Zoals zo vaak trekt een hoes mijn aandacht. Bij Tales of America was dat dus weer eens het geval. Dan is het tegenwoordig zo eenvoudig als wat om online wat nummers te vinden, en deze waren al genoeg om met heel veel nieuwsgierigheid hiernaar uit te kijken.

J.S. Ondara ging zijn dromen achterna. Afkomstig uit Kenia, terechtgekomen in Minneapolis, leerde hij zichzelf zingen, spelen en componeren met Jeff Buckley en Bob Dylan als inspiratie. Een wonderlijke combinatie zou je haast zeggen. Niks soulplaat (alhoewel de man dat wel degelijk bezit) of Minneapolis sound, maar folk waar de akoestische gitaar de opvallende zang ondersteunt. Want opvallend is het zeker. Even is er de vertwijfeling of je nu naar een man of vrouw aan het luisteren bent. Tracy Chapman is een naam die bij iedereen te binnen schiet en dat is niet heel onterecht. Niet eens zozeer zijn zang (Ondara zingt hoger), maar de nummers en de sfeer zelf ervan.

Tales of America gaat nog over de 'good old American Dream'. Hij is er blijkbaar nog. Misschien maar goed ook in deze verwarrende tijden. J.S. Ondara komt in elk geval met een puur album, waar je makkelijk snel verliefd op kunt worden. Ongetwijfeld zit er meer in en komt er ooit een perfect album, helemaal in balans, maar misschien is het ontbreken daarvan juist wel de charme van dit debuut. Je hoort een artiest die nog een beetje zoekende is en dat maakt het voor mij juist mooi.

Als zelfs NME en Pitchfork aan de haal gaan met de Nederlandse Jacco Gardner dan moet er wat bijzonders aan de hand zijn. Betere reclame kan deze 24-jarige artiest uit Hoorn zich niet wensen natuurlijk.
Maar als je dan ook dingen leest in de trant van 'klinkt als een verloren album uit de psychedelische sixties' gaat het grote neonbord 'retro retro' wel erg hard knipperen. Retro kan leuk zijn maar ook too much. Vroege Pink Floyd, Syd Barrett..... toe maar.

Maar dan moet je je laten verleiden tot het draaien van een enkel nummer: ik snapte de opmerkingen gelijk en vond ze terecht maar wat was het heerlijk om je mee te laten voeren door dit muzikale wonderland (perfect gekozen hoes ook).
Het mag dan een pretpark der lang vervlogen tijden zijn; als het gebeurt zoals hier moet je gewoon wel toegeven dat het erg knap gedaan is en ondanks dat retro misschien wel een terechte classificatie is moet je ook toegeven dat het een zeer fijne nostalgische trip is waar ik onmiddellijk aan toe wil voegen dat je dit album daar mee tekort doet.

Cabinet of Curiosities is pure barokpop met een enorme hang naar het verleden maar die wel degelijk met beide benen in het heden staat.
Ik kon het niet laten om Pink Floyd's The Piper at the Gates of Dawn n.a.v. dit album weer eens op te zetten na Cabinet of Curiosities beluisterd te hebben. Het door mij zo zeer gewaardeerde PF album deed opeens erg oud aan. Ik wist even niet wat me overkwam, maar na de frisheid van Jacco Gardner voelde dat dus echt zo. Geloof me, dat is een rare gewaarwording en een groter compliment kan ik hem misschien niet maken.

Dit album is puur genot voor de oren. De superlatieven zijn terecht en dat het zo groots wordt opgepikt is iets om trots op te zijn. Hij verdient het.
Dit is geen 'lavalampen pop' dit is kwaliteit met een zeer grote letter K. Tijdloos.
Of het je smaak is is wat anders, of het je raakt idem maar dat hier met veel liefde en zorg gemusiceerd wordt is voelbaar en hoorbaar.
Met liefde geef ik er dan een hoge beoordeling voor terug.
Zeer knap gedaan! Damn dit is goed!

Waarom ik bij de eerste klanken van Another You aan het intro van Jesus Christ Superstar moet denken is me een raadsel.
Een ander raadsel is het feit dat Jacco Gardner zo enorm aanslaat overal. Nee, niet omdat ik er geen bal aan vind, maar meer hoe een jongen uit Nederland dat toch maar voor elkaar krijgt en dat met klanken uit lang vervlogen tijden.

Of is dat het hem nu juist? Het nostalgische laagje dat kleeft aan Gardner, tijdloze laagje zelfs (ook al is het dat natuurlijk niet echt).

Het debuut is een plaat die ik nog steeds zeer graag draai en Clear the Air doet me telkens naar de volume knop grijpen die dan toch echt hoger gaat. Wat een heerlijkheid.

Hypnophobia is het vervolg. Het roemruchte tweede album en juist bij Jacco Gardner was ik vooraf nogal sceptisch. Gaat dit nog wel een keer werken? Is één album misschien niet gewoon genoeg? Gaan we niet één grote herhalingsoefening tegemoet?

Nee!! Eén album is niet genoeg. Dat bewijst deze kunstenaar van sprookjesachtige pop wel, want zo voelt Hypnophobia wel voor mij: sprookjespop. Een droomwereld. Een Gepetto die in een andere wereld zijn werkjes maakt, en laat zo'n werkje dan nog tot leven komen ook.
Gardner slaagt erin een intiem wereldje te creëren waar je de kans krijgt als een klein kind rond te dwalen en je weer onbevangen te laten verwonderen door de meeste simpele, kleine dingen.

'Gewoon jaren '60 psychedelica dus, net als de voorganger' zal menigeen brommen.

Misschien wel. Toch heeft dit album een andere vibe. De ingrediënten zijn ietwat anders (minder orgel, meer gitaar, minder zang) maar die 'magic touch' is gebleven. Voor anderen zal het wel een ordinaire retro truc zijn en die grijpen dan liever terug op het werk van Syd Barrett. Dat mag, moeten ze ook zeker doen.
Jacco's wereld is anders. Dat zijn middelen dan grotendeels hetzelfde zijn als in de 60's wil niet zeggen dat hij geen bijzonder mooi sfeertje anno 2015 weet neer te zetten. Instagram is toch ook razend populair?

Hypnophobia is geen tegenvaller en vormt een waardig vervolg op Cabinet of Curiosities.

Bij Sleep Through the Static was ik Jack Johnson eigenlijk een beetje beu geraakt: meer van hetzelfde en gevoelsmatig ook nog eens een fractie minder voor zover dat echt kon met nummers die we eigenlijk al zo lang gewend waren.
Misschien heeft deze afstand ervoor gezorgd dat ik iets frisser naar dit nieuwe album kon luisteren met als conclusie dat het nog steeds niet veel anders is dan we al kennen van de beste man, maar dat de nummers gevoelsmatig net even wat frisser klinken t.o.v. de vorige cd (of lijkt het maar zo doordat ik hem eigenlijk al een tijd niet meer in het vizier heb?!).
Maar nieuw? Nee, hij blijft doen waar hij goed in is en ik zal altijd wel blijven hangen bij de eerste twee cd's die mij indertijd zo'n heerlijk zomergevoel hebben gegeven.
To the Sea zal zeer waarschijnlijk niet mijn soundtrack van zomer 2010 gaan worden, maar zo af en toe eens een nieuw nummertje van Jack gaat er wel weer in denk ik. Ik heb me toch al lang neergelegd bij het feit dat we niet veel nieuws meer hoeven te verwachten van deze zonnige strand-zee-relax muziek.

