Zoals gezegd ben ik wél een liefhebber van Around the Sun, voeg daarbij op dat ik Automatic for the People als favoriet beschouw en dan snappen de meesten wel dat ik wat huiverig was toen ik begreep dat dit up-tempo zou gaan worden en wat meer rechttoe rechtaan rock.

Opener Living Well Is The Best Revenge lost die belofte gelijk al in: zonder fratsen rocken de heren rechtdoor zonder omkijken. Dat staat als een huis! En vind ik het wat? Ach, wat zal ik zeggen. Het is altijd nog R.E.M.
In moordend tempo gaan ze door naar Man-Sized Wreath. De gitaar vormt de boventoon en gelukkig herkennen we hier de kenmerkende achtergrondkoortjes die het nummer toch nog wat pop-schwung meegeven.
Supernatural Superserious kent ook geen subtiele toevoegingen en hakt er stevig in. Natuurlijk moet je dit ook niet al te zwaar nemen, want R.E.M. weet wel degelijk pop er doorheen te weven. Als single kan ik het niet erg sterk vinden.
Eindelijk een rustpuntje als Hollow Man begint. En eindelijk een nummer waar ik wat meer bij voel. Totdat het tempo na anderhalve minuut opgevoerd gaat worden en de gitaren weer de overhand krijgen. Moest dit nu echt? Mocht dit geen ballad blijven? Nou ja, wel een van de betere nummers tot nu toe.
Op Houston is er meer ruimte voor akoestische gitaar en het doet me een beetje denken aan het jaren '80 werk. Het is kort maar krachtig.
Titelsong Accelerate vind ik dan weer een nummer dat teveel doorzaagt en wat ik zelfs een lelijk geluid vind hebben.
Snel door naar Until the Day Is Done waar ik het jaren '80 geluid in ontwaar. Zeker één van de betere nummers, misschien wel door de herinnering aan het jaren '80 werk, maar dat was wel een een ietwat hoger niveau. Maar..... dit gaat er goed in.....
Mr. Richards krijgt ook weer zo'n gitaarsaus die ietwat teveel smaak verbloemt. Hier en daar doet het me een beetje denken aan de band Sugar van Bob Mould.
Sing for the Submarine is een nummer dat telkens een beetje groeit. Nu is 'telkens' vooralsnog een wat leeg begrip dus er zullen nog heel wat meer draaibeurten volgen waar dit nummer zich kan bewijzen. Het is ruig met een hard geluid en toch weet het me wel te boeien.
Op Horse To Water gaat het gaspedaal zo mogelijk nog wat verder naar beneden. Het is een swingend nummer maar ook deze heb ik in het verleden beter gehoord en zeker een heel stuk subtieler.
Subtiel is ook niet het toverwoord op I'm Gonna DJ. Geen flauwe hap in elk geval, maar wederom teveel van dik hout zaagt men planken in mijn oren. En daarmee komt er een einde aan 35 minuten stevige R.E.M.-rock.....

Het lijkt wel of R.E.M. de kritieken heeft aangetrokken die ze kregen n.a.v. Around the Sun door nu met dit album te komen. Veel mensen vonden dat een flut-album dus die zullen nu misschien wel blij zijn met dit hardere geluid.
Ik hoor daar niet echt bij. Ik denk zelfs dat ik dit uiteindelijk één van de zwakkere albums van de band zal gaan vinden. Uiteraard moet de tijd dat gaan leren en kom ik later misschien wel terug op deze opmerking, maar mijn bange vermoedens zijn uitgekomen. Ik heb niks tegen up-tempo albums, integendeel, maar te veel gitaarsaus kan de smaak negatief beinvloeden alsof er iets verborgen moet worden. Ik mis de nuances hier toch echt te veel.
Net als Monster geef ik hier 3* voor en daarmee de laagste notering voor een R.E.M. album. Doet u mij nog maar een rondje Around the Sun en de mededeling dat dit het eerste album van 2008 is dat enigszins teleurstelt.
Maar wie weet wat er nog gaat gebeuren: misschien denk ik hier over een week toch anders over. De laatste Madrugada wist ook tot een favoriet uit te groeien van 'wel aardig' tot 'grandioos' en dat in zeer korte tijd

Hmm, ik heb toch ook wel aardig wat R.E.M. in de kast staan, dus ook ik heb genoeg vergelijkingsmateriaal.
Ik ben het eens met de opmerking dat het meer pop is en wat makkelijker verteerbaar. Zeker als je het vergelijkt met andere albums gaat dat wel op ja.
Maar ik wil helemaal niet vergelijken ! Ondanks het feit dat ik veel albums van ze bezit is dit zo'n band waar ik nooit op voorhand het nieuwe album van koop. Ben altijd juist erg kritisch. Misschien wel omdat elk album op zich zelf staat.
En even los van de andere albums kan ik niet anders dan concluderen dat ik dit juist een zeer intrigerend album vind. Op mij komt ie niet als saai en ongeinspireerd over. Ik vind Michael Stipe juist zeer op dreef en dat dat ten koste is gegaan van de gitaar: jammer dan. Dat is de kracht van DIT album.
Niet gaan vergelijken is mijn advies: ga er onbevangen in en vel dan je oordeel. Maar ik kan JonnieBrasco wel begrijpen hoor: ik heb dat met Prince. Als groot fan kijk je toch anders. Waar iedereen zijn (Prince) laatste album zo geweldig vind, zo zie ik het als prima pop voor de massa maar verder niets bijzonders.
Blij dat ik in dit geval bij R.E.M. net ff anders luister.
Voor mij dus wel een (bijna) evenaring van het wonderschone Automatic for the people. Ben trouwens een half puntje lager gaan zitten, die 5 was de euforie van de eerste beluisteringen. Kijken of dat na een langere tijd alsnog weer 5 gaat worden

Ultieme herfstplaat, ultieme winterplaat, ultieme lenteplaat of ultieme zomerplaat.
Allemaal leuke kreten die ik liever samenvat in ultieme R.E.M-plaat waar ik dan heel snel aan toe moet voegen dat albums als Document, Green, Lifes Rich Pageant, Around the Sun, Murmur en Out of Time met hun 4,5 score er wel heel dicht tegenaan zitten.
Waarom ik dit dan juist de volle mep heb gegeven? Ik denk dat het ligt aan de melancholie die mijn boxen uitknalt als ik deze cd draait. En daar ben ik meestal wel heel erg gevoelig voor. Daarbij vind ik het ook een behoorlijk tijdloos album en eigenlijk heel erg niet seizoen-gebonden.

Drive is dan ook mijn favoriete R.E.M. nummer. De donkere, moody kant spreekt me aan en nergens wordt het zwartgallig: er blijft een dun randje licht aanwezig.
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde stond ik als aan de grond genageld: zoveel moois hoor je nu eenmaal niet elke dag in vier en een halve minuut.
'Try Not To Breathe is een buitengewoon lief en aandoenlijk nummer', dat was mijn eerste gedachte toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, maar dan ga je eens beter luisteren en lees je de tekst en dan is het wel even slikken. Tekstueel gezien heel erg mooi beschreven hoe een oude man wil sterven en zichzelf afvraagt hoe de wereld zonder hem verder gaat en hoe de mensen hem zullen herinneren.
Dan is The Sidewinder Sleeps Tonite opeens een heel stuk vrolijker, zeker ook door de invloed van het nummer The Lion Sleeps Tonight. Heel sterk gedaan en een vrolijk R.E.M. nummer dat ik wel goed kan hebben (want niet altijd vind ik de happy tunes een succes).
Hoe sterk is het contrast met het volgende nummer Everybody Hurts dan toch weer. Heel direct en een parel van een nummer.
Dat het een grote hit is geworden en daardoor erg vaak op de radio en tv is gedraaid heeft op mij gelukkig geen negatieve invloed gehad.
Nog steeds is ook dit nummer wel een favoriete R.E.M. hit.
New Orleans Instrumental No. 1 fungeert als een mooi verbindingsnummer en wijst alvast vooruit naar het album UP. Ik kan mij voorstellen dat veel mensen dit een skipmoment vinden, maar zelf vind ik het er helemaal bij horen.
Sweetness Follows staat ook op de soundtrack van de film Vanilla Sky. Het nummer is weer behoorlijk melancholisch en ontroert mij telkens weer.
Michael Stipe zei er zelf het volgende over: "I've written songs before that I thought were these incredible diatribes against organized religion, these numbing thoughts that this life doesn't matter because you're moving on to something better... 'Sweetness Follows' is the song I'm thinking of".
Monty Got A Raw Deal komt op mij telkens als het ondergeschoven kindje van deze cd over. Geen idee waarom en als het al zo is dan vind ik het zwaar onterecht. De melodie is prachtig en de begeleiding ingetogen en toch triomfantelijk.
Ignoreland klinkt ietwat ruiger en minder melancholisch. Nu ik dit zo schrijf besef ik gelijk dat het album eigenlijk nog best veel variatie bevat. In mijn hoofd is het altijd 'dat droevige album', maar met nummers als deze ter afwisseling gaat dat toch niet helemaal op.
Star Me Kitten is dan wel weer rustiger en zweeft de speakers uit. Gedragen en met ingetogen passie gezongen. Warm en tegelijkertijd kippenvel veroorzakend.
In 1993 verscheen Man On The Moon op single en het borduurt een beetje voort op nummers van Out of Time. Het is dan ook een toegankelijk nummer dat je qua melodie erg makkelijk oppakt en al snel kunt meezingen. Duidelijk een klassieker van de band met een leuke tekst. De verwijzingen naar komediant Andy Kaufman zijn overigens talrijk.
Nightswimming is een hemeltergend mooi liedje. Er klinkt berusting in door en de schoonheid d.m.v. o.a. de strijkers zit hem juist in het feit dat het allemaal zo ingehouden blijft om juist het optimale effect van ontroering te creeëren. Nergens gaat het over the top of wordt het klef. Mede hierdoor is het zeker één van de mooiste nummers van Automatic for the People geworden.
Het hierop volgende Find The River sluit hier naadloos op aan. Wederom is de rivier de metafoor voor het leven. Leven waar de dood altijd mee kijkt. Prachtig gedaan en een meer dan fantastische aflsluiter van deze cd.
Een cd ook waar het op sommige nummers heerlijk mijmeren is en dat je na doet denken over je eigen leven met al zijn ups and downs. Hoe mooi kan het dan zijn als Stipe en zijn mannen je hierbij weten te vergezellen met de meest mooie muziek denkbaar.
Na al die jaren nog steeds een fantastisch album dat in mijn ogen dan ook terecht alle lof toegeworpen krijgt door zowel fans als critici.

