).

Maar is dat erg? Niet als ik die stille hoop die ik had van mij terzijde schuif, want het zijn erg mooie nummers.
Dit album is gewoon enorm genieten en dan is het maar Coldplay-achtig bandje nummer zoveel.
Zolang het albums als dit oplevert ben ik tevreden.

X&Y zei u? Wie? Wat? Shadowlands is de naam!!!

De Langste Nacht.... hey, is dat niet dat nummer van Goldband?! Nope. Maar er is wel een link met die band doordat Véras achter de video van hun Noodgeval zit.

Sowieso is Véras actief op YouTube en heeft ie de media weten te halen, waardoor ik ineens een 'aha-erlebnis' kreeg. En dat helpt om toch maar eens naar de EP Destructie te luisteren die aan de creativiteit van Spinvis doet denken. Als Excelsior dit uitbrengt zegt dat ook wel wat: dit heeft potentie.

Nu interesseert ons muziekliefhebbers dat geen drol natuurlijk want dat bepalen we zelf wel. Dus zegt deze muziekliefhebber: aERo-proof. Helpt dat?

Avontuurlijke pop met wonderschone melodieën. Niet gekunsteld arty-farty waar ik een beetje bang voor was. Doet me denken aan MAM, dat zeer leuke jaren '80 bandje waar ik als tiener zo dol op was, maar dan legt Véras wel de link naar nu en kom je uit bij Spinvis, Goldband en aanverwanten.

Hallo: dit is leuk hoor! Dit doet uitkijken naar het debuutalbum dat er aan zit te komen.

Tips.... kom maar door. Hey hallo Véras, dat is aangenaam kennismaken. Jazeker heb ik interesse in je nog te verschijnen album. Kom maar door. Inmiddels heb ik ook al door dat ik je wel vaker op het wereldwijde web in allerlei gedaantes ben tegenkomen. Jij was toch die jongen die met kerst wilde worden uitgenodigd? Dat was goedgekomen zag ik. Ik ben er klaar voor. Voor dat album dan (kerst is alweer voorbij).

En hallo daar is Het Niets.

Nederlandstalig is momenteel natuurlijk helemaal heter dan heet. Doet u mij maar Goldband, Froukje, S10. Geen probleem mee, integendeel.

En dan wil Véras bij jullie zijn. Hak-tsjak die komt gelijk al even lekker binnen. Schudt Spinvis de hand en doe het met een knipoog. Het mag van mij. Maar neem me dan nu ook maar verder aan de hand in dit 38 minuten durende verhaal.

Sumbaya met Stefan Keizers leunt lekker op een zwaar ritme en doet me denken aan spanning die ik vind op Marc and the Mambas albums. Is dat gek?! Misschien, maar het liedje is misschien ook wel een beetje gek. Gek, maar wel erg lekker.

Alleen in Bed valt wat mij betreft in de categorie S10 en Froukje. Dat is dus een compliment. Ik kan hier zo blij van worden, vrij zijn en dansen. Dansen in je hoofd of misschien toch onbespied wat huppels door de huiskamer.

Véras doet niet aan langdradig. Kort en bondig is wat de klok slaat, zo ook op Engel in de Zwarte Zee. Een verhaal dat verbindend werkt tussen Alleen in Bed en Stilte en de Storm (met Jeanne Rouwendaal die hier doet denken aan Roosbeef).

Stilte en de Storm valt op door de geweldige instrumentatie. Zo lekker huiselijk en toch hemels. Dat is wat de combinatie tekst en muziek hier bij mij voor elkaar krijgt, en dan heb je gelijk te pakken waar het hele album wel voor staat: het is intiem en groots tegelijk. Kneuterig en ook heel vindingrijk. Ontroerend en nuchter. En dat is helemaal niet verkeerd. Dat is gewoon heel erg fijn!

Elke 'fucking dag' horen we op Iedereen Staart Ons Aan. Jazeker, Spinvis is wederom niet ver weg, maar zo maakt de grote meneer ze ook weer niet en daarmee grijpt Véras toch maar mooi een stukje unieke eigenheid en dat spookt het hele album door mijn hoofd: het voelt vertrouwd omdat het herkenbaar is met dank aan andere artiesten, maar ik ervaar scherpe randjes, randjes die mij telkens weer op het puntje van mijn stoel laten zitten.

Het zijn denk ik de dansritmes en het rauwe randje zoals te horen op Kapot. Véras is geen zanger maar verteller en dat doet ie verdomde goed, want overtuigend. Je wil luisteren, je moet wel luisteren en daar moet je nog je best voor doen ook want op een nummer als dit hoor je zoveel tegelijk. Alsof je te hard aan de caleidoscoop staat te draaien.

Maar wees gerust: De Wereld Zien geeft je even de ruimte om bij te komen. Het licht psychedelische sausje zorgt voor een lieflijk sfeertje. Zo'n liedje dat je nog een keer wil horen als het afgelopen is. En nog een keer, en nog een keer... oh wacht.... ik wil ook nog even door.

Stefano Keizers duikt weer op tijdens Het Niets. Er is hier geen ene liefde en geen ene haat. Maar van mijn kant toch echt wel wat liefde hoor. Alleen al vanwege de tekst (moet je zelf maar naar luisteren).

Spijt is een liedje dat zo door Spinvis geschreven zou kunnen zijn. Ja, hallo, ik weet ook wel dat die naam nu wat te veel valt, maar dat moet niet als ernstig gezien worden, integendeel. De cello, de praatzang die af en toe de hoogte in gaat. Als we dan toch knipogen naar de grote man dan doen we dat hier. Bij deze. Heerlijk!