Moeten we van Jack White nog wat nieuws verwachten? Willen we eigenlijk wel wat nieuws?

Wil je een positief antwoord op vraag 2 dan hoef je aan Blunderbuss niet beginnen. Zo, dan zullen er nu niet eens zo veel mensen afvallen denk ik.
Gaan we door met de vraag of Jack solo wel de moeite waard is. Ik vind van wel omdat ik niets nieuws van hem verwacht en dat dus ook niet krijg hier. Veel vertrouwde geluiden en dat vind ik eigenlijk wel zo prettig.

Blunderbuss is een soort verzameling van alles wat Jack White in het verleden heeft laten horen. White stripes-achtige gitaarexplosies op nummers als Sixteen Saltines of Freedom at 21 maar ook de country-feel op de titeltrack Blunderbuss ontbreekt niet. Fijn walsje is dat zeg! Raconteurs gevoel toch wel.
En na het heerlijke Hypocritical Kiss komt er een bepaalde schwung in het album waar ik altijd wel wat mee heb. White voegt scheutjes drama toe aan het geheel. Weep Themselves to Sleep is daar een goed voorbeeld van. De cabaret-touch is niet ver weg. Nee, het is nog geen Marc Almond maar White blijkt er op zijn eigen manier ook wel mee overweg te kunnen.
Cabaret op de rock and roll manier. I'm Shakin' compleet met gospelkoortje swingt de pan uit.
En zo stuitert de toverbal vervolgens alle kanten op van de countryrocker Trash Tongue Talker via het poppy Hip (Eponymous) Poor Boy naar het jazzy country 'uptempo wiegeliedje' I Guess I Should Go to Sleep om vervolgens af te sluiten met het bijzondere aanvankelijk beetje zweverige On And On And On waar de piano een hoofdrol krijgt (hoor ik hier trouwens een loopje van Culture Club's Karma Chameleon in terug?) en Take Me With You When You Go waar zangeressen Laura Matula en Karen Elson een belangrijk aandeel in hebben sluit de boel af. Dit nummer doet me trouwens ook ergens aan denken maar vooralsnog kan ik er niet opkomen.

Jack White solo zal niet iedereen bevallen. Voor mij was het nu ook niet echt een release waar ik bijzonder naar uitkeek maar zoals wel vaker met het werk van White bevalt het me toch weer en in dit geval bevalt het me zelfs meer dan goed. Er staan een hoop aanstekelijke nummers op Blunderbuss en een hoop feest der herkenning. Meer Raconteurs dan White Stripes maar so what?!
Blunderbuss is een lekker plaatje waar mijn humeur een enorme boost van krijgt.

Toen ik het artwork zag voor Jacko Hooper's Respair moest ik een beetje denken aan Ghost van Radical Face.

Het trok daardoor mijn aandacht, want ik had nog nooit van de man gehoord en wist totaal niet wat ik moest verwachten.

Allereerst blijkt dat hij een aantal EP's en singles heeft uitgebracht, al sinds 2014. Respair is het eerste volwaardige album. het knopje play kon worden ingedrukt.....

Eerste indruk? Ik voelde eenzelfde soort vibe als bij Radical Face. De zang (met af en toe wat echo), de folky inslag.... vrij kaal, maar puur.
De strijkers die af en toe bijspringen geven het geheel wat puurheid mee. Ja, dit kon ik wel smaken.

De uit Brighton afkomstige Jacko Hooper mag dan een onbekende naam zijn, toch heeft ie gewerkt met Bastille, James Blunt en Michael Kiwanuka. Respair is een album dat blijkbaar is voortgekomen uit zijn mentale gezondheidsproblemen. Geen lichte kost dus, maar het is allemaal goed te doen.

Dit omdat de nummers snel onder de huid kruipen en de arrangementen soms heel spaarzaam zijn en dan weer behoorlijk rijk. Rauw, emotioneel, maar ook troostend. Typisch zo'n album dat nog even kan gaan groeien als je het de kans geeft.

Fijne ontdekking met dank aan de hoes die de aandacht trok.

In Limerence is zo'n debuut waar je naar uitkijkt. Dit komt door alle lovende geluiden rondom Jacob Alon en de vooruitgesnelde singles.

Het begon voor Alon allemaal met een akoestische gitaar die hij bij zijn oma ontdekte. Vervolgens was het Nick Drake die hem de weg naar folk wees (dit tijdens een paddo trip gedurende de lockdown midden in de corona pandemie, waar Nick Drake voorbijkwam in een playlist). Niet heel vreemd dus dat de muziek van Alon eenzelfde sereniteit als die van Drake kent. De invloed is zeker daar. Qua zang kom je al snel bij iemand als Jeff Buckley uit; muzikaal ook wel.

Alweer een folkplaatje denk je dan. Maar Jacob Alon is niet de standaard man met baard, gitaar, gestoken in flanellen hemd. Het is eerder een gay angel (Alon is non-binair) die zijn melancholiek over ons uitstort.

Op In Limerence ligt de nadruk op zang en gitaar maar kent veel geluiden die zijn opgenomen en verwerkt in de nummers. Ook zijn er andere instrumenten te horen. Het blijft hierdoor licht verteerbaar en houdt het geheel boeiend.

Breekbaar, magisch en emotioneel. Een album dat eigenlijk al bij de eerste luisterbeurt onder je huid kruipt. Is het voor iedereen een aanrader? Ik denk van niet. Dit is toch wel muziek voor de liefhebbers van dit soort breekbare liedjes met donkere teksten. Maar hou je daarvan dan is dit zeker een hoogtepunt binnen het genre. Dan is In Limerence typisch zo'n album waar je enorm van gaat houden.

Zelf noemt Golden Joanna Newsom, Simon & Garfunkel, Nina Simone, Paul McCartney en Cat Stevens als grootste invloeden.
Het is een mooi referentiekader om deze muziek te plaatsen. Zelf hoor ik in enkele nummers en heel in de verte soms wat Sufjan Stevens in (zonder toeters en bellen).

Verstilde klanken die soms knisperen en schuren. Pracht en praal die soms ruw onderbroken wordt.
Liedjes waar je verliefd op kan worden, maar ook liedjes die pijn doen.

Erg, erg mooi allemaal en zeker een stuk boeiender dan vele collega's die een beetje tussen deze grenzen opereren.

Mag ik dit van harte aanbevelen?

Op de middelbare school hadden we een wat stoffige muziekleraar. Ik meen dat ie pijp rookte, hij had een baard en hij was wat traag.

Hij liet ons kennismaken met wat ik toen oude meuk vond. Les Bonbons van Jacques Brel was er eentje van. Dan ben je 14 jaar oud, vind je Prince te gek en moet je naar dat 'rare nummer' luisteren. Geeuwen dus.

Toch is het me wel altijd bijgebleven, dat dreinerige franse nummer Les Bonbons genaamd. Ergens heeft het toch een indruk achtergelaten.