Een nieuwe R.E.M., ik zal het altijd wel leuk vinden, ondanks het feit dat ik Accelerate maar zo zo vond terwijl ik juist weer wel tot de Around the Sun liefhebbers behoor.
De vijf tracks die dit album vooruitgesneld waren sloegen goed aan bij mij en de verwachting op een leuk en gevarieerd album was redelijk hooggespannen.
Natuurlijk verwacht ik niet meer de opwinding die ze in de jaren '80 en begin jaren '90 nog veroorzaakten, maar Collapse into Now leek gewoon een puik pop-rock plaatje te worden afgaande op die vijf nummers.
Er bleven er nog zeven over om dat beeld alsnog stuk te slaan, maar dat is gelukkig niet het geval.
Het is inderdaad een gevarieerd album geworden met van alle albums wel wat. Oh, My Heart doet me een beetje denken aan de Out of Time periode. Discoverer een beetje late jaren '80 en nummers als All the Best, Alligator Aviator Autopilot Antimatter, That Someone Is You en Mine Smell Like Honey rocken weer vrij eenvoudig zoals op Accelerate, terwijl ÜBerlin wat Automatic for the People ademt.

Nu zal iedereen wel weer roepen dat dat wel zo kan zijn maar dat het ook allemaal een stuk minder is en dat het het niveau niet haalt van die albums.
Ik denk dat dat best wel eens mee valt, ware het niet dat we alles al eens eerder gehoord hebben van ze en dat het niet meer verrast en vergelijkingen daardoor steviger worden waardoor nieuwer werk al snel het onderspit delft onder het mom 'vroeger was alles beter'.
Zo heb ik nooit wat begrepen van de enorme kritiek op Around the Sun en zo begrijp ik de kritieken op een heerlijk nummer als It Happened Today ook niet.

Collapse into Now bevalt mij uitstekend, met dank aan de variatie. De nummers die ik nog niet gehoord had bevallen mij net zo goed als de vijf andere.
Bij Every Day Is Yours to Win krijg ik een beetje een Eels gevoel en Walk It Back roept toch dat rustige Around the Sun sfeertje op waar ik dus niet vies van ben.
Met het gruizige Blue, in samenwerking met Patti Smith, sluiten ze dit album vrij onvoorspelbaar, maar sterk af. Geen idee wat er hierna kan gaan komen. Het lijkt of de band met dit album terugblikt op diverse periodes in hun bestaan. Misschien nog ietwat te veel Accelerate-rockmomentjes, maar dat doet geen afbreuk aan mijn uiterst positieve beleving van deze nieuwe cd van een bandje dat ik al jaren volg en ook nog wel jaren zal blijven volgen. Laten we dat hopen althans.

Als Nakhane fanboy kon ik niet voorbij deze release: een vertaling van Hermann Hesse's roman Siddhartha naar een musical. Een verhaal over de spirituele reis van een brahmanenzoon.
Klinkt allemaal nogal hoogdravend en dan ook nog eens een musical, dus daar lopen we omheen. Niet dus, want Nakhane.

Maar niet alleen Nakhane want Pete Townshend is hier aanwezig (hij is de man van Fuller) en ook Elton John, Sunidhi Chauhan, Layton Williams en Emeli Sandé dragen bij. De korte spoken words tussen de nummers door worden verzorgd door Christopher Plummer. Normaal gesproken zou ik daar kriegel van worden, maar hier gaat het in één flow door en horen ze er gewoon echt bij.
The Royal Philharmonic Orchestra zorgt voor de theatrale sfeer en oh wat hou ik daarvan.

Nu ben ik sowieso niet vies van musicals dus dat scheelt, en de Indiase sferen geven het een fijne tint. En dan natuurlijk Nakhane. Ik smelt echt bij het horen van zijn stem en als die dan ook is omgeven door dit soort betoverende nummers dan heb je mij te pakken.

Wat een prachtplaat!!!

Ben Cooper is 'bekend' van het bandje Electric President waar hij samenwerkt met Alex Kane
Nu heeft ie onder de naam Radical Face een soortement solo-album op stapel staan.
Ik had nog nooit van Cooper of Electric President gehoord, laat staan Radical Face. Het was het artwork dat me nieuwsgierig maakte, als de hoes al zo mooi is, hoe is de muziek dan wel niet?

Het album opent met Asleep on a Train. Krakerig, piano, harmonica, zweverige zang (gehum in dit geval) zoals ook Sufjan Stevens of Rufus Wainwright het wel eens presenteren. Dit geeft het al gelijk een mysterieus tintje mee waardoor deze jongen op het puntje van zijn stoel is gaan zitten. Een mooi intro is dit zeker wel te noemen.
Dan volgt Welcome Home, Son, een Sufjan Stevens-achtig folk nummer. Hemels, absoluut! Dit is pure magie wat ik hoor, dit streelt het gehoor. Heeft die Sufjan dan stiekem een jonger broertje rondlopen waar wij niets van wisten? Heel mooi is de combinatie van handgeklap, engelenkoor en piano.
Let the River In opent met kinderstemmen gevolgd door melancholieke piano-klanken die weer gezelschap van een klokkenspel krijgt waar de gitaar dan vervolgens ook inzet, waarna een cello het overneemt. Ik raak hier gewoon stil van zo ontroerend mooi als het is. Alsof je regelrecht een sprookje bent binnengewandeld, alleen weet je niet welke omdat je mond nog openstaat van verbazing en je je ogen uitkijkt overal. In dit geval weten mijn oren geloof ik niet wat ze beseffen zoveel moois te horen.....
Fluitend marcheren we door naar Glory. Een pakkende deun die heel vloeiend naar het einde weet te gaan. De zang is haast fluisterend en ondanks dat is het heel krachtig. Wat een verdomd mooi nummer is dit zeg en hoe lekker is de 'rock-uitbarsting' aan het eind. Sigur Ros is hier ook altijd erg sterk in.
Qua Sigur Ros-achtige mystiek kun je rustig door met The Strangest Things. Het heeft een zelfde soort uitstraling. Het is een opvallend nummer met hier en daar wat bijgeluiden die de prachtige melodieën iets extra's meegeven. Maar wat een schoonheid horen we hier toch allemaal. Ik ben er bijna zo stil van dat ik onderhand bijna niet meer verder kan typen....
Wrapped in Piano Strings is meer folk. Dit is te danken aan de akoestische gitaar, maar de Sufjan Stevens-achtige twists maken het dan weer spannend.
Een krakend geluid opent Along the Road. Onheilspellende synths maken het nummer nog mysterieuzer terwijl het allemaal door blijft kraken. Alsof we in de woonkamer van Cooper aanwezig mogen zijn en we vooral stil moeten blijven zitten om de vloer niet te doen kraken, wat dus niet lukt. Het kraken verdwijnt tenslotte om wederom voor zweverige zang plaats te maken. Van de woonkamer naar de hemel.
Maar helaas............. aan het einde horen we de vloer weer kraken en dat doet je beseffen dat je je nog gewoon op aarde begeeft, gelukkig nog wel in gezelschap van Radical Face.
Want Haunted is nu aan de beurt. Iets minder een song, veel meer een sfeerschets. Wel een prachtige en het is er prettig naar luisteren. Ook hier ligt de naam Sigur Ros wat op de loer, maar lijkt er zeker weten niet genoeg op om van een kloon te spreken.
Alsof de eerste vlokken vallen bij het akoestische gitaar-intro op Winter is Coming. Ook hier vallen de backing vocals op. De manier van zang is zoals het ook op Forever Changes van Love te horen is en daar doet dit nummer me een beetje aan denken (minus de psychedelica) en ook krijg ik visioenen van het debuut album dat Simian maakte (dit hele album ademt diezelfde sfeer uit). Heel sterk.
Sleepwalking opent op accordeon en er zijn weer van allerlei bijgeluiden te horen. Langzaamaan merk je dat je in een heel triest klinkend nummer bent beland, een desolaat gevoel bekruipt je al snel.
Het laatste nummer Homesick is een heel klein gehouden liedje wat ook triest overkomt. Je krijgt er nu al heimwee van, heimwee naar nog eens en nog eens.
Zo mooi is dit album en zo blij ben ik met deze ontdekking.
Ik hoop dat mijn euforie van blijvende aard zal blijken te zijn, maar die belevenis van de eerste draaibeurten pakt niemand mij meer af.
Dat hoezen heel belangrijk kunnen zijn blijkt hier wel weer, want anders was dit album mij niet opgevallen en dan was ik waarschijnlijk nooit met deze hemelse muziek in aanraking gekomen.

Laat die geesten nog maar heel lang ronddwalen in dit oude krakerige huis

Mag ik dit album van harte aanbevelen???!!!

Debuut Ghost staat me nog helder voor de geest (en niet alleen omdat ik het nog regelmatig draai): het krakende, piepende huis sloeg in als een bom. Wat een intrigerende sound had deze toen voor mij onbekende Ben Cooper toch.
Lange tijd bleef ik een beetje een roepende in de woestijn..... hoe geweldig ik het ook vond, erg veel weerklank kreeg het niet op deze site en dat veranderde pas goed bij de opvolger: deel 1 uit de serie The Family Tree.
Terecht, en dat er een reclamefilmpje voor nodig was om velen wakker te schudden...ach....

Ben Cooper maakt er telkens geen haastwerk van en zo duurde het even voordat The Branches verscheen maar we kunnen nu eindelijk weer volop genieten.
Veel is er niet veranderd: het artwork sluit naadloos aan op de voorganger (ander kleurtje zorgt voor het onderscheid) en ook muzikaal horen we niks nieuws.