Slaappillen (moeders die wat inspreekt) is weer zo'n overbrugging. Naar Vier welteverstaan. Luchtige muziek, pittige tekst, je voelt je een beetje een voyeur. Eerlijk en puur. Een open houding die ik wel kan waarderen.

En voor ik het goed en wel besef is Het Alles al weer het einde van dit verhaal. Een verhaal waar ik het fijn vond om in meegenomen te worden.

Véras Fawaz ik maak een buiging vanaf deze plaats. Ik geef nu vier glittertjes, maar de kans bestaat dat ik daar binnenkort nog een beetje aan toevoeg ook (wie weet als de leuke kleurtjes lp binnen is).
En aangezien ik altijd van de fysieke exemplaren ben ook een duimpje omhoog voor Keetje Mans, de ontwerper van de hoes.

Met Het Niets leverde Véras een zeer boeiend album af. Heel persoonlijk waardoor het soms ongemakkelijk voelde. Voelt moet ik zeggen want ik luister het album nog steeds erg graag en maakt zeker kans om in mijn top 10 over 2023 te eindigen.

En dan verschijnt er na Het Niets en zijn boek Niemand nu een remix album van Het Niets.

Remix albums zijn altijd wat gevaarlijk: ze voegen meestal niet heel veel toe aan de originelen die je zo waardeert, maar soms zijn ze juist zo goed dat je er verliefd op wordt. Zo kan ik enorm genieten van de Madonna box met remixen.

Nou, dat is dit album dus totaal niet geworden. Het is niet zo dat we nu ineens kunnen of moeten gaan dansen op Het Niets. Daarbij worden nummers als remix of rework bestempeld.

Al bij de eerste bewerking van Bij Jullie Zijn valt mijn mond open: dit is gewoon een ander nummer geworden (in het Engels) waar Charlot de hoofdrol speelt. Dank voor het nummer Véras, maar nu is het van mij. Zo komt het over. Verdomd mooie versie als je het mij vraagt. Minder agressief, liever, maar nog steeds indringend.

En dat gaat ook op voor Iedereen Staart Ons Aan. Hier is het dan wel weer zweverig bewegen op de klanken die Rico Pericolo ervan gemaakt heeft. Het nummer is wat lichter van kleur geworden, net zoals de hoes nu in de kleur wit is i.p.v. het hardere blauw.

Alles wat volgt krijgt een totaal nieuwe invalshoek en wat me vooral opvalt is dat de makers de nummers goed aanvoelen. Ze worden omgebouwd tot iets anders, maar behouden hun eigen gezicht. Een teken dat Véras echt een ijzersterk album heeft afgeleverd met Het Niets.

Ik was vooraf een beetje sceptisch toen ik de aankondiging las over deze release, maar ik kan dat helemaal loslaten. Deze versie van Het Niets vult het eerdere album op bijzondere wijze aan en ik snap oprecht dat Véras er trots op is.

Wat een jaar voor hem. Chapeau!

Op The Errant Charm begon Vetiver me toch wat minder te doen. Het leek of de fut er uit was. Misschien hadden ze er zelf ook wat last van, want de opvolger heeft 4 jaar op zich laten wachten.

Stranger Still opent al vrij opvallend doordat er een dansbare beat aan toegevoegd is: niet geforceerd maar eigenlijk heel natuurlijk toegevoegd aan de toch wel bekende sound van de band. Een nummer dat gelijk al hoopvol stemt op wat nog moet gaan komen.

En dat is allemaal best aardig: ik krijg bij deze Vetiver een Kings of Convenience tropical sfeertje. Fijne muziekjes voor aan het zwembad deze zomer maar na 5 nummers ben ik dan wel een beetje kwijt waar ze zijn gebleven (gelukkig is Loose Ends wat pittiger).

En daar zit dus het probleem: het is wel heel erg overgoten met een tropisch semi-bossanova sausje en dan doet Kings of Convenience dat beter. Het is allemaal een beetje slappe hap, zeer vriendelijk dat wel, maar als de emotie ontbreekt en het fijne zomerse zwembad muziek wordt kun je je afvragen of je daar nu op zat te wachten. Misschien komende zomer, nu in elk geval niet echt helaas.

Vijf jaar geleden leverde Vetiver wat mij betreft hun beste album af in de vorm van To Find Me Gone.
Ten tijde van het debuut was ik erg into dit soort rustig kabbelende muziek maar blijkbaar slaat het hier in Nederland niet echt aan getuige ook een optreden van dit gezelschap in Rotown wat jaartjes terug.
Waarschijnlijk te saai bevonden door velen en op zich kan ik dat wel begrijpen. Het kabbelt maar wat en de stem van zanger Andy Cabic is nu ook niet bepaald spectaculair te noemen. Noem het sympathie waardoor ik het toch telkens weer ga beluisteren.... er is blijkbaar toch iets dat deze band wel voor elkaar weet te krijgen: onder de op het eerste gehoor saaie folklaag zit wel degelijk iets moois verstopt, alleen moet je er wat moeite voor doen dat naar boven te halen.

Zo ook op The Errant Charm dat al van start gaat met een vrij lang nummer genaamd It's Beyond Me dat verre van spannend is. Het gaat maar door. En toch weet het me in een bepaalde trance te brengen om vervolgens na ruim zes minuten op de proppen te komen met een lieflijk nummer als Worse of Fear dat ietsje meer up-tempo klinkt.

Ik denk dat dat de kracht is van de band die me soms wat aan Badley Drawn Boy doet denken die op eenzelfde manier een niet al te groot publiek aan zich weet te trekken hier in Nederland.