In 1989 bracht Marc Almond zijn album Jacques uit met covers van Brel-nummers. Het was het begin van mijn Brel-ontdekkingen en Les Bonbons kwam ook weer bovendrijven. Het nummer zal altijd wel verbonden blijven aan die middelbare school muzieklessen, maar de liefde voor Brel is er zeker gekomen en nooit overgegaan.

Mooi hoe je leeftijd muziekbeleving kan beïnvloeden. Als ik dat op een koude, mistige dag als vandaag beluister kan ik er toch wel warm van worden. Daar is dan geen warme chocolademelk met slagroom voor nodig.

Een prachtig album met een aantal bekende klassiekers, waaronder Les Bonbons.

De definitieve verzamelaar?

Ik had er al twee in mijn kast maar het is toch 'meer, meer, meer' dus dan is 100 nummers i.p.v. 34 of 40 altijd een fikse verbetering, en wat voor eentje.
Deze meneer is een grootheid en elke serieuze muziekliefhebber moet toch minstens iets van deze man in huis hebben al is het maar één nummer.
Niet voor niets dat veel muzikale helden van mij ook grote fans zijn van jacques Brel.
IJzersterk en een juweel van jewelste in mijn cd-kast!

Ik had het ook met slechts één smiley kunnen doen natuurlijk.
Dus voor degenen die vinden dat ik altijd veel te lange stukken schrijf; sla het over en scroll naar beneden:

Het debuut vond ik heerlijk, de opvolger ook nog wel maar toch werd het al wat minder. Ik was dus benieuwd naar de derde en die klinkt toch wel anders ja (Gimme the Love bijvoorbeeld).

Toch weet ik niet zo goed wat ik met dit album aanmoet. Wat wil hij nu? Doorgaan op de oude voet (Put out the Fire) of juist een nieuwere sound zoals het wat kleffe Never Wanna Dance of de volvette sound met een vleugje dansbaarheid zoals het eerder genoemde Gimme the Love of Bitter Salt?!

De invloed van Beastie Boy Mike D horen we duidelijk terug op Ain't No Rhyme. Ik weet het niet. Dat komt zo geforceerd over.Doe dan toch maar zo'n klein gehouden liedje als All That.

Helaas zie ik On My Own vooralsnog als een voortzetting van een neergaande spiraal, hoe dapper zijn poging nieuwe wegen in te slaan ook is.

Ik zet dat heerlijke debuut maar weer eens op.

Waar zijn de Scissor Sisters toch? Let's have a Kiki.... nou dat feestje is alweer een tijdje afgelopen. Als we de berichten moeten geloven is de band niet definitief gestopt, maar hoeven we voorlopig ook niet op iets nieuws te wachten.
Dat Jake Shears met een solo-album zou komen was bekend, alleen liet het even op zich wachten en nu is het daar dan, zonder titel.

Leve Scissor Sisters! Ehm, Jake Shears.

Jake gaat op dit album eigenlijk verder waar de Sisters gestopt zijn. De hoge stemmetjes, de pop met een scherp randje: het is er weer. Toch is er wel sprake van een lichte verschuiving. Het scherpe randje is iets meer aangescherpt. De jaren '70 drukken hun stempel net even wat harder op dit album (hallo Elton John).

Het is en blijft luchtig plezier en Jake is een performer pur sang, met of zonder de pornosnor. Gaat geen potten breken in de jaarlijsten, maar weet wel heel veel plezier te bieden op niveau en daar valt goed mee te leven.

Een crossover tussen klassiek en jazz. Kan dat? Ja dat kan, en dat bewijst deze Deense trompettist met hulp van o.a. Aarhus Jazz Orchestra en het Aarhus Domkantori.

Indra Rios-Moore speelt op dit album ook een grote rol. En het is haast ongelooflijk hoe de stijlen hier mengen. De ene keer heb je gewoon de indruk naar een jazz album te luisteren (en wat voor eentje) en dan weer hoor je de klassieke invloeden er zeer goed doorheen komen (met name door de vocale bijdragen).

Het is een lang album, maar wat voor eentje. Dit noem ik een muzikaal avontuur om je vingers bij af te likken en waar je je oren niet genoeg voor kunt spitsen.

Het klinkt misschien wat moeilijk allemaal, maar het valt best mee. Het album is niet eens zo ontoegankelijk.

Ik zou dit van harte willen aanbevelen. Ik weet dat hier publiek voor is

'Verrassingsalbums' zijn niet meer zo heel verrassend tegenwoordig. James Blake is niet de eerste die aankondigt met een nieuw album op heel korte termijn te komen. Hij is wel de eerste dit jaar volgens mij.

Een album met een interessante reeks aan gastartiesten en dat maakt het al leuk. Don't Miss It is al langer bekend en dat vind ik een juweeltje. De aankondiging van Assume Form wist mijn handen dus wel even op elkaar te krijgen.

Het begint al lekker met de titeltrack. Herkenbare stijl, maar wat toegankelijker lijkt het wel. Of zijn we inmiddels gewend geraakt aan zijn toch wel kenmerkende muziek?! Is het misschien omdat hij gelukkig is binnen zijn relatie met Jameela Jamil?

Hierna volgt Mile High en hebben we de eerste samenwerking te pakken met een hoofdrol voor Metro Boomin en Travis Scott. Blake zelf zet zich qua zang op de achtergrond en toch stoort dat totaal niet. De flow is goed, waardoor je het nauwelijks in de gaten hebt.

Dat geldt ook voor Tell Them waar Metro Boomin terugkeert en Moses Sumney zich toevoegt. Moses Sumney heb ik hoog zitten dus ik was verheugd dat hij op dit album te horen zou zijn. Ik ben niet teleurgesteld. Een vrij blij klinkend nummer en ook dit is behoorlijk laagdrempelig. Het licht mysterieus klinkend oosterse sausje maakt het voor mij net even dat beetje meer.

Op Into the Red horen we James zelf in een vrij gedragen en stemmig klinkend nummer. Wat warmer dan voorheen lijkt het wel.

ROSALÍA levert een bijdrage aan Barefoot in the Park. Een krachtig duet met Blake dat gelijk al indruk maakt. Tegendraads en het zou ondanks dat wel degelijk kunnen scoren op de radio anno nu. Bezwerend en bijna betoverend.

Can't Believe the Way We Flow start op een manier die me aan The Avalanches doet denken (kent u Since I Left You nog?!). Oneohtrix Point Never is de man die meewerkt aan dit nummer. Wat een heerlijk, dromerig geluid laat Blake hier toch horen. We horen trouwens een sample van The Manhattans.

Op Are You in Love? komt de twijfelaar die Blake schijnt te zijn naar boven. Kloppen zijn blije gevoelens van dit moment eigenlijk wel? Qua stijl gaat het iets meer terug het verleden in.

André 3000 doet mee op Where's the Catch?. Zoals bekend heb ik niet heel veel met rappers, maar André weet me meestal wel te pakken en dat gebeurt hier ook. Een vrij avontuurlijk nummer dat alle kanten opgaat.

Op I'll Come Too zet Blake zijn stem als instrument in, een wat zoetig geluid als ondertoon geeft het nummer iets warms. Wel een nummer dat een beetje voorbij kabbelt. Misschien mis ik nu ineens wel een gastbijdrage.

