1991 Durf ik toch wel mijn persoonlijk favoriete muziekjaar te noemen. 21 Jaar en eigenlijk helemaal vrij om te doen en laten wat je wilt en veel goede muziek dat jaar: heel erg veel zelfs. Veel nieuwe bands ook die binnen korte tijd groot werden. Zeer fijn om daar bij te zijn. Maar ook al langer grote namen kwamen dat jaar met ijzersterke albums: de Red Hot Chili Peppers braken definitief door en leverde in mijn ogen de beste plaat die ze ooit maakten, R.E.M. brak zeer groots door en ook Metallica wist de huisvrouwen te bereiken. En dan hadden we nog U2. De band die ik al wat jaartjes volgde en die al 2 meesterwerken had gemaakt: The Unforgettable en vooral The Joshua Tree. Met dat album zetten ze hun sound toch zeer sterk neer en was het dé stadionband geworden van die jaren. Rattle and Hum die daarop volgde ontving ik toch met gemengde gevoelens. Er moest eigenlijk iets gebeuren met deze band, maar wat? Was dit een groep die wel een andere richting op kon gaan? Zat dat in ze?
Het eerste levensteken was het zeer kort op elkaar uitbrengen van 2 singles (iets wat Prince in 1991 ook deed): The Fly en Mysterious Ways. Oef, dat was toch even wennen zeg. Was dit de U2 van With or Without You? The Fly, dat nerveuze nummer met wat aparte effecten (zeker in die tijd was dat wel het geval voor een rockband). Catchy als wat, maar kon je catchy eigenlijk wel koppelen aan U2, de band van de grootse gebaren? Ja dus, en dat deden ze verdomd zelfverzekerd. Mijn aanvankelijke scepsis verdween al snel en zeker toen Mysterious Ways het daglicht zag. Wat zat er een lekkere schwung in dat nummer. Ik stond perplex dat een band die voor mijn gevoel een soort eindstation had bereikt (want dat gevoel kreeg ik echt met Rattle and Hum) met deze nummers op de proppen kwam. Haast achteloos kwam het mijn boxen uitrollen en volgens mij met een dikke middelvinger erachteraan. Hier had ik wel wat mee. En eindstation? Niks daarvan. Wel een Zoo Station: ik vergeet nooit meer die eerste klanken die door mijn kamer golfden. Het was een verpletterende ervaring en gelijk wist ik dat dit een bijzondere trip zou gaan worden. En dat werd het zeer zeker. Van de heerlijke gitaarklanken op Even Better Than the Real Thing naar dat heerlijke ritme op Until the End of the World met de kenmerkende sound van The Edge. Ik kon mijn geluk niet op. Het geluk kwam eigenlijk op een hoogtepunt naar het einde toe. Na het warm omarmende Acrobat kwam voor mij het absolute hoogtepunt van dit album (ik had er al eentje mogen ervaren met het nog altijd schitterende One en toch ook wel So Cruel): Love is Blindness. Nog altijd mijn favoriete nummer van U2. Ik kan niet goed duidelijk maken waarom juist dit nummer die titel krijgt. Ik denk namelijk ook dat dit er niet eentje is die veel in persoonlijke top 10 lijstjes te vinden zal zijn. Er zit iets tergends en tragisch in en het snijdt door je ziel. Ik weet het: een wat kleffe opmerking, maar ik heb gewoon geen idee hoe ik dit het beste kan omschrijven.
Over het album in zijn geheel kan ik kort zijn: dat is gewoon een persoonlijke favoriet geworden. Samen met The Joshua Tree vormt het voor mij het absolute kunnen van Bono en consorten. Moest ik kiezen tussen die twee dan wint Joshua Tree het nipt maar dat schrijf ik dan maar toe aan het feit dat ik dat ooit op LP kocht op een leeftijd waarop je muziek misschien nog net wat heftiger ervaart.
Hoe dan ook blijft ook Achtung Baby een troetelkindje van deze jongen. Ook na 17 jaar nog.

Vertigo: erg saai nummer, zeker geen hoogvlieger en na een paar keer draaien al helemaal gehad met dit "gebler".

Miracle drug: in het begin denk ik "dit komt goed", maar als ik dat aan het eind nog steeds denk is er wel wat mis lijkt me zo. Saai nummer.

Sometimes you can't make it on your own: dit nummer pakt me wel, het klinkt niet nieuw, maar na de break ben ik verkocht.

Love and peace or else: De sound vind ik wel okee, moddervet en het rockt, verder komt de oude U2 sound hier echt goed om de hoek kijken. Dit kan wel eens een groei-nummer blijken te zijn. Een van de betere songs van dit album.

