Opener Myth Takes is de aangename funky opener van dit album. Herkenbaar !!! maar toch zeker ook anders dan wat op de voorganger te horen was: puntiger.
Maar daarna vervalt het toch een beetje in het soort nummers zoals we gewend zijn. En hierdoor mis ik af en toe juist wat frisheid in de songs. Veel herkenbare rifjes met hier en daar wat kleine nieuwe dingetjes die niet voldoende zijn om dit album te redden. Bij Must Be the Moon vind ik de funky schwung die het nummer krijgt nog even heel geslaagd en ook Heart of Hearts en Yadnus gaan er zeer prima in, maar voor de rest is het een beetje vlakjes allemaal.
Het kan best aan mij liggen want mijn aanvankelijke enthousiasme over de voorganger werd ook wat getemperd in de loop der tijd en misschien heeft dit album nog wat meer tijd nodig. Maar tot nu toe kan ik er nog niet erg opgewonden van raken.
Een beetje been there done that..., maar ondanks dat toch nog wel een redelijke voldoende in de vorm van 3,5*

Inderdaad eigenzinnige muziek zonder dat het ontoegankelijk wordt laat staan dat er een 'elitair labeltje' op geplakt kan worden.
Maar dan komt ook mijn kanttekening en die sluit wel aan bij die van ThirdEyedCitizen: aan die stem stoor ik me niet zo (dat vlakke herken ik ook in b.v. Radical Face die ook folk vermengt met wat electronische randjes en dromerig overkomt), maar de nummers an sich vind ik niet zo heel erg spectaculair, ze weten me niet te ontroeren, irriteren, boos maken, blij maken, kortom: het pakt me niet voldoende om het uit te roepen tot meesterwerkje. Ook heb ik niet het gevoel naar iets compleet nieuws te luisteren. Ondanks dat het er niet op lijkt heb ik dit sfeertje eerder mogen proeven in bv genoemde Radical Face of Electric President maar ook Engineers. Nogmaals: het lijkt hier niet op, maar qua sfeer ligt het dicht in de buurt. Overigens allemaal wel muziek die mij goed ligt. Dat doet dit album dus absoluut ook, alleen mis ik net de kruiden die het voor mij wat pittiger maken. En waar ik op hoopte bleef helaas achterwege: verrassing!

Duitsland? Dat was het eerste wat ik dacht toen ik dit ging toevoegen. Duitsland? Dit is nu niet bepaald muziek die in me opkomt als ik aan Duitsland denk. Gypsy, klezmer, cabaret, melancholische klanken en gewoon fijne pop-rock nummers. Zeer exotisch in elk geval en als een toverbal die continue van kleur verschiet.
Uiteraard is het intrumentgebruik hier voor een groot deel verantwoordelijk voor: de tuba, blazers, accordeon, banjo en violen zorgen in combinatie met elkaar nu eenmaal voor een feestelijk gevoel.
Maar ja waarom nu twijfelen bij het land van herkomst?! Nederland heeft immers zijn eigen No Blues en we kennen ook het uit het Verenigd Koninkrijk afkomstige Oi Va Voi. De globalisering heeft nu eenmaal ook in de muziek toegeslagen en dat komt terug in deze drie kwartier muziek met teksten die ook gezongen worden in diverse talen.
Lekker belangrijk zullen we dus maar zeggen. Veel belangrijker is te weten of deze cd ook de moeite waard is. Daar kan ik heel kort over zijn: ja, voor mij was dit weer eens genieten van een cd vol exotische klanken en wat is het dan toch een leuke combinatie om duits te horen met zonnige klanken op de achtergrond. Met deze cd waan je je in allerlei fantastische oorden op deze aarde en is het leven één groot swingend feest afgewisseld met de problemen van alledag die we ook gewoon over de hele wereld tegen kunnen komen; triestige nummers zijn daar het voorbeeld van (want ook die komen we wel tegen). Maar bovenal is het een warm album waar ik een zeer goed humeur van krijg.
Elk jaar verschijnt er wel zo'n bandje en dit jaar is dat waarschijnlijk 17 Hippies waar ik nog nooit eerder van heb gehoord maar waarvan ik nu kan zeggen blij te zijn ze te hebben leren kennen.