Gray Skies is een intro gevolgd door het onweerstaanbare Holy Branches. Dit zijn toch de perfecte indie popfolk liedjes als je het mij vraagt. Hoe schitterend, hoe catchy. Vreugde alom bij mij en dan weet je al dat het weer goed zit met de nieuwe Radical Face; het is het wachten waard.
Want wat volgt op deze geweldige start zijn goed in elkaar zittende liedjes met de kenmerkende zang van Cooper en de ingenieus haast nonchalante manier van musiceren, alssof hij het uit zijn mouw schudt wat ongetwijfeld niet zo is gezien de tijd die hij altijd weer nodig blijkt te hebben voor zijn nieuwe album. Of zou hij ondertussen ook weer aan een nieuw Electric President album gewerkt hebben?!

Het is moeilijk om een duidelijke favoriet aan te wijzen naast het perfecte Holy Branches. De handjeklap wals Summer Skeletons met een beetje middeleeuwen gevoel wellicht? Het schitterende The Crooked Kind waar de cello een mooie rol in heeft en de koortjes wederom niet van de lucht zijn? Het jachtige From the Mouth of an Injured Head? Of dan toch die krakende deur in het hemeltergende Southern Snow?
Ik weet het gewoon niet. The Branches is gewoon weer ijzersterk. Misschien iets te veel van hetzelfde allemaal en weinig vernieuwend op wat we al kenden maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen behoefte aan geloof ik.

Het is niet moeilijk om de traditie van 4,5* door te zetten op dit heerlijke album waarmee Radical Face nu toch wel een vaste waarde begint te worden in mijn rijtje hedendaagse favoriete artiesten. Ik koester hem al vanaf zijn begin met Ghost en ik hoop dat nog lang te kunnen doen want dit soort artiesten zijn zeldzaam.

Heerlijk!

Radical Face (Ben Cooper) wist me al in een vroeg stadium te verrassen met zijn frisse sound, te horen op zijn debuut Ghost uit 2007. Hierna begon hij aan een ambitieus plan: The Family Tree genaamd, dat uit 3 delen zou bestaan en waar ook EP's aan toegevoegd zouden worden voor iedereen gratis te downloaden. Beter behapbaar dan het voorgenomen staten-project van Sufjan Stevens, maar toch afwachten of het hem zou gaan lukken. In 2011 ging hij hiermee van start (The Roots) en in 2013 volgde The Branches en nu is er dan eindelijk het slotstuk The Leaves. De bruine, blauwe en groene cover.

Het zat hem gaande de rit niet altijd mee als we zijn persoonlijke verhalen moeten geloven. Maar het is hem gelukt. Velen vinden The Roots zijn sterkste album. Ik zelf blijf een voorkeur voor Ghost houden, maar dat komt misschien door de toenmalige betovering en mijn geleur bij velen om dit onder de aandacht te brengen. Ik voel de meeste binding met dat album.

Na het ronduit schitterende The Roots volgde The Branches. Ook erg mooi, alhoewel daar al wat meer kritische kanttekeningen door een aantal mensen geplaatst werden. Het maakte wat minder indruk, het was meer van hetzelfde.

Zou Cooper zich hier op kunnen revancheren of niet?. Ik vrees een beetje van niet. The Leaves is namelijk meer van hetzelfde en kabbelt net wat te veel voort. Was dat op de voorgangers dan ook niet het geval? Enigszins wel natuurlijk, maar misschien is het nu toch ietwat te veel 'been there, done that'.
Misschien zijn we te veel verwend, misschien is er sprake van wat slijtage op de sound of misschien is dit net een slag minder. Ook vind ik hem soms dicht tegen Sufjan Stevens aanschuren (wat overigens niet bepaald een vervelende naam is om mee te worden vergeleken).

Ik durf het niet te zeggen. Als ik een schitterend nummer als Rivers in the Dust hoor, hoor ik wel degelijk een juweeltje. Het is broeierig en pakt me onmiddellijk. Dit gaat ook op voor Midnight en The Road to Nowhere. Maar er staan ook wat nummers tussen die er niet voldoende uit weten te springen.

Is dat heel erg? Nee. The Leaves is gewoon een erg mooi en goed album geworden. Hou je van Radical Face dan ga je je aan deze nieuwe geen buil vallen. Alleen moet je niet iets nieuws verwachten. Eigenlijk hebben we gewoon met een driedubbelaar te maken, gedoseerd over ons uitgegoten.

Droevig van klank met een iets filmischer karakter. We kunnen weer even vooruit. Wat mij betreft slaat hij hierna wel iets andere wegen in. Lijkt me zeer boeiend. Maar verder ben ik ronduit tevreden met The Leaves en zou het me niet verbazen als ook dit album weer langzaam onder mijn muzikale huid gaat kruipen. Ben Cooper weet wel hoe hij prachtige liedjes moet schrijven. Nu 4* met grote kans dat dit snel met een halfje omhoog gaat. Ik hou er nog steeds van!

Zo hoor je een paar jaar niets van Ben Cooper onder de naam Radical Face en zo staat er een omvangrijk project op stapel, genaamd The Family Tree, waarvan deel 1 The Roots nu dus uitkomt.
Deel 2 en 3, respectievelijk Branches en Leaves verschijnen later en tussendoor krijgen we gratis EP's met left-overs onder de naam The Bastards waarvan deel 1 inmiddels al is verschenen.
Uiteraard is er wel werk uitgekomen met maatje Alex Kane (Electric President) wat niet eens zo heel erg drastisch afwijkt van Radical Face.

Maar nu eindelijk The Roots. Ik weet nog goed hoe betoverend het debuut op mij werkte en nog steeds doet.
Jammer dat het 'grote publiek' het moest ontdekken door een reclame filmpje waardoor het maar liefst 4 jaar na dato opeens in de hitlijsten stond. Maar ach, we klagen altijd dat er zulke slechte muziek in die top 40 staat en daar kwam mooi even verandering in.

Of het nu de grote doorbraak van Radical Face gaat worden zou The Roots kunnen laten zien; ik betwijfel het ernstig.
Ja, het 'alternatieve publiek' kent hem nu waarschijnlijk wel maar daar zal het wel bij blijven. Er waren nu meer mensen dan alleen ikzelf die uitkeken naar een nieuwe release en ik hoef hem deze keer waarschijnlijk niet echt meer onder de aandacht te brengen.

The Roots is het album geworden dat je kon verwachten: wederom prettige folk gemengd met een enkele flard electronica. Minder knisperend dan zijn werk met Electric President, maar dat was het album Ghost ook niet, daar lag de nadruk ook wat meer op folk.
De Bastards EP liet al horen dat er weinig veranderingen vielen waar te nemen in de koers die Cooper vaart en dat doet deze cd ook niet.
Aan de ene kant jammer want ik hoor toch net even te veel herhalingen van Ghost, aan de andere kant ook wel prima zo want we krijgen toch maar mooi elf wonderschone en soms aanstekelijke nummers zoals bijvoorbeeld Black Eyes dat een vrolijk uptempo nummer is met een paar heerlijke wendingen.

Minder mysterieus dan Ghost (ik mis het kraken en piepen dat daar te horen was) maar wederom een uiterst degelijk album voor de liefhebbers van het debuut en ook die van Electric President.
Een iets minder uitbundig openingsbod als de vorige keer van mijn kant want daarvoor verrast Cooper me nu niet meer maar wat niet is kan altijd nog komen en ik ben in elk geval erg blij met dit heerlijke album!

Feest der herkenning

Het is nog even wachten op het telkens uitgestelde project The Family Tree met maar lieft 3 albums: The Roots, The Branches en The Relatives.
Om het wachten te verzachten brengt Ben Cooper een EP uit onder de naam Touch the Sky waar het schitterende nummer Welcome Home van het al even schitterende album Ghost een hoofdrol vertolkt aangevuld met 3 nieuwe nummers en een akoestische versie van Glory die absoluut de moeite waard is.
Ja, het is een beetje een allegaartje zo en je kunt je afvragen waarom Welcome Home Son nog even opgepoetst terugkeert, zeker omdat er zo'n groots project op stapel staat.
Je kunt natuurlijk ook gewoon blij zijn met deze EP die het wachten wat aangenamer maakt.
Touch the Sky is heerlijke muziek die doet uitkijken naar de Family Tree albums. Als die niet zo goed zijn als Ghost ben ik een zeer tevreden mens. Tot die tijd geniet ik van dit tussendoortje.

De ervaring die ik had met mijn eerste luisterbeurt van OK Computer zal wel nooit meer geëvenaard gaan worden vrees ik. Op dat vlak is het 'been there, done that' met Radiohead.

De eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik vanaf Kid A (wat ik indertijd een enorme teleurstelling vond) altijd een wat moeizame relatie heb gehad met de band. Ik vind het prachtig wat ze doen. Kwalitatief ver verheven boven heel veel hedendaagse bands, maar ik vond en vind het soms ook wel eens een beetje té. Ik voel niet altijd de spontaniteit. Wel de originaliteit. Misschien iets meer muziek voor het hoofd (what's in a name) dan voor het hart. En dan toch lukt het elke keer weer om me net zo geboeid te krijgen als menig ander.

Hoe doen ze dat toch?

Krijg ik van A Moon Shaped Pool net zo'n kippenvel als OK Computer? Neen. Dat kreeg/krijg ik ook niet bij albums als In Rainbows of Kid A terwijl die toch een mooie score van 4,5* hebben (daar heeft Kid A overigens een tijd over gedaan).
Maar het moet gezegd: de euforie was wel even heel groot bij het horen van Burn the Witch. Die strijkers! En zeg je strijkers, dan ben ik één en al oor.

Maar Radiohead zou Radiohead niet zijn als het bij hen net weer even anders klinkt. De strijkers brengen me niet in vervoering zoals dat bij andere albums wel gebeurt. Ze hebben een tegendraadse werking, het is vervreemdend, het zet me op het verkeerde been. Maar zo dreigend als in Burn the Witch.... dat kan alleen maar als magisch omschreven worden.