City of blinding lights: ook hier weer de oude U2 die duidelijk aanwezig is. Ik waan me gewoon weer in mijn tienertijd. Dat is zeker niet erg, maar ik wil toch ook wel wat nieuwe dingen horen, en dit legt het toch echt wel af bij de nummers uit die tijd. Niet slecht, maar ook hier kan ik vooralsnog niet echt warm van worden.

All because of you: swingend nummer. Rockt lekker weg, maar ik kijk er niet echt van op. En telkens weer spookt door mijn hoofd "lijkt het nu op dit nummer of toch op die andere ?".

A man and a woman: intro doet me opeens aan die andere supergroep R.E.M. denken. Dit is gewoon een puur en eenvoudig liedje. Die heb ik helaas te weinig gehoord tot nu toe. Minpuntje is wel dat ik een verrassende hook mis: het kabbelt iets te veel door naar mijn idee.

Crumbs from your table: zap-moment. Flauw nummer dat me totaal niet boeit.

One step closer: rustpuntje. Ingetogen gespeeld en gezongen, en hier voel ik dan wel weer iets van een spanning doorklinken; telkens vraag je je af wanneer de uitspatting nu komt. Alleen komt die dus niet

Origin of the species: he heerlijk, dit is gewoon een mooi liedje. Hier veerde ik wél even van op. Het kan dus nog (maar helaas naderen we het einde van de cd al).
Voorlopig mijn favoriet.

Yaweh: een beetje zoals zoveel nummers op deze cd. Het is niet slecht en het is niet super. Ene oor in andere oor weer uit.

Conclusie: is er sprake van U2-moeheid bij mij ? Ik heb alle albums en ik beschouw de band zeker als een van mijn lievelingsartiesten, maar op de een of andere manier blijkt de liefde bekoeld zonder dat ik het zag aankomen. Het is als in een relatie die je al jaren hebt, maar waar je (te) laat achterkomt dat het nog wel houden van is, maar waar totaal geen sprake meer is van verliefdheid.

Dit album gaat zeker wel naast de anderen in de kast komen te staan. Maar mijn top 10 van dit jaar gaat het niet halen, en of ik er over een jaar of wat nog vaak naar zal grijpen betwijfel ik ernstig. Dat doe ik wel met Achtung Baby en The Joshua Tree

Heel bewust laat ik de bijbehorende namen van users weg, simpelweg omdat die even niet ter zake doen in mijn commentaar.
Zo voorspelbaar als U2 na al die jaren is geworden (hallo mag het, noem eens een band die dat na zo'n lange tijd niet is), zo voorspelbaar zijn alle reacties op dit nieuwe album. Dit is precies wat ik verwachtte aan reacties, en nu heb ik echt lukraak lopen quoten zonder er iets mee te willen zeggen over de betreffende users.
Heel simpel: ik had ze zelf ook neer kunnen pennen als ik wat eerder zou reageren.
Ik had nu ook een track bij track bespreking kunnen maken en dat laat ik achterwege. Niet omdat er users zijn die zich er aan storen maar puur omdat ik er gewoon niet zo veel van kan maken. Over U2 is alles al eens gezegd en ik heb op die manier mijn zegje bij andere albums van de mannen al gedaan.
U2 is U2 en levert af wat ik van ze verwacht na al die jaren. Het is degelijk, het is een band die ik leuk vind maar waarvan ik ook niet meer gillend gek word als 25 jaar terug. 25 Jaar dames en heren...... Hoe moet ik als bijna veertiger dan nog reageren op een bandje die ik hemelbestormend vond toen ik 14, 15 was?!
Ik wil daar niet eens meer als zodanig op die manier op reageren. Ze leveren in mijn oren geen wanprodukt af. Ik heb o.a. een quote gemaakt van de opmerking over de zang van Bono want dat viel mij net als meerdere users ook wel op, maar ook dat is niet eens zo vreemd denk ik. Bono mag misschien wel een jonge hond willen zijn, hij is het niet meer en dat begin je te horen. Spijtig, maar daar doe je nu eenmaal niet zo veel aan. Ouder worden gaat nu eenmaal gepaard met slijtage dus ook aan de stembanden.
Voor mij is het dan ook allemaal niet zo moeilijk: ik wilde niet verrast worden, ik verwachtte niet verrast te worden, ik word inderdaad niet verrast en ben gewoon blij dat dit niet een album is die ik met tegenzin toevoeg aan de collectie die ik graag compleet wil houden.
Het is lekker genoeg om er van te genieten en het hoeft echt niet allemaal meer op een 'hemelse wijze' want daar heb ik momenteel andere artiesten voor.
Knop voluit, verstand op nul en niet te moeilijk doen en dan is No Line on the Horizon gewoon een erg lekker plaatje geworden.