Die gastbijdrages zijn geweest, want Blake sluit af met vier nummers waar hij zelf weer de vocalen volledig voor zijn rekening neemt. Genoeg koortjes met zijn eigen stem om toch het idee te krijgen dat ie het niet alleen doet. Power On gaat voort in de flow van het vorige nummer, alleen dit weet me weer veel beter bij de les te houden. Er is iets aan dit nummer dat me enorm boeit, alleen weet ik nog niet precies waar dat nu door komt.

Zoals gezegd is Don't Miss It geen onbekend nummer meer. Het misstaat niet op dit album. Ik vond het toen al prachtig en dat vind ik nog steeds. Toch kan ik me voorstellen dat mensen dit wat te repetitief vinden. Is het gek als ik aan Radiohead moet denken?

Lullaby for My Insomniac is net als Don't Miss It een vrij rustig nummer. Het album eindigt hierdoor niet bepaald met een big bang, wat overigens geen kritiek is. Het zijn de vocalen van Blake die het hier doen. A capella vanaf de helft.

Echte kritiek heb ik niet op dit prachtige album. De voorganger, The Colour in Anything, vond ik goed, maar een stapje terug t.o.v. Overgrown. Dit album is voor mij weer een stapje voorwaarts. Goed, het is wat minder verrassend en behoorlijk toegankelijk, wat niet iedereen zal waarderen. Ik vind dat juist wel lekker.

Hoe gaan we dit nu eens noemen: electronic soul? Geen idee en de vraag is natuurlijk of dat er überhaupt toe doet.
Spannend en gedurfd is het in elk geval zeker: knisperend, hortend en stotend wringt Blake zich in allerlei bochten, onderwijl een warme soulstem opzettend die regelmatig vervormd wordt (de vocoder doet zijn werk aardig).

Ik geef toe dat ik er wat moeite mee heb. Dit soort experimenten komen op mijn ongetrainde oren altijd wat geforceerd over. Gelukkig boeit het wel en is het dermate spannend dat ik het gevoel heb er meer en meer in te willen duiken om het mysterie te ontrafelen zodat er straks een monumentje overeind blijft staan. Een monumentje dat te boek gaat staan als een hedendaagse klassieker wellicht.
Met een nummer als Give Me My Month heb ik de minste moeite maar die klinkt in mijn oren dan gelijk ook het toegankelijkst en ik hou nu eenmaal van piano.
Wel is het goed te horen dat jonge artiesten, James Blake is 22, met zulke gedurfde albums aan durven komen zetten. Was het in 2010 Gonjasufi die me zeer lang heeft weten te intrigreren met zijn haast ongrijpbare geluid, daar zal het de komende tijd James Blake gaan zijn met een album dat vol soul zit maar met een enorm vervreemdende bite. Daar hadden we de uitdrukking 'een beetje vreemd maar wel lekker' toch voor?

Ik ben er nog niet helemaal over uit of dit nu echt iets voor mij is maar ik kan in elk geval zeggen dat dit een aanrader is voor muzikale avonturiers en alleseters en dat we er de komende maanden ongetwijfeld nog veel over zullen gaan horen.

Met het vorige album heb ik een beetje een haat-liefde verhouding: de ene keer vind ik het geweldig en de andere keer glijdt het langs me heen en irriteert het me zelfs.
Met de Enough Tunder EP heb ik dat al iets minder (fijn dat hij mijn Joni Mitchell liefde deelt) maar toen ik Retrograde voor het eerst hoorde ging ik er al van uit dat Overgrown wel eens heel erg goed zou kunnen worden.

En inderdaad: dit klinkt als Antony zonder barokke klanken: verstild, koel en tegelijkertijd ongelooflijk warm van klank.
Een zuigende kracht die ervoor zorgt dat je gaandeweg het album steeds meer in een andere wereld vertoeft: tergend langzaam daal je af en verlies je grip op de realiteit.
Het is traag, soms zelfs stroperig maar je blijft je verwonderen over hetgeen over je uitgestort wordt. Heel subtiel valt alles op zijn plaats en wil je eigenlijk niet meer weg uit de nog geen drie kwartier durende roes.
Een roes die eigenlijk mooi genoeg is qua lengte want een overdosis zou nergens goed voor zijn toch?!

Dat je het risico loopt om Overgrown de komende tijd wel degelijk als een overdosis tot je te nemen is voor eigen risico maar het zal niet meevallen om dat te voorkomen en erg is dat al helemaal niet!

'Kan een album te lang zijn dan? Als het mooi is is dat toch fijn?', aldus het commentaar dat ik thuis kreeg toen ik zei dat de nieuwe James Blake weer erg goed was, maar te lang duurt.

Ja, een album kan te lang zijn. Dat heet misschien een luxe-probleem. Maar een album dat ruim 75 minuten in hetzelfde tempo doorgaat en een erg kenmerkende stijl heeft met weinig grote variatie kan te lang duren.
The Colour in Everything doet dat dus, en daarmee heb ik mijn grote kritiekpunt te pakken. Waar Overgrown juist zo'n krachtige plaat was, mede door een kortere speelduur.

Dan de hoes: Quentin Blake kent iedereen wel van zijn illustraties bij boeken van o.a. Roald Dahl. Heel kenmerkend ook. Misschien dat ik de hoes daarom niet vind passen bij een James Blake album. Ik associeer het te veel bij favoriete kinderboeken. Maar goed, dat is slechts verpakking. Wel is de reclame die ervoor gemaakt werd in Londen en New York prachtig te noemen.

En de inhoud? Eigenlijk wel wat we kunnen verwachten van Blake. Het schuurt dichter tegen Overgrown aan dan het debuut, alhoewel ik daar ook wel flarden van terug hoor.
Wederom prachtige nummers, schitterende laidback sfeer en goed in elkaar zittende nummers die niet veel onderdoen voor zijn vorige werk.
Mijn kritiek zit 'em dus in 'te veel' en misschien toch ook wel een beetje te weinig verrassing. Ik had gehoopt op wat meer nieuwe wegen dan ik nu hoor. I Hope My Life is een voorbeeld van een nummer zoals ik ze graag wat meer hier had willen horen als lekkere afwisseling. Maar misschien moet ik ook erkennen dat zijn manier van zingen daar debet aan is. Vijf kwartier de ietwat huilerige toon is ook wel iets om doorheen te komen. Het lukt me prima, omdat ik het wel mooi vind, maar ik besef ineens op dit album dat het haast een maniertje lijkt.

Maar verder? Puik album hoor.

Zoals ik bij voorganger Let It Come Down al schreef liet ik dat album vrij lang links liggen. Geen idee waarom. Het kon niks worden...... onzin natuurlijk want ik vond zijn bijdragen aan de Pumpkins-albums altijd erg plezierig. Zijn stem stond nogal in contrast met die van Billy Corgan en misschien was dat het wel: het was wat vlak en kleurloos.
Maar verdorie wat viel dat album mee. Had ik er maar eerder naar geluisterd!

Logisch dus dat dat me geen tweede keer zou gaan overkomen en aangezien we nu vrij gemakkelijk albums kunnen beluisteren, Japanse release of niet, heb ik deze keer niet getwijfeld.
Hoe zou dit album gaan uitpakken?
Over de zang kan ik wederom vrij kort zijn: Iha is geen begenadigd zanger maar net als op zijn debuut past het wonderwel goed binnen de lijnen van de nummers zoals dat ook op de Pumpkins-nummers het geval was.