Dit magische gevoel krijg ik ook bij Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggars Man Thief en Decks Dark. Het is opwindend, niet troostend of in vervoering brengend, wat ik eigenlijk wel gewend ben zodra er strijkers worden ingezet. Petje af dus voor Radiohead dat het ze lukt om het toch weer net even anders te doen.

Op Glass Eyes komt de band overigens wel veel meer in de buurt van de emoties raken zoals dit soort orkestrale nummers vaker doen bij mij. Een klein gehouden nummer dat alleen maar heel groots uitpakt, en dat is te danken aan de manier waarop de strijkers worden ingezet.

The Numbers doet het ook erg goed bij mij (voorlopig hoogtepunt). Ik hoor hier een soort Nick Drake echo. Een nummer waar ik de eerste luisterbeurt heel geboeid naar heb zitten luisteren. Voor Desert Island Disk gaat hetzelfde verhaal op. Zo zou Nick Drake anno 2016 hebben geklonken.

De strijkers doen aan het einde van Daydreaming goed werk. De inzet van piano geeft het haast een Sigur Rós-achtige sfeer, zonder dat het ook maar enigszins daarop lijkt.

Ik blijf erbij dat mijn enorme liefde voor deze band die ik had ten tijde van The Bends en OK Computer niet meer zo groot is nu, maar nog steeds groot genoeg om ze tot mijn favoriete bands te rekenen. Ergens vind ik hun latere albums soms net iets te berekenend (ja, dat is persoonlijk), maar ondanks dat blijven ze boeien en is er wel degelijk een bepaalde vorm van opwinding (Ful Stop) en dat is wat ik prijs.

Radiohead weet mij op geheel andere wijze te boeien en is daarmee een soort buitenbeentje geworden in mijn platenkast. Radiohead is een op zichzelf staand gegeven geworden. En dan ben je heel groot als dat lukt.

A Moon Shaped Pool is een zeer bijzondere release van een band die wederom boven zichzelf uit weet te stijgen, bewijst één van de meest originele en toch redelijk toegankelijke bands te zijn, en het weer lukt een juweeltje af te leveren.

Radiohead: de band die met de single Creep goed in de smaak viel, maar waar het debuut-album in zijn geheel toch nog wat tegenviel.
Radiohead: de band die met hun tweede album een verpletterende indruk op mij achter liet door op de proppen te komen met ongelooflijk sterke nummers, stuk voor stuk.
Radiohead: de band die me reikhalzend deed uitkijken naar OK Computer en toen die eenmaal uitkwam al bij de eerste luisterbeurt er voor zorgde dat dit album eeuwigheidswaarde kreeg voor mij.
Radiohead: de band die me ontgoocheld achterliet toen ik Kid A voor het eerst hoorde en daarmee lang voor verwarring zorgde.
Radiohead: de band die zich met Amnesiac toch weer wat meer aan mij wist te binden omdat ik Kid A inmiddels een beetje beter kon waarderen.
Radiohead: de band die met Hail to the Thief hun positie van eigenzinnige band consolideerde maar waar voor mij persoonlijk de hallelujah-euforie langzamerhand verdwenen was.
Radiohead: de band die wederom zeer slim uit de hoek komt door met dit project In Rainbows iedereen even flink deed verrassen en de schijnwerpers in no time op zich wist te richten.
Dat was even schrikken: binnen zo'n korte tijd na mededeling al een nieuw album en dan ook nog eens in de vorm van een download waar je zelf mag bepalen hoeveel je er voor over hebt. Echt waar? Ja ze verzekerden ons dat het echt waar was. Later komt dit alsnog uit op cd en weet ik wat voor extra's allemaal. Slimme jongens die radiohoofden. Koppie, koppie.
Na Prince met het gratis weggeven van zijn nieuwste album via een engelse krant (een stunt die Sarah Bettens ook gaat overdoen in België) dus weer een stunt van artiesten die lekker een eigen gang gaan. Ik waardeer dat, alleen liep ik er minder warm voor dan vele anderen om mij heen.
Hoe dan ook is Radiohead wel één van de interessantste rockbands van dit moment en was ik wel degelijk nieuwsgierig naar In Rainbows.
Geloof me: de wenkbrauwen gingen heel hoog toen ik opener 15 Step de eerste keer opzette. Klopte dit wel? Was dit niet een foutje? Het leek potdomme Michael Jackson wel (They Don't Care About Us), gelukkig duurde dat maar heel even en ik kon weer opgelucht adem halen toen ik de zeikerige zang van onze vriend Tom Yorke uit duizenden herkende. En dit nummer groeit per draaibeurt: het boeit enorm, is lekker tegendraads en klinkt ook weer niet al te moeilijk doenerig of 'kijk ons nu eens gek doen'-achtig.
Mooie geluiden, mooi sfeertje, mooi nummer.
Bodysnatchers heeft wat rauws zoals ik het soms ook bij Placebo hoor. En hoera hoera, de gitaar is weer terug! Ja, zo wil ik de band horen. Een beetje vreemd maar wel lekker en doet u toch maar dat beetje slagroom-rock erbij. Soms mag je jezelf wel eens lekker verwennen en verwennerij is een kwalificatie die voor dit nummer zeker op gaat. Deze jongen ging bij dit nummer met een gerust hart achterover leunen in zijn stoel en kon tevreden zijn met het bandje zoals hij hem het liefste hoort. Radiohead: het bandje dat met In Rainbows weer tot de persoonlijke ere-divisie van aERodynamIC is gaan behoren?
Zover zijn we nog niet want er is natuurlijk nog meer, zoals het sfeervolle Nude.
Bij de eerste klanken kon ik dat 'gerust in de stoel achterover leunen' al weer achterwege laten want ik veerde op door de schoonheid van het intro. Dit soort nummers hebben het altijd goed gedaan bij mij en ook nu is dat geval. Ik werd er zelfs even stil van zo mooi. Nu is dit nummer zelfs al op dag van release het nummer dat ik meer heb gedraaid dan de andere op dit album. De donkere kant spreekt me erg aan, maar tegelijkertijd klinkt het ook een beetje als een donkere tunnel waar we het licht aan het einde van de bekende duisternis al tegemoet kunnen zien. Tekstueel heb ik nu nog geen idee waar het over gaat en dat komt in de toekomst nog wel, maar dat ik dit een ijzersterk nummer vind is voor mijzelf zeer makkelijk te constateren!
Dit soort nummers zijn toch geweldig en het blijkt dat de band het niet verleert is om ze te schrijven en uit te voeren.
Weird Fishes/Arpeggi gaat verder in die mooie sfeer. Drums met daaroverheen een mooi kabbelend gitaargeluid en daarmee ook weer heel erg down to earth en terug naar 'oudere tijden'. Toch is dat laatste een gewaagde stelling omdat ik er zeker ook wel de invloed in terug hoor die op de laatste albums te horen waren. Een mengeling dus. Toch weet het me niet zo te pakken als bijvoorbeeld een Nude. Alsof ik naar een zwart-wit foto loop te staren en juist bij de beelden die ik op mijn netvlies krijg zo graag kleur had willen zien, maar daardoor heeft het nummer ook juist wel weer zijn charmes en zijn ietwat dreigende, onheilspellende en vooral onverklaarbare. Misschien eentje uit de categorie 'moet nog groeien-geef het de tijd'. Iets wat deze band sowieso zo sterk maakt natuurlijk.
All I Need heeft ook iets apocalyptisch in zich. Vrolijk is in elk geval anders. En op de een of andere manier weet dit nummer me, hoe mooi misschien ook, toch niet helemaal te overtuigen. Ik word er in elk geval wederom niet echt door gegrepen. Het blijft een beetje kil en afstandelijk klinken. Let wel: ik vind het zeker niet slecht (in tegendeel) maar ik heb hier wat ik bij veel Kid A / Amnesiac / Hail to the Thief nummers ook heb. Goed, maar afstandelijk..... en ik wil dat er net even meer met me gebeurt.
Het redelijk korte Faust Arp vind ik dan weer wel erg mooi klinken en doet me wel weer wat. Ik las hierboven al een link naar Red Hot Chili Pepper's Road Trippin'. Velen zullen hun neus heel erg hoog op gaan trekken voor die opmerking van user SilverGun, maar ik vat hem eigenlijk wel. Hill vertelde dat dit wel eens een favorietje zou kunnen gaan worden en ook daar wil ik best in mee gaan. Mooi nummer. Kort, maar krachtig.
Reckoner is een sterk nummer dat opvalt door de piano. Meerdere draaibeurten zorgden voor een steeds groter wordende hypnotische sfeer en mede daardoor zou dit nummer ook wel eens tot de grote favorieten kunnen gaan behoren.
Het is zeer herkenbaar allemaal, maar toch klinkt het ook weer anders dan we gewend zijn en waar het hem nu aan ligt kan ik eigenlijk nog steeds niet zeggen. Dat het een ongelooflijk mooi nummer is is iets waar ik minder lang over hoef na te denken. Enige puntje van kritiek is het einde dat ik graag wat spectaculairder had willen zien.
House of Cards deed me de eerste keer qua intro opeens erg denken aan sommige fratsen die Devendra Banhart op zijn laatste albums uithaalt. In elk geval een zelfde soort sfeertje kon ik er uithalen. Ook Beck ten tijde van Sea Change is er in terug te horen. Het bevalt mij in elk geval zeer goed. Een nummer dat ik de komende tijd met alle graagte nog eens op ga zetten.
Jigsaw Falling Into Place is inderdaad weer meer up-tempo en doet gelijk heel erg denken aan werk op bijvoorbeeld Hail to the Thief. Ik zie dat dit nummer er bij een aantal mensen juist positief uitschiet, maar ik ben er zelf nog niet uit welke positie het bij mij nu werkelijk in neemt. Het kost me moeite er goed in te komen. Misschien zit ik toch te veel in dat lagere tempo met sfeernummers of misschien is dit gewoon net als bij de vorige albums zo'n nummer dat ik wel goed vind maar dat toch op grote afstand blijft staan. Gelukkig is de laatste minuut er wel eentje waar ik erg van kan genieten dus misschien dat het met de eerste 3 minuten ook nog wel goed komt.
Videotape is de afsluiter waar we het voorlopig nog even mee moeten doen (het wachten is nu op de 'originele' release). Zo op de piano met wat leuke extra effecten is dit natuurlijk een prima afsluiter in stijl. Geen schokkend nummer overigens.
Al met al ben ik zeker niet ontevreden. Het komt nu zelfs een paar keer voor dat nummers me weer echt wat doen en dat was op de laatste 3 albums maar heel af en toe het geval.
Dat ik niet de sensatie ervaar die ik had toen The Bends of Ok Computer net werd gereleased is een ander ding. Radiohead toont gewoon aan een zeer bijzonder band te zijn die we denk ik moeten koesteren.
In elk geval hebben ze een album afgeleverd waar ik me de komende tijd waarschijnlijk zeer goed mee zal vermaken en met mij velen anderen als ik het zo mag geloven......

