Folk is momenteel een term die makkelijk overal op toegepast wordt. En tja, het aanbod singer-songwriters is dan ook wel erg groot en de banjo duikt ook wel vaak op. Maar folk an sich is natuurlijk nog best een rekbare muziekterm.
Hoe dan ook is het een feit dat er erg veel artiesten in een zelfde, grote vijver vissen en dat het erg moeilijk is om daar nog in op te vallen.
Quaisoir heeft op voorhand één ding mee en dat is de taal.
Het komt maar zelden voor dat dit soort, meestal kenmerkend amerikaanse muziek, in het frans gezongen wordt (of het moet uit Canada komen, maar ook dan kom je het niet vaak tegen).
Daarbij is de manier van zingen toch wel heel erg gelieerd aan de franse pop zoals we het hedentendage kennen. Niet een typische folksnik of krakende stem, maar een warm en zwoel stemgeluid.
Het zorgt voor een bijzondere combinatie die dit album doen opvallen: mooi verzorgde nummers, gezongen in een taal waar ik altijd wel een zwak voor heb gehad.

Queen en musical: een dodelijk combinatie op deze site denk ik
Ik vind musicals die de discografie van bekende artiesten gebruiken erg tricky. Zelf heb ik er ooit 2 mogen aanschouwen; ABBA (in de versie met Simone Kleinsma) en Tommy van The Who (in een Britse productie).
ABBA was verrassend grappig en die van The Who blijf ik erg sterk vinden, ook op cd.
Deze musical ben ik niet van plan te gaan bekijken, maar de cd heb ik wel beluisterd en ik moet zeggen dat ik er niet zo warm voor kan lopen als die van The Who. De zang doet me weinig en het zwakt de originele versies te veel af (ter vergelijk: die van The Who vind ik een product op zichzelf en het voegt in mijn opinie wat toe aan het originele Tommy album).
Opvallend dat een nummers als A Kind of Magic dan weer wat beter overkomt misschien wel omdat een echt musicalstamper is geworden waardoor het wat verder af komt te staan van het origineel. Nu zullen velen wel niks hebben met die typische musicaldeunen, maar het zorgt er bij mij dan wel voor dat ik me minder erger.
We Will Rock You komt op mij te vaak te vlak over. Het toont misschien wel aan dat Freddie Mercury gewoon niet te evenaren valt op dit gebied.

Queens of the Stone Age: ik heb er een rare verhouding mee. Rated R was mijn kennismaking. Helemaal te gek toen ik het net gekocht had. Dit was heftige shit. Maar na een tijd was ik het beu en heb ik het zelfs van de hand gedaan: de schreeuwbijdragen konden me niet bekoren. Op die weggeefactie kijk ik nu met gemengde gevoelens terug. Die paar missers kan ik skippen en van de rest kan ik blijven genieten. Maar of wegdoen nu zo'n goede actie was? Denk het toch niet.
Songs for the Deaf pikte ik relatief vrij laat op omdat het album veel genoemd werd in allerlei eindejaarslijstjes. Dat album vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds erg goed. Lullabies is dan weer erg langs me heen gegaan. Ik ken het wel maar het is blijven steken op een aantal luisterbeurten en daarna simpelweg niks meer.
De vraag is dus of ik deze nieuwe dan wel zou gaan oppikken of niet. Ik vond dat ik dat toch maar eens moest doen. En niet eenmalig, maar bewust een paar keer beluisteren.
En zo geschiedde.
De groove gaat er gelijk al goed in op Turning on the Screw. Maar ik vind het geen lekkere groove. Het irriteert me zelfs een beetje. Nee niet bepaald de binnenkomer van mijn dromen. Ik zou het zelfs een lastig nummer willen noemen.
Sick, Sick, Sick hakt er ook aardig in. Vies en smerig. Daarbij ook vrij monotoon, maar het past wel op het nummer.
I'm Designer klinkt ook behoorlijk tegendraads. Absoluut minder toegankelijk ook. Dwars, dwarser, dwarst. De stoutste jongens van de klas hebben een landerige bui en spreiden dat hier tentoon. Gevolg is dus een sleazy nummer wat ik niet geheel onaardig vind. Ik moet er wel bij zeggen dat ik het nummer op de een of andere manier nog niet helemaal door heb (onder de knie zo u wilt).
Into the Hollow klinkt wat vertrouwder in de oren, maar is zeker ook best pittig te noemen. Niet bepaald een nummer dat je in een keer tussen je oren hebt zitten. Ook hier toch vooral weer groove en minder melodie of hakwerk.
Misfit Love heeft ook een 'dirty sound'. De industrie draait op volle toeren. De arbeid is zwaar en er is geen tijd voor gelul. Doorgaan is het motto. Hierdoor krijg je wel een nummer voor je kiezen waar weinig melodie in zit. Voer voor liefhebbers.
Battery Acid is niet van plan om verandering te brengen in de ingeslagen koers. Donker, en vooral 'door door door'. Rechttoe rechtaan en vooral geen omwegen. Voor mij begint het toch een pittige zit te worden op deze manier. Je krijgt gewoon geen tijd om even op adem te komen of om naar lucht te happen.
Make It Wit Chu lijkt daar dan eindelijk verandering in te brengen. Dit nummer komt wat nonchalanter over. Alsof ze toch wat medelijden tonen met argeloze luisteraars als ik. Jammer alleen dat het nergens echt spannend wil worden en dat er geen vaart in komt (ik las ook al zo'n opmerking ergens hierboven en ik onderschrijf dat volledig).
3's & 7's springt er wat meer uit. Het klinkt vreemd maar het komt bij mij over als Blur op de vieze rock-toer. Eigenlijk had ik het wel zo leuk gevonden om meer van dit soort dingen te horen op dit album. Het maakt het net even wat sappiger allemaal. Want het is een behoorlijk taaie hap, dit Era Vulgaris...
Suture Up Your Future kent ook een lager tempo. Maar hierdoor vind ik het eigenlijk maar een ronduit saai nummer en vormt het een geheid skipmoment.
River in the Road maakt het gelukkig weer wat goed door iets spannender te zijn als het vorige nummer. Maar ook hier is het niet zo dat we het de luisteraars makkelijk maken. Ik vind het nadeel hier dan wel weer dat de zang nogal vlak klinkt.
Run Pig Run is ook geen lichte kost. Het is een stugge hap waar je doorheen moet komen. De een zal dat op den duur wel lukken de ander zal er nooit echt in geraken. Zelf vrees ik ingedeeld te kunnen worden in de laatste categorie.
Running Joke mag het album afsluiten. De titel doet vermoeden dat we nu wat luchtigers kunnen verwachten en dat is ook wel het geval. Het is het einde van een naar mijn idee best moeilijk en ontoegankelijk album. Rated R en Songs for the Deaf er bij halend zorgen er dan wel voor dat dit tevens een plaat is waarbij ik kan zeggen dat deze band toch niet echt voor mij is weggelegd. Zeker Songs vond ik erg goed. Maar naar nu blijkt is dat toch misschien een eenmalige voltreffer geweest bij mij.
Dit nieuwe album heeft een hoes die de boel aardig anders doet overkomen dan het daadwerkelijk is. Het is niet grappig, vrolijk of goed toegankelijk. Het is donker en smerig en soms lijken het wel ruwe schetsen te zijn die ons zonder opsmuk worden geserveerd.
Er zullen zeker liefhebbers voor zijn. Ik zet liever Songs nog een keer op.