Op The Errant Charm staan als vanouds weer mooie folkliedjes (Faint Raise) en hier en daar gaat het tempo wat omhoog en krijgen we zelfs een heel klein beetje rock (Ride Ride Ride).
Belle and Sebastian charme in de vorm van Wonder Why en een heel klein beetje Kings of Convenience lulligheid op Can't You Tell.
Fijne ingrediënten voor een fijn plaatje. Typisch Vetiver, dat wel.
Saai? Misschien, maar dan wel een zeer fraaie saaiheid die mij blijkbaar toch weer weet te boeien. Iets wat ik aanvankelijk niet meer verwacht had.

Het derde album van Vetiver is zoals gezegd een cover-album. En zoals ik ook al eerder vermelde ken ik de originelen niet dus is het al heel anders praten over zo'n album die bij een hoop artiesten nog wel eens verkeerd kunnen uitpakken. Toch ken ik er ook aardig wat waar dit niet het geval is (vrij recent Marc Almond, Little Annie) en mijn hoop dat dit bij Vetiver niet anders zou zijn was groot.
Op Houses horen we de vertrouwde stem van Cabic al weer op een ietwat traditioneel nummer. Het betovert me minder dan wat ik te horen kreeg op de vorige Vetiver-albums: oerdegelijk nummer, dat is het. Niet meer en niet minder.
Ook Roll On Babe vind ik behoorlijk Amerikaans overkomen, het begint me nu duidelijk te worden dat de band op zoek is naar de wortels van hun eigen muziek. Lekker orgel en verder een uitstekend gespeeld nummer.
Sleep a Million Years valt op door de falset. Ik krijg bij dit soort nummers van die beelden die je ook voorgeschoteld kreeg in de film No Country for Old Men. Verlopen kroegjes langs stoffige snelwegen waar je nauwelijks iemand tegenkomt.
Op Hook & Ladder dezelfde associatie en de conclusie kan nu wel getrokken worden dat dit gewoon de sfeer van dit album is. Toch vind ik dit toch iets meer Vetiver-kenmerken in zich hebben, want eerlijk is eerlijk: hun roots liggen wel degelijk in dit soort nummers. Norman Greenbaum ken ik overigens maar van één hit dus dit nummer zegt me niks.
To Baby kabbelt lekker weg, iets wat de muziek van Vetiver wel vaker doet. Een beetje onthaasten is het wel, maar dit soort nummers doen het wel goed bij mij, zeker als de piano van zich laat horen.
Dat kabbelende zet zich voort op Road to Ronderlin en ik krijg steeds meer het gevoel dat ik er een beetje in begin te komen. Het begin verliep wat stroef maar nu gaat het om me heen slaan als een behaaglijk warme jas. Moeten we in seizoenen praten dan hoor ik hier toch echt een herfst-album in. De slide-gitaar geeft het nummer een country-feel.
Lon Chaney is een prachtige piano-ballad wat origineel van Garland Jeffreys is. Hiermee is het eerste hoogtepunt binnen. En als er zich dan ook nog een cello bij komt ben ik gesmolten en helemaal om.
Hurry on Sundown is onvervalste folk-swing met mondharmonica en al. Alsof we hier naar een oud, verloren gewaand bandje luisteren. Hoe oud het nummer is weet ik niet dus dat zal daar wel voor verantwoordelijk zijn.
Op The Swimming Song horen we de banjo een hoofdrol vertolken. Het origineel is van Loudon Wainwright III en die ken ik een klein beetje. Toch is deze sound goed herkenbaar en het zorgt voor een heerlijke glimlach op mijn gezicht. Gewoon een puur en goed folknummer met dito vertolking.
Blue Driver swingt wat meer en krijgt een blues-tint met zich mee. De typische Amerikaanse bar doemt weer helemaal in mijn beeld op.
Het Townes van Zandt nummer Standin' klinkt lekker weg. Het is niet helemaal het soort muziek waar ik doorgaans naar luister maar al met al toch prima aan te horen.
I Must Be In a Good Place Now sluit dit album in stijl af. Het is een dromerig nummer.
Al met al een prima album, maar het haalt het niet bij de vorige twee albums van deze band. Ik zie het als een prima aanvulling, niet meer of minder.

Voor Vetiver heb ik wel een zwak die op een hoogtepunt kwam toen ze optraden voor een bijna lege Rotown een paar jaar terug.
Ik had het er toch best moeilijk mee dat zo'n heerlijk bandje zo weinig aandacht kreeg: ik vond het gewoon genant om daar bij te moeten zijn maar tegelijkertijd genoot ik met volle teugen.
Het cover album Thing of the Past was niet slecht maar er sprongen nu ook niet direct enorme liefdesvonken over (wat bij de eerste 2 albums wel het geval was).
Mijn hoop was dus gevestigd op de 'echte nieuwe derde' genaamd Tigh Knit.

Kabbel, kabbel en vooral een fijne rustige sfeer tegelijkertijd soms toch ook wat saai.
Ja maar?! Dat is toch altijd wel het geval geweest bij Vetiver? In zekere zin wel natuurlijk maar op de eerste 2 albums ervoer ik regelmatig heel kleine stekeligheden die het interessant maakten en er stonden nummers tussen die me behoorlijk wisten te raken (ik denk hierbij aan nummers als Luna Sea van het debuut of Idle Ties van het tweede album). Op dit album mis ik dat een beetje waardoor het gekabbel net iets te veel gekabbel blijft. De vijver blijft wel heel erg rimpelloos.
Okee, More Of This is wat meer uptempo en doet in de verte een beetje aan Belle & Sebastian denken; de meerderheid van de nummers zijn uiterst relaxed.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat Vetiver met twee albums genoeg is voor mij.
Hoe dan ook is mijn zwak voor de band nog steeds aanwezig en koop ik braaf mijn vierde Vetiver album en geniet ik er even braaf van zoals de muziek zelf ook braaf te noemen valt.
En ach, zo op z'n tijd is er niks mis met dit soort rustige folksongs (met country-invloeden). Want eerlijk is eerlijk: ondanks alles is het verder een degelijk album geworden alleen slaat mijn hart er niet meer van op hol. De onstuimige liefde is verworden tot een degelijk huwelijk