**#@###**........... de vloek die ik slaakte toen ik ontdekte dat ook dit top 10 album nog niet voorzien was een wat langere review met al mijn op- of aanmerkingen of in dit geval bij dit album ophemelende woorden

Pablo Honey viel me indertijd op als zijnde een wel aardig Britpop-album zoals ze in die tijd wel meer verschenen. Creep was zelfs een nummer dat er enorm bovenuit wist te stijgen. Radiohead-belangstelling mijnerzijds? Minimaal.
En toen verscheen The Bends en daar was het gelijk helemaal raak. Deze band moest ik in de gaten gaan houden, dit was geweldig. Hier zijn zeer goede muzikanten aan het werk. Wie had dat kunnen denken n.a.v dat debuut?!
Vol spanning keek ik dus uit naar de release van opvolger OK Computer.
In 1997 was het dan zover. Ik had al aardig wat muziekgeschiedenis achter de rug (ik was bij verschijning van dit album 27), maar de eerste luisterbeurt al gebeurde iets wat ik simpelweg als pure sensatie ervaarde.
Ik was gelijk al om, ik had geen enkele extra luisterbeurt nodig om dit album te begrijpen. Dit was hemels, dit was vernieuwende rockmuziek. Ik wist gelijk al dat ik dit moment moest koesteren omdat je deze beleving maar eens in de zoveel jaar meemaakt bij beluistering van een cd.
Airbag had iets vervreemdends, maar tegelijkertijd ook wat vertrouwds. Kan ook haast niet anders met het stemgeluid van Yorke. Dat jengelende, dat treiterende zonder dat het treiterend bedoeld was. Nu was ik natuurlijk al aardig vertrouwd met dat geluid, want de voorganger had ik al ontelbare keren beluisterd.
Paranoid Android is natuurlijk een knap staaltje muziek. Het slingert alle kanten op. De Bohemian Rhapsody van de jaren '90? Het is jammer dat velen zullen gaan stuiteren bij termen als deze, maar misschien zit er toch wel een kern van waarheid in. Natuurlijk lijkt het er niet op, daar gaat het ook niet om. Maar als je als artiest een nummer als dit kunt maken behoor je toch echt wel tot de allerhoogste regionen der popmuziek als je het mij vraagt.
En na de waanzin van Paranoid Android de hemelse klanken op Subterranean Homesick Alien. Wat bezit dit nummer toch mooie klanken, hoe subtiel is alles in elkaar verweven. Even ben je in hogere sferen. Zei ik even? Was ik dat al niet? En zou ik dat ook niet blijven?
Voor mij is Exit Music (For A Film) een enorme favoriet. Zo krachtig en zo aangrijpend. Dit weet zich in je vast te klauwen, je helemaal binnenste buiten te keren om je vervolgens verdwaasd achter te laten. En wat voel ik dan? Pijn? Euforie? Geen idee, maar als je dit voor elkaar kunt krijgen.................prachtig!
Dit kan alleen nog maar minder worden, maar nee hoor, want dan hebben we Let Down, de andere enorme favoriet. Hier weet ik eigenlijk niet eens hoe ik mijn gevoel moet omschrijven als ik dit hoor. Alles wat ik zeg zal toch verzanden in allerakeligste clichés. Laat ik er dus ook maar over zwijgen. Dit moet je gewoon horen en ondergaan.
Karma Police heeft het tot hitje geschopt. Dat heeft me altijd weten te verbazen, maar ik was daar uiteraard wel blij mee, want wat is het heerlijk als je dan opeens op MTV deze clip voorbij zag komen. Dat was het betere werk.
Een fantastisch nummer overigens.
Fitter Happier: tussendoortje? Ik weet het niet. Ik heb er al een hoop over gelezen in de discussie hierboven. het hoort er gewoon bij. Het zorgt er bij mij telkens voor dat ik bij de les blijf voor het geval ik al heel ver weg was gedreven.
Electioneering zorgt daar zeker ook voor, want het blijft telkens weer een ietwat vreemde eend in de bijt. Het is een soort wake-up call. En het werkt nog steeds.
Climbing Up The Walls weet dat spannende, broeierige sfeertje neer te zetten waar Radiohead goed in is. Het is zo lekker slepend.
Het lieflijk klinkende No Surprises brengt daar acuut weer verandering in. Misschien daardoor ook wel een nummer to love or hate. Love is bij mij nog een benaming die het nummer te kort doet. Het is meer dan dat. Veel meer........
Lucky doet me telkens weer beseffen wat een enorm machtig album dit toch is. Hoe krijgen ze het voor elkaar om met zoveel ijzersterke songs op 1 album op de proppen te komen. Tevens ontstaat er ook een wat melancholiek gevoel bij mij en The Tourist maakt dat gevoel alleen maar erger.
Alsof je met lege handen achter blijft, helemaal alleen.
Gelukkig is daar dan weer een oplossing voor en dat is de simpele play-knop op de cd-speler. Gewoon weer van voor af aan beginnen Toch is dat niet iets dat ik snel zal doen: daarvoor vind ik het een te heftige muzikale trip. Het put je ook wel uit.
Dat dit album bij meerderen geliefd is blijkt ook wel aan de waardering op deze site. Dat het als logisch gevolg daarvan ook gelijk door velen vergruisd is begrijp ik ook. Als iets zo populair is en jij kunt er niks mee dan liggen termen als overhypt, overschat en weet ik het wat al snel op de loer. Dat ga je immers niet roepen bij een album dat geen kip kent en waar 3 users met 5* aan komen zetten.
Is die hoge positie hier dan niet overdreven? Ik vind van niet. Ik vind dit al sinds die eerste draaibeurt in 1997 van ongekend niveau (en toen was er nog geen musicmeter). Meerderen vinden dit ook en dat doet me deugd. Per slot van rekening zal er toch 1 album die positie moeten bekleden en toevallig is dat er eentje die ook in mijn top 10 staat.
Voor dit stukje zijn er al heel wat pagina's volgeschreven met voors en tegens en na dit stukje zal dat ongetwijfeld vrolijk doorgaan. Allemaal best. Voor mij blijft dit simpelweg een van de mooiste albums die ik ken en dat blijf ik voorlopig nog wel even roepen ook.

O ja, de nieuwe Radiohead is uit. Is dat nog een nieuwtje?

Mijn hemel: Radiohead lijkt onderhand een religie geworden onder de muziekfanaten onder ons.
Ja, ik ben een liefhebber van de band. The Bends verpletterde me indertijd en OK Computer..... dat was toen een release om nooit te vergeten. Daarna werd het voor mij al snel minder. Niet slecht, maar mijn enorme enthousiasme werd toch wel minder. Ik zal dus wel zo'n Radiohead-oude-stempel-purist genoemd worden.
Neemt niet weg dat ik elke keer weer erg nieuwsgierig ben naar waar ze nu weer mee uitkomen.
De hoop op een zelfde gevoel als indertijd bij OK Computer ben ik allang kwijt en het koste mij ook niet zoveel moeite om relaxed te blijven i.t.t. een hoop anderen, wereldwijd.

Het lijkt me dan ook niet mogelijk om nog wat toe te voegen aan alles wat je op het www voorbij ziet komen en ook niet hier op musicmeter.

Een Bloomlezing dan maar?


Dit soort opmerkingen kan ik wel begrijpen ja. Er zijn toch wel meer bijzondere bandjes? Wat is dat dan toch met deze band?


Voor mij nooit zo'n drama. Liever een kort en goed album dan een langdradig waar je je aandacht na verloop van tijd verliest.


Ik weet het niet. Veel luisteraars zijn wel wat gewend, en Radiohead liefhebbers weten onderhand ook wel wat ze kunnen verwachten denk ik zo. Is dit echt zo verrassend allemaal? Zo ontoegankelijk? Toch zeker niet veel meer dan hun laatste albums?! Nee, het is geen hap-snap, maar dat is het al jaren niet meer. Misschien daarom ook wel zo bijzonder dat ze zo'n groot publiek weten aan te spreken.


Denk het ook. Ik weet niet goed waar ik mezelf hier moet plaatsen. Ik denk dat ik het juist wel okay vind dat ze niet met een gitaarplaat komen. Toch merk ik ook wel dat ik Radiohead een beetje beu begin te raken. De zang van Yorke stoort me vaker en de muziek raakt me minder. Maar boeien doet het me wel degelijk en daar valt heel veel voor te zeggen. Ik heb andere favorieten die me weten te raken en ik ontdek nog steeds nieuwe artiesten die dat doen.
In dat opzicht doet Radiohead het heel slim: ze zijn spannend, opwindend en weten heel veel stof te doen opwaaien en dat fascineert me. Fascinatie naast ergernis..... een mooi iets. Een band die prikkelt is altijd nog interessant te noemen en daar slaagt Radiohead volledig in.


En daar sluit ik me volledig bij aan. Een absoluut hoogtepunt op dit album en zal ongetwijfeld tot mijn favoriete Radiohead-nummers kunnen gaan behoren.