Melancholische liedjes, eenvoudig van opzet, hier en daar wat aangezet met electronische laagjes en we hebben het album in een notendop.
In To Who Knows Where hoor ik zelfs een vleugje Adore van de Pumpkins (maar dan wat minder zwaarmoedig).
Nergens wordt het album memorabel of veer ik enorm op door spitsvondigheden of het uitdragen van emoties en toch pakt het me weer, zelfs zijn stemgeluid vind ik zeer aangenaam en warm overkomen.

James Iha schrijft gewoon fijne liedjes. Liedjes die weinigen echt zullen bereiken op wat fanatieke Pumpkins fans en (blijkbaar) Japanners na.
Ik ben blij dat het mij ook heeft weten te bereiken: niks mis met Look to the Sky.
Net als de afgelopen zonnige lentedagen vang je de eerste voorzichtige zonnestralen op die je enigszins weten te verwarmen als voorbode op een hopelijk aangename zomer: zo voelt dit album ook aan.
Perfecte timing!

Kennen we Mark Lanegan en Isobel Campbell nog? Een duo die ook wel als Belle en het beest door konden gaan.
Ik moest er onmiddellijk aan denken toen ik Pray to be Free van James Levy and the Blood Red Rose hoorde.
Nu is James Levy een heel stuk minder 'beest' dan Mark Lanegan maar verder is het niet heel erg raar dat ik deze duo's met elkaar vergelijk.

De donkere stem van Levy staat in mooi contrast met de lichte, lieflijke stem van Allison Pierce.
Voeg daarbij een sfeertje uit lang vervlogen tijden (ik denk aan Lee Hazlewood and Nancy Sinatra) en denk recenter aan The Divine Comedy en Belle and Sebastian en het moge duidelijk zijn dat we te maken hebben met een duo dat in hetzelfde vijvertje vist.
Een vijvertje dat meerdere vissers kent en daardoor misschien allesbehalve vernieuwend.

Maar oeh wat staan er toch lekkere liedjes op dit album. Hier en daar met een licht tintelend country-briesje en strijkers die het geheel voorzien van een zwierige ondergrond. Af en toe een mondharmonica waardoor de invloed van Dylan zich mag doen gelden en dan die kristalheldere stem van Pierce in combinatie met dat donkere geluid van Levy....tja, dan mag het al vaker gedaan zijn; ik val er toch weer voor.

Als je nog niet genoeg hebt van Belle and Sebastian en The Divine Comedy-achtige pop, als je Mark Lanegan nog graag wat albums ziet maken met Isobel Campbell sla dit album dan zeker niet over.
Wat zeg ik?! Sla dit album helemaal niet over! 35 minuten puike liedjes waar je snel van naar de lente gaat verlangen is niet veel gevraagd van je muzikale tijd.
Het kan soms heel eenvoudig zijn en dat is Pray to Be Free ook gewoon. Simpel in al zijn eenvoud maar wel heel doeltreffend en absoluut hartverwarmend. Wie wil dat nu niet?!

Lady Luck was mijn eerste kennismaking en misschien niet de juiste. Ik vond het een aardig nummer maar meer ook niet. Niet uitnodigend om het hele album op te zoeken in elk geval. James Blake zie je dan ook weer vaak voorbijkomen (wat ik wel snap) en hoe bijzonder ik dat album ook vind, echt super vind ik die ook niet.
Ik weet niet waarom ik dat uiteindelijk toch ben gaan doen. Misschien toch omdat ik de naam veel tegenkwam.....

Gevalletje 'had ik maar eerder'. Ik vind dit aangenamer om naar te luisteren dan naar James Blake als we daar dan toch even mee gaan vergelijken. Toch wil ik daar snel mee ophouden want Jamie Woon brengt toch wel andere muziek. Het doet me denken aan zo'n jaren '90 hitje waar ik maar niet op kan komen (wie het weet mag zich melden). Toen was dat niet echt mijn ding maar smaken veranderen blijkbaar.
Mirrorwriting heeft een aangename flow die ik minder vind worden als het te veel een r&b sausje krijgt zoals op Lady Luck alhoewel dat nummer me wel weet te boeien.

Het album werkt niet bevreemdend of betoverend en klinkt toch weer apart genoeg en weet me op niet te verklaren wijze in de greep te houden waardoor dit regelmatig opgezet zal gaan worden. Tegenstrijdigheden alom.
Ik ben benieuwd hoe dat dan gaat uitpakken. Kan zomaar een favorietje gaan worden of het zakt langzaam weer terug in de vergetelheid.

Ik heb Jamiroquai altijd wel leuk gevonden en toch is ie telkens wat aan me voorbij gegaan. Ik heb dan ook maar 2 albums in de kast staan (Travelling without Moving en Synkronized). Volgens mij waren dat toen ook wel een beetje zijn hoogtijdagen.
Daarna heb ik hem maar zijdelings gevolgd. Het werd tijd om weer eens te luisteren naar waar hij nu mee bezig is en dat is niet zo heel erg verschillend van wat ik al kende: funky tracks, ietwat gelikt soms (ik vind de productie op dit album erg gladjes, of ligt dat aan mij?), beetje pop, beetje soul, disco.... allemaal erg herkenbaar.
Hier en daar wat meer gitaar dan ik me nog kan herinneren van de twee genoemde albums (Hurtin' doet me denken aan Lenny Kravitz) maar misschien is dat wel een teken om die albums ook weer eens onder het stof vandaan te trekken en als ik er een beetje ingekomen ben is het misschien geen slecht idee om ook de andere albums eens te gaan beluisteren (met name het debuut). Toch weet ik niet zeker of Rock Dust Light Star er nu de juiste aanzet voor is.
Ik vind het allemaal best lekker klinken maar helemaal warm kan ik er ook nog niet van worden. Ik mis iets en ik weet niet precies wat. Net dat kleine sprankelende die ik nog wel meekreeg in het verleden. Eigenlijk een beetje vergelijkbaar met wat ik ook bij Lenny Kravitz ervaar. Het zit prima in elkaar maar het mist de pit, het enthousiasme van oudere albums. Iets te keurig tussen de lijntjes waarschijnlijk.
Leuk, maar ook niet meer dan dat voor mij.
Ik ben benieuwd wat de echte liefhebbers er uiteindelijk van vinden. Hoe dan ook is het zeker geen vervelend album en is het luchtig genoeg om met gemak en regelmaat voorbij te laten komen maar dat zo naar het einde toe een beetje inkakt helaas.

Señores y señoras
Nosotros tenemos mas influencia
Con sus hijos, que tu tienes
Pero los queremos

Creado y areglado
De Los Angeles
Juana's adiccion

Here we go

Heerlijk woorden die het intro vormden voor Stop!, het nummer waar ik me suf op heb gedanst begin jaren '90 in het alternatieve tentje waar ik bijna elk weekend kwam.

Woorden die er voor zorgden dat ik Jane's Addiction ben blijven volgen net als de andere projecten van Perry Farrell. Projecten die me altijd wel bevielen eigenlijk.
Toch is Jane's Addiction gevoelsmatig 'the real thing'. Zou het komen door dat "Here We Go' moment?