Radiohead en Bowie flikten het al eens door de wereld te verrassen met een blijkbaar uit het niets komende release. U2 deed het tegelijk met de presentatie van een nieuwe iPhone en iWatch. Kadootje voor iTunes gebruikers, want dit album wordt gratis weggeven via iTunes. De band zal met deze samenwerking vast een aardig centje verdienen zullen we maar zeggen

Dat er een album aan zat te komen wist iedereen al. We weten inmiddels ook dat we dat al een aardige tijd moesten horen en het toch stil bleef rondom de band.
Een band die met zijn laatste albums toch wel een hoop credits verloor bij menig muziekliefhebber (of dat terecht is of niet laat ik in het midden; ik had er zelf minder moeite mee).

Na het twijfelen of dit album nu wel of niet op de site mocht vanwege artwork dat later als fysieke release misschien een andere hoes krijgt gaf mij dat tijd om op een eerste indruk terug te komen.

Toen ik Songs of Innocence namelijk voor het eerst hoorde kabbelde het nogal langs me heen en wist me nergens te raken. Ik vond het flauw en flets klinken en kreeg het gevoel dat ik met albums als All That You Can't Leave Behind, No Line Under the Horizon of How to Dismantle a Atomic Bomb meer kon. Ik miste nummers als Beautiful Day, Elevation of Original of the Species (om maar eens wat te noemen).
Ik mis nog steeds enorme uitschieters, maar enorme tegenvallers hoor ik ook niet echt en na meerdere draaibeurten kom ik er steeds beter in en bevalt dit album me eigenlijk best wel.

Het klinkt allemaal wat puntiger, minder groots (maar dat moet je dan wel in perspectief zien, het is en blijft U2) en het album komt over als één geheel.
Wat me ook opvalt is de bescheidener rol van The Edge op dit album.

Is het een goed album? Dat maakt iedereen uiteraard wel voor zichzelf uit. Ik denk dat ze er in elk geval geen enorme uitglijder mee maken.
Ja, het klinkt wat gelikt maar dat deden de laatste albums toch al wel.
Ja, het mist de urgentie van de albums uit de jaren '80 maar tegelijkertijd besef ik ook wel dat ik niet meer de tiener uit de jaren '80 ben die enorm gek was op U2.
En ja, de mannen worden ouder en zijn misschien wat minder scherp. Is dat echt heel erg?!
U2 hoort er gewoon nog steeds een beetje bij en ik zet het niet met tegenzin op.

Songs of Innocence valt mij dus op als een vrij constant album. Het gaat geen nieuwe zieltjes winnen, het gaat de afvallers ongetwijfeld niet terug krijgen en er is verder niks mis mee.
Een aangename pop/rock plaat van een band die al lang geen nieuw album meer hoeft uit te brengen om zich te bewijzen maar die er ongetwijfeld veel mensen mee zal plezieren. Soms is dat genoeg.

Ruim 2 uur en drie kwartier U2 in een akoestisch getint jasje. Er is al veel over gezegd. Het zijn vaak niet de meest populaire bewegingen die bands maken. Creatieve armoede, makkelijk cashen, enzovoort. Vaak terechte kritieken.

Echo & The Bunnymen deed het al eens met The Stars, The Oceans & The Moon en daar was ik ook niet erg enthousiast over. Lauwe hap vond ik dat.

U2 heeft de pech een band te zijn geworden waar velen graag overheen plassen, het liefst een keiharde zeikstraal. Iedereen heeft een mening: vooral dat het een kutband is (geworden).
Ja, dan kom je ook nog eens met 40 nummers, veelal uit betere tijden, die je in een ander jasje steekt. Dat is vragen om moeilijkheden.

Wat voor jasje? Trage uitvoeringen gezongen door een zeer lijzige Bono die duidelijk aan kracht heeft moeten inboeten, ongetwijfeld een reden om alles op deze manier te herkauwen.

Oei, dan is het toch wel beginnen met achterstand en kon je wachten op de kritieken vooraf. Kritieken die ik helaas ook moest delen. Over de laatste albums was ik nog vrij mild in vergelijk met andere muziekliefhebbers, dus ik was benieuwd of dat nu dan ook weer het geval was.