Dit album krijgt een re-release en de vraag is of dat terecht is: ik denk van wel. Maar of er ook hernieuwde belangstelling gekweekt gaat worden is een tweede want het is soms best taaie kost. Genoemde invloeden op myspace zijn o.a. Johnny Cash, Tindersticks, Nick Cave en Leonard Cohen.
Ik kan daar wel mee leven: de stem van zanger Richard Neuberg doet inderdaad aan de Tindersticks denken en Johnny Cash snap ik vanwege de americana-invloeden.
Regelmatig krijg ik dan ook woestijn beelden op mijn netvlies.
De nummers zijn over het algemeen vrij traag en het duurt even voordat je er helemaal in zit. Het ontbreekt vaak aan een climax, maar daardoor heeft het wel een broeierige lading. Mysterieusheid is een ander ingrediënt en daar is de viool verantwoordelijk voor en ook de zang van Emma Seal die op het enige uptempo country-nummer, All This Worry, zelfs de hoofdrol krijgt.
Door de traagheid van de nummers heb je soms het idee echt even naar lucht te moeten happen alsof het stof je longen ook daadwerkelijk gevuld hebben.
Dat is misschien ook wel de kracht van dit album: ik vind het een groot geheel die een landschap weten weer te geven. Het is daardoor heel weids en landelijk. Ook de banjo krijgt hier en daar een hoofdrol zoals op Poor Mans Prayer en in combi met het vioolspel is dat vaak smullen geblazen.
Afsluiter Wake klinkt dan net even wat lichter: de klankleur is dan net even anders.
De vraag is of die re-release ook echt gaat werken na 2 jaar blijkbaar nauwelijks opgepikt te zijn. Misschien dat de belangstelling op deze site een indicatie gaat zijn alleen vermoed ik dat het ook nu stil zal blijven rondom dit ruwe diamantje. Er zijn zeker kandidaten voor aanwezig maar die moeten het dan wel op zien te pikken.
Ik hoop met deze toevoeging en dit stukje in elk geval mijn bijdrage te hebben geleverd want deze cd verdient zeker een kans bij een wat groter publiek. Zo niet dan zal het altijd wel dat kleine, onbegrepen meesterwerkje blijven zoals zoveel andere platen. Het is niet anders in dat geval.............. maar zonde is het wel.
Tot slot nog even mijn frustratie uiten: dit stuk werd voorafgegaan door een veel langer nummer voor nummer bespreking maar door onbekende oorzaak bleek ik opeens uitgelogd te zijn en verdween dat stuk in de vergetelheid. U moet het hier dus maar mee doen omdat ik geen zin meer had om het helemaal opnieuw te doen