Het zal ongetwijfeld. Ik geloof niet dat ik dat nu nog hoef ook al zal ik nog genoeg dingen ontdekken. Toen Kid A verscheen verliep dat wennen heel erg moeizaam. Het heeft me echt wat jaartjes gekost. Zelden zo teleurgesteld geweest in de opvolger van een klassieker als toen, en nu is Kid A zelf ook wel een klassieker te noemen. Niet voor mij persoonlijk, maar ik kan er in elk geval van genieten.

Of ik kan genieten van The King of Limbs? Ja best wel, maar niet veel meer of minder dan alles sinds Kid A. Het is dan ook wel frappant dat ik kan aan- en afsluiten met een quote van Rhythm & Poetry (ook al ben ik wat positiever denk ik):



O ja:

Moet je ook niet over willen nadenken.... ik heb er niet zo veel moeite mee en er is altijd nog de aanpasknop (zal hier hooguit om een halfje omhoog of omlaag gaan)

Toen ik deze hoes zag moest ik gelijk aan Sufjan Stevens' Michigan denken.
Op de myspace pagina zag ik de foto van een jongeman maar hoorde een zangeres. Rae Spoon zal dan wel een band zijn dacht ik, maar even verder lezend stond er: Klinkt als A choir boy who grew up and bought an electric guitar. Huh? Dus dit is een man????
Tja en dan duurt het niet lang meer voor je er achter komt dat de in 1982 geboren Spoon een Canadese transgender is en dat verklaart een hoop.
Voor zover ik weet de eerste mannelijke transgender op deze site, want qua dames hebben we b.v. Marie France, alleen daar hoor je het verder niet en hier dus wel. Niks choir boy wat mij betreft maar wel een album vol alleraardigste nummers met hier en daar leuke electronische snufjes en dat daardoor best veelzijdig te noemen is (heel soms heeft Spoon iets Sinéad O'Connor-achtigs qua zang).
Verrassende ontdekking en het schijnt zijn vierde album te zijn dus er valt nog genoeg te ontdekken.

Drie albums gingen aan Bal u Rafała vooraf. Drie albums waar ik gelijk gek op was. Allemaal 4*.

Ik voelde dat er meer in zou kunnen zitten bij deze artiest uit Polen. En zie daar: het is zo ver!

Bal u Rafała is wat veelzijdiger dan de voorgangers, wat elektronischer en wat meer dansbaar hier en daar.
De zang van Ralph was sowieso al een pluspunt voor mij en dat het in het Pools wordt gezongen maakt het alleen maar leuker, daar ik immers van andere talen in muziek houd.

Ralph opereert op het randje van kitsch en kunst wellicht, maar neigt toch echt vooral naar het laatste. dat kitscherige maakt zijn nummers juist alleen maar wat toegankelijker en luchtiger. Op dit album net wat meer dan op de voorgangers.

Een artiest die ongetwijfeld wel een groot geheim zal blijven voor ons Nederlanders en ook op deze site zal hij geen potten weten te breken vrees ik, maar dan haal ik toch even een oud stokpaardje van stal: 'mensen die mij volgen; weet wat u te doen staat. Dit is er weer zo eentje die u niet mag missen'.

Kings of Convenience, Nick Drake, Simon and Garfunkel..... maar vooral dat eerste duo uit Noorwegen. Een zachte stem, rustige, akoestische gitaarklanken: ja, de vergelijking is niet vreemd. Doet ie zelf ook niet moeilijk over op zijn bandcamp pagina, waar deze namen ook opduiken (Simon and Garfunkel verzin ik er zelf wel bij en ik zou misschien Elliott Smith ook nog kunnen noemen).

Erg Frans klinkt het allemaal niet. Origineel is het al helemaal niet. Tijdloss? Ja, best wel. Dit soort albums klinken altijd wel goed. Opgenomen in Berlijn, gezongen door een Fransman en tijdloos internationaal klinkend. Lekker vleugje nostalgie, gegoten in eenvoudige composities.

Misschien zit daar het enige probleem met The Silver Veil: we hebben het al zo vaak gehoord, en akoestisch gitaargetokkel kan op den duur gaan vervelen. Gelukkig begrijpt Raoul Vignal heel goed dat een ruim half uur een perfecte speeltijd is en daardoor mag dit gerust een prima album genoemd worden.

Was Kings of Convenience niet bezig met nieuwe opnamen?

Het vorige album was goed en deze nieuwe is goed. Need I say more?!

Stone Rollin' klinkt zoals dit soort muziek moet klinken. Het mag dan zo retro als de pest zijn; liever goed gedaan dan een probeersel waar geen bal aan is.
Ik besef wel degelijk dat we 11 nummers lang een ' hoop van hetzelfde' te horen krijgen maar mag ik er dan gelijk achteraan gooien dat het dan wel fantastisch is als het blijkbaar niet gaat vervelen en dat het catchy is en blijft van Heart Attack tot en met The Answer.

Ik kan me ook wel in de kritiekpunten vinden die ik lees over dit album. ' De echte soul ontbreekt'. Dat is een pijnlijke opmerking die user Angelo daar neerpent en toch zit er een kern van waarheid in. Het lijkt allemaal iets te veel automatische piloot. Oei, toch een trucje wellicht.
Hier wringt dan toch de schoen, ook voor mij. Het is allemaal goed gedaan, het is catchy, het verveelt niet, maar toch heeft het tegelijkertijd ook iets afstandelijks. Laat ik dat bij de grote klassiekers binnen dit genre nu net niet zo ervaren.
Misschien een euvel dat een artiest als Prince ook op plaat heeft. Ik heb geen idee hoe de heer Saadiq live is, maar ik kan me zo voorstellen dat hij dan op z'n best is.

Hoe dan ook kan ik prima leven met de kritiekpunten, want het zit verder allemaal wel goed tussen mij en Stone Rollin'.

Mijn favoriete bandje uit Rotterdam is terug met een nieuw album. En wederom een fijn album. Post-punk is het etiketje dat erop geplakt mag worden, maar toch vind ik de ruwe randjes wat minder ruw geworden.
Het neigt wat meer naar het dromerige geluid van bijvoorbeeld Cocteau Twins en ook The Cure is niet ver weg. De alternatieve, donkere jaren '80 komen opnieuw naar boven. Wel passend in het huidige tijdperk lijkt me.

Deep Below is minder gruizig, maar verruil de ui voor ij en we krijgen grijzig. Mistig, beklemmend en meer naar binnen gekeerd. Trager ook.

David Fagan heeft de jaren '80 niet meegemaakt. Ik wel. En geloof me David: anno nu krijg ik er eenzelfde gevoel bij en dat is beslist niet positief. Ik hoop dan ook dat we snel door deze donkere tijd gaan en we een hoopvollere toekomst krijgen zoals ik de jaren '90 heb ervaren. Tot die tijd zullen er ongetwijfeld meer van dit soort donkere albums volgen.

Misschien komt ook dit album naast de voorgangers in mijn kast te staan. Wellicht bij David zelf kopen als ie weer eens in de bekende platenzaak in Delft staat?!

Rotterdamse trots. Nog steeds? Ja nog steeds!

Na wat wijzigingen in de band nu eindelijk een nieuw album. En nog steeds krijgen we van die heerlijke bommetjes op ons afgevuurd. Catchy en scherp. De rauwe stadsinvloeden hoorbaar.

Het geluid lijkt iets volwassener geworden, of misschien wat spannender. Het is hoorbaar, maar wat het nu precies is is lastig onder woorden te brengen. Maar dat hoeft ook niet.
Excerpts from Chapter 3: The Mind Runs a Net of Rabbit Paths is een album dat je lekker over je heen moet laten denderen om vervolgens te beseffen dat dit toch retegoed is!

Verslavend en onweerstaanbaar. En dat is het.

Net nog gezien tijdens Recordstoreday in Rotterdam: lekker bandje.

Ik krijg er een beetje nostalgische jaren '80 gevoelens bij wat niet verkeerd is. Dat ze uit Rotterdam komen maakt het dan alleen maar leuker.

Vol gas en gaan, dat Rotterdamse 'niet lullen' passen ze live ook aardig toe. Geen praatjes tussendoor en door-door-door; dat hoor je terug op Tape Hiss die klinkt alsof je in een donkere kelder op bezoek bent bij de heren die zich tijdens een sessie voor de volle 100% geven.

Eenmaal buiten knipper je met je ogen tegen het felle licht en vraag je je verdwaasd af hoe je toch aan die enorme brok energie komt.
Het lukt nog maar weinig bands om dit bij mij voor elkaar te krijgen, om mij nog echt volop te laten genieten van een lekkere bak met herrie. Dit is veel meer dan dit.

Goed dat ze zich met dit album aardig in de schijnwerpers weten te spelen.

Hier een opname van de cover Some Velvet Morning (alleen het hoesje van de single al!) tijdens RSD in Rotterdam: Rats On Rafts - Some Velvet Morning, Live at Record Store Day 2015 in Rotterdam bij Plaatboef - YouTube (en dan zelf ook nog af en toe vaag in beeld verschijnen ook.....).

De van oorsprong uit Spanje afkomstige Raúl Pastor Medall gaat onder zijn artiestennaam Rauelsson een samenwerking aan met Peter Broderick.
Réplica is eigenlijk gemaakt voor vinyl met op elke plaatkant een nummer. Gelukkig hoeven de cd liefhebbers zich geen zorgen te maken, want dit is ook op het zilveren schijfje verkrijgbaar.