Helaas..... de zang van Bono begint me op dit album snel te irriteren (ik vind hem in veel nummers ook teveel op de voorgrond gemixt), ik vind de arrangementen helemaal niet bijzonder fraai of zo, en dat had best gekund: gooi er een strijkerskwartet in zou ik zeggen. Neem een Every Breaking Wave, had daar wat meer sfeer aan toegevoegd met behulp van een cello en wat strijkers en het had kunnen raken. Maar misschien is het ook de zang van Bono die zich daar simpelweg niet voor leent. Hij kan het niet aan om een intieme sfeer te creëren. Niet voor niets kan ie lekker goed galmen in grote stadions.
In Red Hill Mining Town krijgen we blazers en dat maakt het muzikaal al interessanter, maar oei Bono wat moet je hier toch je best doen. Op Dirty Day horen we dan eindelijk wel die cello en dat klinkt gelijk best aardig en ook op Vertigo mag er dan gestreken worden: het maakt de boel gelijk interessanter.

Wat moet ik met flauwe schetsjes als die van Stories for Boys? En zo'n One klinkt toch nergens naar? En zo kan ik meer titels opnoemen.

Songs of Surrender klinkt alsof ze er totaal geen zin in hadden, maar dat het moest. Waarom? Laten we daar maar niet naar gissen. Ondanks dat het een gevaarlijke onderneming is om genoemde redenen zou dit best een interessant project kunnen zijn. Veel MTV Unplugged albums uit de jaren '90 waren gewoon uiterst prettig om naar te luisteren, dus waarom nu niet?!

Dit zijn 40 nummers van een band waar ze zelf hun plas overheen plegen en zo alle vuur en spirit doven.
Ik had ondanks alle slechte voortekenen de hoop dat ik misschien nog tegen de stroom in kon roeien met mijn mening, maar helaas. De voortekenen logen er niet om en ze komen gewoon uit.

Songs of Surrender is een vermoeiende en vooral lange zit waar misschien de grootste die-hard fans nog plezier aan kunnen beleven, alhoewel ik zelfs daar aan twijfel. Dan toch liever die laatste paar studioalbums.

Nooit zal ik mijn gezonde portie jaloezie vergeten in 1987.....
Als 17 jarige was ik niet bepaald rijk te noemen (wie is dat wel op die leeftijd?) en moesten er regelmatig keuzes gemaakt worden. Ik ging zonder ook maar enige twijfel naar Prince in Utrecht, maar oei wat deed het pijn toen ik in Rotterdam was precies op de dag dat daar een concert van U2 plaatsvond in de Kuip. Al die uitgelaten U2-fans die bijeen kwamen op Rotterdam centraal om van daaruit door te gaan naar de Kuip. "Wuuuhhhhhh gaaaaaaan naar U-hoe-toe, we gaan naar U-hoe-toe' schalde het door de hal en de gelukzalige blikken op de gezichten spraken boekdelen. Ik wilde ook naar U-hoe-toe, maar helaas....
Bleef gelukkig nog wel de fantastische LP over die ik natuurlijk in bezit had. Het was niet mijn kennismaking met de band (die vond een paar jaar daarvoor al plaats), maar het bleef wel een tijd lang mijn favoriete U2 album. Het album waar de band de mega-status mee verkreeg en waardoor er ongetwijfeld ook een hoop oude fans afhaakten omdat die daar hun neus voor op haalden. Het zullen er niet veel geweest zijn, want U2 fans zijn redelijk loyaal, zeker in die tijd waren ze dat.
Het heeft mij ook nooit zo gestoord: stadions hoorden bij U2 en U2 hoorde in stadions.
Nummers te vinden op The Joshua Tree bewijzen dat eens te meer: grootse gebaren verpakt in wel degelijk kleine, schitterende emoties. Waar Bono zich druk over maakte daar deed jij als luisteraar dat ook al snel. Later is dat wat gaan irriteren misschien, maar toen zeker niet, in elk geval niet bij mij.