Vienna Teng wist mijn aandacht te vangen met haar vorige album Dreaming Through the Noise waar een paar schitterende nummers op te vinden waren.
Gek genoeg heeft ze zich daarmee niet tot een persoonlijke 'troetelartiest' weten op te werken en zijn de eerdere albums dan ook nog niet aan de orde geweest.
Aanvankelijk deed de release van Inland Territory mij dan ook niet zo heel veel; het viel me niet echt op dat er een nieuw album uit was. Totdat mijn oog op de cover viel, ik de combi legde met Vienna Teng die ik kende van Dreaming Through the Noise, en daardoor de volledige aandacht kreeg.
Aandacht die op The Last Snowfall al snel aanwezig was. Krakend, tikkend, hortend en stotend komt Teng schitterend op gang. En dan opeens komt daar als een ietwat koude douche het poppy White Light overheen dat mij de eerste draaibeurten echt helemaal niks deed; sterker, ik vond het een oerlelijk vervolg op dat mooie openingsbod van het album. Langzamerhand ben ik over die schrik heengekomen en ontdek ik de mooie geluiden die door het nummer heen gewoven worden.
Antebellum is een typisch dwarrelend piano-liedje voor deze zangeres en dat is natuurlijk een compliment want het is erg makkelijk om artiesten als Tori Amos erbij te gaan betrekken maar dat is helemaal niet nodig. Ik vind dat Teng een duidelijk eigen geluid heeft en dat ontwikkelt zich nog steeds waardoor dit nummer een heel eigen stempel krijgt.
Op Kansas komt er een licht jazzy inslag om de hoek kijken, maar what's in a name want jazz mag dit zeer zeker niet genoemd worden. Het is loom en de trompet geeft het een mooie gloed.
In Another Life is wat speelser en hier valt op dat de stem van Vienna zo'n rust uitstraalt. Dat is in ieder geval het effect dat ze bij mij heeft. Waar soortegelijke artiesten nogal eens willen gaan kreunen daar laat deze artieste dat achterwege en blijft het allemaal zonder al te veel opsmuk en daardoor juist puur en ontstaat dat rustgevende effect. De compositie is hier ook debet aan want de blazers dartelen vriendelijk om elkaar heen zonder nervositeit te veroorzaken. Een uitstekende wisselwerking tussen zangeres en muzikanten dus.
Grandmother Song komt authentiek over, je ziet de landerijen in de States al voor je terwijl de auto vrolijk voortzoeft. Folky boerenrock of iets dergelijks zonder dat het echt geforceerd overkomt. 'Clap your hands and stomp your feet', zoals Prince het op Lovesexy jaren geleden al zong.
Stray Italian Greyhound pakt de pianodraad weer op. Ik snap best dat mensen hier onwillekeurig toch weer aan Tori Amos zullen denken. Ik doe dat zelf ook wel, maar zoals gezegd vind ik dat beide dames toch nog redelijk ver uit elkaar liggen. Dit is gewoon een mooi en vooral degelijk nummer waar de strijkers ook een belangrijke rol toebedeeld krijgen en het voor elkaar krijgen om de boel niet helemaal dicht te plamuren, een gevaar dat hier enigszins wel op de loer ligt.
Augustine gaat nog even lekker door op de piano en Teng levert er ook hier een degelijk stukje muziek mee af. Niet echt spannend of vernieuwend maar ook niet degelijk als in saai. Gewoon een lekker nummer en soms is het nu eenmaal niet meer of minder dan dat en hoeft het dat ook niet te zijn. Eerlijk is eerlijk: ik ben niet vies van een beetje meer bombast en dat is wat ik soms net even mis bij deze dame. Het is soms net iets te veel binnen de lijntjes allemaal.
No Gringo heeft in het begin van het nummer een beetje hetzelfde probleem: er valt eigenlijk niks op aan te merken maar ik mis toch net even dat beetje extra, dat beetje gekkigheid, of wat dan ook om het nummer boven het grote geheel uit te tillen. Toch is het wel zo dat je ongemerkt toch op kunt gaan in het nummer en dat je wederom beseft dat ook dit gewoon mooi is. En aangezien gewoon mooi niet lelijk is...... en dan blijkt ze na 3 minuten blijkbaar dezelfde mening toegedaan want dan krijgt het nummer de schwung die het verdient en wordt het daarmee ronduit een schitterend nummer waar ze mijn beide handen voor op elkaar weet te krijgen.
Het lijkt op Watershed aanvankelijk ook even bijkomen van daarnet maar al snel merk je dat dit nummer best intens is. Het weet mij snel in een grote concentratie te krijgen door het bezwerende karakter en ik merk dat ik blij ben dat het album niet langzaam wegkakt maar goed is opgebouwd door deze spannende wending te krijgen want dit soort nummers krijgen dus wel die 'spannende randjes' (anderen zullen het slappe slaapverwekkende toestanden vinden) die ik graag hoor. Nergens een grote uitspatting maar onderhuids borrelt en broeit het.
Radio is met zijn uptempo karakter dat toch weer even zo'n momentje van 'hey wat doe je nu, je haalt me uit mijn trance'. Aan de ene kant jammer maar toch ook wel prettig omdat de nummers afzonderlijk goed tot hun recht kunnen komen op deze manier terwijl er toch eenheid bewaard blijft. Niet mijn favoriete nummer van dit album maar ik stoor me er zeker ook niet aan.
Voor je het goed en wel in de gaten hebt ben je dan al weer aangekomen bij St. Stephen's Cross. Een bedaard nummer geschikt voor het bekende romantische kaarsje die nu opgestoken kan worden. Beetje zwoel (ik kan de term jazzy er nog wel een keer bij pakken), niet ordinair en daarmee een nette afsluiter van mijn tweede kennismaking die net als de vorige keer helemaal niet slecht beviel.
Teng heeft een degelijk album afgeleverd waar vakmanschap duidelijk aan de orde is. Misschien voor sommigen wel een valkuil want het mist wat rafeligheden die het vaak zo extra fijn kunnen maken maar gelukkig weet het ook weg te blijven van termen als saai of slaapverwekkend. Verwacht geen bijzondere capriolen, verwacht geen nieuwigheden. Dit is prima pianopop waar je op zijn tijd heerlijk van kunt genieten. Even geen zin in het mysterieuze gefladder van la Bush of het vage gedrag van Amos dan is Teng een prima alternatief.

Bertie Burton is de frontman van Vincent Flatts Final Drive. Nu na twintig jaar verschijnt dit nieuwe album, maar dat wil niet zeggen dat hij al die tijd stil heeft gezeten.

Vincent Flatts Final Drive is vooral een live band. Een band waar je bij moet zijn, de sfeer meemaken. Dat doet hij inmiddels al weer een tijd met de in leeftijd veel jongere begeleiders Russ "Jack Russell" Cook op bas, Gary "The Moose" Harper op gitaar en Rich "The Rooster" Shelton op drums.
En ja, eerstgenoemde Russ ken ik nog uit zijn tijd met de band Revere, waar hij onder fans altijd een geliefd bandlid was.

Hij vertrok uit die band om zich meer in de blues hoek te gaan begeven met Bertie. Het contact bleef en het was niet zo vreemd dat hij het Revere-trucje wel graag in de herhaling zag: met andere woorden 'of ik wat tips had voor goede locaties in Nederland'. En zo zag ik ze de eerste keer in jazz-café Dizzy voor nauwelijks publiek. Maar dat deerde de band niet: het dak ging eraf en ik was gelijk om. Wat een energie!

Later ging Dizzy in de herhaling in het weekend en de zaak was een stuk gevulder wat alleen maar sfeerverhogend werkte.

Op Back to the Saddle probeert de band hun live-optredens te vangen met nummers die ze dan ook spelen. Nu is dit altijd lastig, want live in een dampende zaal of thuis over je speakers is nogal een verschil. Daarbij zien we niet de energie van drummer Rich, het spelplezier van Russ of het werkelijk geniale gitaarspel van Gary. En laat ik het maar niet hebben over de charme van Bertie die met zijn fles drank over het podium beweegt en naarmate het optreden vordert alleen maar losser wordt. Kortom: de onderlinge energie op het podium laat zich lastig vertalen naar een album.