Twee lange nummers folk: als dat maar spannend blijft.
Uiteraard is het maar wat je onder spannend verstaat, maar ik vind dit dus behoorlijk geslaagd. De prachtige strijkersarrangementen van Broderick ondersteunen het geheel op El Lobo, la Liebre y la Panza del Burro enorm. Niet oprdingerig. Niet overheersend, maar heel warm toevoegend aan de oostrelende klanken van Rauelsson. Alles bij elkaar verwordt het tot een prachtig geheel. Dat de zang in het spaans is geeft het nummer alleen maar meer cachet. Heel in de verte hoor ik een echo van Radical Face (wanneer komt zijn nieuwe album trouwens eindelijk eens uit). Het heeft eenzelfde ietwat zweverige sfeer die aanvoelt alsof je in een warm bad stapt. Kant A is in elk geval al hartverwarmend mooi en daarmee dus gelijk al de helft van het album.
Un Castillo, un Molino, un Mapa Y un Plan gaat wat minder warm van start. Alsof een koel briesje nodig was om ons van het vorige avontuur af te koelen. Pianoklanken worden ondersteund door de strijkers en hebben iets afstandelijks. Gelukkig keert de warme stem van Medall snel terug onder begeleiding van akoestische gitaar. Alsof je de wind om je heen hoort ruisen en de meeuwen in de verte hun geluiden hoort uitstoten. Ook Broderick levert een zangbijdrage inclusief soort interludes binnen het nummer zelf. Ietwat vervreemdend en minder goed te doorgronden als kant A, maar geslaagd is het zeker.

Wie van een avontuurlijke folkplaat houdt is hier misschien aan het goede adres. Réplica is een juweeltje dat hopelijk niet onontdekt blijft.

Toen ik Till the Sun Turns Black voor het eerst hoorde was ik ontroerd en besefte dat het album me te pakken had. Dat werd na verloop van tijd zeker niet minder en Ray LaMontagne kon zich daarmee vervoegen tot het rijtje artiesten dat ik niet uit het oog wil verliezen.
Niet vreemd dus dat ik God Willin' & The Creek Don't Rise tot een album reken waar ik zeker naar uitkeek.
Het moet gezegd: het raakt me nu niet zo als indertijd. Sterker: ik heb tot nu toe nog niet zo veel feeling met de uptempo nummers, zeker als het country-geluid wat sterker aanwezig is. Dan doet zelfs de stem van LaMontagne me een stuk minder en dat is opmerkelijk.
Gelukkig staan er meer dan voldoende mooie nummers die me nog wel raken op dit album en zijn dat dus vooral de langzamere ballads die ik nog steeds heel erg mooi vind. Tel daarbij op dat het ook zo kan zijn dat naarmate er meer LaMontagne te beluisteren valt het steeds moeilijker gaat worden voor de nieuwe releases die moeten wedijveren met ouder werk. Uiteraard moet dit album gewoon op zichzelf beoordeeld worden en dan rest mij maar één conclusie: wederom een prachtig album dat misschien nog wat tijd nodig heeft en als die tijd niet veel extra's meer oplevert dan is dit slechts een klein stapje minder in mijn oren maar slecht is het allerminst. Van mij mag deze man ons nog een hoop mooie liedjes voorschotelen.

De term 'groeiplaat'. Eigenlijk om van te gruwen. Het lijkt soms bijna een excuus om terug te komen op een eerdere mening. Toch kan het zo zijn dat het ene album meer tijd vraagt om te landen, en de ander gelijk raak scoort (of niet).

De Nieuw-Zeelandse Reb Fountain was voor mij een nieuwe naam toen ik deze getipt kreeg. ' Echt iets voor jou, americana & country roots met een vleugje noir-folk-punk en krachtige zang. Jij als Nick Cave-liefhebber moet dit kunnen smaken'.

En zo geschiedde. Ik ging luisteren. Jazeker: heerlijke zang, mooie nummers, alleen Nick Cave (notabene een aanbeveling op de sticker die te vinden is op de lp-hoes) hoor ik hier niet in terug, ook niet in de sfeer van het album. Wel fijn om The Veils-zanger Finn Andrews in duet te horen op When Gods Lie. Wat dat aan gaat vind ik The Veils al beter geplaatst moeten we gaan vergelijken.

Maar toch raakte het me nog niet echt. Er zijn al zoveel dames die in deze vijver vissen. Ik zou zou een hele rij op kunnen noemen. Uiteraard kan je dan gaan roepen dat ieder een eigen stijl heeft en dat is dan zeker ook zo (luister zeker ook naar de Nederlandse VanWyck zou ik zeggen).
Toch was er niet iets dat me triggerde om dit album als net even anders te ervaren.

Wanneer ik mijn 2020-playlist in de shuffle gooide overkwam het me al een paar keer dat ik opveerde bij een prachtig nummer; een blik op mijn scherm leerde me telkens dat het om Reb Fountain ging.
Nog eens in z'n geheel luisteren dan. En ineens ontvouwde de pracht zich echt en begon het te raken, te ontroeren. Dan valt die stem echt goed samen met de schitterende muzikale ondersteuning (subtiele strijkers bijvoorbeeld), dan merk je dat het helemaal niet zo donker klinkt, maar dat er een helderheid uit je boxen schalt en dat de toon toch serieus en ernstig blijft. Precies zoals ik het wil hebben.

Ja, er zijn veel vrouwelijke singer-songwriters die soortgelijke muziek uitbrengen. Er zijn ook heel veel rockbands, soul-zangers, bebaarde folkzangers enzovoort. Uiteindelijk gaat het maar om dat ene moment: het weten te pakken. En dat heeft Reb Fountain gedaan. Het heeft even mogen duren, maar langzaam aan is dit album in mijn systeem blijven hangen om er niet meer uit te gaan. Met alle plezier zet ik de goudkleurige plak nog een keer op en boeit de hoes me opnieuw. Puur genieten.

De Peppers behoorden al een tijdje tot mijn favoriete bandjes in die tijd: ik vond vooral de optredens hilarisch (Amsterdam, de Dam, ik meen 1989, iemand?).
En natuurlijk de sok-act: was lachen natuurlijk.

Toen kwam dit album uit en mijn mening draaide wat bij: dit was niet alleen leuk en grappig, dit was gewoon ijzersterke rock-funk: een muzieksoort die ik in die tijd erg waardeerde.
Under the Bridge was een verrassing, maar ik vond het een geweldige song. Op dat moment had ik nooit durven dromen dat dit zo'n mega-hit zou gaan worden, maar ondanks dat vind ik het nog steeds een mooi liedje.
Op dit moment draai ik het album weer eens (wat ik overigens niet zo vaak meer doe) en dwalen mijn gedachten toch even af naar die zeer leuke tijd begin jaren '90 .

Tja, wat zal ik eens zeggen. I'm with You was nu niet bepaald een album waar ik hoge verwachtingen bij had. Dat had te maken met het feit dat ik de single The Adventures of Rain Dance Maggie maar zo zo vond (en vind) alsmede het feit dat de RHCP steeds meer tot de categorie 'jeugdsentiment' zijn gaan behoren en dat is een categorie waar ik braaf de cd's van blijf kopen maar die steeds verder van me verwijderd raken.

Wel is het met altijd opgevallen dat One Hot Minute een soort scheidslijn is gaan vormen voor fans en liefhebbers. Ben je dol op de oude Peppers dan waren de laatste albums helemaal niks en hield je juist meer van het populaire nieuwere werk dan had je minder met de oude Peppers.
Ikzelf heb daar nooit moeite mee gehad. Ik ben dol op de Peppers tot en met BloodSugarSexMagik en ik kan uit de voeten met One Hot Minute en de wat popie-jopie achtige albums daarna konden me ook altijd wel bekoren.

Natuurlijk luister ik niet meer met de 19-jarige oren die in 1989 helemaal uit hun dak gingen bij Mother's Milk. De Peppers waren toen mijn grote helden en hoorden toch bij de eerste bandjes die gerekend konden worden tot een soort van 'alternatieve smaak ontwikkeling', iets wat in die tijd toch anders was dan nu het geval bij jongeren.

De opwinding rondom deze band is er al lang niet meer en dat maakt me eigenlijk niet zo veel uit. Die tijd is geweest, ook voor mij in mijn beleving.
Een 5* album als BloodSugarSexMagik (wat was ik gek op dat album) zal er ook nooit meer komen,
daarvoor is de band te salonfähig (je zou het de huismoeders die Under the Bridge en masse omarmden indertijd toch eigenlijk nooit moeten vergeven) en is mijn smaak te veel veranderd.

Terug naar I'm with You en die verwachtingen van mij. Ik moet zeggen dat het resultaat me enorm verbaasd heeft.
Ik associeer De RHCP altijd met zomer (en Mother's Milk misschien nog wel het meest, ook al was dat nazomer maar in combi met de tienertour zal ik dat nooit meer los kunnen laten van zon en mooi weer) en laat dat ook nu weer het geval zijn met I'm with You. Fijn natuurlijk, zeker na deze beroerde zomer.
Dat is alvast één lekker pluspuntje omdat ook dit album mij weer een feel-good stemming bezorgt.

I'm with You klinkt vrij helder en is wellicht meer pop dan ooit tevoren. Ongetwijfeld een reden voor velen om de neus er weer eens flink voor op te halen maar daar heb ik zelf geen enkel probleem mee.
Het lijkt of het speelplezier behoorlijk groot is geweest, en dan mogen er misschien geen klassiekers tussen staan en is het merendeel van de nummers wat aan de simpele kant: mij maakt dat dus niet veel uit.
Soms is het gewoon prettig om muziek te beluisteren waar je niet al te moeilijk over hoeft te doen en waar de inspanning niet groot voor hoeft te zijn. Hier zijn de Peppers wat mij betreft uitstekend in geslaagd en zorgen ze toch nog voor een beetje zomergevoel waar ik zo enorm tekort aan heb gehad de afgelopen maanden.

Sinds de Peppers bekend zijn geworden bij het grote publiek was er kritiek. Dat begon dus al met 'Under the Bridge'. Toch werd Blood Sugar Sex Magik nog wel omschreven als een zeer sterk album ondanks die grote hit.
Daarna werd het rumoeriger. One Hot Minute was niet zo goed vonden velen, omdat John Frusciante vertrokken was of omdat de koers wat verschilde.
Californication bleek een klapper van jewelste, maar als iets commercieel een succes is kan en mag je dat natuurlijk niet meer waarderen.