Where the Street Have No Name is natuurlijk al zo'n mega-opener. Dit soort nummers zijn in staat om 40.000 man in een Kuip op en neer te laten deinen. De euforie straalt er muzikaal gezien van af. Een onvervalste klassieker die ik ontelbare keren gehoord heb en die tot op de dag van vandaag nog geen seconde is gaan vervelen.
I Still Haven't Found What I'm Looking For is doodleuk klassieker nummer 2. Het album is nog geen twee nummers oud en er zijn er al 2 binnen. Niet slecht natuurlijk. Telkens als ik deze versie hoor moet ik toch ook denken aan de Rattle and Hum-versie met gospelkoor. En het gitaarwerk is natuurlijk herkenbaar uit duizenden. Zonder The Edge geen U2 sound zoals we het zo goed kennen!
Klassiekers? We gaan gewoon door met de derde: With Or Without You. Het blijft een song met eeuwigheidswaarde voor mij. Ook dit is er zo eentje die ik nog steeds even mooi vind als bij de eerste luisterbeurt. Ik hou van het ietwat mysterieuze sfeertje en de mooie opbouw. Op mij komt het zeker oprecht over. Anderen vinden vaak dat Bono wat over the top gaat. Ieder zijn mening...
Bullet The Blue Sky is lang een wat minder favoriet nummer geweest van mij. Het heeft tijd gekost wilde ik dit nummer op waarde kunnen inschatten. Opmerkelijk, omdat dit juist een nummer is dat het bij veel fans juist heel erg goed deed. Maar inmiddels is die mening al lang en breed bijgetrokken en vind ik het een oerdegelijk nummer. Live vind ik het vaak net even sterker overkomen dan hier als studio-versie.
Running To Stand Still heeft wat Ry Cooder-achtigs in het intro. Het past ook goed bij het woestijn-sfeertje dat de band wil meegeven d.m.v. de hoes. Het knappe aan dit nummer vind ik dat het lijkt te gaan exploderen op een gegeven moment, maar dat dat dus simpelweg niet gaat plaatsvinden. Mooi gedaan.
Red Hill Mining Town is tekstueel sterk, maar ook muzikaal is het genieten geblazen. Op LP was dit het eerste nummer van kant B. En tja, dat gitaarwerk he.....
En dan mijn favoriete nummer van dit album: In God's Country. Alles in dit nummer dwingt me om me er helemaal aan over te geven, de zang van Bono, de ritme-sectie en The Edge. Het nummer raakt me enorm en is nog altijd een van mijn favoriete U2 nummers ooit.
Ook Trip Through Your Wires weet me telkens weer bij de strot te grijpen. Weliswaar zijn dit niet de klassiekers; het zijn wel mijn persoonlijke klassiekers. Dit nummer is ook een perfect vervolg op In God's Country: zelfde vibe, zelfde klasse.
Dan is het tijd voor de laatste 3 zoals ik ze altijd zie. Deze nummers horen op de een of andere manier gewoon bij elkaar.
One Tree Hill trapt dit 'drieluik' af. Het is een prachtig nummer met een heerlijke flow. De zang van Bono bevalt me hier ook erg goed.
Exit heeft een enorme spanningsopbouw en is zo lekker donker. Hier kan de explosie overigens niet uitblijven zoals eerder op het album nog wel lukte. Hoofdrol ook voor de bas van Adam Clayton.
Ontroerend mooi is Mothers Of The Disappeared. Het toont de bevlogenheid van Bono en zijn zorgen over wat zich in de wereld afspeelt. Toen vond ik het allemaal schitterend, nu weet ik het niet altijd even zeker, maar ondanks dat vind ik het toch knap dat hij met zijn sterren-status soms sneller iets weet te bereiken of ergens de aandacht op te vestigen dan menig politicus.
Dit nummer zelf is van een ongekende schoonheid en beschouw ik zeker als een van de favorieten op dit album. Een album dat eigenlijk alleen maar hoogtepunten kent en dat al 20 jaar lang (want zo lang ken ik dit album dan ook).

De laatste keren dat ik naar Italië op vakantie ging wilde ik weten wat daar op dat moment populair was. Op die manier leerde ik leuke albums kennen waar ik anders nooit bij terecht zou zijn gekomen.
Het is daardoor een soort traditie geworden wanneer ik op vakantie ga naar een land om uit te zoeken wat daar populair is.

Nu Italië weer eens de bestemming is geworden werd het onderhand tijd eens op onderzoek te gaan. Er zullen ongetwijfeld nog meerdere albums volgen, maar Ultimo is de eerste kandidaat waar ik bij bleef hangen. Op dit moment bovenin de charts. Helemaal blanco ging ik hier naar luisteren, want ik had nooit van hem gehoord.

Blijkt dit al zijn derde album in drie jaar tijd te zijn en werd hij tweede op het laatste San Remo festival, na Mahmood, die uiteindelijk door zijn winst naar het Eurovisie Songfestival gaat dit jaar.
Het had dus ook deze Ultimo kunnen worden met I Tuoi Particolari, het nummer waarmee hij een goed resultaat wist neer te zetten blijkbaar, maar net niet won.