Ik was op dat punt dan ook wat sceptisch vooraf: gaat ze dit wel lukken? Ga ik er thuis ook zo enorm van genieten?
De eerste draaibeurt lukte dat eigenlijk al heel behoorlijk, maar inderdaad: het is geen podium met mannen die er enorm veel plezier in hebben.
De tweede draaibeurt later op de avond was al swingender en bij de derde draaibeurt ging het volume hoger en hoger en werd het feest thuis. Ogen dicht, en ik sta gewoon weer te swingen in Dizzy.

Vincent Flatts Final Drive is er in geslaagd om voor zover mogelijk hun live-gevoel over te brengen op een studioalbum. Een band die ik graag nog vaker live wil meemaken.

Het is de band die ik in februari als laatste heb kunnen zien toen de Corona-crisis er voor zorgde dat alle concerten die ik bij zou wonen gecanceld werden, en het is wat mij betreft de band die van mij de periode erna mag openen voor mij persoonlijk. Kortom: ik heb weer zin in een feestje met deze te gekke kerels!

Hier is het album te beluisteren: Back in the Saddle | Vincent Flatts Final Drive - vincentflatts.bandcamp.com

Op een zondag-middag zat ik in het plaatselijke filmtheater heerlijk te genieten van een bak koffie in de lounge, me verheugend op de film die komen ging.
Daar stond dus een cd op, die op dat moment de perfecte soundtrack was voor een heerlijke, luie, vrije, culturele zondag.
Navraag leverde op dat het om deze cd ging.
Het zijn allemaal nummers uit de jaren '40 waarop vrouwelijke vocalisten van het Capitol-label hun ding doen.
Misschien hangt er af en toe een beetje een spruitjes-lucht aan, maar daar is op zijn tijd helemaal niks mis mee.

Na zijn albums uit 2003, 2008 en 2011 was ik Vinicio Capossela weer wat uit het oog verloren.

Nu is daar zijn nieuwe album Ballate Per Uomi E Bestie (Ballades voor mannen en beesten) en ik ben weer helemaal into deze Italiaanse Tom Waits, waar hij nogal eens mee vergeleken wordt.

Op dit album vind ik dat niet erg meer opgaan, daar het hier en daar wat frivoler klinkt dan Waits. Het album is dan ook een zeer avontuurlijke reis met een boodschap, een politieke boodschap die mij helaas ontgaat doordat ik de taal niet machtig ben, laat staan de ondertoon begrijp.

Hij schijnt uitgestorven dieren, zwervende ridders, feeën en heiligen tot leven te laten komen en doet dat in nummers vol harmonische structuren met allerlei lagen. Je waant je soms echt in een ver verleden, en de verhalenverteller Capossela weet me een uur en kwartier lang enorm te boeien, zonder dat ik er ook maar een woord van versta. En dat is knap. Heel knap.

Vooral muzikaal weet hij me hier enorm te raken met muziek die ik altijd al wel waardeer: middeleeuwse invloeden, cabaret noir, nachtclub ballades... poëzie op en top, welke ik voel, puur gericht op de sfeer die hij neerzet op dit nieuwe album. Dat de teksten heel politiek getint zijn ontgaat me volledig.

Een aanklacht tegen onze huidige tijd: het zal ongetwijfeld, maar wat Vinicio Capossela hier laat horen is werkelijk fantastisch. De albums die ik van hem ken bevielen me goed, maar dit is veruit mijn favoriet. Nu al.

Orkestraal en magistraal..... Ballate Per Uomini E Bestie behoort vanaf nu tot de betere albums van 2019.

Favoriete nummers aanwijzen? Niet te doen. Dit album is in z'n geheel een hoogtepunt.

Soms heb ik de kolder in mijn kop en dan graaft ik diep in de discografie van een artiest waar ik op dat moment van bezeten ben of ga ik op zoek naar leuke dingen uit een bepaalde hoek.
De laatste tijd ben ik bezig mij te omgeven met artiesten uit bella Italia, simpel vanwege het feit ik straks in mijn zomervakantie zin heb in muziek uit het land van herkomst.
Last.fm is een aardige gids geweest daarin en Vinicio Capossela kwam al snel voorbij, want ja; als Tom Waits genoemd wordt, wat verwacht je dan van mij?! Dat ik er aan voorbij ga? Een heel klein beetje was dit toch het geval. Dit album en nog een paar stuks lagen al een tijd klaar om beluisterd te worden, maar ik kan niet alles tegelijk en overdrijven is ook een kunst. Het moet straks nog wel een beetje spontaan worden daar onder die Italiaanse zomerzon.
Waarom ik Vinicio Capossela nog even liet liggen had te maken met het feit dat ik allereerst de 'auto-proof' heb opgezocht, gedraaid en in de iPod gepletterd: ik moet die autoruimte namelijk wel delen met iemand die niks heeft met moeilijkdoenerige muziek. Het liefst Laura Pausini als het kan, en dat de hele vakantie lang. En Tom Waits is een big no, dus ik vreesde ook voor Vinicio Capossela. Op moment van schrijven en draaien heb ik nog geen opmerking gehoord, maar een 'wow wat is dit' kan er zeker ook niet vanaf.
Doet er niet toe. Mijn iPod heeft ook bijgeleverde oordopjes dus ik zie Da Solo wel voorbij komen in juli en dat niet alleen: op een Koninginnedag als deze is het ook een heerlijk album. Op de achtergrond hoor ik het afsluitende vuurwerk in de stad en door mijn boxen klinkt een mengeling tussen Paolo Conte en, vooruit, Tom Waits. Tom Waits in een toegankelijker vorm, dat weer wel.
De man zingt niet echt de sterren van de hemel maar weet met zijn miniatuurtjes wel te raken en dat is toch altijd erg fijn te noemen.
Het verbaasde me dat er nog niets van deze artiest op de site stond, terwijl het in eigen land een gevierd artiest schijnt te zijn en ik eigenlijk ook denk dat er op deze site heel wat users zijn die dit geweldig vinden. Muziekobsessie is er alvast eentje van want die hoopte mij een onbekende naam te kunnen tippen. Helaas was dat niet het geval, maar hij zorgde er wel voor dat ik dit album als eerste uit de discografie toevoegde en hopelijk ook aan de man/vrouw weet te brengen.