Kortom: wisselende meningen en gedachten zoals dat eigenlijk altijd wel gaat met bands van formaat. En de Peppers zijn mega business. Wie had dat kunnen bedenken toen deze gasten met hun geslachtsdeel helikopter speelde op de televisie of slechts met een sok optraden. Gek genoeg bleef die sok ook achterwege toen de band een zaal als Ahoy wist te vullen, het boeide ze totaal niet wat men daar van vond. De branieschoppers van toen zijn inmiddels op leeftijd maar weten niet van opgeven. Dus krijgen we al wat jaren degelijke, maar voorspelbare albums.

Nette funk, keurige gitaaruitspattingen, nog steeds niet al te sterke zang of het midden tussen rap en zang. Of het album nu Stadium Arcadium heet, The Getaway of Return of the Dream Canteen.

Waar ze er bij Stadium Arcadium achtentwintig nummers tegenaan gooiden daar doen ze dat dit jaar anders. Unlimited Love heeft zeventien nummers en dit album heeft er ook zeventien (er is een Japanse bonustrack The Shape I'm Takin'). Dat zijn er bij elkaar aardig wat kun je wel zeggen, ook al moeten we dit als twee losse albums zien, weliswaar snel achter elkaar uitgebracht zoals ze dat in die goede oude tijd ook wel eens deden.

En dan de grote vraag: is Return of the Dream Canteen de moeite waard?!

Tja, wat zal ik zeggen: de mannen hebben er blijkbaar zin in. Misschien hebben ze het geld nodig, wie zal het zeggen? Ik hoor niks bijzonders op dit album. Het zijn de Peppers volgens het boekje. Het is allemaal best lekker en ik vind dit een prima album, maar ik hoorde ook niet tot hun grote criticasters bij de vorige albums, en nu dus weer niet.
Want eerlijk is eerlijk: het is gewoon meer van hetzelfde en het nadeel is ook nu de grote hoeveelheid nummers, zeker als je die van Unlimited Love eigenlijk nog maar net hebt kunnen verwerken. Experimenteler? Welnee! Ruiger? Neuh. Funkier? Ook niet. Gewoon Red Hot Chili Peppers. Een band waarvan ik het fijn vind dat ze nog steeds plezier hebben in wat ze doen omdat ik er nog steeds graag naar mag luisteren.

Ik voel de opwinding ten tijde van Mother's Milk of Blood Sugar Sex Magik al lang niet meer en dat boeit me niet. Ze zijn al jaren voorspelbaar en dat zijn de commentaren die ze krijgen ook. Let maar op: gaat nu ook weer gebeuren. De Peppers zijn ouder geworden en ik ben dat ook. Laten we zeggen dat ik met ze ben meegegroeid en zolang het allemaal niet slecht is vind ik het prima. Misschien dat ze een volgende keer een wat korter en puntiger album kunnen afleveren, dat zou misschien nog eens verfrissend kunnen werken. Want op dit album slaat de vermoeidheid halverwege wat toe; dat had ik bij The Getaway gek genoeg minder. Misschien omdat het aan het einde wat inkakt allemaal.....

Voor mij geen tegenvaller eigenlijk: net als de voorgaande albums kan ik ook hier met een gerust hart 4* aan geven.
De hogere beoordelingen blijven voor The Uplift Mofo Party Plan, Mother's Milk en Bloodsugarsexmagik, maar dit is zeker niet slecht, en gaat misschien op de langere termijn genoemde albums qua beoordeling nog wel achterna.
Naar mijn gevoel is het voor velen gewoon erg lekker om sinds Californication lekker af te geven op deze groep (want oei oei oei: commercieel geworden), en daar doe ik dus mooi niet aan mee
De enige minpunten die ik kan bedenken zijn dat we niks nieuws horen dan wat we al gewend zijn van de band, maar dat boeit me hier niet zo eigenlijk en het andere minpunt is een luxe-probleem: het zijn zo enorm veel nummers in 1 keer, wat een beetje een too-much gevoel kan geven.

We kennen allemaal de sok-act nog wel. Vier jonge honden die slechts gekleed in een sok op het podium tekeer gingen met een energie waar je u tegen zei. Inmiddels vijftigers en wat bandwisselingen verder (meest recente bandlid is gitarist Josh Klinghoffer, tevens ‘jonkie’ in dit gezelschap) en nog steeds niet uitgeraasd…. of horen we eigenlijk toch wel iets van de ouderdom terug in hun nieuwe album The Getaway?

Op het podium ogen de mannen nog steeds enorm fit; dat bewezen Red Hot Chili Peppers recentelijk nog op Pinkpop. Zelf zag ik ze jaren geleden twee keer live, de laatste keer met een compleet naakte bassist Flea die die dag jarig was en tijdens het concert werd getrakteerd op taart door een eveneens naakte Moby die het voorprogramma verzorgde; een taart die uiteindelijk zeer voorspelbaar in de gezichten van de heren terecht kwam.

Van een hoop onderbroekenlol zijn ze nooit vies geweest, maar inmiddels merk je toch wel dat ze een dagje ouder worden en lijkt de gekte ietwat af te nemen.
Dat is terug te horen in het nieuwe album waar Nigel Godrich (bekend van Radiohead) de scepter zwaait. Heel af en toe merk je wel een zeer lichte Radiohead invloed, maar dat is te verwaarlozen.

Een enorm funkfeest hoef je ook niet te verwachten trouwens, daarvoor is het album over het algemeen net ietwat te bedaard.
Maar laten we eerlijk zijn. Al door de enorme hit Under the Bridge wist het grote publiek deze band te omarmen. Zelfs brave huismoeders zongen dat nummer uit volle borst mee, en het leek per album wel wat kalmer te worden.

Stoute mannetjes ja, maar wel met een knipoog, en dat is leuk, maar niet gevaarlijk. Bedaard dus. Dat is ook een mooie samenvatting van dit nieuwe album. Het steekt goed in elkaar, er is ongetwijfeld veel gesleuteld aan de zang van Anthony Kiedis, niet bepaald een sterke zanger en de nummers klinken fris. Op zich een prima keuze van de heren.

Red Hot Chili Peppers zijn andere wegen ingeslagen zonder hun herkenbaarheid te verliezen en je kunt anno 2016 van een stel vijftigers niet meer verwachten dat ze in slechts een sok gehuld, of zelfs helemaal naakt op het podium ruige punk-funk nummers op staan te voeren. Het zou niet geloofwaardig meer zijn.

The Getaway is een prima album, alleen moet je niet meer hopen op de feestvreugde van de eerste albums. Maar die band was al langer dood en begraven. Voor de liefhebbers van het eerste uur is dit waarschijnlijk een saaie plaat, voor anderen gewoon een prima popfunk album. Meer heeft deze band op dit moment niet nodig denk ik.

Misschien ben ik wel niet zo'n kritische RHCP fan. Eigenlijk vind ik elk album wel z'n charme hebben. I'm with You deed me wat minder, maar vond ik ook best nog te pruimen.

Ik had dan ook geen moeite met de vooruitgesnelde singles. Nu moet ik wel zeggen dat ik die niet tot in den treuren heb beluisterd. Nu heb ik ze in de context van het 17 nummers tellende album gehoord. Een lang album. Alweer zou je zeggen.
Op dat vlak hield ik m'n hart wel vast, want dat betekent toch vaak wel wat fillers.

En ja, op Unlimited Love staan nummers die ik fijn vind en nummers die me wat minder doen.

Het 'probleem' met dit album en eigenlijk al met de laatste albums is dat we het onderhand wel kennen. De mannen zijn ouder geworden, maar doen nog steeds hetzelfde ding. De bravoure van de eerste albums is verdwenen en daardoor krijgen we een vervolg op een vervolg op een vervolg en telkens een tandje lager lijkt het wel.

Daar kan ik over zaniken, maar dan moet ik het album gewoon niet afluisteren, en aangezien ik blijkbaar wat minder kritisch ben heb ik er niet zo'n moeite mee om een uur en een kwartier naar nieuwe Peppers nummers te luisteren. Nummers die ook wel op albums als Stadium Arcadium of I'm with You hadden kunnen staan. Ik plaats dit album dan ook een beetje op dezelfde hoogte als de laatste.

De mannen hebben er volgens mij wel plezier in nu Frusciante weer terug is (alweer). Het klinkt losjes op nummers als Aquatic Mouth Dance, wat meer een funky jam is, net als Poster Child. En Not the One lijkt een soort poging om weer een Under the Bridge te presenteren (wat niet lukt, want het is best een gelikte ballad).
The Great Apes heeft een wat aparte tekst in het refrein, maar Frusciante kan zich even uitleven tijdens een één-tweetje met Flea en These Are the Ways kent wat felle momenten die me wel bevallen. Bastards of Light is een wat opvallender nummer waarop de band net even wat anders probeert binnen hun eigen vertrouwde geluid.

Met saaie nummers als It's Only Natural kan ik dan weer niet zo veel. Dat is mij zelfs te onopvallend grijs, en proberen ze op One Way Traffic een soort De La Soul te doen? Ik hoor af en toe een flard Me Myself and I, of ligt dat aan mij?

Ja, het is wellicht wat gezapig, maar dat zijn de Peppers sowieso al wel een tijd. Vinden we het wel oké als deze mannen op leeftijd nog nummers maken zoals ze in hun beginperiode deden? Gaan we daar weer over vallen uiteraard.

Wellicht ben ik teveel met de Peppers meegegroeid. Ook ik ben niet meer die 21-jarige gast uit de tijd dat Blood Sugar Sex Magik uitkwam. Misschien dat ik het daarom van ze kan hebben dat het allemaal wat minder scherp klinkt?!

Unlimited Love heeft mij best een aantal lekkere nummers te bieden. Mijn grootste kritiek is dat ze het beter hadden kunnen inkorten waardoor het album wat puntiger zou zijn geweest. Nu duurt het net wat te lang, en al helemaal met nummers in deze flow. Ik snap wel dat veel mensen de band niet meer zien zitten als ze Unlimited Love horen juist vanwege deze zaken.

En verder? Gewoon een prima funky-pop plaatje. Fijn voor in de zomer straks.