Het is typisch Italiaanse pop volgens het boekje als het mij vraagt. Toen ik een aantal jaar geleden ook op zoek ging kwam ik bij eenzelfde soort muziek uit. Blijkbaar blijft dat onverminderd populair daar.
Hij ziet eruit als een 'bad boy', maar muzikaal is ie dat niet echt. Prima pop, maar of het een blijvertje is denk ik niet. De vraag is zelfs of dit album de komende zomervakantie gaat halen, tenzij er zich geen andere leuke kandidaten melden. Er is niks mis met dit album, alleen heel bijzonder is het nu ook weer niet.

Karl Hyde en Rick Smith gaan al wat jaartjes mee in de dance wereld. Een wereld die goed aansloeg bij het rockpubliek in de jaren ’90 en daarmee ongelooflijk populair bij velen. Wie kent niet het bekende ‘ Shouting lager lager lager lager’ uit ‘Born Slippy.Nuxx’, dat opzwepende nummer uit de film Trainspotting?! Een nummer dat nog steeds staat als een huis.

De mannen zijn de jongsten niet meer en hun muziek werd in de loop der jaren steeds minder urgent. Fijne dance-tracks met vocalen, maar minder spannend dan ten tijde van Dubnobasswithmyheadman of Second Toughest in the Infants. De albums werden steeds vaker zwakke kopietjes van hun voorgangers. Niet beroerd, maar zeker niet memorabel en als ik dan toch een Underworld album uit de kast trok waren het toch telkens weer die klassiekers (waar ik Beaucoup Fish ook toe reken).

Recentelijk verscheen Barbara Barbara, We Face A Shining Future. Laat ik gelijk beginnen te zeggen dat het wederom geen enorm urgente plaat is geworden. Ook is het nog steeds een herhaling van zetten, alleen lijkt het of Underworld deze keer van al de albums wat geplukt heeft, in een grote blender gegooid met als resultaat Barbara Barbara, We Face A Shining Future. Het is een beetje een allegaartje. Maar wel een fijn allegaartje.

Het lijkt ok of de heren weer iets scherper staan. Juist de variatie aan nummers maakt het album genietbaar, helaas daardoor ook wel minder dansbaar. Maar willen we nog wel dansen in de huiskamer op de klanken van Underworld? Underworld is een band die je live schijnt te moeten meemaken. Zelf kan ik daar (nog) niet over meepraten helaas, waardoor ze nog steeds op mijn nog te zien lijstje staan.

Op Barbara Barbara, We Face A Shining Future is het niet echt een knallende party, maar het is wel uitermate geschikt als je net terug bent van zo’n party. Noem het nog even nagenieten. Noem het een afterparty. Of noem het gewoon een prima nieuw Underworld album. Geschikt voor liefhebbers van dance, pop en rock. En dat zorgt ervoor dat deze mannen wat mij betreft nog lang niet met pensioen hoeven te gaan.

Halverwege de jaren '90 ging ik dan ook overstag door te luisteren naar 'electronische dans bandjes (of duo's)'.
Daarin stond ik niet alleen want het leek of het rockpubliek en masse die kant begon te ontdekken. Bands als Leftfield, The Prodigy, Chemical Brothers en Underworld deden het niet slecht bij die groep en ik vond dat absoluut ook erg leuk en ik ben dit soort artiesten dan ook blijven volgen.
De resultaten waren de jaren daarna wisselend van verloop maar telkens voldoende genoeg om te blijven volgen tot op de dag van vandaag. Opmerkelijk is dan ook dat het grootste deel daarvan nog steeds actief is onder dezelfde naam.

Ik denk dat het qua prestaties voor Underworld niet anders is dan voor die andere namen. Het ene album pakt me net iets beter dan het andere, maar de onderlinge verschillen zijn niet megagroot.
Over Barking was ik vooraf een beetje sceptisch: die samenwerkingen en dan vooral de commentaren vooraf van voor- en tegenstanders zorgden ervoor dat ik vrij neutraal uitkeek naar deze nieuwe Underworld.

Tot nu toe ben ik niet euforisch maar kan ik ook niet zeggen zwaar teleurgesteld te zijn. Het is ondanks de samenwerkingen toch wel weer een kenmerkend Underworld album geworden en of het nu toegankelijker is geworden betwijfel ik. Het is in mijn oren niet veel meer of minder gemaakt richting een groot publiek. Ze deden het toch al goed bij dat 'grote publiek' (voor zover je dat zo kunt noemen) en dit is niet veel meer of minder op dat gebied.
Ik mis een duidelijke klapper op het album die op voorgaande albums regelmatig wel te vinden waren. Nee, geen Born Slippy, Rez (okay niet echt afkomstig van een album), Shudder / King of Snake of Cowgirl op Barking maar verder is er wel sprake van een redelijk constant niveau.
Ik verwacht niet dat dit album zal gaan uitgroeien tot één van mijn favoriete Underworld albums want daarvoor vind ik het door gebrek aan hoogtepunten iets te veel voortkabbelen, maar dat het verder best een aardig album is geworden wil ik best onderstrepen.