Misschien. Toch vonden en vinden velen dat het bij die woorden had moeten blijven want Strays werd niet door iedereen even positief ontvangen na 13 jaar afwezigheid.
Ik vond het eigenlijk wel een vermakelijk rock-album. Het miste misschien het venijn of scherpte van het oudere werk maar het was voor mij prima te verteren.

Het vervolg The Great Escape Artist deed er 8 jaar over en wat zou 'men' er nu van denken?!
Voor mij vooralsnog een vraag omdat ik nog geen reacties heb gelezen dus ik ging redelijk blanco de luistertrip aan.
Opvallend is dat het iets minder rock is dan Strays en weer wat meer 'psychedelische' randjes kent. Goed nieuws zou je kunnen zeggen.
Inderdaad goed nieuws maar dan moeten de nummers ook wel hoog aanslaan en dat gevoel heb ik vooralsnog nog niet echt. Het is over het algemeen wat zweverig en toch mis ik iets: de scherpe randjes die nummers als Stop of Been Caught Stealing wel hebben. Stuurloos is een term die ook wel van toepassing is.
Eerlijk is eerlijk: dat gevoel heb ik vaker bij het werk van Perry Farrell. Porno for Pyros had dat ook en nu weer op The Great Escape Artist. Alsof ze iets te krampachtig terug willen naar hun oude sound na alle kritieken op Strays.
Misschien is het toch een beetje het ontbreken van energie en hartstochtelijke passie.
De mannen zijn wat ouder geworden en wie weet horen we dat terug op dit album. Maar laten we eerlijk zijn: dan hadden ze dit beter achterwege kunnen laten; dan was een nieuw Porno for Pyros album in de stijl van Good God's Urge een betere optie geweest.

Toch heb ik na deze kritiek van mijn kant ook het gevoel dat het zomaar ineens kan omslaan. Een nummer als Irresistible Force is toch wel erg fijn en er zitten genoeg lekkere momenten tussen de zweverigheid (die overigens ook wel een beetje bij deze band hoort) om het album boeiend te houden. Daarbij ben ik zelf ook wat jaartjes ouder geworden en hoeft het allemaal niet zo wild meer als toen. Flink de dansvloer op om los te gaan op nummers als Stop! is nu leuk voor één nummertje om dan vervolgens even bij te komen

De tijd zal moeten leren hoe ik dit album uiteindelijk echt kan plaatsen.

Janelle Monáe gaan zien in New York. Mooier kan niet om haar voor het eerst aan het werk te zien. Janelle, die ook hoog aangeprezen werd door mijn grote idool Prince. Dat zegt toch wel wat. Janelle is een artieste waar je dan ook enorme waardering voor kunt hebben of het je smaak nu is of niet. En smaak is lastig in haar geval. Op een haast cabaret-achtige manier presenteert ze haar funkpoprandbsoul. Geen etiket op te plakken. Uniek dus. En dat is ze.

Op haar nieuwe album start ze met een soort Prince-achtig For You intro van twee minuten waarop Brian Wilson te horen zou moeten zijn. Ik wil bijna 'All of this and more is for you' gaan zingen vanwege eenzelfde vibe. Hiermee is het titelnummer dan gepasseerd, snel gevolgd door het heerlijke Crazy, Classic, Life wat een mengeling lijkt tussen TLC en Prince en waarop Monáe aan het einde nog een rap ten gehore brengt.

Take a Byte klinkt vrij toegankelijk en mist de wat gekke cabaret-achtige trekjes van voorheen. Wel klinkt het rete-strak. Commercieel? Misschien wel, maar van mij mag het als het op deze wijze gebeurt. Aanstekelijk is zacht uitgedrukt en ik krijg er goede moed van. Ik kan me voorstellen dat fans van de eerste twee albums hun bedenkingen gaan krijgen bij het horen van dit soort popfunk. Prince kon er ook wat van (denk aan zijn Diamonds and Pearls periode). De naam Prince wordt momenteel erg vaak genoemd in verband met Janelle. Niet zo raar omdat Janelle Prince als haar leermeester beschouwt.

Na het korte Jane's Dream wat nog net geen twintig seconden duurt gaat het voort met Screwed, waarop de dochter van Lenny Kravitz, Zoë Kravitz, te horen is. Ook hier valt op hoe toegankelijk het allemaal klinkt. Qua tekst laat het verder niks te wensen over. Sex is power. Everything is sex. Pop zoals Lady GaGa het in haar goede tijden maakte. Nee, niet gillend wegrennen nu. Het is echt okee.

Screwed loopt naadloos over in de rap Django Jane waar ze duidelijk haar mening geeft over hoe ze tegen de dingen aankijkt. Ze wil dat de vagina maar eens spreekt. Zo, die zit. Sterke vrouwen regeren zullen we maar zeggen.

Grimes doet mee op Pynk en dat is te horen aan het nummer. Meer electropop deze keer en eigenlijk best een lief liedje met dito lief stemmetje.

Hoeveel meer Prince wil je hebben als je Make Me Feel hoort? Ik wou dat Prince van dit soort nummers had gemaakt op zijn laatste albums. Janelle heeft het helemaal op dit nummer. Geweldig! Catchy, funky, spetterend en opwindend.

Pharell Williams (zijn er ook albums waar de man niet opduikt?!) doet mee op I Got the Juice en dat is te horen ook. Gelukkig weer eens op een sexy manier. We kunnen dus best spreken van een fijne samenwerking ook al lag deze toch best voor de hand. Pharell mag zelf ook een portie meezingen/rappen.

En dan worden we ineens even terug in de tijd geworpen bij het intro van I Like That, maar dat is van korte duur als de vette beats erbij komen. Weg doo wop geluid, alhoewel het voortgaat op moderne wijze. Een nummer dat nu nog wat aan me voorbij lijkt te vliegen, iets wat de vorige albums ook af en toe wel hadden. Leuk, maar ook niet heel erg beklijvend of pakkend.

Don't Judge Me valt op door de akoestische gitaar en doet me denken aan TLC, een naam die ik al eerder noemde. Het tempo wordt een tandje omlaag geschroefd, maar ook hier vind ik het net iets te veel onopvallendheid troef. Leuk nummertje hoor, maar ik heb ze sterker gehoord eerder op dit album.

Dan is het weer tijd voor een vluggertje van zo'n vijfenveertig seconden in de vorm van Stevie's Dream om vervolgens door te gaan op So Afraid dat een wat rauwer geluid kent door de gitaar. Door de koortjes krijgt het iets zweverigs mee wat voor een leuk contrast zorgt. Een beetje mysterieus, en daarmee heeft Janelle me weer bij de les.

Americans vormt een mooie afsluiter in de stijl van de opener (het intro) en wordt dan al snel zo'n heerlijke swinger als Dance Apocalyptic. Hier horen we Prince weer helemaal terug, alsof hij gewoon nog leeft. Janelle heeft opgelet bij de meester. Maar ook Lady GaGa en Madonna in hun sterke periodes zijn niet heel ver weg. Qua tekst is ze behoorlijk kritisch over de toestand in de USA op het gebied van rassendiscriminatie. This is not my America!