Laat u me weten of u het ook wat vindt?

Categorie: Tom Waits, Paolo Conte.

In mijn zoektocht naar Italiaanse muziek kwam ik al snel uit bij Fabrizio De André die ik in no time heel hoog had zitten. Deze zanger kan de vergelijking doorstaan met onze eigen Boudewijn de Groot.
Hij was tevens een mooi doorgeefluik richting Vinicio Capossela.
Omdat ik niet goed wist waar ik moest starten leek me een verzamelaar wel handig. Okay: hij is al zeven jaar oud en daardoor ben ik toen ook doorgegaan met veel recenter werk Da Solo.
Capossela ving mijn aandacht doordat hij regelmatig in één adem genoemd werd met Tom Waits. Zelf wil ik meer richting Paolo Conte denken en zelfs Roy Paci komt bij me naar boven. Waits is ruwer en harder dan Capossela, die ik wat sfeervoller vind. Toch snap ik de raakvlakken wel: de muziek van beide heren ademt soms een zelfde soort sfeer uit (alhoewel ik dat op Da Solo net nog even meer zo hoor dan op het meeste werk hier). Die van Capossela is gewoon meer overgoten met een zuidelijke Italiaanse saus. De typische 'sound' uit dat land is goed terug te horen in zijn muziek en zorgt voor het grote verschil tussen Waits en hemzelf.
De stem van deze italiaanse zanger is minder rauw maar is zeker ook niet in te delen bij de mooizingers. Maar dat maakt totaal niet uit: hij weet je helemaal op te zuigen in zijn muzikale verhaaltjes en daar is het goed toeven.
Het zou mooi zijn als deze zanger meer bekendheid gaat krijgen en ik hoop er een klein beetje aan mee te mogen werken door hier de loftrompet te steken.


Bij deze!

L' Indispensabile is het beluisteren meer dan waard en omdat het een verzamelaar is krijg je een alleraardigst beeld van de wereld van Vinicio Capossela.

Dat is al een tijdje geleden gedaan, alleen nog te weinig gedraaid om er goed over te oordelen.
Laat ik maar beginnen te zeggen dat ik jouw 5* enthousiasme niet deel. Maar dat wil nog niet zeggen dat er geen enthousiasme is, integendeel.
Het album dendert flink op en neer van Cure-achtige popnummertjes als Ballad of the Man naar de punk van Walls of Jericho. Lardeer het nog met een hoop andere ingrediënten en je hebt dit album dat zeker uniek genoemd mag worden.
Hoe leuk ook, voor mij toch wel een beetje de reden dat ik het solo-werk van heer Friday meer weet te waarderen omdat dat meer één sfeer weergeeft. Natuurlijk ademt dit album dat ook wel uit maar ik voel me er niet altijd goed op mijn gemak bij (en aan de andere kant is dat nu ook juist weer de kracht van ...If I Die, I Die).
En zoals ik al opmerkte: dit album vraagt wel meerdere luisterbeurten, maar nu dan toch mijn mening en beoordeling freddze.

Zal ik het dan nog maar eens zeggen? Ik ben dol op donkere muziek met een randje cabaret erdoorheen. Marc Almond kan er wat van maar deze heeft ook veel duisterder werk afgeleverd dat toch verder weg staat van deze omschrijving.
Gavin Friday is zo'n ander lievelingetje van mij die dat ook heeft en wil je door hem een tree lager op weg naar de goot of nog verder hel dan kom je uit bij zijn werk met The Virgin Prunes.
Heaven lijkt hemels te klinken door het orkestrale sfeertje maar de tergende manier van zingen geeft het een unheimisch sfeertje mee en eigenlijk gaat dat ook voor de muziek op: hier wordt al een aardige dubbele bodem gelegd. Welkon in de duistere wereld der Virgin Prunes.
Op Our Love Will Last Forever Untill the Day It Dies hoor je toch wel de invloed van Dave Ball. Monotoon en toch spannend en alles dwarrelt fijn rond elkaar heen en blijft tegelijkertijd een kleffe massa die je daardoor alleen maar meer het nummer in zuigt bijna op het extatische af.
I Am God valt op door de sopraan wat het ondanks alles geen helder licht meegeeft: het blijft duister en tergend sleept het zich voort.
Het loopt over in Alone waar de viool wederom een grote rol krijgt. Ik vind dit typisch een nummer wat goed past in het tijdsbeeld waarin dit album uitkwam.
Al tokkelend opent de viool Sons Find Devils en cabaret keert terug. Wat een heerlijke zeemansballade is dit toch. Zwieren, zweven en deinen lijkt het motto te zijn. Deze stijl keerde in afgezwakte vorm terug op het latere solo-werk.
Volgens mij is Uncle Arthur's Lonely World een grote inspiratiebron voor de band Tiger Lillies. Verhalend met wederom een randje cabaret. Friday wringt zich in allerlei vocale bochten om dit verhaal over oom Arthur ten gehore te brengen.
True Life Story is zwaarder en doet me denken aan het werk van Almond met Foetus. Niet iets wat je makkelijk opzet, integendeel, ik word er zelfs wat ongemakkelijk van maar tegelijkertijd is het wel zo dat als je dit opzet je geboeid blijft luisteren. Wel hoor ik de donkere Soft Cell randen sterker dan ooit terug in dit nummer.
The Tortured Heart is dan weer pakkender en weet me wel een dansvloer op te bewegen, maar ja dat zou dan beter eind jaren '80 geweest moeten zijn. Tegenwoordig is daar andere muziek voor
Betrayal heeft van dat kenmerkende gitaargeluid wat in die tijd vaker voorkwam. Gedateerd? Welnee, nog steeds staan nummers als dit als een huis.
Just a Lovesong is voro mij de skipper van dit album: dit soort geexperimenteer geloof ik wel. Het gepingel van de piano in combinatie met het zwalken van de zang en af en toe stemmen van de gitaar doet me helemaal niks.
Gelukkig gaat het dan ook verder met Deadly Sins wat ook experimenteel is (door de sax doet me dit soms aan Bowie denken).
En op Day of Ages doet de sax nog even vrolijk mee. Beetje vreemd, maar wel lekker.
Met afsluiter The Moon Looked Down and Laughed moet ik voor mezelf constateren dat het album een beetje met een neergaande spiraal afloopt omdat het toch wel de laatste nummers zijn die me het minst weten te pakken.
Al met al een fijn album maar het haalt het niet bij solo-albums als Each Man Kills of Shag Tobacco.