Klopt inderdaad.


Misschien een beetje, maar niet schokkend.

Elk jaar is het wachten of er zo'n verrassend album tussen zit. Een album welke gelijk aanslaat en dat hopelijk de rest van het jaar ook blijft doen.

Het debuut van UNI and The Urchins (voorheen UNI) mag het feest openen. Ik denk dat 2023 voor mij het jaar gaat worden van de ongecompliceerde muziek. Even niet te moeilijk allemaal, maar feest. Zo gezellig is het immers niet in deze wereld.

De glamrock wordt opgepoetst door dit kunstzinnige gezelschap uit New York. Denk aan Bowie's Ziggy Stardust en meng dat met Manic Street Preachers of Oasis. Voeg daar een snufje Depeche Mode of Erasure aan toe en je krijgt een indruk.
Zelf hoor ik er ook nog The Magic Theatre in, waar ik in 2010 echt helemaal van uit mijn dak ging.

Het is een totaalpakket bij UNI and The Urchins; bekijk alleen al maar de videoclips. Maar wie zijn het dan? De band bestaat uit bassist Charlotte Kemp Muhl (Kemp), frontman/zanger Jack James, gitarist David Strange, en drummer Andrew Oakley. Charlotte kennen we nog van Ghost Of A Saber Tooth Tiger (GOASTT) en dat verklaart ook wel de muzikale keuzes denk ik.

Heel veel uiterlijk vertoon, en ook muzikaal schuwen ze het extroverte niet. Glamrock is dan ook nooit subtiel geweest en hier horen we het nog een beetje vermengd met elektronische klanken (vandaar dat ik Depeche Mode er soms ook wel een beetje in terug hoor op nummers als Popstar Supernova en titelsong Simulator bijvoorbeeld, maar in die laatste hoor ik zelfs Alice in Chains).

En dan gooien ze er af en toe ook nog een barokke saus overheen. Ja, dan heb je me wel te pakken. Simulator klinkt daardoor soms zelfs lekker geil.

Psychedelische klanken wisselen grunge, rock and roll en electronica af en juist die laatste toevoeging maakt het interessant. Pop met een twist.
Dit is muziek waarop gedanst moet worden, muziek waar je niet stil bij blijft zitten. Donker en toch zo toegankelijk.

Eigenlijk is het in één woord samen te vatten: opwindend!

Glam is klaar voor de toekomst.....

Natuurlijk zijn de bandjes met een retro-geluid niet meer te tellen onderhand. De bronnen wisselen onderling wat af maar het effect is telkens hetzelfde: muziek die we eigenlijk al kennen maar dan gemaakt door artiesten van nu en er hangt vaak wel een hedendaags laagje overheen maar dat is niet meer dan logisch.
Zaak voor de luisteraar is dan om er voor zichzelf de dingen uit te vissen die hem of haar aanspreken.

Voor mij is dat op dit album de folk/funk inslag die het net even een kleine twist geeft. Geen duidelijk te herleiden retro-psychedelica zoals we die bijvoorbeeld op het album van Jacco Gardner, de grote 'hype' van dit moment, horen maar zijdezachte nummers waar folk en zelfs een soort soulvibe in terug te horen zijn maar dan wel weer met die 'oude waas' eroverheen. Noem het Instagrampop wat mij betreft.
Hierdoor is er een fijne mengelmoes ontstaan die warm aanvoelt en je in een uiterst relaxte flow doet belanden.
Het is die combinatie die het voor mij erg boeiend maakt.


Ongetwijfeld zullen velen dit album scharen onder de 'hipheid van de dag' en of dat terecht is weet ik niet eens. Feit is dat het Unknown Mortal Orchestra wat dat betreft wel meezit en ik kan daar wel van genieten.

Door de singles erg nieuwsgierig geworden naar het album. Aanvankelijk dacht ik 'het zal wel zo'n James Blake-achtige R&B electronic combi worden (of noem nog eens wat namen binnen 'het genre') en dat gevoel krijg ik bij de eerste twee nummers ook wel een beetje, maar zodra A Taste of Silver volgt weet je dat dat niet klopt. Moeilijk te omschrijven wat het nu is: er zit soul in, rock, electronic. Het stuitert alle kanten op maar ontspoort totaal niet, en dat intrigeert.