Dirty Computer is wel het album waar ik op hoopte. Niet heel veel beter dan de twee voorgangers, maar ook niet minder wat mij betreft. Misschien wat toegankelijker, maar dan denk ik dat schijn bedriegt. Het album kent genoeg scherpe randjes en gekte. Iets meer in toom gehouden wellicht. Het zou zomaar kunnen nadat ik haar live gezien heb, ik dit album nog meer ga waarderen. Tot nu toe ben ik er in elk geval uiterst tevreden mee. Hier horen we een vakvrouw aan het werk.

Velen die behoren tot de LGBTQ+ gemeenschap kennen het vast wel: eenmaal uit de kast voelt dat als een bevrijding waardoor er een soort tweede puberteit ontstaat. Even dat gevoel van enorme vrijheid en dat kan zich op diverse manieren uiten. Bij mijzelf was het halverwege de jaren '90 'uitgaan opnieuw uitvinden', veel nieuwe mensen leren kennen, een nieuwe wereld ontdekken. Best eng en spannend, maar zeker ook opwindend.

Bij Janelle zie je ook een soort ontlading wat met veel seksualiteit 'in your face' gepaard gaat. Natuurlijk met bitches. Jazeker, ze zijn er. Opmerkelijk toch dat het uit de mond van Janelle anders klinkt dan uit die van 'boze rappers'. Beetje hypocriet van ons luisteraars?! En tits. Heel veel tits. Ze heeft er ook geen moeite mee om ze te tonen of die van anderen te koesteren.

In deze tijd misschien toch wel een ding. We worden immers weer preutser en de LGBTQ+ beweging ligt meer en meer onder vuur: 'het mag wel wat minder', 'ik hoef er niet mee geconfronteerd te worden (en mijn kinderen al helemaal niet)' en soms gaat het zelfs nog verder dan dat. Het begint hier en daar enge vormen aan te nemen en sommige landen gaan ver in hun nieuwe wetgeving, heel ver.....

Misschien de reden dat Janelle zich uit zoals ze op dit moment doet. Beetje confronteren, beetje shockeren. De stoute meid uithangen. Voor mij een schouderophaal momentje. Het doet me weinig en ik ben toch al niet zo'n teksten-man, maar geheid dat velen dit echt te ver vinden gaan.

Ik was vooraf erg sceptisch: 32 minuten is niet lang, maar het heeft in de muziekgeschiedenis toch genoeg parels opgeleverd (Dirty Mind van Prince, Antony's I Am a Bird Now en ga maar door). Goed dan... maar de vooruitgesnelde nummers vond ik toch ook allemaal wat minder interessant dan de avontuurlijke Janelle van de voorgaande albums (ik reken The Audition even niet mee).

Nu ik ze op dit korte album, waar ik gekozen heb voor de alternatieve vinyl-hoes, terug hoor bevalt het toch een stuk beter omdat ze in de flow van het album goed tot hun recht komen. En dan helpt het zomerse weer van nu (rond de 30 graden) ook wel goed mee, want The Age of Pleasure is de perfecte soundtrack van een ietwat hedonistische zomer waar we vrij zijn, waar we kunnen zijn wie we willen zijn en waar we gewoon willen feesten en genieten.

Maakt dat de perfecte opvolger van de werkelijk ingenieuze albums hiervoor? Nee, zeer zeker niet. Dit is allemaal wat gewoner en niet zo verrassend. Maar de flow bevalt me prima en ik kan er meer mee dan bijvoorbeeld Beyoncé of willekeurig welke andere hedendaagse R&B zangeres, daarvoor hoor ik toch nog steeds Janelle, en Janelle is een klasse apart, zelfs een luchtig feestplaatje zoals deze is dan nog best de moeite waard.

Een krappe 4* kan ik hier wel aan kwijt, dat is dus minder dan de geniale voorgangers voor mij, maar ik had veel erger verwacht en nu met de deuren open, het zwoele zomerbriesje dat naar binnen waait plus de langzaam ondergaande zon kan ik er eigenlijk best van genieten.

Janelle heeft in navolging van vriend Prince haar eigen Dirty Mind album gemaakt.

Zomerplaatje dames en heren!

Janelle Monáe.

Janelle wie? Toch volgde ik deze tip van harte op (dank u archangel9).
Theatraal, sommige nummers met compleet orkest, dynamisch was de omschrijving die erbij volgde.
Een vluchtige blik geworpen op YouTube en de aandacht was geboren. Dus The ArchAndroid mocht in z'n geheel z'n werk gaan doen.

Allereerst werd ik aangenaam verrast door de stem van Janelle die ik helemaal niet 'zwart' vond klinken, en juist dat geluid in combinatie met een flinke portie muzikale mengelmoes maakt dit album voor mij een verslavende rit die me uiterst goed bevallen is waardoor dit absoluut in de herhaling gaat. En nog eens. En nog eens.
Daarnaast weten deze nummers een heel grote glimlach op mijn gezicht te vertonen en geeft het me energie voor twee. Het klinkt allemaal zo dynamisch, zo swingend!

Wat is het toch fijn als je nog even gewezen wordt op de krenten in de grote muzikale pap.
Ik had The ArchAndroid zeker weten niet willen missen.

Janelle, Janelle, je flikt het weer.

Met The ArchAndroid leverde ze al een intrigrerend album dat alle kanten op stuiterde en daar gaat ze nu gewoon mee door.

Een zwoele trompet in Q.U.E.E.N. inclusief rap van Erykah Badu, een Prince die nu eens echt te gast is i.p.v. er een one-man show maakt (ja hij laat Janelle schitteren op Givin' 'Em What They Love, funky r&b in Electric Lady samen met Solange en dan heb ik alleen nog maar wat tracks te pakken met gastartiesten.

Het is lastig om dit nieuwe album te omschrijven: het spettert weer net zo goed als de voorganger en wederom is het een bonte stuiterbal vol lekkere funky vibes, zalige blazers en swingende r&b.
Dit betekent voor mij dat het verrassende, verfrissende nu wat minder is omdat je krijgt wat je verwacht maar aangezien dat gewoon weer erg goed is durf ik rustig te stellen dat ik best blij kan zijn met het vervolg in de vorm van suites IV en V.

Geen minpunten? Ik blijf altijd moeite houden met nummers als Good Morning Midnight, The Chrome Shoppe en Our Favourite Fugitive: soortement interludes die ik als een hinderlijke onderbreking beschouw. Ik dacht dat we dat nu onderhand wel gehad zouden hebben. Ik vind die opgevoerde toneelstukjes met een dj niet erg boeiend.

Maar verder? Petje af voor Janelle en ik doe nog even een Dance Apocalyptic (damn wat lekker is dat).

Homo Universalis is opgenomen in de studio van Stef Kamil Carlens (The Rabbit Field Studio).

Jaouad is blijkbaar het afgelopen jaar door een diep dal gegaan en muziek had een helende werking. In Nederland kennen we hem misschien (nog) niet echt of het moet zijn als schrijver van de Songfestival inzending van dit jaar: Because of You van Gustaph waar Jaouad aan meeschreef.

Dat nummer is plezierige muziek waar op te feesten valt. Deze live recording en opvolger van Messias is dat ook. Er hangt een prettige vibe omheen waar soul en funk zeker van invloed op zijn.
Je hoort het plezier en de emotie. Niet heel vreemd als je je een beetje in z'n achtergrond verdiept: openlijk homo, ex-moslim en een opvallend uiterlijk dat vast reacties oproept.