Het ' nieuwe Belgische volkslied' , zoals ze het zelf aankondigen, in de vorm van Mustapha sloeg gelijk al erg goed aan bij mij en de cover van het nummer Happy Together is ook aanstekelijk te noemen.
De nummers te vinden op dit album zelf zijn zeker weten verrassend en iets lastiger te doorgronden dus het zal wat meer tijd vragen voordat ze misschien wat gerijpt zijn maar vooralsnog kan ik dit album prima waarderen. Ze stoeien met aardig wat stijlen en dat zorgt ervoor dat dit niet is gaan klinken als een typisch jaren '80 synthi-bandje. Niet alleen de laatste jaren heeft Belgie fantastische bands, ook in die tijd hadden ze die al.

BLIK is het jongere broertje (of zusje?) van Pendúll dat al in het voorjaar van 2022 uit had moeten komen.

Geen idee waarom het wat langer is gaan duren, maar onze vrienden uit IJsland hebben het nu dan toch uitgebracht. Árstíðir is best populair in Nederland, want ze treden regelmatig live op.

Ik zou ze eindelijk gaan zien, maar toen gooide corona roet in het eten. Daarna is het er niet meer van gekomen en ook de komende optredens ben ik er niet bij, dus dan maar genieten van BLIK.

Het album komt eigenlijk voort uit de corona periode, een tijd waar de band veel nummers schreef waarvan een deel terecht kwam op de voorganger en een deel op het vervolg BLIK.

De toon is wat lichter en luchtiger dan we gewend zijn. Het is soms een beetje dansen op de noordelijke muziek en er is af en toe sprake van wat lichte rock, iets wat we nog niet van ze kennen. Ik vind het een leuke richting, maar het zal niet mijn favoriete richting zijn als dit een blijvertje gaat zijn in de toekomst.

Wat dat aan gaat ben ik dol op de sombere en melancholische klanken van de band. Maar voor nu? Gewoon een leuk en lekker plaatje van deze hardwerkende IJslanders en de orkestratie is hoe dan ook weer top!

Árstíðir gaat op Hvel door waar ze gebleven waren op voorganger Svefns Og Vöku Skil, uit 2011 alweer.

Ze proberen in enkele nummers een iets dreigender toon neer te zetten maar het is toch de lieflijke speelsheid die de overhand neemt.
Mooie samenzang, strijkers en akoestische gitaren dus.

Árstíðir is voor mij IJslandse lente en dat is het nog lang niet, maar het past ook prima in onze eigen Nederlandse winters met hier en daar een klein vlokje sneeuw

Ietwat gezapig voor de één, pure schoonheid voor de ander en tot die laatste categorie behoor ik.
Misschien ietwat meer van hetzelfde onderhand, maar voorlopig kan ik hier weer volop van genieten.
Hvel is tot stand gekomen d.m.v. crowdfunding en dat zijn altijd wel sympathieke initiatieven.
Toch zit ik voorlopig een halfje lager dan de twee voorgangers en dat is niet eens zo zeer omdat de kwaliteit iets minder is, maar het zit hem in het feit dat er nu een stuk meer Engelstalige nummers op staan en tot IJslanders die maar beter niet in het Engels kunnen zingen zoals Jonsí of Ásgeir behoren ook de mannen van Árstíðir. Hoe het lekker 'sprookjesachtig' en blijf vooral in je eigen taal zingen!
Het is maar een klein minpuntje, want verder is het gewoon weer een prachtig album geworden en ik kan niet wachten tot de vinyl versie binnenkomt.

Melancholieke tonen uit IJsland waar schitterende samenzang, violen en akoestische gitaar doorlopend een dans met elkaar aangaan.
IJsland na de winter, waar de sneeuw langzaam wegsmelt en het leven enigszins op gang komt. De lieflijke kant van het land.

Bloedstollend mooi en zeker niet dreigend zoals landgenoten soms over kunnen komen.

Dit gaat regelrecht mijn muzikale hart in en het zal zich daar de komende tijd ongetwijfeld flink gaan hechten want man man man wat een prachtige muziek is dit toch.