Neem een Romeo. Ja het is electronic vermengd met R&B wat tegenwoordig niet meer zo verrassend is, maar dit nummer heeft dan zo'n bijzondere laag die net even verder gaat wat het toch wel een beetje betoverend maakt, en zo zijn er volop van die verrassingen.

Het enige dat me weerhoudt van enorme euforie is de zang. Die doet me niet zo heel erg veel. Het prikkelt niet en weet niet voldoende uit te dagen.
Gelukkig heb je dan tracks als Perspective (doet me denken aan de hoogtijdagen van Tricky en Massive Attack) waar dat euvel niet speelt.

Maar verder? Lekker album!

Belofte maakt schuld en bij deze los ik al een deel in door het voor mij ontbrekende gat tussen Urban Trads laatste en debuut in te kleuren.
Gezien Justinx deze de beste vindt leek het mij logisch om deze als eerste te beluisteren zodat album nummertje 2 hierna aan de beurt zal zijn (is inmiddels al 1 keer beluisterd ).
Al bij de eerste tonen hoor je het specifieke geluid van Urban Trad en het is knap als een band een opmerking als deze toegewezen krijgt. Een eigen sound is heden ten dage niet eens zo gemakkelijk te creëeren. Urban Trad doet dat wel, uiteraard met behulp van een hoop bekende recepten uit laten we het voor het gemak maar wereld-muziek noemen. Doedelzak, fluit etc etc; het is allemaal ruimschoots aanwezig.
Ook aanwezig is de big smile op mijn gezicht bij het horen van de muziek van deze sympathieke band.
Het moet nu maar afgelopen zijn met de karige aandacht die deze groep krijgt. Het moet nu ook maar gedaan zijn om dit alleen maar te kennen als dat songfestival bandje. Dit is wederom een klasse-cd van onze zuiderburen en nu eens niet een dEUS-gerelateerde.
Dit is heel andere koek; niet te vergelijken, maar zeker ook zeer goed te versmaden.
Misschien omdat ik de albums in andere volgorde beluister (op het debuut na dat ik jaren geleden bij uitkomst gekocht heb), maar ik vind dit album niet echt beter dan hun nieuwste of tweede: alle albums hebben dezelfde kwaliteit wat mij betreft (ik snap de toevoeging van Vodka Time op dit album eigenlijk niet).

Urban Trad..... popblad OOr tipte One o Four, ik kocht het en was verrukt over het enthousiasme wat deze band naar de zilveren schijf wist te verklanken.
Groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat ze gingen deelnemen aan het Eurovisie Songfestival. Nog groter werd die verbazing toen ze als outsider heel ver wisten te komen.
En toen bleef het stil.....................

....................bij mij dan, want de band zelf ging gewoon door waar ze mee bezig waren en ik pikte de draad na het songfestival weer op met dit album.
En wat kan ik hier toch weer blij van worden: wat een vreugde straalt dit toch uit. Nee, ik sta hier niet een EO-achtige preek te voeren maar ik meen het als ik zeg dat deze band een welverdiende glimlach op ieders gezicht kan weten te brengen mits je je er voor open zet en mits je ze niet wegzet als 'dat songfestival-bandje' want daarmee doe je ze echt tekort, of beter: daar doe je jezelf mee tekort.
Ik vrees dat veel mensen dat toch al wel doen want de aanhang op deze site is nu niet echt groot te noemen en kent alleen in Justinx een fervent liefhebber die dit niet onder stoelen of banken steekt.
Daar moet verandering in komen en ik wil daar ook graag een duit bij in het zakje doen.
Ga allen mee op avontuur, start met het Marokaans getinte Sans Garde-Fou (Ft Mohammed Al Mikhlis & Ghalia Benali) en laat je vervolgens vele minuten lang verleiden, plezieren, kriebelen, ontroeren en vooral meevoeren naar A Terra en krijg je er geen genoeg van plak er dan nog een extra tripje aan vast in de vorm van Diama Den (Ft N'Faly Kouyate).

Zelf kan ik afsluiten door te zeggen dat ik in dit album een enorme sprong voorwaarts hoor ten opzichte van mijn eerste kennismaking zo'n 8 jaar geleden. Ik besef dat ik in die sprong de groei hiernaar toe heb overgeslagen en ik beloof plechtig dat ik nog even terugwandel naar dat begin en daarmee de rest van de discografie wil ontdekken.
Kerua en Elem...................... here I come