Ik kan dit album zeker aanrader als je van soul en funk houdt. En luister dan zeker ook naar de voorganger Messias.

Van Japan ken ik alleen de 2 albums Gentlemen Take Polaroids en deze.
Japan was typisch zo'n 80's naam die ik in die tijd ook kende en toch ook weer niet. Ik had er toen niks van in huis en zag de naam wel eens voorbij komen, of op de radio hoorde ik eens wat en daar bleef het dan bij.
Pas later ben ik deze 2 albums terug gaan beluisteren en dan is dat toch anders dan wanneer je het op moment van verschijnen had gedaan. Maar ja, als tiener had ik niet genoeg geld om alles maar te kopen en zoiets als downloaden bestond nog niet.

Opener en tevens titelsong Quiet Life laat horen waar Duran Duran de mosterd vandaan haalde. Het leuke is dat het anno 2009 nog steeds fris klinkt ook al hoor je wel dat het niet van nu is. Dat vind ik een knappe prestatie. Dit is pop van de bovenste plank!
Dat ook Fall in Love with Me invloed op de Durannies heeft gehad kan niet missen want dit is ijzersterke pop. Het bijzondere is dat ik 80's hoor terwijl het toch wel degelijk eind jaren '70 is. Het is een beeld dat me maar niet los kan laten. Er is inderdaad ook wel wat Roxy Music in terug te horen.
Despair is heerlijk melancholiek, donker, en toch ook weer niet te zwaar. Depeche Mode had soms ook wat van dit soort nummers en ik kan de vergelijking niet uit mijn hoofd zetten. Hier geldt wederom dat Japan ze allemaal voor was.
In-Vogue zal dan weer invloed hebben gehad op een bandje als Talk Talk. Het geluid dwarrelt de boxen uit en de stem past er perfect bij: alles klopt gewoon aan dit nummer.
Halloween kan het commentaar krijgen wat ik bij de eerste nummers al gaf: Duran Duran heeft er goed naar geluisterd. En dan sluit ik me aan bij de andere commentaren hier dat het opvallend is dat juist die band er mee aan de haal ging. Blijkbaar was het grote publiek nog niet toe aan deze muziek.
Om een cover te maken van één van mijn geliefde nummers ooit, All Tommorow's Parties, moet je heel erg veel lef hebben en laten de mannen van Japan dat dan ook hebben want deze versie vind ik op zichzelf kunnen staan. Het wordt nergens verkracht en het krijgt een liefdevolle behandeling inclusief vertaling naar het geluid dat Japan met dit album uitstraalt. Perfect gedaan, ik kan niet anders zeggen.
Alien sluit met zijn intro perfect aan op het vorige nummer om vervolgens wat funky geluiden er doorheen te gooien waardoor het uiteindelijk een swingend pop/funk nummer wordt.
Met The Other Side of Life krijgen we de afsluiter die dit album verdient. Een mooie, ontroerende sfeer met de perfecte heldere klanken.

Het is grappig om er met deze Japan-revival op musicmeter achter te komen dat ik maar op 1 Japan album gestemd had en dat ik deze over het hoofd had gezien. Het is dan ook wel een tijd geleden dat ik dit voor het laatst hoorde. Maar ook ik haak aan bij de opleving en kan concluderen dat dit nog steeds een schitterend album is dat heel veel invloed heeft uitgeoefend in de muziekbizz en dan mogen we best praten over een klassieker.

Waar zouden we soms zijn zonder MusicMeter en de persoonlijke tips die je soms krijgt? Dank aan Elbow om me te wijzen op dit album van Jasmine.4.t, een album dat ik waarschijnlijk nooit gehoord zou hebben zonder persoonlijk aangesproken te worden.

Jawel, ik zag het album voorbij komen, maar met deze hoes dacht ik het zoveelste hedendaagse hippe popicoon te gaan horen (Charli XCX en consorten zeg maar) en die albums slaan toch niet helemaal aan bij mij. Gebaseerd op de hoes: het kan verkeren.

Maar nee: opener Kitchen doet bij mij Elliott Smith bellen rinkelen. Qua zang heb je niet het idee naar een vrouw te luisteren. Op social media zouden er dan ook denigrerende opmerkingen plaatsvinden, want woke en trans en regenbogen en lgbtq+ fungeert momenteel als een soort rode lap voor velen.

Des te ontwapener en indringender is You Are the Morning dan ook. Het getuigt van lef om jezelf zo bloot te geven. En ja, het leven zal zeker niet makkelijk zijn voor Jasmine. Opent u feestboek en consorten maar eens als deze onderwerpen voorbij komen (en dat gebeurt met grote regelmaat want de media sites weten dat ze dan lekker scoren).

Breekbaar en emotioneel zijn de ingrediënten: tekstueel, maar zeker ook muzikaal. Muziek die zeer zeker in mijn straatje past.

Juist in dit huidige zeer vijandige klimaat richting de transgemeenschap (en ook wel de andere mensen die anders zijn dan de grote massa) is een album als dit een mooie eye-opener. Alleen vrees ik dat degenen die mensen als Jasmine het licht in de ogen niet gunnen hier nooit naar zullen luisteren. Geen eye-opener voor hen in elk geval.

Dan moet een select muziekliefhebbers gezelschap dat maar doen. Voer voor liefhebbers van (vooral) Perfume Genius, Elliott Smith en Sufjan Stevens.

'And I understand that I am in my soul a woman'. Wees jezelf. Leef en laat leven.

Al bij de eerste tonen van het nummer Take a Look Around weet je wel dat het goed zit met deze cd: een lekkere lente-sfeer, luchtige pop met toch een diepere laag en dat weet Hart vast te houden tot en met de Elton John-cover Mona Lisas and Mad Hatters, een duet met Rufus Wainwright.
Rufus is niet de enige grote naam die meedoet op dit album, Antony is de andere. Kan Hart zich meten met het werk van deze grote artiesten? Nee, daarvoor is dit net even te licht van gewicht. Zo pakt het nummer met Ana Torroja van Mecano minder goed uit omdat Hart een soort van rapt en daardoor glijdt het iets te veel naar mainstream-pop af.
Gelukkig is ook dit nummer prima te behappen ook al zie ik het als de ietwat mindere van deze cd.
Jason Hart is overigens pianist geweest bij Antony & the Johnsons en dat merk je toch best wel. De arrangementen zijn uiterst zorgvuldig en bevatten hier en daar wel wat zwierigs.
In elk geval was dit album een zeer aangename verrassing (en ik geef toe dat die 2 gastartiesten me deden uitkomen bij dit album). Een lente-cd bij uitstek en voorlopig zal ik daar nog even flink van genieten want dat dit veelzijdig is te noemen mag een feit zijn en dat bevalt me zeer goed net als het piano-spel van Jason Hart en de begeleiding hier en daar van de strijkers: ik noem het schitterende Antonio. Overigens speelt Joan Wasser, ook bekend als Joan as Police Woman, alt-viool op deze cd.
Heerlijk,en zeker een tip voor velen die niet zo'n zin hebben in al te moeilijk werk en toch kwaliteit willen horen.
Het leuke is ook dat het per draaibeurt blijft groeien.