Sigue Sigue Sputnik meets Arcade Fire dacht ik toen ik openingsnummer In the City hoorde.

Afgelopen zomer was ik voor het eerst in de Zweedse stad Göteborg en ik vond het er onverwacht heerlijk. Ik kreeg er een beetje een Rotterdam gevoel bij.
Blijkbaar is er ook een bruisende muziekscene en de achtkoppige band Vita Bergen is er daar eentje van.

Zanger William Hellström heeft een wat scherp stemgeluid dat aangevuld wordt door twee gitaristen, twee keyboard spelers, een drummer, bassist en violist.
Het geluid is vol en misschien daarom ook dat Arcade Fire doorlopend door m'n hoofd blijft spoken. Ook een aantal melodielijnen doen me er sterk aan denken.

Toch merk je dan wel dat Arcade Fire vrij uniek is want Vita Bergen haalt het er niet bij. Hun nummers zijn ook een stuk korter en bondiger maar ondanks de beperkte speelduur van nog geen half uur gaan de nummers na verloop van tijd net iets te veel op elkaar lijken.

Ik denk ondanks deze kritische puntjes dat dit wel een band met potentie is. Iets meer eigen smoel, iets meer nummers die wat meer het avontuur aangaan en er komt iets heel moois uit.

Het debuut van Vitalis was zo overrompelend dat opvolger Bugs & Boogeyman natuurlijk wel beluisterd moest worden.
Kijkend naar de tot nu toe enige beoordeling voor dit album maakte ik me op voor het feit dat dit geen herhaling van euforie zou worden, maar ik probeerde me open te stellen voor wat zou gaan komen.
Temptation is wat cheesy, poppy r&b zoals ook een bandje als The Style Council ze kon maken en eigenlijk vind ik dat niet eens zo heel erg verkeerd. Nee, de donkere nachtclub horen we hier niet terug, maar een swingend schoolfeestje kan ook gezellig zijn.
Love Is Cruel brengt gelukkig dat zwoele tangosfeertje uit Zuid- Amerika terug. Het beviel me op het vorige album en het bevalt me nu weer. Ik ga nog net niet 'Strange I've Seen That Face Before' lopen zingen. De vibe is in elk geval hetzelfde en eerlijk is eerlijk: het lijkt er verdomde veel op. Het boeit me niet omdat ik het een lekker nummer vind en het koortje maakt het allemaal nog net even sjeuiger.
Op Shine mogen de achtergrondzangeressen (of is het er slechts eentje?) lekker zwoel hun ding doen terwijl Jos Leo spugend tekeer kan gaan met een maf syntesizer riedeltje als extra ondersteuning. Een grappige combi dus die zorgt voor een niet eens zo onaardig nummer.
Trapped in the Web komt weer in het rijtje Tindersticks-vergelijkingen te staan. Toch mist het net even de enorme scherpte die te horen was in soortgelijke nummers op het debuut. Laat ik duidelijk zijn door te zeggen dat dit nog steeds erg goed is, maar een verschil is wel degelijk voel- en hoorbaar.
Too Late gaat ook vrij vriendelijk van start. Het grommende geluid lijkt wat gepolijster. Toch is het een uiterst catchy nummer en de koortjes zijn gewoon uiterst charmant te noemen. Gelukkig wat gekrijs aan het einde die het nummer weet te behoeden voor al te toegankelijk en daarmee zorgend voor toch een broeierig geluid.
Op Lovely gaat Tom Waits een dansje wagen op de muziek van Gotan Project en die oude blijkt het nog te kunnen ook! Shuffelend van links naar rechts op de dansvloer. Het leven kan zo simpel en goed zijn.
Burning Slow heeft een intro waarin The Who (Tommy) samengaat met Goldfinger. Het is een wat aparte rocker waar het donkere stemgeluid zijn plaats opeist maar waar de muzikale begeleiding alles behalve smerig of donker is. Neemt niet weg dat ook dit wel weer behoorlijk wat soul bevat.
Titeltrack Bugs & Boogeyman sluit vrij relaxed dit korte album af en zorgt er voor dat er tevens een einde aan Vitalis komt omdat ze besloten verder te gaan onder de naam The Q-Club.

Inderdaad wel wat minder dan voorganger Vitalis maar daarom zeker nog niet onaangenaam. Het mist een beetje de magie maar verder vind ik dit nog steeds een zeer plezierig album die de pech heeft vergeleken te worden met een magistrale broer en dat merk je dan toch in de beoordeling. Want op zich is het voor mij wel een kleine 4* waard maar dat zou net te veel zijn in vergelijk. Daarom 3,5* en een pluim van de meester.