Laat ik meteen maar zeggen dat ik een enorm groot fan van de films van Quentin Tarantino ben.
En zoals velen weten zijn ook de soundtracks behorende bij zijn films altijd erg opvallend te noemen omdat de beste man telkens weer met onverwachte tracks op de proppen weet te komen: vergeten nummers uit vervlogen tijden, maar ook zijn voorliefde voor spaghetti-westerns zien we regelmatig opduiken, zo ook op de soundtrack behorende bij de film Inglourious Basterds en hier dan in de vorm van de Ennio Morricone tracks die deze keer zeer duidelijk aanwezig zijn mogen we wel stellen: nummers uit The Big Gundown, Revolver en Allonsanfàn.
Maar er staan ook andere tracks uit andere films op waarvan de meeste mij echt niets zeggen. Ik noem een film als Glückskinder (Ich Wollt Ich Wär Ein Huhn) of Hi Diddle Diddle (The Man With The Big Sombrero).
Wat mij deze keer opvalt is dat het nu veel meer om echte filmmuziek draait en dat er redelijk wat instrumentale nummers op staan. Maar zoals altijd bij Tarantino zijn het reeds bestaande nummers die bij elkaar gezet zijn en kunnen we niet echt van een soundtrack spreken. Op het eerste gehoor lijkt dat telkens weer een allegaartje, maar toch past het telkens wonderwel goed bij elkaar.
De nummers waarop gezongen wordt zijn nu ook wat afwijkender in de vorm van de duitse liedjes uit lang vervlogen tijden.
Blijft over de track die ook wel in andere film had kunnen opduiken: Belly Preston's Slaughter en de keuze voor David Bowie's Cat People uit de gelijknamige film, alweer daterend uit 1982.
Naast een groot liefhebber van de films ben ik dat ook van de soundtracks die ik allemaal in bezit heb. Deze vind ik wederom erg plezierig maar beschouw ik wel als een iets mindere in de reeks.
Wat ook nieuw is is het feit dat ik nu de soundtrack heb gehoord voordat ik de film gezien heb. Normaal gesproken koop ik de cd's pas als ik door de film weer eens enthousiast ben gemaakt voor de heerlijke muziek (bij de vorige film Death Proof was dat zeer duidelijk het geval toen ik uit de bioscoop gelijk doorliep naar de cd zaak om de soundtrack te kopen).
Komend weekend weet ik of de film inderdaad zo goed is als menigeen weet te vertellen maar nu weet ik dat ook deze soundtrack een zeer bijzondere is passend bij Tarantino. Hij zet zijn eigen traditie lustig voort.