Ásgeir's debuut Dýrð í Dauðaþögn verkies ik boven In the Silence. Het werkt wat beter en ik vind het Engels van Ásgeir net iets te veel rammelen. Toch is het verschil miniem. Ik vergeef hem de uitspraak en daardoor heb ik beide albums eenzelfde waardering gegeven.
In eigen land het best verkochte album van eigen bodem ooit. Het zegt toch wel wat.

En toen was daar Unbound en dat nummer deed me ineens een stuk minder. Ik vond het een te afstandelijk nummer. Ik miste de warmte die de nummers van Ásgeir juist weten uit te stralen.
Ineens keek ik een stuk minder uit naar dit album.

Titeltrack Afterglow opent deze tweede (of moet ik toch zeggen derde?!). Het hoge stemmetje is gebleven, en het knispert aardig. Doet heel sterk denken aan Radical Face en daar heb ik (ook) een zwak voor. Z'n uitspraak blijf ik nog wat aan de matige kant vinden, ik had liever het sprookjesachtige gehoord. Maar ach, ook hier komt het niet helemaal uit de verf waardoor het toch nog een soort 'apart taaltje' lijkt
Maar mijn hemel, wat is de instrumentatie hier mooi. Het knisperen gaat perfect samen met de orkestrale klanken. Dit had ik even niet verwacht. Een prachtige start en ineens ging ik er heel anders voor zitten.

Het knisperen gaat door op Unbound, ja, dat nummer waar ik niet veel mee op had. Eigenlijk nog steeds niet. Te veel aan de knopjes draaien en stemmen vervormen is niet altijd bevordelijk voor de kracht van je compositie of moet juist wat zwakte verhullen. James Blake-achtige taferelen, maar die vind ik op dat vlak net wat beter uit de verf komen.

Snel door naar Stardust dan maar. Op de één of andere manier weet dit nummer me ook niet erg te overtuigen. Ik ervaar het als wat afstandelijk. Is het dan echt zo anders dan het debuut? Of ben ik dit soort nummers gewoon een beetje beu. Geloof ik de vervormers wel of is de sound net wat te kil?! Ik ben er nog niet achter.

Here Come the Wave In lijkt wat liever te zijn, maar hier begint z'n mindere uitspraak toch weer wat naar boven te komen, tevens lijkt het nummer wat stuurloos te worden. Het zwalkt, het is te volgestouwd lijkt het wel en dan is het einde ook vrij abrupt.

Underneath It leunt meer op moderne R&B en het is wel duidelijk dat de folk-achtergrond naar achteren is verdreven. Wat spannender, maar wekt bij mij minder emotie op. We hebben immers Bon Iver en James Blake al. Het komt ietwat te bedacht over en Ásgeir lijkt dol te zijn op abrupte eindes.

Nothing lijkt wat meer op zijn eerdere werk terug te grijpen. Maar heel veel meer dan een vocaal intermezzo blijkt het niet te zijn.

I Know You Know heeft een wat zenuwachtige ondertoon, terwijl hij er vrij relaxed overheen zingt. Het geeft een bijzonder contrast. Halverwege het nummer begint het zelfs dansbaar te worden, een echt dansnummer wil ik het dan weer niet noemen. Het nummer kent een hoop laagjes, zowel vocaal als muzikaal.

Dreaming doet weer denken aan het debuut. Het klinkt allemaal wat rustiger en is meer gestript van alle elektronica. De blazers geven het geheel een warme gloed, wat het nummer goed past.

De folksound blijft toch behouden op New Day. Het klinkt als een verademing. Het nummer ademt en komt puur over. Na alle overdaad aan geluiden is dit gewoon even heel fris om te horen. Gewoon een mooi nummer. Blijkbaar weet hij me op deze manier toch het best te raken.

Op Fennir Yfir gelukkig even geen Engels. Tenminste dat denk je als je de titel ziet. Blijkt niet helemaal zo te zijn, maar je moet echt even goed luisteren. We horen een fragiel geluid, mede door de strijkers en de rustige toon. De balans tussen elektronica en 'natuurlijke' instrumenten is hier prima in orde.

Afsluiter Hold (er is nog een deluxe versie met bonustracks) is een vrij kaal nummer waar de nadruk op de vocalen ligt met subtiele piano-begeleiding en sfeervolle strijkers.

Misschien moet ik nog erg wennen aan dit album. Misschien was ik te veel verliefd op het vorige tweeluik. Misschien is het album te volgepropt of slaat hij af en toe net even te veel door in extra geluidjes en stemmen. Er staan nog best een paar mooie tracks tussen en de rest is zeker niet beroerd. Maar helemaal voelen doe ik dit album (nog) niet.
We hebben er even op moeten wachten en een lichte teleurstelling is hier toch wel aan de orde. Hopelijk gaat dat later deze week niet ook het geval zijn met de nieuwe Perfume Genius.

Bij het vorige album schreef ik:


Waarom dan toch beginnen aan haar nieuwe album? Wellicht omdat A Little Grim me beviel.
En laat ik eerlijk zijn: ik kan het oude werk van La Newsom nog steeds niet verdragen maar Have One On Me blijf ik schitterend vinden en misschien gaat dat ook wel voor Ólöf Arnalds op was de gedachte dus waarom ook niet?!

Het stemmetje is gebleven maar op de één of andere manier irriteert het niet zo heel veel (of ik had gewoon door moeten zetten bij haar vorige).
Soms denk ik nog steeds wel eens 'mens zing gewoon' maar het overkomt me maar af en toe en als er dan vervolgens zo'n licht strijkersbriesje overheengaat vergeef ik het haar wel weer.

Ik las ergens dat iemand dit album stuurloos vond. Zonder richting de IJslandse vlaktes op.... zou zomaar kunnen maar ik vind het juist een fijne richting. De rust die het uitstraalt daalt snel op me neer en de eerste dwarrelende vlokjes zie je gewoon neervallen. Alhoewel; dat is niet helemaal waar. Ik ervaar dit meer als de eerste voorzichtige zonnestraaltjes in de lente. Wegsmeltende sneeuw, kabbelende beekjes, de eerste bloempjes die zich voorzichtig durven te laten zien en het eerste vogel getjilp dat de komst van de lente aankondigt hoe broos ook.

Ólöf Arnalds is er in geslaagd me nu wel te overtuigen. Het mag allemaal dan wel niet hemelbestormend zijn, het kabbelt allemaal lekker voort en dat zal voor veel mensen een reden zijn om het allemaal maar zo zo te vinden.
Het is geen Joanna Newsom want ik mis het sprookjesachtige maar deze rustiger folkvariant doet mij in elk geval verlangen naar wat voorjaarswarmte en Sudden Elevation zorgt er tevens voor dat ik Arnalds toch maar niet afschrijf

De link naar deze band maakte ik indertijd ook door Yonderboi van wie ik een groot liefhebber was (nog steeds wel ben).
Toch bleef het bij een zeer kortstondige flirt en verdween Žagar weer snel naar de achtergrond in tegenstelling tot Yonderboi.
Misschien is Yonderboi ook wel voldoende binnen dit genre. Maar nu El Ninjo er opeens weer mee op de proppen kwam merk ik toch dat het leuk is opnieuw de flirt aan te gaan met deze Hongaren.
Misschien niet erg vernieuwend (meer), wel degelijk erg lekker.
Ik beschouw dit album van Žagar een beetje hetzelfde als de tweede van Yonderboi als je die gaat vergelijken met het debuut. Het is iets swingender, het lounge-sfeertje wordt duidelijker afgeschud en daardoor is het ook wat minder stroperig.
Dat is een beetje het enige nadeel aan dit soort albums: ze duren op een gegeven moment gewoon net wat te lang. Het nadeel daarvan is dat naarmate het album vordert het ook steeds meer uit het gehoorveld verdwijnt en enigszins achtergrondmuziek begint te worden. Ik weet niet of dat nu de bedoeling is van dit soort muzikanten. Wel is dit album wat gevarieerder dan de voorganger waardoor het toch nog redelijk goed vol te houden is tot het einde.

Hoe dan ook is dit een tip voor liefhebbers van Yonderboi en vind ik dat het hoog tijd is dat hij ook weer eens met wat nieuws komt en anders mag Žagar ook best met nieuw werk komen want ze doen niet veel voor elkaar onder eerlijk gezegd.